Se connecterPartager
บทที่11 ชายหนุ่มรูปงาม
Date de publication:
2024-12-29 10:13:35เซียวอี้เหิงพร้อมด้วยองครักษ์ทั้งสองฉีเหลยและฉีเยี่ยนยืนเด่นเป็นสง่าท่ามกลางหมู่ชาวบ้าน เสี่ยวหลันจื่อถึงกับกุมขมับด้วยความปวดหัว
ชาวบ้านในหุบเขาเหล่านี้ไหนเลยจะเคยเห็นชายหนุ่มรูปงามปานเทพเซียนเช่นนี้ สาวน้อยสาวใหญ่ต่างชำเลืองมองพวกเขาด้วยใบหน้าแดงซ่านระคนเขินอายแต่ก็ยังมิวายส่งสายตาเชิญชวนให้ชายหนุ่มหน้าตายสามคนที่เหมือนหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึก
พวกเขาคงยังไม่รู้ว่ามันคือความงดงามที่มาจากนรก เสี่ยวหลันจื่อเดินไปหาตายายของตนที่ยืนรวมกลุ่มอยู่กับเหล่าชาวบ้าน หาได้สนใจชายหนุ่มสามคนที่ยืนเป็นอนุสาวรีย์ให้เหล่าชาวบ้านรุมล้อมอยู่
“ตายาย พวกท่านมายืนทำอะไรที่นี่ ไปกินข้าวเถอะข้าหิวแล้ว" เสี่ยวหลันจื่อดึงแขนสองผู้เฒ่าเข้าบ้านโดยไม่สนใจว่ามีอีกคนที่มองตามนางตลอดด้วยสายตาเย็นเยียบ แต่เป็นแม่เฒ่าสวีที่สังเกตเห็น
“จื่อเอ๋อ เหมือนพ่อหนุ่มรูปงาน คนนั้นจะมองเจ้าอยู่นะ” เสี่ยวหลันจื่อไม่หันไปมองเขาสักนิด
“อยากมองก็มองไปสิ ไม่เมื่อยสายตาก็มองไปเลย”เสี่ยวหลันจื่อดึงตายายเข้าบ้านแล้วปิดประตูดังปัง ปิดกั้นทุกอย่างไว้ข้างนอก แต่ไหนเลยที่ประตูไม้แค่นั้นจะสามารถกั้นคนทั้งสามได้ เซียวอี้เหิงและองครักษ์ทั้งสองที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นก่อนหน้านี้จู่ ๆ ก็กระโดดเข้าไปในบ้านของเฒ่าหลิว
ชาวบ้านถึงกับตกตะลึง รั้วสูงเกือบหนึ่งจั้งพวกเขากระโดดข้ามได้อย่างสบาย คนที่ตกใจอีกคนคือเสี่ยวหลันจื่อและสองตายาย
“ท่านเข้ามาในบ้านข้าทำไม” เสี่ยวหลันจื่อดันสองตายายไปข้างหลัง “เจ้าติดค้างข้าอยู่” เซี่ยวอี้เหิงตอบเสียงเรียบ “ติดค้างบ้าติดค้างบออะไรออกไปจากบ้านข้าเลยนะ” เสี่ยวหลันจื่ออยากวิ่งเอาหัวจนกำแพง เจ้าคนหน้าหนานี่ ถ้าจะให้พูดเรื่องติดค้าง ไม่ใช่เขาหรือที่ติดค้างนาง เขาเป็นคนทำร้ายนางนะตัวเองก็แค่กินยาปลุกกำหนัดเข้าไปไม่ใช่หรือไง เป็นนางต่างหากที่เสียเปรียบ“ข้าจะอยู่ที่นี่” ทั้งห้าคนที่ยืนอยู่ในเรื่อนผู้เฒ่าหลิวต่างตกตะลึงกับคำพูดของท่านอ๋อง
