LOGINหนึ่งเดือนก่อนเกิดเรื่อง..
แอ๊ดดดด..
ประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา มีเพียงความเงียบงันที่เข้ามาเยือนภายในห้อง เสียงฝีเท้าเบาๆดังแว่วขึ้นมาเป็นระยะ ก่อนจะปรากฏให้เห็นหญิงสาวที่ถือไวน์กับแก้วสองใบในมือ
ใบหน้าสวยของเธอถูกแต่งเติมไปด้วยเครื่องสำอางจัดจ้าน ดวงตากลมโต จมูกโด่งเล็กเรียว ริมฝีปากบางกระจับ รูปหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ แถมเธอยังอยู่ในชุดที่ยั่วยวนอารมณ์เพศตรงข้ามได้ดีเลยทีเดียว
“ค..คุณทัพเพลิง.. ฉันมาแล้วค่ะ”
เธอว่าพลางก็ก้าวขาเข้ามาหยุดอยู่ตรงปลายเตียงนอนใหญ่ ซึ่งมันมีร่างของเจ้าของห้องนั่งรออยู่บนนั้น แววตาคมจึงละออกจากหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือ
ทัพเพลิงหรี่ตาจ้องมองจอมขวัญในชุดผ้าตาข่ายสีดำ ทุกส่วนบนร่างกายของเธอช่างน่าสัมผัส โดยเฉพาะเนินอกใหญ่ที่ถูกปิดไว้เพียงเลือนราง แต่หากตั้งใจมองก็จะเห็นเนินอกขนาดใหญ่ที่เขาเฝ้าปรารถนา
“หึ…”
หนุ่มหล่อไม่ได้เอ่ยตอบอะไรนอกจากยิ้มยียวน เขาละทิ้งทุกอย่างบนเตียงอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเธอพลางสำรวจร่างกายอันแสนเซ็กซี่นี้ช้าๆ
“อะอึ่ก..”
จนมันทำให้จอมขวัญต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ บรรยากาศในตอนนี้เริ่มทำให้เธออึดอัดและกังวล ยิ่งเห็นสายตาอันหื่นกระหายของเขาแล้ว เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าร่างกายร้อนวูบวาบอย่างบอกไม่ถูก
มันหายใจแทบไม่ออก จะปริปากพูดก็กลัวจะทำให้เขาเสียอารมณ์ หรือเธอควรที่จะต้องทำยังไงดี..
หนุ่มล่ำจึงเอื้อมมือมาคว้าไวน์กับแก้วเหล้าไปตั้งบนโต๊ะ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่จอมขวัญเบิกตาโพลง เธอยกมือขึ้นมาปิดบังหน้าอกของตัวเอง เพราะรู้ดีว่าชุดนี้มันโป๊มากแค่ไหน เหมือนกับว่าเธอยืนแก้ผ้าต่อหน้าเขาก็ไม่ปาน
“ฉันไม่ชอบบังคับขืนใจผู้หญิงเท่าไหร่ เพราะว่ามันไม่ค่อยสนุก เสียงร้องไห้มันทำให้ฉันหมดอารมณ์ทุกที”
ปลายนิ้วของทัพเพลิงค่อยๆลูบไล้บนไหล่เล็กอย่างอ่อนโยน เลื่อนขึ้นไปสัมผัสกับใบหน้าสวย และผมสีส้มอ่อนที่ยาวถึงกลางหลัง ไม่ว่าจะมองมุมไหนจอมขวัญก็ตรงสเปคไปหมด
“คืนนี้ถ้าเธอไม่อยากนอนกับฉัน เธอก็แค่ปฏิเสธ”
“……”
“แต่ถ้าเธออยากนอน.. เธอก็แค่ยอมฉัน”
“……”
“ว่าไงล่ะจอมขวัญ?”
