กะลาสีเถื่อน | ตอนที่ 1 : นางบำเรอทะเล (2/2)

ณ คฤหาสน์ดำรงเดช

ปึก!!!!

“มึงว่าไงนะ! ยัยจอมขวัญมันหนีไปแล้วเหรอ!!”

ชายในเสื้อฮาวายสีฉูดฉาดตะคอกเสียงแข็งกร้าว เขาถลึงตาใส่ลูกน้องที่ยืนเรียงรายกันอยู่หน้าห้องโถง มือข้างหนึ่งของหนุ่มแว่นกำลังถือจอโฮโลแกรมไว้อยู่ ซึ่งระบบที่เขากำลังเปิดดูก็คือการค้นหาตัวอดีตเมีย

หลังจากที่เขาออกไปคุยงานกับครอบครัวสำเร็จ กลับมาถึงคฤหาสน์อีกทียัยตัวดีก็หายไปเสียแล้ว

“ครับนาย.. อ..เอ่อ มีแม่บ้านเห็นครั้งล่าสุดก็ตอนที่คุณจอมขวัญรดน้ำต้นไม้อยู่ตรงสวนหลังคฤหาสน์ครับ หลังจากนั้นก็ไม่มีใครเห็นเธออีกเลย”

“แม่งเอ๊ย!!! พวกมึงแม่งไม่ได้เรื่องสักตัว!!!! ไอ้ฉิบหาย!!!”

หมอกระบายความโกรธด้วยการตะโกนใส่หน้าลูกน้องอย่างหงุดหงิด เขาเดินวนไปมาอยู่กลางบ้านตัวเองเหมือนคนบ้า ภายในดวงตาคู่นั้นมันเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เพราะเขาคิดว่าจอมขวัญเป็นสินค้าของตัวเองมาตลอด

“เอะอะโวยวายอะไรดังไปถึงข้างนอกเลยหมอก”

“คุณแม่ครับ..”

พอเห็นว่าแม่ตัวเองเดินตรงเข้ามากับผู้เป็นพ่อ หนุ่มหน้าตี๋ก็รีบเดินเข้าไปโอบกอดและอ้อนแม่ทันที ไม่ว่าหมอกจะโตเป็นผู้ใหญ่แค่ไหน เขาก็ยังคงเป็นลูกแหง่ที่ติดแม่อยู่ดี

“ยัยจอมขวัญมันหนีไปแล้วครับ เฮ้อ.. ตอนแรกผมกะจะบังคับให้มันไปอยู่ที่คลับเพื่อนผม จะให้มันไปขายตัวน่ะครับคุณแม่ แต่มันก็ดันหนีไปซะก่อน น่ารำคาญจริงๆ”

และยังเป็นลูกแหง่ที่หน้าตัวเมียอีกต่างหาก..

“ว่าไงนะ!! แล้วนี่ถ้ายัยนั่นเอาเรื่องนี้ไปบอกสื่อโซเชียลล่ะ! ตระกูลดำรงเดชของเราก็เสียชื่อเสียงสิหมอก!!”

“โธ่.. คุณแม่ครับ.. คุณแม่คนสวยของผม..”

“นี่มึงคิดจะทำอะไรไอ้หมอก อย่าให้มันประเจิดประเจ้อนักนะ ถ้ากูเดือดร้อนเพราะมึงล่ะน่าดู!”

คนเป็นพ่อที่วันๆสนใจแต่เรื่องงานกล่าวจบก็ชิ่งหนีไป ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่ลูกชายทำผิดก็ไม่เคยพร่ำสอน โดยเฉพาะกับแม่ของหมอกที่ดูจะให้ท้ายลูกชายหัวแก้วหัวแหวนมาก เธอไม่เคยตีลูกชาย หรือดุด่าให้หมอกเสียใจเลย

หรือจะเรียกว่าเธอตามใจลูกจนเสียคนนั่นเอง..