“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะทำเช่นนี้ไม่ดีกระมัง” ฉีเยี่ยนที่ติดตามมาด้วยเอ่ยทัดท่าน “เราตัดสินใจแล้ว ไม่ต้องพูดอะไรอีก” เซียวอี้เหิงเดินเข้าไปในเรือนที่เล็กกระจ้อยร่อยและทรุดโทรม ทิ้งให้คนทั้งห้ายืนมองตากันปริบๆ เสี่ยวหลันจื่อที่ได้สติก่อนใคร รีบวิ่งเข้าไปขวางเขาทันที“ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่ ท่านอ๋อง เมื่อก่อนท่านรังเกียจเดียจฉันท์ข้าราวกับกิ้งกือไส้เดือน แต่มาตอนนี้ กลับอยากจะเข้าใกล้ข้าท่านมีแผนอะไรกันแน่”
เสี่ยวหลันจื่อจ้องตาเขาเขม็งพร้อมกับพูดรัวเร็ว
“ก็ไม่ทำไม เราไม่มีแผนอะไรทั้งนั้น ก็แค่อยากมาอยู่กับฮูหยินของเราก็เท่านั้น ไม่ใช่ว่าเจ้าบอกว่าจะไม่ไปเหยียบจวนอ๋องของเราหรือไง”
คราวนี้เหมือนกับฟ้าผ่าลงมาของจริง แม้แต่องครักษ์ทั้งสองของเขาก็อ้าปากค้างด้วยความเหลือเชื่อที่ท่านอ๋องของตนจะพูดคำว่าฮูหยินออกมา
“ท่านพูดจาไร้สาระอะไรกัน” เสี่ยวหลันจื่อตวาดแหว
“ท่านยายท่านตาอย่าไปเชื่อเขานะเจ้าคะ คนผู้นี้พูดจาเหลวไหล”เสี่ยวหลันจื่อกลัวว่าตากับยายจะยอมให้เจ้าแห่งเมืองนรกผู้นี้เข้ามาอยู่ในบ้านของตน
แม่เฒ่าสวีและผู้เฒ่าหลิวยังไม่ได้สติกลับมาในหัวของเขามีเพียงคำว่าฮูหยินที่เซียวอี้เหิงเปล่งออกมา เสี่ยวหลันจื่องเห็นว่าทั้งสองผู้เฒ่ายังเหม่อลอยก็อุท่านว่า แย่แล้ว “โอ้ว......เจ้าหลานเขยนี่เองไม่ต้องเกรงใจบ้านของเราเล็กไปสักหน่อยแต่ไม่ต้องเกรงใจ” เฒ่าหลิวเป็นคนแรกที่ได้สติก่อนเรื่องที่เสี่ยวหลันจื่อปฏิเสธเขาล้วนไม่ได้ยิน“มาๆ กินข้าวมาหรือยังเหตุใดมาแต่เช้าเพียงนี้” แม่เฒ่าสวีรีบตามเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็วทิ้งให้สามคนยืนนิ่งอยู่ตรงลานบ้านโดยไม่สนใจ
“ข้าเป็นหลานสาวท่านนะเหตุใดเห็นคนอื่นดีกว่าข้าเล่า”
เสี่ยวหลันจื่อร้อนใจรีบวิ่งตามเข้าไปในเรื่อน กลัวว่า อ๋องหน้าหนาผู้นี้จะล้างสมองสองผู้เฒ่าจนยอมให้อยู่ที่นี่
เมื่อเดินเข้าไปในบ้านฉากที่เสี่ยวหลันจื่อเห็นคือสองสามีภรรยากำลังยกอาหารเข้ามาบริการให้อ๋องหนุ่มที่นั่งหลังตรงเป็นประธานเหมือนว่าเขาเป็นเจ้าของบ้านซะเอง และพวกนางเป็นเพียงบ่าวรับใช้ เสี่ยวหลันจื่อหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับโทสะ“เรามีเรื่องต้องคุยกัน” เซี่ยวอี้เหิงปรายตามองนางด้วยสายตาเรียบ ๆ
“ย่อมได้” เซียวอี้เหิงตอบรับ
“ตามข้ามา”