ทัพเพลิงเลิกคิ้วถามหญิงสาวที่ยังตกอยู่ในอาการประหม่า เธอเอาแต่เม้มริมฝีปากตัวเองไว้แน่นจนลืมความเจ็บ
แม้ว่าจะไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องเหมือนสาวแรกแย้ม เธอเองก็เคยนอนกับแฟนหนุ่มมาหลายคน แต่กับผู้ชายตรงหน้าที่เธอเพิ่งรู้จัก.. เขาไม่ใช่แฟนของเธอสักหน่อย
“คุณสัญญากับฉันได้ไหมคะคุณทัพเพลิง ถ..ถ้าฉันมีอะไรกับคุณแล้ว คุณจะทำให้ฉันปลอดภัยจากแฟนเก่า แล้วก็คอยปกป้องฉันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”
“นี่ขนาดเรายังไม่ได้นอนด้วยกัน เธอยังขอฉันมากขนาดนี้เลยนะ หึ..”
“ช่วยส่งฉันไปถึงฝั่งยุโรปทีนะคะ”
“……”
“ฉันอยากไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นั่น ฉันไม่อยากจะเจอเรื่องเลวร้ายเหมือนตอนอยู่กรุงเทพฯอีกแล้วค่ะ เพราะฉันถูกแฟนเก่าซ้อม ฉันถูกพ่อแม่ของแฟนพูดจาดูถูกเหยียดหยาม ฉันต้องเสียใจมากที่พ่อของฉันตาย โดยที่ฉันไม่สามารถหาความเป็นธรรมให้กับพ่อตัวเองได้เลย”
เธอกล้ำกลืนความเจ็บปวดเข้าไปในอก แววตาอ่อนโยนคู่นั้นจ้องมองทัพเพลิงด้วยความหวัง เช่นเดียวกับชายหนุ่มที่หรี่ตามองเธอราวกับเข้าใจทุกอย่าง
ทัพเพลิงไม่ใช่คนโง่ เขาฉลาดหลักแหลมกว่าที่ใครคิด พอได้ยินเรื่องที่จอมขวัญเล่าให้ฟังตั้งแต่แรก เขาก็หาข้อมูลเกี่ยวกับครอบครัวของเธอจนได้รู้ความจริง..
พรืบ!
จู่ๆฝ่ามือแกร่งก็เลื่อนไปโอบที่เอวบาง เขาดึงรั้งร่างของเธอให้แนบชิดใกล้กับลมหายใจร้อน ในขณะที่หญิงสาวเองก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เมื่อเธอได้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของทัพเพลิง ผู้ชายที่อยู่ใกล้เธอเพียงแค่นิดเดียว
“ในเมื่อเธอบอกเงื่อนไขของเธอแล้ว งั้นฉันก็จะบอกเงื่อนไขของฉันบ้าง”
“ว่ามาเลยค่ะ..”
“ห้ามทรยศฉันเด็ดขาด ห้ามคิดฆ่าฉัน หรือหักหลังฉันแม้แต่นิดเดียว นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันอยากได้จากเธอรองจากเรื่องเซ็กซ์..”
พูดจบคนที่หมดความอดทนก็โน้มเข้าไปจูบอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ช่องว่างที่เคยเหลืออยู่ถูกกลืนกินจนหมดสิ้น ด้วยจุมพิตที่แนบแน่นและเร่าร้อน
“อืมมมม..”
“อะอื๊อออ..”
เสียงครวญครางของทั้งสองดังสลับกันอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเรือนร่างที่เริ่มสัมผัสกันอย่างนุ่มนวล ทัพเพลิงค่อยๆปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออก โดยที่เขาเองก็ไม่ลืมที่จะมอบจูบอันแสนเร่าร้อนให้กับเธอไปด้วย
“ชุดนี้.. แม่งโคตรถูกใจฉันเลย”
เขาเอ่ยปากชมอีกฝ่ายอย่างชอบใจ แววตาคู่นั้นเอาแต่จ้องมองเรือนร่างจอมขวัญไม่ยอมหยุด
ความรู้สึกร้อนวูบวาบทำให้หญิงสาวไม่อาจควบคุมความต้องการได้ เธอเองก็ไม่ได้มีอะไรกับผู้ชายมานาน หลังจากที่ถูกหมอกซ้อมจนปางตาย ซ้ำอดีตแฟนคนนั้นก็ออกไปเที่ยวนอนกับผู้หญิงมากหน้าหลายตา จอมขวัญจึงไม่เคยยอมให้เขาได้สัมผัสร่างกายอีกเลย
“อ๊าาาา.. ด..ดีจังค่ะ คุณทัพเพลิง..”
