Chapter 5  เกรงใจ

“เร็วหน่อยซินายตั้มเดี๋ยวตำรวจก็มาหรอก”

            “เร็วแล้วเจ๊น้ำหวาน”

            “นิ  อย่ามาเรียกฉันว่าเจ๊นะ”

            สาวโซดาเหลียวมองภาพชุลมุนหลังรถ  สาวมั่นแต่งตัวเปรี้ยวด้วยเสื้อยืดตัวเล็กสีแดงสดกับกางเกงทรงทหารตัวใหญ่            กำลังเหวี่ยงถุงทะเลสี่ห้าถุงยัดใส่ท้ายรถและถุงใบเล็กใส่เบาะด้านหลังโดยมีคนขับรถหน้าตี่ลงไปช่วยก่อนรีบกระโดดขึ้นรถ  เสียงแตรดังไล่หลังอยู่นานหลายนาที  หญิงสาวที่นั่งเบาะหลังไขกระจกลงชะโงกหน้าออกไป

            “รู้แล้วพี่...จะรีบไปรับเมียน้อยรึไง”

            “เฮ้ย!เจ๊เดี๋ยวมันก็ไล่บี้ตูดรถผมหรอก”

            “รถแกที่ไหนละ รีบ ๆ ออกรถเลย เดี๋ยวตำรวจมาไล่โดนใบสั่งอีกนะ ฉันไม่ช่วยจ่ายด้วยหรอก”

            “อุตส่าห์มารับทั้งที พูดหวานๆสมชื่อน้ำหวานก็ไม่ได้”

            “ช่วยไม่ได้ ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ อ้าวหนูโซดาวันนี้ไปเที่ยวไหนมาเหรอจ๊ะ”

            “เปล่าค่ะ ไปอบรมเขียนนิยายมาค่ะ”         โซดาตอบแล้วยิ้มแหยเหมือนจะเกรงหญิงสาวที่นั่งอยู่เบาะด้านหลังของรถ

            “อ้อ!ที่ค่ายเทปR&Mใช่ไหม”

            “ไม่ใช่ค่ะสำนักพิมพ์ยักษ์ใหญ่ในเครือบริษัทR&Mต่างหากละค่ะ”

            “ก็นั้นแหละ ตึกเดียวกันนิ เป็นไงเจอพี่ปลายศรรึเปล่าได้ขอลายเซ็นไหม”

            “เจอค่ะ แต่ไม่ได้ขอลายเซ็น”    ‘ไม่ได้ขอคะ  แต่โดยยัดเหยียดให้’  ประโยคหลังตอบในใจ แต่  เอ๊ะ! แล้วเผลอเอาหมวกใบนั้นไปทิ้งที่ไหนแล้วหว่า

            “โธ่ ทำไมไม่ขอมาละ นี่ ๆ คราวหน้าพี่ฝากเสื้อพี่ไปให้พี่ปลายศรเซ็นให้หน่อยนะ จะได้เอาไปแขวนที่ร้านนะจ๊ะ”     คนพูดไม่พูดเปล่ารีบค้นเสื้อยืดออกจากถุงแล้วยื่นส่งให้สาวโซดา  

            เด็กสาวทำหน้าแหย  เพิ่งจะทำหมวกหายไปใบหนึ่ง  แล้วจะยังให้ไปเอาลายเซ็นอีกเหรอ  เฮ้อออออ

            “พวกบ้าดารา”      ชายหนุ่มคนเดียวในรถเอ่ยอย่างประชดประชัน  “แล้วเบอร์โทรสาวพีอาร์กะพริตตี้ที่ให้ขออะได้ม่ะ”

            “ไม่ได้ขอคะ”

            “ว่าแต่คนอื่น”

            หญิงสาวชะโงกหน้าข้ามเบาะรถมาแลบลิ้นใส่ชายหนุ่มที่ทำหน้าที่ขับรถ   โซดาเผลอหัวเราะออกมา   รถฮอนด้าซีวิคก็เคลื่อนฝ่าการจราจรติดขัดมาถึงที่หมายซึ่งเป็นห้องแถวเล็ก ๆ ย่านวงเวียนใหญ่          โซดาช่วยขนถุงทะเลที่ใส่เสื้อผ้าเผื่อจะนำไปขายลงจากรถ            ตั้มต้องรีบเอารถกลับไปคืนที่อู่ก่อนจะนานผิดสังเกต จึงต้องเปลี่ยนแผนกันเล็กน้อย

            “ไม่รีบกลับบ้านใช่ไหมโซดา”

            “ค่ะ พี่ตั้มบอกพี่เบียร์แล้วว่าวันนี้โซดาจะอยู่กับพี่น้ำหวาน”

            “ดีจ๊ะ เข้ามาบ้านก่อนนะ พี่ต้องเตรียมของอีกหลายอย่าง”