“ไม่ต้องห่วงนะหมอก เดี๋ยวแม่สั่งให้ลูกน้องไปตามหายัยจอมขวัญนั่นให้ ไหนๆพ่อมันก็ตายไปแล้ว ไม่มีใครอยู่คุ้มกะลาหัวมันหรอก แม่จะจัดการให้เอง”

“ครับคุณแม่.. รีบเอาตัวมันกลับมาให้ผมนะ”

“ได้สิลูก เรื่องนั้นน่ะไม่ต้องห่วงเลย แต่ก็อย่าซ้อมมันจนขายไม่ออกล่ะ เดี๋ยวเพื่อนลูกก็หมดอารมณ์กันพอดี”

“หึ.. ได้ครับแม่ ผมรักแม่ที่สุดเลยครับ!”

หมอกว่าพลางก็กระชับอ้อมกอดของแม่ให้แน่นขึ้น แววตาคู่นั้นมีแต่ความหวังปรากฏ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าเขาก็ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าเคียดแค้น

หมอกสัญญากับตัวเองเลยว่าถ้าเขาได้เจอจอมขวัญอีกครั้ง เขาจะซ้อมเธอให้หนักกว่าที่เคยทำอย่างแน่นอน..

ภายในเรือทัพเพลิง

“ว่าไงนะ!!!”

“เธอ.. หนีจากแฟนเก่าเหรอ?”

“ใช่ค่ะ คือว่าฉันถูกซ้อมมาน่ะ แฟนเก่าฉันมันเป็นโรคจิต ตอนแรกก็ดูแลดี แต่พอหมดรักแล้วก็.. ทำเหมือนว่าฉันเป็นหมูเป็นหมา ฉันเลยขอคุณทัพเพลิงลี้ภัยชั่วคราว เพราะถ้าไปถึงฝั่งยุโรปเมื่อไหร่ ฉันจะไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นค่ะ”

จอมขวัญเอ่ยพลางก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร เธอจ้องมองไปยังสาวสวยที่นั่งรุมล้อมเธอ ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่เธอด้วยความตกใจ บ้างก็ยื่นหน้าไปซุบซิบนินทา บ้างก็เอามือทาบอกเพราะรู้สึกสงสาร

พวกเธอทุกคนก็คือนางบำเรอประจำเรือนี้ หรืออีกฉายาที่ทุกคนเรียกกันว่า ‘นางบำเรอทะเล’ โดยพวกเธอเต็มใจที่จะขึ้นมาขายตัวแลกเงินให้กับพวกลูกเรือ รวมไปถึงการปรนนิบัติรับใช้คุณทัพเพลิงบนเตียง..

“เฮ้อ.. ชีวิตของเธอน่าสงสารจังเลยจอมขวัญ ยังไงพี่ก็เป็นกำลังใจให้นะคะ พี่ชื่อพี่ลูกนัทนะ ทำงานที่นี่ได้หลายปีแล้วล่ะ อ้อ.. แล้วนี่ก็..”

ผู้หญิงหน้าสวยที่ดูใจดีกล่าวด้วยรอยยิ้มหวาน เธอรีบเบี่ยงสายตามองไปทางรุ่นพี่อกตู้มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“ส่วนพี่ชื่อแหวนนะคะน้องจอมขวัญ ทำงานที่นี่มานานมากแล้วค่ะ คิกๆ รู้สึกว่าจะเริ่มทำตั้งแต่ตอนที่คุณทัพเพลิงเริ่มก่อตั้งเรือเลยมั้ง”

“ใช่ค่ะ พี่แหวนเขาก็เลยแก่แบบนี้ไงคะ!!”

“อื้อหือ! อีลูกนัท!!!”