เสี่ยวหลันจื่อเดินเฉียดผ่านเขาไปทางหลังบ้านเพื่อที่จะคุยกับเขาสองต่อสอง เซียวอี้เหิงลุกเดินตามนางไปเงียบๆ “ท่านอ๋องที่นี่คือหมู่บ้านเล็กๆ ในหุบเขา ไม่มีบ่าวรับใช้ไม่มีโรงเตี๊ยมไม่มีพ่อครัวมือหนึ่ง เกรงว่าท่านจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ ข้าขอร้องรบกวนท่านกลับไปเถอะ”เสี่ยวหลันจื่อพยายามพูดกับเขาอย่างใจเย็น
มีเพียงความเงียบที่ตอบกลับมา“ข้าพูดจริงๆ นะ ทั้งยุงทั้งแมลง ท่านกลับไปเถอะ ถ้าไม่อยากถูกกัดจนตัวลายเป็นตุ๊กแก”
เสี่ยวหลันจื่อขู่เขา คิดว่าเขาเป็นคุณชายสูงศักดิ์ในเมืองหลวงไหนเลยจะเคยเจอของเหล่านั้น
“พูดจบแล้วหรือยัง ถ้าพูดจบแล้วข้าจะไปกินข้าว” เสี่ยวหลันจื่อถึงกับพูดไม่ออก
“ที่ข้าพูดมาทั้งหมดท่านฟังไม่เข้าหูเลยหรือไง”
เซียวอี้เหิงที่หันหลังเดินไป หยุดเดินแล้วตอบออกมาทั้งที่ยังหันหลังอยู่
“ได้ยิน แต่ข้าไม่ไป” อีกครั้งที่เสี่ยวหลันจื่ออึ้งในความหน้าหนาของเขา
ผู้ชายคนนี้เป็นพระเอกในนิยายจริงหรือ ทำไมนิสัยเสียแบบนี้ หรือว่านักเขียนไปช้อปปิ้งตัวละครออนไลน์มาเลยได้ของแถมเป็นนิสัยแย่ๆ แบบนี้ เสี่ยวหลันจื่ออยากเปิดกะโหลกเขาดูจริงๆ ว่าข้างในเขากำลังคิดอะไร
Dernier chapitre
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต ตอนพิเศษ2
ตอนพิเศษ2“คิดจะพาลูกของข้าหนีไปที่ใด เจ้าตัวแสบ”เมื่อได้ยินเสียงที่ดังมาจากทางหน้าเรือนเสี่ยวหลันจื่อก็หันขวับไปทันที นางเห็นร่างสูงโปร่งที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าเรือน บุรุษที่ เหล่อเหลาที่สุดของนางบุรุษที่นางคิดถึงอยู่ทุกวันแม้ในยามหลับฝัน บุรุษของนางกลับมาแล้ว เสี่ยวหลันจื่อวิ่งเข้าสู่อ้อมแขนที่กำลังยกขึ้นเพื่อรอรับนาง“ยินดีต้อนรับท่านอ๋องของข้า”เสี่ยวหลันจื่อยิ้มทั้งน้ำตา ในที่สุดเขาก็กลับมาอย่างปลอดภัย“ข้าคิดถึงท่านยิ่งนัก ทำไมท่านไม่ส่งจดหมายกลับมาหาข้าบ้างเลย”เซียวอี้เหิงลูบผมยาวนุ่มสลวยของนางอย่างแสนคิดถึง“ข้าได้อ่านจดหมายของเจ้าทุกฉบับ แต่ที่ข้าไม่ได้ตอบกลับมาก็เพราะข้าอยากมาตอบเจ้าด้วยตนเอง” เซียวอี้เหิงก้มลงจูบปากอวบอิ่มของสตรีที่เขารักประหนึ่งดวงใจ เนิ่นนานกว่าเขาจะปล่อยนางเป็นอิสระ“ข้ากลับมาแล้วชายารัก ข้าก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน”เสี่ยวหลันจื่อโผเข้ากอดร่างสูงอีกครั้งอย่างมีความสุข หลังจากที่ทุกคนกลับมาก็ได้รับข่าวดีว่าเสี่ยวหลันจื่อตั้งครรภ์ แม้แต่ผู้ปกครองทั้งวังหน้าและวังหลังก็ยังส่งของมาร่วมยินดีกับว่าที่บิดามารดามือใหม่ที่จวนอ๋อง แต่เจ้าของจวนทั้งสองกลับไม่มีใครอ