            “ให้โซดาช่วยนะ”

            โซดาอาสาด้วยไม่อยากรู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์   น้ำหวานยิ้มให้แทนคำตอบก่อนที่ทั้งคู่จะช่วยขนถุงใส่เสื้อผ้าเข้าบ้านพัก  เธอเคยมาที่นี้แค่สามสี่ครั้งตั้งแต่ย้ายมาอยู่กับเบียร์     แต่เคยไปดูน้ำหวาน สาวมั่นแห่งแผงเสื้อโอเอซิส ณ สะพานพุทธแค่ครั้งเดียว      

“น้ำหวาน” เป็นเพื่อนกับพี่ชายของเธออายุรุ่นราวคราวเดียวกับ “ตั้ม”  ลูกชายคนเล็กแสนเกเรในสายตาของเจ้าของอู่รถผู้มีเชื้อสายเลือดมังกรจากแผ่นดินใหญ่     หญิงสาวเจ้าของบ้านหายไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

โซดาจึงเดินสำรวจข้าวของในห้องแม้จะรกด้วยเศษผ้าหลากสี   แต่เสื้อผ้าที่แขวนอยู่บนราวเหล็กและที่อยู่บนหุ่นดูสวยงามแปลกตากว่าที่โซดาเคยเห็นมา       เบียร์เคยเล่าให้โซดาฟังว่า  น้ำหวานหยุดเรียนหลังจากจบปวส.และมุ่งมั่นเอาดีด้านออกแบบเสื้อผ้า  ลงทุนเปิดแผงขายเสื้อผ้าที่สะพานพุทธ     เอาเสื้อยืดสีพื้นธรรมดามาประดับตบแต่งหรือเพ้นท์ลายใหม่จนสวยเท่ห์เด่นกว่าใคร   แต่แบบเสื้อที่ตัวเองดีไซด์กลับขายไม่ค่อยจะออกอาจเป็นเพราะ หลุดโลกอย่างที่ตั้มเคยบอกไว้

            “โซดาเอาเสื้อพี่ไปใส่บ้างไหม”

            “เอ่อ..เกรงใจจังค่ะ”

            โซดาสะดุ้งเมื่อถูกเรียกแบบไม่ตั้งตัว  เธอหันกลับมามองพี่น้ำหวานที่ล้างเครื่องสำอางออกจนหมดเหลือเพียงสีชมพูอ่อน ๆ บนริมฝีปาก          น้ำหวานเป็นสาวสวยอายุยี่สิบสองที่มีบุคลิกมาดมั่น ไม่ว่าจะสวมเสื้อผ้าชุดไหนก็ดูดีไปหมด  ผมยาวถึงกลางหลังถูกกัดสีเป็นน้ำตาลประกายทองดัดเป็นลอนเหมือนระลอกคลื่นของน้ำในทะเลดูรับกับผิวสีน้ำผึ้งนวลเนียน

            “ทำไมมองพี่อย่างนั้นละ หรือว่าเราเป็นทอม”

            “บ้าซิพี่น้ำหวาน โซดายังชอบผู้ชายอยู่นะ”    โซดาทำเป็นงอนแต่เพื่อนพี่ชายหัวเราะร่า

            “ก็พี่น้ำหวานสวย    โซดาอยากสวยเหมือนพี่มั่ง”   เด็กสาวเผลอคิดถึงรอยยิ้มอบอุ่นของนักเขียนในดวงใจ  ถ้าเธอสวยหรือน่ารักกว่านี้ เขาต้องหันมามองเธอแน่ ๆ

            “ใครว่าเราไม่สวยละ แค่…แต่งตัวไม่เป็นเท่านั้นเอง เอ๊ะถามแบบนี้แอบปิ๊งใครอยู่หรือเปล่า แบบคนกำลังมีความรัก”

            “ไม่ใช่..คือ..โซดาอายนะ ไปอบรมมารู้สึกว่าตัวเองมอมแมมยังไงไม่รู้แบบ..บอกไม่ถูก มันมีแต่คนหรู ๆใช้มือถือดี ๆ เสื้อผ้าแพง ๆ ขับรถมาเรียนอะไรแบบนั้น”   

            “ไม่เอาซิ อย่าคิดแบบนั้น”            น้ำหวานดึงแขนของโซดามานั่งใกล้ ๆ แล้วลูบผมช้าอย่างอ่อนโยนและเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี

            “สิ่งของภายนอกอย่างนั่นมันก็เครื่องประดับที่ฉาบฉวย ตัวตนที่ดีงามของเราต่างหากที่จะ เปล่งประกายความเป็นตัวเราออกมา เพราะฉะนั้นต้องเรามั่นใจและภูมิใจในสิ่งที่เราเป็นต่างหาก  แต่ไม่ต้องห่วงนะ อยู่กับดีไซด์เนอร์มือหนึ่งแห่งสะพานพุทธเจ้าของแผงเสื้อโอเอซิสสะอย่าง พี่น้ำหวานคนนี้จะเนรมิตให้หนูโซดาเป็นสาวสวยเอง”

            “ขอบคุณค่ะ”

            เด็กสาวยิ้มกว้าง     นั้นซินะ   สักวันหนึ่งคงมีใครมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของเธอไม่ใช่เพียงแค่เสื้อผ้าเครื่องประดับภายนอก แต่เป็นตัวเธอที่แท้จริงต่างหาก  แล้วโซดาก็นึกถึงเจ้าของสายตาอาวรณ์หลังแว่นทรงกลมกรอบเงินที่ได้สบตากัน   หรือว่า เขาจะเห็นอะไรบางอย่างในตัวเธอที่พิเศษกว่าคนอื่นนะ

            โซดาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีน้ำตาลกับกระโปรงยีนยาวพอดีเข่าดูเข้ากับรองเท้าผ้าใบคู่เซอร์ที่สวมประจำ  เธอยืนเหงา ๆ อยู่ในมิตติ้งเล็ก ๆ  ที่จัดขึ้นหลังเสร็จการอบรม หลายคนต่างแลกเปลี่ยนเบอร์มือถือหรืออีเมล์กันสนุกสนาน        คงมีแต่สาวน้อยโซดาที่ยืนอยู่มุมห้องตามลำพังกับจานคุกกี้ในมือ

            ...ไม่ว่ายังไงความรู้สึกเหงา ๆ มันก็ยังโอบกอดเธออยู่...

            “ทำหน้าไม่สนุกเลยนะคะ”

            “พี่ปกรณ์” โซดาถึงกับสะดุ้งเมื่อร่างสูงโปร่งของนักเขียนสุดปลื้มมาทักทายพร้อมยื่นแก้วน้ำหวานสีแดงสดใสให้เธอ

            “คิดอะไรอยู่ มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า”

            “เปล่าค่ะ โซดาคิดเรื่องงานที่พี่ปกรณ์ให้ทำค่ะ”   พูดเอาหน้าไปอย่างนั้นแหละ  อย่างน้อยเขาจะได้รู้ว่าเธอปลื้มเขามากแค่ไหน

            “ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ค่อย ๆ คิดค่อย ๆ ทำอย่าเค้นเผื่อจะเขียนงาน     ให้รู้สึกจากภายในแล้วค่อยจรดปลายปากกาเขียนเป็นเรื่อง   ไม่ต้องห่วงนะ พวกพี่ ๆ ที่นี่ยินดีและรออ่านผลงานของน้องโซดาว่าที่นักเขียนหน้ามือใหม่ในอนาคต”

            “ค่ะพี่ปกรณ์”                                                                                 

            โซดายิ้มปลื้มตัวแทบจะลอยติดเพดาน 

ปกรณ์ขอตัวไปถ่ายรูปกับคนอื่น ๆ พอดีกับที่ประตูห้องเปิดต้อนรับร่างของไอดอลหนุ่มสุดฮิตแห่งยุค ปลายศรเดินเข้ามาทักทายกับคนอื่นด้วยท่าทางวางตัวเหมือนเคย โซดานึกอยากแหวะท่าทางแบบนี้            แต่พึ่งนึกอะไรบางสิ่งได้ ก็รีบหยิบเสื้อยืดในกระเป๋าเป้แล้วจำใจเดินเข้าไปขอลายเซ็น 

            ‘ขนาดหมวกยังทำหาย  ไม่รู้เสื้อจะทำหายเพราะไม่ใส่ใจหรือเปล่านะ’

            “นี่ถ้าน้องไม่ได้อบรมคอร์สนี่พี่คงไม่ให้ลายเซ็นของพี่อยู่บนเสื้อน้องแน่ ๆ ยกเว้นแต่บนปกซีดีหรือปกหนังสือของพี่เท่านั้น”

            “ค่ะ ต้องขอบคุณพี่ปลายหักเอ๊ยปลายศรมาก ๆ ที่กรุณานะคะ”

            โซดาใช้นิ้วหยิบเสื้อยืดขึ้นมาด้วยท่าทางขยะแขยงนิด ๆ       เมื่อดารานักร้องหนุ่มเจ้าของหนังสือเบสเซลเลอร์ของร้านหนังสือชั้นนำ ในเครือสำนักพิมพ์ยักษ์ใหญ่เป็นสายส่งหนังสือเดินจากไปแล้ว           

            ‘อย่าทำหายอีกนะโซดา ไม่งั้นแกโดนพี่น้ำหวานดุแน่ ๆ’