สาวอกตู้มที่ดูมีอายุรีบปรามรุ่นน้องสาวคนสนิททันที ดูเหมือนว่าทั้งสองคนนี้จะชอบทะเลาะกันบ่อยๆ มีอะไรก็ชอบกระซิบกระซาบกันเสมอ ซึ่งทางจอมขวัญเองก็แอบสังเกตสองคนนี้มาได้สักพักแล้ว

“มัวแต่มานั่งเม้าท์กันอยู่นี่แหละนะสาวๆ รีบไปอาบน้ำแต่งตัวให้เริศปังกันได้แล้วค่ะ! คืนนี้จะได้เตรียมปรนนิบัติรับใช้ลูกน้องของคุณทัพเพลิงกัน!!”

ทว่าเสียงทุ้มหนึ่งก็ได้ดังขึ้นชั่วขณะ ซึ่งมันเป็นเสียงของกะเทยผิวสีร่างใหญ่บึกบึน เขาคนนี้มีชื่อว่า มดแดง เขาเป็นคนแต่งตัวให้กับสาวๆ และช่วยดูแลเรื่องความสวยงามของพวกเธอ ทั้งเป็นคนออกแบบ ตัดเย็บชุดเซ็กซี่ให้พวกหล่อนใส่

มดแดงจึงมีห้องส่วนตัวที่เป็นห้องทำงานตัดผ้า มีทั้งเครื่องจักรอัตโนมัติที่เอาไว้ออกแบบและทำชุด โดยทุกอย่างก็ล้วนมาจากทัพเพลิงที่สั่งให้ลูกน้องไปหามาให้ทั้งนั้น

“อะไรล่ะเจ๊มดแดง!! พวกฉันก็แค่เม้าท์มอยกันเล่นๆน่ะ อยากจะรู้เรื่องของน้องจอมขวัญเขาด้วย ไหนๆเธอก็จะกลายมาเป็นเพื่อนใหม่ของพวกเราแล้ว” ลูกนัทว่า

“ใช่ๆ อ้อ.. ฉันสังเกตมาสักพักแล้วจอมขวัญ”

“คะ?”

จอมขวัญตอบรับแหวนที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ สีหน้าของรุ่นพี่สาวดูมีความสงสัยในตัวเธอไม่น้อย

“เธอรู้จักกับคุณทัพเพลิงมาก่อนหรือเปล่า ทำไม.. คุณทัพเพลิงถึงยอมเธอง่ายจัง กับผู้หญิงทุกคนคุณเขาก็ให้ไปนอนกับลูกน้องด้วย แต่กับเธอคุณเขาไม่อนุญาต แบบนี้มันหมายความว่ายังไงเหรอ?”

จบประโยคคำถามนั้นทั้งห้องพักนางบำเรอก็มีแต่ความว่างเปล่า ทุกสายตาต่างจ้องมองมาที่จอมขวัญกันหมด นั่นจึงทำให้สาวคนใหม่ถึงกับเริ่มต้นอธิบายไม่ถูก

“อ..เอ่อ.. ไม่นะคะ คือว่าฉันไม่เคยรู้จักกับคุณทัพเพลิงมาก่อนเลย ฉันเจอคุณเขาครั้งแรกก็ที่ท่าเรือมหานคร”

จอมขวัญว่าด้วยท่าทีที่รู้สึกแปลกไป เพราะทุกสายตาของผู้หญิงทุกคนดูไม่ค่อยชอบใจเอาเสียเลย

“หึ.. เจอกันครั้งแรกแต่เหมือนรู้จักกันมานาน คุณทัพเพลิงดูจะชอบเธอมากเลยนะจอมขวัญ”

“นั่นสิ.. ทีกับพวกเราคุณเขายังไม่เอ็นดูแบบนี้เลย”

“ต่อจากนี้ไปเธอคงจะได้ขึ้นแท่นเป็นคนโปรดแล้วสิ..”