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต ตอนพิเศษ1
ตอนพิเศษ.......เซียวอี้เหิงได้รับสามรลับมาจากชายแดนว่าแคว้นฉู่ได้ยกทัพมาประชิดชายแดนเมืองชิงโจวแล้ว สี่ยวหลันจื่อที่รู้เข้าก็ตกใจอดีต รัชทายาทถูกจับกุมแล้วตระกูลกู้ก็ถูกประหารแล้วเหตุใดสงครามยังมีอยู่อีก แสดงว่านางไม่สามารถเปลี่ยนเนื้อเรื่องทั้งหมดได้ เสี่ยวหลัน จื่อเดินวนไปวนมานางกำลังกังวลเรื่องสงคราม แต่เซียวอี้เหิงกลับมีท่าทีสบายๆ“ท่านไม่กังวลใจเลยหรือ สงครามกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วนะเหตุใดท่านจึงยังสบายอกสบายใจได้อยู่อีก”เสี่ยวหลันจื่อเอ็ดเซียวอี้เหิงเสียงเขียว นางกังวลใจจะตายอยู่แล้วเจ้าตัวที่ต้องนำทหารออกรบกลับยังทำหน้าระรื่นอยู่อีก“จื่อเอ๋อเจ้าจะกังวลไปใย การลงสนามรบของข้าก็เป็นเพียงการคืนสู่เหย้าเท่านั้น ฉู่หมิงเทียนจะทำอันใดได้ ดูท่าจะยังไม่รู้เรื่องที่พันธมิตรของเขาล่มไปแล้ว ข่าวสารแคว้นฉู่ช่างล่าช้าเสียจริง”ความจริงเซียวอี้เหิงให้คนของเขาสกัดสายลับของแคว้นฉู่เอาไว้ไม่ให้ส่งข่าวไปที่รัชทายาทฉู่หมิงเซียว เขาอยากจะใช้สงครามครั้งนี้กำหราบเจ้าโง่ที่ชอบอวดตัวว่าตนเองแข็งแกร่งทั้งที่รู้เรื่องการรบแค่งูๆ ปลาๆ เท่านั้น ทั้งยังเอาแต่ยั่วยุทหารของเขาที่ชิงโจวแต่กลับไม่กล้าสู้กันซึ่ง
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต บทส่งท้าย
บทส่งท้ายเซียวอี้เหิงพาเสี่ยวหลันจื่อกลับไปที่จวน เขาขังนางเอาไว้ในห้องกับตนเองถึงห้าวันเพื่อเป็นการลงโทษเสี่ยวหลันจื่อขอร้องเขาอย่างไรเซียวอี้เหิงก็ไม่ใจอ่อน แม้นางจะบีบน้ำตาก็ตาม จะไม่ให้เสี่ยวหลันจื่ออ้อนวอนเขาได้อย่างไรการลงโทษของเซียวอี้เหิงนั้นช่างวาบหวิวน่าอายนัก เจ้าคนเย็นชานี่ไม่นึกเลยว่าเมื่อได้ลองเรื่องนี้แล้วจะติดใจจนแทบไม่ปล่อยนางลงจากเตียง ไม่รู้ว่าเขาไปเอาเรียวแรงมากที่ใดเคี่ยวกรำเสี่ยวหลันจื่อทั้งวันทั้งคืนนจนนางระบบไปหมดแล้วเขาคิดว่าตนเองแค่เล็กๆ อย่างนั้นหรือ“ท่านอ๋องข้าขอร้อง ข้ารับไม่ไหวแล้วส่วนล่างของข้าระบมไปหมดแล้ว” เสี่ยวหลันจื่อโอดครวญเสียงหวาน“ข้าเคยได้ยินท่านหมอบอกว่าเมื่อเราเป็นแผลที่ใดให้ใช้น้ำลายแตะก็จะหายเร็ว