กะลาสีเถื่อน | ตอนที่ 5 : ล่ามโซ่ล่อฉลาม (2/2)

แกร๊กกกก!!!

พูดจบหญิงสาวที่ใจเด็ดเดี่ยวก็พุ่งตัวไปเหยียบบันไดด้านบนขอบเรืออันสูงชัน เธอทนอยู่กับความรู้สึกผิดต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว โดยเฉพาะคำพูดที่เคยได้ยินจากปากของแฟนเก่า ตอนนี้ทัพเพลิงได้ทำให้เธออยากจบทุกอย่างด้วยตัวเอง

ไม่ต้องวิ่งหนี ไม่ต้องหวาดกลัว ไม่ต้องรู้สึกอะไรอีก..

“จอมขวัญ!!!!!”

แต่ในวินาทีที่ทุกคนบนดาดฟ้าเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ทัพเพลิงใจหล่นวูบไปกองกับพื้นเมื่อเห็นว่าเธอเตรียมจะพุ่งตัวลงน้ำ เขาไม่รอช้าที่จะวิ่งเข้าไปห้ามหญิงสาวที่ปีนขึ้นไปอยู่ด้านบนสุดของเรือ

แววตาของจอมขวัญได้จ้องมองสัตว์ร้ายที่อ้าปากรออาหารอันโอชะ พวกมันต่างแหวกว่ายมารุมล้อมเธอนับไม่ถ้วน แถมฟันแหลมคมก็เตรียมจะฉีกเนื้อเธอออกเป็นชิ้นๆ

แต่มันก็คงจะเจ็บน้อยกว่าการที่ฉันต้องทนอยู่

ใช่.. มันคงรู้สึกเจ็บแค่แป๊บเดียวเท่านั้น..

หมับ!!!!!

แต่ยังไม่ทันที่ร่างบางจะได้หล่นลงไปเป็นอาหารของพวกฉลามกลายพันธุ์ มือหนาทั้งสองข้างก็รีบคว้าตัวเธอกลับมาแนบอก มือข้างขวาที่ยังคงมีผ้าพันแผลรีบปลดล็อกเชือกตรงเสาออกอย่างรวดเร็ว

“กรอด..!! นี่เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไงจอมขวัญ!!!!”

ทัพเพลิงตะคอกเสียงแข็งกร้าวใส่หญิงสาวที่ยืนโซเซ ใบหน้าของเธอซีดเซียวคล้ายกับคนใกล้จะเป็นลม

“จอมขวัญ!!!”

มดแดงที่เป็นห่วงนางบำเรอคนสนิทวิ่งหน้าตั้งเข้ามาดูอาการเธอ ตอนนี้ทุกคนเองก็วิ่งตามกะเทยร่างใหญ่นี้มาด้วย เพราะไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจอมขวัญจะยอมฆ่าตัวตายเพื่อเรื่องนี้

“ฉ..ฉันขอโทษค่ะ..”

“……”

“ฉัน.. ขอ..”

ฟุบ!!!!

ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงล้มฟุบลงทันทีเมื่อความกล้าได้หมดสิ้นไป ทัพเพลิงจึงรีบคว้ามือรับเธอไว้ได้อย่างรวดเร็ว ก่อนเขาจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก สีหน้าที่ซีดเซียวเริ่มทำให้บรรดาลูกเรือหันมามองหน้ากัน

มันคล้ายคลึงกับว่าเขาเป็นห่วงจอมขวัญมาก เพราะที่ผ่านมาก็แค่อยากแกล้งให้เธอร้องไห้เล่นๆ อยากสั่งสอนให้เธอหลาบจำว่าไม่ควรที่จะทรยศอีก แต่พอเธอเอาจริงขึ้นมา เขาเองก็ไปต่อไม่เป็นเหมือนกัน..

“แม่งเอ๊ย!!”

“เอ่อ ก..กัปตันครับ”

“ไปพักที่ค่ายอัศวินครามก่อน กูจะแวะไปหาไอ้พายุ”

“ครับกัปตัน..”

ลูกเรืออีกคนรีบตอบรับเจ้านายด้วยท่าทีเก้ๆกังๆ เขาจ้องมองจอมขวัญที่หมดสติอยู่ในอ้อมกอดของทัพเพลิง ซึ่งเหตุการณ์เมื่อชั่วครู่มันก็บ่งบอกถึงหลายอย่าง

ปกติแล้วทัพเพลิงไม่เคยเห็นใจใครมาก่อน หากเป็นนางบำเรอคนอื่นที่คิดทำแบบนี้ เขาก็คงจะปล่อยให้เธอตายไปต่อหน้าต่อตา เพราะผู้ชายจิตใจเข็มแข็งและเหี้ยมโหดอย่างทัพเพลิง เขาไม่เคยเห็นใจผู้หญิงคนไหนอยู่แล้ว

“หลบไปสิวะ!!!!”

“ล..หลบกัปตันหน่อยพวกมึง!!”

เด่นชัยออกปากสั่งลูกเรือคนอื่นช่วยเจ้านายอีกแรง ตอนนี้หลายคนกำลังจ้องมองร่างสูงใหญ่ที่อุ้มจอมขวัญเดินออกไป จนกระทั่งผ่านพ้นลูกนัทกับแหวนที่ยืนเบิกตาโพลง ทั้งสองจ้องมองจอมขวัญที่หลับใหลอยู่ในอ้อมกอดของทัพเพลิง

แต่เพียงเสี้ยววินาทีนั้นเองที่ลูกนัทได้เห็นบางอย่าง..

