ตอนที่1

อาคารเรียนคณะวิศวะ

แดดยามบ่ายส่องกระทบบ้านระเบียงอาคารเรียนบรรดานักศึกษาเดินไปมาขวักไขว่ใช้ชีวิตในกรอบรั้วโรงเรียนไม่ต่างจากลูกเจี๊ยบเดินไปมาตามทางที่ถูกโปรยล่อด้วยความหวัังที่มีคำว่าอนาคตเป็นเหยื่อล่อแม้นปัจจุบันนักศึกษาต่างรู้ดีว่า

อนาคตไม่เคยมีอะไรแน่นอน

นักศึกษาส่วนหนึ่งจึงใช้ชีวิตเหมือนหมาบ้าไล่ฟัดลูกไก่ ทั้งโลดโผนและท้าทายกฎระเบียบระบอบเดิมๆ

คิง คีรติ วัย22 ร่างสูงใหญ่ สุขุมแต่แฝงความโหด ภาคย์ ภาษกร วัย22 สายลุย บ้าระห่ำ และ สิงห์ สารวัตร วัย22 หนุ่มเจ้าสำราญร้ายลึก สามรุ่นพี่ปี 4 ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในมหาลัยกำลังยืนพิงระเบียงมองลงไปเบื้องล่าง สายตาของทั้งสามหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเล็กในชุดนักศึกษาพอดีตัวที่เดินถือกล้องถ่ายรูปอยู่ท่ามกลางฝูงชน

"นั่นใครวะ? ไม่เคยเห็นหน้า" สิงห์ เปรยขึ้นพลางหรี่ตามองร่างเล็กที่ดูโดดเด่นอย่างประหลาด

"เด็กทุนเข้ากลางเทอม ชื่อ ขนม" คิง ตอบสั้นๆ ข้อมูลของทุกคนในมหาลัยไม่เคยรอดพ้นสายตาเขา

"ชมรมนักข่าวเหรอ? สวมเสื้อกั๊กสีเขียวนั่น" ภาคย์ ถามพลางจ้องไปที่เสื้อกั๊กสัญลักษณ์ชมรมที่เจ้าตัวเล็กสวมทับอยู่

"เออ พวกชมรมขี้เสือก... หน้าตาอ้อนมือดีว่ะ แกล้งให้ร้องไห้ซะดีไหม?" ภาคย์กระตุกยิ้มร้าย เมื่อเห็นเด็กชื่อขนมกำลังยกกล้องขึ้นถ่ายภาพเดือนมหาลัยอย่างตั้งใจ โดยไม่รู้ตััวเลยว่ากำลังถูกหมาบ้าสามตัวจ้้องมองราวกับเห็นเนื้อสดฉ่ำ

"ชอบไม่ใช่เหรอแบบนี้ สเปกมึงเลยนี่หว่า ตัวเล็กๆ ขาวๆ หน้าดื้อๆ" สิงห์หัวเราะในลำคอพลางปรายตาไปทางเพื่อน

ภาคย์เลียริมฝีปากสายตาคมกริบจ้องมองสะโพกมนของขนมที่ขยับไปมาตามจังหวะการเดิน "เออ~กระเตงเย็ดท่าจะมันดีว่ะ เอวนิดเดียว"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!"

ทั้งสามหัวเราะประสานเสียงกันอย่างลามก แผนการทำความรู้จักแบบฉบับรุ่นพี่หมาบ้าเริ่มก่อตัวขึ้นในหัว

ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงแอร์ครางแผ่วร่างเล็กในชุดนักศึกษาที่สวมทับด้วยเสื้อกั๊กสีเขียวเข้มสกรีนคำว่า PRESS กำลังนั่งเช็กไฟล์งานจนเย็นย่ำแสงสว่างสลัวลง บนหน้าจอแท็บเล็ตปรากฏภาพถ่ายพฤติกรรมที่ไม่น่าอภิรมย์ของกลุ่มอิทธิพลปี 4 ทั้งการสูบบุหรี่ในที่ห้ามสูบ และการต่อยตี ชู้สาว ข่มขู่เอาเงินสุดแสนจะเลวทราม

เคร้ง...