มาเถอะชายารักข้าจะใช้น้ำลายช่วยรักษาให้เจ้าเอง”เซียวอี้เหิงจับขาทั้งสองข้างของเสี่ยวหลันจื่อชันขึ้นแล้วเขาก็ก้มตัวลงไปละเลงลิ้นบนความชุ่มฉ่ำของนางรียกเสียงครางหวานออกมาจากริมฝีปากแดงช้ำเพราะถูกจูบเซียวอี้เหิงจูบจนนางแทบสำลักลมหายใจเสี่ยวหลันจื่อตอนนี้ในหัวของนางขาวโพลน ไม่รู้ว่าเซียวอี้เหิงวางยาอะไรนางแต่ตอนนี้นางต้องการเขาให้เติมเต็มส่วนล่า
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต ภาพจำสุดท้าย
เสี่ยวหลันจื่อร้อนใจเป็นอย่างมากรีบพาเซียวอี้เหิงกับองครักษ์หลายนายตรงไปที่เรือนหลังหนึ่งทางทิศใต้ของเมืองหลวง เรือนหลังนี้ไม่โดดเด่นนักเหมือนกับเรือนหลังอื่นในระแวกนี้ แต่ครั้งก่อนที่นั่นมีทางลับที่องค์ชายสามทำเอาไว้ เขาไม่มีโอกาสได้ใช้แต่เป็นกู้รั่วอวิ๋นต่างหากเมื่อพวกเขาไปถึงที่นั่น ทุกอย่างยังอยู่ในสภาพเดิมเหมือนยังไม่มีผู้ใดเข้ามาที่นี่ เพราะเมื่อคืนมีฝนตกลงมาอย่างหนัก ถ้ามีคนมาที่นี่จะต้องมีรอยเท้าอย่างแน่นอน“นางยังมาไม่ถึงที่นี่ อาจเพราะมีทหารออกค้นหาทั่วเมืองจึงทำให้นางไม่สะดวกประกฏตัว” เซียวอี้เหิงวิเคราะห์“จื่อเอ๋อ เจ้ากลับไปรอฟังข่าวที่จวนดีหรือไม่ที่นี่อันตรายนัก หากกู้รั่วอวิ๋นกับพวกของนางมาที่นี่จะต้องมีการต่อสู้เกิดขึ้นแน่”เสี่ยวหลันจื่อทำท่าไม่ยินยอม นางอยากเห็นกับตาว่ากู้รั่วอวิ๋นถูกจับไม่อย่างนั้นนางไม่สบายใจ“ท่านอ๋องคนของเรามากเพียงนี้ยังต้องกลัวนางอีกหรือ ท่านให้ข้าอยู่ที่นี่เถอะ ข้ารับรองจะอยู่ด้านหลังตลอดไม่ทำตัวเป็นฮีโร่แน่”เซียวอี้เหิงถอนหายใจอย่างจนใจกับความดื้อดึงของเสี่ยวหลันจื่อแม้เขาจะไม่รู้ว่าฮีโร่คือสิ่งใดเเต่เขาก็ยอมตามใจนาง “เช่นนั้นเจ้าอย่าออก
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต จับกุม
“ท่านยาย”ประโยคแรกที่เสี่ยวหลันจื่อเอ่ยขึ้นหลังจากที่นางได้สติ เสี่ยวหลันจื่อโผเข้าหาแม่เฒ่าสวีทันทีกอดนางร้องไห้ออกมาเสียงดังจนทุกคนในเรือนตกใจ พวกเขาสงสัยว่านางเป็นอะไรหลังจากที่ตื่นเหตุใดจึงได้ร้องไห้คร่ำครวญเพียงนั้น แม่เฒ่าสวีทำอะไรไม่ถูก็ได้แต่กอดปลอบนาง เซียวอี้เหิงสังเกตทุกอิริยาบทของเสี่ยวหลันจื่อ ตอนแรกเขาคิดว่านางกำลังละเมอแต่ว่าไม่ใช่“แม่นางเจ้า.....