“……!!!!”

ดวงตาของเธอขยายกว้างยิ่งกว่าเดิมเข้าไปอีก เมื่อหญิงสาวผมสีส้มสว่างได้แอบเปิดตามองลูกนัท ริมฝีปากอวบอิ่มยกยิ้มต่อหน้าเธออย่างสะใจ

ไม่มีใครที่เห็นภาพนี้ยกเว้นแต่เพียงนางบำเรอขี้อิจฉาคนนี้ เพราะแหวนก็กำลังยื่นหน้าเข้าไปคุยกับมดแดงอยู่นั่นเอง

“ม..เมื่อกี๊!!!”

“อะไรยัยลูกนัท!! ฉันตกใจหมด!!”

“เมื่อกี๊.. อีนังจอมขวัญมันยิ้ม”

“ห๊ะ..”

รุ่นพี่สาวที่ถูกกระซิบเสียงแข็งกร้าวใส่ขมวดคิ้วชนกัน แหวนหันมองซ้ายขวาก่อนจะรีบยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับลูกนัท ในขณะที่มดแดงก็ได้รีบเดินตามทัพเพลิงออกไปเพื่อดูอาการของจอมขวัญ

“ฉันเห็นเต็มตาเลยว่ามันยิ้มน่ะพี่!! ม..มันเปิดตาออกแล้วมองฉัน เสร็จแล้วมันก็ยิ้มเหมือนนางร้ายในละครเลย!!”

“ฉันว่าแกคงตาฝาดนะยัยลูกนัท พายุมันเข้าก็เลยทำให้แกตาพร่ามัวล่ะมั้ง แหกตาดูหน่อยว่ามันเป็นลมไปแล้ว มันถูกล่ามโซ่ซะขนาดนั้น แถมยังโดนพายุสาดเข้าหน้าอยู่ตั้งหลายนาที!” แหวนส่ายหน้าเพราะคิดว่าเรื่องนี้มันไร้สาระ

“หนูไม่ได้ตาฝาดนะคะพี่แหวน!! หนูเห็นอีนังจอมขวัญมันแอบยิ้มจริงๆ!! มันต้องแกล้งเป็นลมเพื่อเรียกร้องความสนใจจากคุณทัพเพลิงแน่เลย!! ฮือออ จะทำยังไงดี”

“โอ๊ยยยยย!! อีบ้า!!! คุยกับแกแล้วประสาทจะกิน!!”

“พ..พี่แหวน!!!”

คฤหาสน์ดำรงเดช

“ใช่ครับนาย ตอนนี้จอมขวัญหนีไปกับเรือลำใหญ่ที่แวะท่าน้ำมหานครเมื่อเดือนก่อน กัปตันเรือมันชื่อว่าไอ้ทัพเพลิง มันเคยเป็นกะลาสีเรือให้แก๊งมาเฟีย แต่ตอนนี้มันได้มีเรือเป็นของตัวเองแล้ว แถมมันยังร่ำรวยมากครับนาย”

คำอธิบายจากปากของลูกน้องทำให้ชายหนุ่มที่กำลังยืนมองวิวกัดฟันกรอด หมอกหันขวับมาทางเจ้าของประโยคด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวัง

“พ่อกูฝากมาบอกแค่นี้เหรอ”

“ครับนาย”

“หึ.. อีนังนั่นหนีขึ้นเรือไปกับเศรษฐี คงไปขายตัวแลกเงินล่ะสิถ้า แม่ง! กูไม่น่าปล่อยให้มันหนีไปได้เลย”

หมอกว่าพลางก็ทุบชั้นวางของด้วยความหัวเสีย เขากัดฟันกรอดจนเห็นเส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆ

“ใจเย็นๆก่อนนะครับนาย ยังไงตอนนี้พวกเราก็รู้พิกัดมันแล้ว คุณชาติกับคุณโสภีคงไม่ปล่อยให้ยัยนั่นหนีรอดไปได้หรอกครับ”

“เออ กูก็เชื่อใจฝีมือพ่อกับแม่กูแหละ แต่กูมีแผนบางอย่างที่จะทำให้เรื่องทุกอย่างมันง่ายขึ้นกว่าเดิม”

“เอ่อ ยังไงเหรอครับนาย”

หนุ่มรับใช้ขมวดคิ้วยุ่งด้วยความสงสัย เขาจ้องมองเจ้านายที่เอื้อมมือไปหยิบหน้าจอสี่เหลี่ยมขึ้นมา มันปรากฏให้เห็นถึงใบหน้าของผู้ชายในรูปถ่าย หากมองแวบเดียวก็พอจะเดาออกว่าเขาเป็นใคร

ทั้งรูปหน้า ดวงตา จมูก ปาก ทุกอย่างคล้ายคลึงกับจอมขวัญไม่มีผิด เพียงแต่ว่าเขาคนนี้เป็นผู้ชายเท่านั้น

“กูคบกับยัยจอมขวัญมานานจนรู้จุดอ่อน ยัยนั่นมีพี่ชายต่างแม่อยู่คนนึง ถ้ากูเอาไอ้เวรนี่มาช่วยจับน้องสาวมันได้ หึๆ แบบนี้ก็คงจะง่ายขึ้น มึงว่าไหม?”