สองเต้าอันอวบอั๋นกระตุกเบาๆ เมื่อปลายลิ้นร้อนโถมเข้ามาดูดดึงปลายหน้าอก เขาใช้ลิ้นตวัดเลียมันจนเธอสะดุ้งตัวเพราะความเสียว
“ถ้าฉันทำดี.. งั้นเธอก็ครางให้ฉันฟังอีกสิ ห้องนี้มันเก็บเสียง ไม่มีใครได้ยินหรอก”
ทัพเพลิงเลื่อนสายตาจากหน้าอกอันเต่งตึงขึ้นมามองเธอ
“ห้องเก็บเสียงเหรอคะ ห..ห้องนอนของคุณเนี่ยนะคะ”
“อืม.. ไม่เชื่อก็ลองร้องดังๆดูสิ เสร็จแล้ววันพรุ่งนี้ก็ไปถามมดแดงว่ามันได้ยินไหม”
“อ..อ๊ะ!!!”
พูดจบจอมขวัญก็เผลอเซถลาล้มลงไปบนเตียง ซึ่งจังหวะนี้เองที่เรือมันโคลงเคลงเพราะคลื่นทะเลซัดเข้าหา เธอจึงลืมการทรงตัวเพราะหมดเรี่ยวแรงไปชั่วขณะ
ฟุบ!!
นั่นจึงทำให้คนที่เตรียมพร้อมจะเผด็จศึกกระตุกยิ้มรับ เขายืนจ้องมองหญิงสาวที่นอนกองอยู่บนเตียงของตัวเอง แววตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นมองจอมขวัญไม่ละสายตา มือข้างหนึ่งเอาแต่สาวแกนกายขนาดใหญ่ของตัวเองไปด้วย
“……”
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าครั้งแรกที่เธอเห็นขนาดของเขา จอมขวัญก็แทบอยากจะวิ่งหนีออกจากห้อง เพราะมันไม่ได้ใหญ่เพียงแค่อย่างเดียว แต่มันค่อนข้างยาวมากอีกด้วย
ตั้งแต่เกิดมาก็ยังไม่เคยเจอผู้ชายขนาดมหึมาเท่านี้มาก่อน
“มองไอ้นี่ของฉันขนาดนี้ ทำไมเธอถึงไม่ลุกมาทำหน้าที่ของตัวเองล่ะจอมขวัญ ฮื้ม?”
“เอ่อ..”
“ไม่เคยเจอผู้ชายไซซ์นี้เหรอ ถึงได้ทำหน้าตกใจขนาดนั้น”
“……!!!”
พอเจอคำถามนี้ไปเธอก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงเหมือนกัน หญิงสาวที่พูดไม่ออกก็เริ่มลุกขึ้นจากเตียง แววตาวูบหวั่นจ้องมองหน้าท้องที่มีซิกซ์แพ็กกำยำ เลื่อนลงมาด้านล่างก็เห็นว่าแกนกายขนาดใหญ่แข็งปั๋งชี้หน้าเธออยู่
“ฉันไม่เคยเจอค่ะ ฉ..ฉัน..”
จอมขวัญเอาแต่ก้มหน้าก้มตาตอบรับคำไปแบบนั้น ด้วยความที่เธอไม่อยากจะโกหก และความกลัวว่าเขาจะทำร้ายเธอหรือเปล่า
หมับ!!
แต่พ่อหนุ่มที่เจนจัดในเรื่องเซ็กซ์ก็กระตุกยิ้มร้ายทันที เขารีบคว้ามือเรียวเข้ามาสัมผัสท่อนลำขนาดใหญ่ พร้อมทั้งค่อยๆประคองฝ่ามือของเธอรูดขึ้นรูดลง เพียงไม่นานริมฝีปากของเขาก็เปิดออกเล็กน้อย
“อ..อ๊าาาา ฉันอยากเอาเธอจนใจจะขาด..”
“คุณทัพเพลิง..”