เสียงพวงกุญแจรถหรูถูกโยนลงบนโต๊ะตรงหน้าแท็บเล็ต ชายหนุ่มร่างสูงมาดนิ่งเดินนำหน้าคนสองคสที่ขนมคุ้นเคยโดยที่ไม่เคยพูดคุยกัน

ก็สามคนนี้อยู่ในหน้าจองานเขามาทั้งวันหน้าตาส่วนสูงหล่อร้ายโดดเด่นขนาดนั้นใครจะลืม

คนที่ดูจะเป็นหัวโจกจ้องมองขนมด้วยดวงตาคมกริบทิ่มแทงทะลุเข้้ามาให้เสียวหลังวาบยากจะคาดเดา

กลิ่นเบเกอรี่หอมหวานละมุนเหมือนขนมปังเนยสดวนิลาโชยออกมาจากตัวขนมจนสามนักเลงขมวดคิ้วสูดจมูกฟุดฟิดเบาๆ มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย แต่ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเริ่มหนักอึ้งเมื่อนักเลงหมาบ้าเข้ามายืนล้อมโต๊ะนักข่าวตัวเล็กน่ารักหน้าใหม่เอาไว้

"เก็บข้อมูลพวกกูไปเยอะขนาดนี้... กะจะทำสกู๊ปส่งชิงรางวัลยอดเยี่ยมเลยหรือไง?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น

ใบหน้าน่ารักชะงักนิ้วไปนิดหนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยแววตานิ่งสงบ

"ผมแค่ทำตามหน้าที่ครับรุ่นพี่ ข้อมูลพวกนี้เดินไปไหนก็เจอ มหาลัยดังแบบนี้ไม่น่าเชื่อว่ายังมีอะไรแบบนี้อยู่"

สิงห์ที่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ โน้มตัวลงมาใกล้จนได้กลิ่นเบเกอรี่หอมกรุ่น "ปากดีใช้ได้เลยนี่นา... กลิ่นตัวก็หอมหวานเหมือนขนม แต่คำพูดคำจานี่จิกกัดเจ็บแสบชะมัด นี่เจ้าจิ๋วไม่กลัวพวกพี่บ้างเหรอ?"

ร่างเล็กรวบแท็บเล็ตมากอดไว้พลางขยับแว่นตา "ถ้าพวกพี่มีเวลามานั่งขู่ผม เอาเวลาไปคิดคำแก้ตัวให้อธิการบดีฟังดีกว่าไหมหรือว่าใช้กำลังแก้ปัญหาจนชิน?"

"หึ!" คิงแค่นหัวเราะพลางคว้าข้อมือขาวไว้หมิ่นเหม่ "เป็นแค่เด็กทุนหน้าใหม่ แต่กล้ามากนะมึงไม่รู้จักฉายาพวกกูเหรอริจะมาเล่นงานพวกกู คิดไหมว่าชีวิตในมหาลัยหลังจากนี้มึงจะเละแค่ไหน"

"ผมไม่ได้ทำอะไรปิดสักหน่อยถ้าพวกพี่อยากให้ผมหยุด ก็เลิกทำำตัวเป็นปัญหาของสังคมไม่เห็นจะเลย"

ร่างเล็กพยายามดึงข้อมือออก แววตาจองหองแต่ยังคงความสุภาพไว้

สามหมาบ้าหนุ่มขยับยิ้มที่มุมปากแววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนักข่าวตัวน้อย กลิ่นเบเกอรี่ไม่ใช่กลิ่นเนื้อหวานแต่กระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนได้อย่างมหาศาล

"ยากสิ... เพราะพวกกูชอบสร้างปัญหา มากกว่าแก้ปัญหา มีอย่างเดียวที่ชอบแก้คือแก้ผ้า" ภาคย์โน้มลงไปกระซิบชิดใบหู "และตอนนี้ปัญหาอย่างมึงกูอยากแก้มากกว่าใคร~"

"พวกพี่..จะบ้าเหรอ พูดบ้าอะไร ถอยไปนะเปิดประตูให้ผมไม่งั้น.."