รู้จักข้าหรือ” เม่เฒ่าสวีถามเสี่ยวหลันจื่ออย่างไม่เเน่ใจหลังจากที่นางตั้งสติได้แล้ว เสี่ยวหลันจื่อพยักหน้าให้แม่เฒ่าสวีอย่างจริงจัง“ไม่เพียงแต่ท่านที่ข้ารู้จัก ข้ารู้ยังจักทุกคนเกินครึ่งหมู่บ้านที่อาศัยอยู่ที่นี่ ถ้าท่านไม่เชื่อข้าสามารถบอกชื่อพวกเขาให้ท่านฟังได้นะ”เเล้วเสี่ยวหลันจื่อก็เอ่ยชื่อของชาวบ้านที่นางรู้จักบางคนแม้กระทั่งว่าบ้านของพวกเขาตั้งอยู่ตรงไหนของหมู่บ้านนางก็สามารถบอกได้ถูก แม่เฒ่าสวีรู้สึกอัศจรรย์ยิ่งนัก แม้แต่เซียวอี้เหิงที่ไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้ก็ยังคล้อยตาม“ข้าดีใจจริงๆ ที่พวกท่านทั้งหมดยังอยู่ ข้าสัญญาว่าจะต้องปกป้องท่านเอาไว้ให้ได้” แม้แม่เฒ่าสวีจะยังงงกับเรื่องที่เกิดขึ้นแต่ก็ยิ้มให้กับท่าทางที่น่
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต ข้ากลับมาแล้ว
เมื่อเสี่ยวหลันจื่อหลับไป ภายในความฝันร่างของนางค่อยๆ ล่องลอยไปไกล จนถึงสถานที่แห่งหนึ่งเป็นหมู่บ้านเล็กๆ กลางหุบเขาตอนนี้นางกำลังยืนอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่นางรู้สึกคุ้นเคยเสี่ยวหลันจื่อไม่รู้ว่านั่นเป็นบ้านของใครแต่นางกลับรู้สึกคิดถึงที่นี่มาก คล้ายกับว่าตนเองเคยอยู่เมื่อนานมาแล้ว นางผลักบานประตูที่ทำจากไม้เนื้อแข็งดูเก่าเหมือนจะถูกสร้างมานานหลายปีแล้วแต่ยังดูเเข็งเเรงเมื่อเดินเข้าไปในบ้านเสี่ยวหลันจื่อเห็นต้นอู๋ถงที่ล้านหน้าบ้านออกดออกบานสะพรั่งสวยงาม นางเดินไปเก็บดอกที่หล่นบนพื้นขึ้นมาดม เสียงพูดคุยภายในเรื่อนหลังน้อยแต่ดูอบอุ่นเรียกความสนใจของเสี่ยวหลันจื่อให้หันไป นางเดินตามเสียงนั้นผ่านห้องโถงเลยไปจนถึงห้องครัวนางพบสองผู้เฒ่าวัยชราที่กำลังถกเถียงกันอยู่เหมือนสองผู้เฒ่าจะรู้การมาของนางทั้งสองหันมายิ้มให้เสี่ยวหลันจื่อและพูดกับนางบางอย่าง แต่เสี่ยวหลันจื่อไม่ได้ยิน นางพยายามที่จะฟังแต่เหมือนเสียงนั้นจะค่อยๆ ห่างไกลออกไปนางรู้สึกเหมือนจะขาดใจเสี่ยวหลันจื่อร้องไห้ออกมาพร้อมทั้งตะโกนเรียกทั้งสองคนเสียงดัง“จื่อเอ๋อ! จื่อเอ๋อ! ตื่นร็วเกิดอะไรขึ้น” เป็นเซียวอี้เหิงที่เขย่าตัวปลุก
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต บทที่5 ขึ้นเขา