ตึก.. ตึก..ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในเสื้อคลุมที่ปลดกระดุมออกทุกเม็ด เขาได้อุ้มร่างบางของสาวสวยออกมาจากห้องน้ำด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็ถือรองเท้าส้นสูงให้เธอไปด้วยใบหน้าแดงก่ำเอาแต่หลับตาปี๋อยู่ในอ้อมอกแกร่ง จอมขวัญไม่กล้าลืมตามองใครทั้งนั้น คงเพราะเธออายสายตาของผู้คน ทัพเพลิงกับเธอหายไปมีอะไรกันในห้องน้ำนานพอสมควร และสุดท้ายเธอก็ตอบรับข้อเสนอของเขาด้วยการ.. ไปมีอะไรกันต่อบนเรือ“กูจะกลับแล้ว ขอบคุณที่ให้เชื้อเพลิงกูเพิ่มนะไอ้พายุ”ทัพเพลิงชะลอฝีเท้าของตัวเองลง เขาจ้องมองไปยังไอ้พี่ชายจอมกวนที่มันยืนพิงเสาอยู่ตรงกลางค่าย มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์แล้วยกขึ้นเหนือหัว“ด้วยความยินดีครับไอ้น้องรัก หึ.. หวังว่าแผนของกูจะทำให้มึงกับคุณจอมขวัญปรับความเข้าใจกันได้นะ”คำพูดนั้นเองกลับทำให้หญิงสาวในอ้อมอกหน้าร้อนผ่าว จอมขวัญแอบเหลือบมองไปยังพายุที่ขยิบตาให้กับเธอ“มึงหยุดพูดมากแล้วหลบไปได้ละ”“หึๆๆ”“ไอ้เด่นชัย”“ค..ครับกัปตัน”“ไปเว้ย! เดี๋ยวเราต้องรีบออกเดินทางต่อ”ทัพเพลิงตะโกนเรียกลูกน้องก่อนจะทำเป็นเมินพายุที่ยืนเบ้ปากกวนๆ โดยมีนักฆ่าอีกเป็นโขยงยืนส่งกัปตันเรือออกไปยังด้านนอกค่าย ทุกสาย
“ท..ท่านครับ คือว่าคุณทัพเพลิงไล่พวกเราออกมาข้างนอกกันหมดเลยครับ คุณทัพเพลิงพาผู้หญิงผมสีส้มๆเข้าไปข้างในห้องน้ำ ดูเหมือนว่าจะทะเลาะกันหนักมากด้วย”“ใช่ครับท่าน ถ้าปล่อยไว้ผู้หญิงคนนั้นตายได้เลยนะครับ!”แก๊งนักฆ่าที่ยืนหน้าเหวออยู่กลางห้องโถงรายงานกับเจ้านาย แต่พอพายุได้ยินคำอธิบายนั้นก็ถึงกับหัวเราะออกมาดังลั่นห้อง เขาตบโต๊ะอาหารแล้วลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเด่นชัยที่ถูกเรียกเข้าพบ“มันต้องหึงอย่างนี้สิวะไอ้น้องชาย.. ฮ่าๆๆ!! ปล่อยให้สองคนนั้นเคลียร์ใจกันอยู่ในนั้นแหละ มึงอย่าให้ใครเข้าไปรบกวนนะ ระวังจะเข้าไปเห็นฉากเด็ด”“เอ่อ คุณพายุครับ..”แต่ลูกน้องคนสนิทของทัพเพลิงก็เอ่ยเรียกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ท่าทีของเด่นชัยดูไม่ค่อยสบายใจเอาเสียเลย“ถ้ากัปตันหึงคุณจอมขวัญ ส่วนคุณจอมขวัญก็หึงกัปตัน แบบนี้มันก็หมายความว่า.. สองคนนั้นเขา..”“มึงก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าเจ้านายมึงมันปากแข็ง”“……”“ไอ้เหี้ยนี่เวลามันรักใคร มันไม่พูดหรอก ต้องสังเกตการกระทำของมันดีๆ เหมือนที่กูกำลังพิสูจน์อยู่นี่ไง!”ภายในห้องน้ำชั้นล่าง(ค่ายนักฆ่าอัศวินคราม)“ค..แค่กๆๆ อะอ๊าาาา!! ไม่ได้นะคะคุณทัพเพลิง..”ปลายนิ้วหนาทั้งสองถูกแหย