"กูจะให้มึงร้อง..ร้องให้คนทั่วโลกดูดีมั้ย"

มือหนาเลื่อนลงไปบีบเอวคอดภายใต้เสื้อกั๊กสีเขียวอย่างถือวิสาสะ ร่างเล็กทำท่าจะลุกขึ้น แต่อกแกร่งของคิงขวางไว้จนขนมต้องเงยหน้ามองสิงห์ขยับเข้ามาซ้อนหลังจนแผ่นหลังของร่างเล็กแนบไปกับอกกว้าง

"ถอยไปนะ..จะทำอะไรที่นี่มหาลัยนะครับ... นี่ห้องสมุดนะ!"

"ก็ห้องสมุดไงเงียบดีขยันนักใช่ไหมงั้นคืนนี้มาทำงานให้พวกกูหน่อยเปลี่ยนจากดูหน้าจอเป็นดูหน้าจริงเก็บข้อมูลพวกกูให้ละเอียดทุกซอก..ทุกมุมไงอยากได้ข้อมูลอะไร ครอบครัว นิสัย ความชอบ หรือ รสนิยม..ขนาดควยล่ะอยากรู้มั้ย~"

ภาคย์เอื้อมมือไปกดล็อกโน้ตบุ๊กของน้องลงช้าๆ สายตาของทั้งสามคนจ้องมองเหยื่อตัวน้อยด้วยความกระหายกลิ่นตัวน้องใหม่หอมจนพวกเขาอยากจะกัดให้จมเขี้ยว

"ส่งแฟลชไดรฟ์นั่นมาให้กูเดี๋ยวนี้" คิงเอ่ยเสียงเย็นชา แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ขนมที่บัดนี้เริ่มหน้าถอดสีซีดเผือด

ขนมพยายามจะรวบของแล้วลุกหนี แต่ทันทีที่เบียดกายผ่านร่างสูงใหญ่ของ ภาคย์ กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกลิ่นบุหรี่ของรุ่นพี่ปี 4 ทั้งสามคนก็พุ่งเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสจนเขารู้สึกมวนท้องอย่างประหลาด ร่างกายที่เหนื่อยล้าจากการทำงานหนักตอบสนองต่อแรงกดดันรุนแรงจนขาเริ่มสั่น

ขนมต้องยืนเบียดขาตัวเองไว้แน่น ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาถึงใบหูหายใจหอบถี่จนหน้าอกใต้เสื้อกั๊กสีเขียวขยับไหว กลิ่นหอมหวานละมุนเริ่มฟุ้งกระจายออกมาจากซอกคอขาวเพราะความตื่นเต้นอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นเข้มข้นจนอากาศรอบตัวเริ่มหนึบหนับชวนน่าอึดอัด

"อ๊ะ.." ขนมเผลอครางแผ่วในลำคอ ขาเรียวสั่นพั่บๆ จนความร้อนรุ่มเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ใบหน้าภายใต้กรอบแว่นดูน่ากลั่นแกล้งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

"กลิ่นตัวมึงเหมื่อนชื่อมึงเลย หอม ฟื้ดด~หวานขนาดนี้เลยเหรอวะ" ภาคย์พึมพำ สายตาหิวกระหาย สัมผัสได้ถึงกลิ่นที่หอมน่าขย้ำำจนสัญชาตญาณดิบในตัวพลุ่งพล่านร้อนไปถึง..

ตรงนั้น..