เสี่ยวหลันจื่อตื่นแต่เช้ามาช่วยแม่เฒ่าสวีทำงานบ้านอย่างคล่องแคล่วคล้ายกับทำอย่างนี้จนเคยชินแล้ว เพราะชาติก่อนนางอาศัยอยู่กับตายยายในหมู่บ้านชนบท ต้องตื่นแต่เช้ามาช่วยงานบ้านก่อนไปเรียนเพราะยายของนางต้องเปิดร้านขายของจึงทำให้เสี่ยวหลันจื่อช่วยเหลือตัวเองมาตั้งแต่เด็กหลังจากทั้งสามทานอาหารเช้ากันเรี
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต บทที่4 ผลสะท้อนจากการกระทำของนาง
“ใครก็ได้ มาลากสตรีผู้นี้ออกไปขังไว้ในคุกใต้ดิน ข้าให้นางได้ขึ้นสวรรค์แล้วจากนี้ข้าจะให้นางได้รู้ว่านรกเป็นอย่างไร"เซียวอี้เหิงแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว จึงสั่งให้คนไปตรวจสอบ นางไม่มีทางทำคนเดียวได้แน่จะต้องมีคนให้ความร่วมมืออย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นนางจะรู้ได้ยังไงว่าเขาอาบน้ำเวลาไหน ผ่านไปเพ
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต บทที่3 ความทรงจำของคนอื่น
เสี่ยวหลันจื่อเดินออกมาจากป่าอย่างทุลักทุเลเพราะอาการบาดเจ็บและฝนที่พึ่งตกไป แล้วตอนนี้ก็มืดสนิทแม้เธอจะใช้ระบบสแกนนำทาง แต่มันจะเหมือนตาเปล่าที่มองเห็นทางได้ยังไง มีความทรงจำของร่างเดิมก็คงดีสิ เสี่ยวหลันจื่อคิดในใจติ๊ง เสียงดังขึ้นหัวของเธอ กำลังประมวลผล จากนั้นความทรงจำหลากหลายก็หลั่งไหลเข้ามาใ
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต บทที่2 ระบบแสกน
สิ้นเสียงของระบบ ร่างของเสี่ยวหลันจื่อวูบไปอีกครั้งแต่ตอนี้สถานที่ที่เธอยืนอยู่คือลานโล่งที่ถูกปกคลุมไปด้วยหญ้าที่ขึ้นสูง รอบด้านมืดมิดมีต้นไม้ขึ้นหนาทึบและมีภูเขาล้อมรอบ ฝนตกปรอยๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศ น่ากลัวกว่าเดิม ที่นี่น่าจะเป็นเชิงเขาของที่ไหนสักแห่งก่อนที่เสี่ยวหลันจื่อจะถามระบบว่าพาเธอมาที่ไห
Vous vous intéresseriez aussi à
ยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง
หูเทียนเสี่ยว344.9K Vuesอนุตัวร้ายขอทำสวน
ประดับดิน64.5K Vuesทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา
หวานใจ76.4K Vuesเสด็จลุงห้ามใจไม่ไหว
หลิ่วเยว่132.0K Vuesคำสาปรักฮูหยินตัวร้าย
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน507 Vuesขย่มรักอาจารย์ฮอตเนิร์ด
ซีไซต์660 Vuesผ่าดวงใจแม่ทัพทมิฬ
malinee44 Vuesแผนร้ายพ่ายรักคุณหนูตัวร้าย
คุณแม่แฝดสาม124 Vues