ในเมื่อถูกชักชวนขนาดนี้ก็คงปฏิเสธไม่ได้ จอมขวัญพยักหน้าเบาๆให้กับพายุ เธอเหลือบมองทางทัพเพลิงที่นั่งทำหน้าเซ็ง เขาถอนหายใจแล้วหยิบไวน์ขึ้นมาดื่มแก้เครียดครั้นจอมขวัญได้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ระหว่างกลางทั้งสองคน ทางด้านซ้ายก็มีทัพเพลิงนั่งอยู่ ส่วนด้านขวาก็เป็นพายุที่เอาแต่จ้องมองเธอเหมือนกับคนโรคจิต บรรยากาศในตอนนี้ทำเอาเธอไม่กล้าแม้แต่จะเคี้ยวอาหารในปาก“ฮึ่ม.. ผมได้ยินเรื่องของคุณจอมขวัญจากปากของไอ้ทัพเพลิงมาเยอะเลยนะครับ คุณนี่เป็นผู้หญิงที่น่าเหลือเชื่อมากจริงๆ ใจเด็ดเดี่ยว เข้มแข็ง แล้วก็.. สวยมากเลย”“เอ่อ ขอบคุณนะคะ”หญิงสาวที่พยายามผ่อนคลายตัวเองก็เปรยยิ้มตอบรับ เธอเอื้อมมือไปตักสลัดเข้าปากอย่างกล้าๆกลัวๆ“หึๆ นั่งตัวแข็งทื่อเชียว ไม่ต้องกลัวผมหรอกนะครับคุณจอมขวัญ ถึงผมจะเป็นเจ้าของค่ายนักฆ่าเนี่ย แต่ผมก็ไม่โหดร้ายขนาดนั้นนะ ผมเป็นคนดี..”“ถุ๊ย..!!!”ทันใดนั้นเองเสียงค้านบางอย่างก็ดังขึ้นมาจากทัพเพลิง กัปตันเรือที่รู้สึกหมั่นไส้พี่ชายจอมปากดี เขาก็แกล้งถุยน้ำลายลงบนถังขยะข้างล่าง นั่นจึงทำให้จอมขวัญหันขวับไปมองการกระทำของเขาอย่างไม่เข้าใจนี่เขาอารมณ์เสียมาจากไหนเนี่ย..“หึ.. ไอ้
ครึ่งชั่วโมงก่อนที่เด่นชัยจะกลับมาที่เรือ..(ภายในห้องรับแขกของพายุ ค่ายอัศวินคราม)“ห๊ะ!!! ด..เดี๋ยวนะไอ้ทัพเพลิง นี่มึงล้อกูเล่นเหรอวะ? กูไม่เชื่อหรอกว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้ ให้ตายเหอะ..”เจ้าของค่ายนักฆ่าอ้าปากค้างกับความจริงบางอย่างที่ได้ยิน เขาเอาแต่จ้องมองรูปถ่ายของจอมขวัญบนหน้าจอโฮโลแกรมที่อยู่ในมือ ก่อนจะหันไปมองทางทัพเพลิงที่นั่งกระดกไวน์ลงคอความจริงนี้มันคือสิ่งที่ทัพเพลิงรู้มาโดยตลอดตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอเธอ มีเพียงแค่เด่นชัยที่รู้เรื่องนี้ ตามมาด้วยพายุที่เขาไว้ใจมากที่สุด ส่วนคนอื่นบนเรือยังไม่มีใครรู้ทั้งนั้น“เป็นเพราะเรื่องนี้มึงก็เลยช่วยจอมขวัญเหรอ ที่มึงไม่ตัดสินใจฆ่าเขาเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม?”“อืม ก็คงงั้น”“แล้วสิ่งที่มึงทำทั้งหมดเนี่ย มึงรักเขาหรือเปล่าวะ หรือว่ามึงแค่ซาบซึ้งบุญคุณที่พ่อเขาทำไว้ให้มึง”กึก!ประโยคคำถามนั้นเองกลับทำให้ทัพเพลิงหยุดชะงัก เขาเลื่อนแววตาที่มีความหมายมองไปยังรุ่นพี่ ความรู้สึกที่มันพูดออกไปได้ยากเริ่มทำให้พายุหรี่ตาลง เขามองออกว่าตอนนี้ทัพเพลิงคิดกับจอมขวัญมากกว่านางบำเรอความจริงแล้ว.. พ่อของจอมขวัญเคยช่วยชีวิตทัพเพลิงไว้เมื่อเขายังเด็ก