ทั้งลูกนัท แหวน และสาวใช้อีกคนสมทบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็น แววตาที่แฝงไปด้วยความอิจฉาริษยาจ้องมองจอมขวัญไม่ลดละ นั่นจึงทำให้เจ้าตัวรู้สึกอึดอัดขึ้นมา เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงกับเรื่องนี้ดี

“หยุดเพ้อเจ้อกันได้แล้ว!! เฮ้อ.. ใครจะได้เป็นคนโปรดของคุณทัพเพลิงก็ดีใจไปกับเขาด้วยสิ! อีกอย่างมันก็เป็นสิทธิ์การตัดสินใจส่วนตัวของท่านเขา! เราไม่ควรเข้าไปยุ่ง!”

พึ่บ!

ดีไซเนอร์ประจำเรือกล่าวจบก็รีบดึงแขนจอมขวัญให้ลุกตามมา เขาส่งสายตาดุดันคาดโทษสาวๆทุกคนในห้อง ก่อนจะพานางบำเรอคนใหม่ออกไปจากห้องนี้ทันที

ซึ่งภายในห้องพักก็เต็มไปด้วยความเงียบสงัด มีแต่สีหน้าที่ไม่ค่อยพึงพอใจเหลือบมองกัน โดยเฉพาะกับทางลูกนัทและแหวน พวกเธอหันไปมองทางประตูที่ถูกปิดลงด้วยแววตาอิจฉาริษยา

ตึกๆๆๆ

“เฮ้ออออ กูจะประสาทกินกับอีพวกนั้นจริงๆ เด็กเข้ามาใหม่ก็จ้องจะอิจฉากันแล้ว บ้าหรือเปล่า!”

ก้าวขาผ่านพ้นประตูมาได้ไม่กี่ก้าว กะเทยร่างใหญ่ก็บ่นพึมพำออกมาด้วยท่าทีหงุดหงิด มดแดงส่ายหน้าไปมาก่อนจะจ้องมองจอมขวัญด้วยสีหน้าเอ็นดู ยิ่งเห็นว่าหญิงสาวคนนี้มีชีวิตที่น่าสงสาร เขาก็เห็นใจเธอเข้าไปใหญ่

“อย่าไปถือสายัยพวกนั้นเลยนะ แล้วถ้าเป็นไปได้ก็อย่าไปเล่าเรื่องส่วนตัวมากล่ะ นางบำเรอบนเรือนี้มันขี้นินทา!”

“เอ่อ.. ค่ะพี่มดแดง”

“เข้าใจอะไรง่ายๆแบบนี้ก็ดีแล้ว เธอรีบไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะจอมขวัญ ชุดฉันเตรียมไว้ให้แล้วในห้อง วันนี้จะเป็นชุดนอนไม่ได้นอนที่ฉันเย็บเองกับมือเลยนะ”

“ค..คะ? ชุดนอนไม่ได้นอน..”

“งานที่ฉันทำบนเรือนี้ก็ตอบสนองความต้องการของคุณทัพเพลิงเขาเนี่ยแหละ ฉันจะต้องคอยถามคุณเขาเสมอว่าอยากให้นางบำเรอใส่ชุดแบบไหน”

“……”

จอมขวัญเองก็อ่านกฎบนเรือนี้มาบ้างแล้ว และก็รู้คร่าวๆจากมดแดงว่าเธอต้องทำอะไรบ้าง หน้าที่ของเธอก็คือต้องตอบสนองเรื่องเซ็กซ์ให้กับทัพเพลิง

โชคดีแค่ไหนแล้วที่เธอต้องมีอะไรกับเขาแค่คนเดียว..

“คืนนี้เขาอยากเห็นเธอใส่ชุดเซ็กซี่นะจอมขวัญ ใช้มารยาหญิงทำให้เขาคลั่งเธอให้ได้เลยนะ เพราะเธอจะได้ขึ้นแท่นเป็นผู้หญิงคนโปรดของเขา แบบที่ฉันไม่เคยเห็นว่าใครจะทำได้..”