บนเรือ..หญิงสาวที่นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมา หลังจากที่เธอเผลอหลับไปได้สักพักใหญ่ ดวงตาอันพร่าเลือนเปิดออกพร้อมกับมองไปโดยรอบห้อง จอมขวัญค่อยๆดันร่างตัวเองขึ้นมานั่งบนเตียงนอนจนได้รู้ว่าทัพเพลิงยังไม่กลับมาในห้องของเขาเลย..“จะเย็นแล้วเหรอเนี่ย”จอมขวัญขยี้ตาพลางจ้องมองนาฬิกาบนผนังห้อง บัดนี้มันได้แสดงตัวเลขให้เห็นถึงเวลาสี่โมงเย็น อีกไม่กี่ชั่วโมงฟ้าก็จะมืดแล้ว เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่แอ๊ดดดด..จนหญิงสาวในชุดสีขาวลายลูกไม้ตัดสินใจลุกออกจากเตียงนอน เธอดันประตูไม้บานใหญ่ออกไปอย่างช้าๆ ก่อนแสงแดดเจิดจ้าจะตกกระทบกับใบหน้าสวยหวาน ดวงตาที่เคยหรี่ลงก็ถูกบดบังด้วยเงาของชายฉกรรจ์หลายคน“คุณจอมขวัญ?”“เฮ้ยพวกมึง เธอตื่นแล้ว”บรรดาลูกเรือที่เฝ้าอยู่ตรงโซนรับแขกเอ่ยบอกกัน ทั้งนิกิ จุนโฮ ที่ละทิ้งห้องควบคุมมายังชั้นบน พวกเขาจ้องมองหญิงสาวตากลมแป๋วที่อยู่ในท่าทีหวาดระแวง ส่วนเด่นชัยก็หายเข้าไปในค่ายอัศวินครามกับเจ้านาย“เอ่อ จ..เจ้านายของพวกคุณหายไปไหนเหรอคะ แล้วที่นี่มันคือที่ไหน ทำไมฉันถึงไม่ค่อยคุ้นเลย”จอมขวัญเอ่ยถามชายฉกรรจ์หน้าตาดีที่ยืนรายล้อมเธอ
บนเรือ(ห้องนอนของทัพเพลิง)ภายในห้องที่เต็มไปด้วยความเงียบสงบจนได้ยินเสียงหายใจของใครบางคน หญิงสาวที่ถูกเปลี่ยนชุด และถูกเช็ดเนื้อเช็ดตัวโดยป้าแม่บ้านประจำเรือ เธอได้นอนหลับใหลอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ที่อบอุ่นจนร่างกายสบายใบหน้าแดงฉานของสาวผมสีส้ม มีรอยถลอกบริเวณต้นขา รอยแดงตรงฝ่ามือที่ได้มาจากการพยายามปีนขอบเรือดูจากภายนอกเธอเหมือนคนที่สลบไป แต่ความจริงแล้ว.. จอมขวัญแกล้งหลับมาได้สักพักใหญ่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่แผนอันชาญฉลาดของเธอ เธอใช้ใจวัดใจกับทัพเพลิงโดยไม่กลัวว่าตัวเองจะต้องตาย หากเขาไม่เข้ามาห้าม จอมขวัญก็ยอมที่จะกระโดดลงไปเป็นอาหารของฉลามแต่เพราะเธอรู้ว่าทัพเพลิงต้องยอมใจอ่อน เธอจึงใช้จุดนี้เรียกร้องความสงสารจากเขา และเอาคืนในเรื่องที่ลูกนัทกับแหวนทำ แม้ว่ามันจะเป็นความผิดของเธอด้วยก็ตาม“ถ้าฉันไปช่วยเธอไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้นจอมขวัญ ทำไม.. เธอต้องทำขนาดนี้ด้วย ฉันไม่เข้าใจเลย”ถัดไปนั้นก็มีเจ้าของห้องนั่งกุมมือของเธอไว้ แววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงและโกรธเคือง เขากำลังจ้องมองหญิงสาวบนเตียงอย่างไม่ละสายตาเขาพูดทุกอย่างออกมาทั้งๆที่รู้ว่าเธอไม่ได้ยิน คงมี







