ย้อนเวลามาเป็นเด็กดีของคุณน้าในยุค 80

ย้อนเวลามาเป็นเด็กดีของคุณน้าในยุค 80

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-12
โดย:  องค์หญิงโนเนมจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
24บท
1.9Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

#หมายเหตุ: ชื่อเมืองและสถานที่ไม่อิงประวัติศาสตร์ และเป็นเมืองสมมุติทั้งหมดค่ะ ไป๋เหยาถูกสามีชั่วและพี่สาวหักหลังจนถึงแก่ความตาย เธอย้อนเวลากลับมาเพื่อแก้ไขเรื่องราวไม่ให้ซ้ำรอยเดิม โดยมีมู่เฉิน น้าเล็กจอมปากจัดคอยช่วยเหลือเธอ เขาบอกว่าจะช่วยเธอเลือกสามีที่ดี และคอยปกป้องเธอ แต่ไม่รู้ว่าเขาปกป้องเธอด้วยวิธีแบบไหน ถึงไม่มีผู้ชายคนใดกล้าเข้าใกล้เธอสักคนเดียว เธอสงสัยมากจริง ๆ จึงตัดสินใจถามเขา "น้าเล็กคะ ไหนน้าบอกว่าจะหาผู้ชายดีดีให้ฉัน" "ฉันก็ช่วยเธอเลือกอยู่นี่ไง แต่ไม่มีใครเข้าตาสักคน" "คนนั้นก็ไม่ดี คนโน้นก็ไม่เข้าท่า แล้วฉันจะเจอผู้ชายที่ดีพร้อมตอนไหนคะ" "ผู้ชายที่ดีพร้อมอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ฉันเอง" ไป๋เหยา "..." ให้ตายเถอะ! นี่มันเรื่องอะไรกันคะน้าเล็ก!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 กลับมาอีกครั้ง

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
24
บทที่ 1 กลับมาอีกครั้ง
เพล้ง!เสียงแก้วตกแตกที่พื้นดังก้องกระจายไปทั่วทั้งห้องนอน พร้อมกันนั้นปรากฏร่างของหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งที่กำลังร่วงหล่นจากเตียงนอน สภาพของเธอในตอนนี้ค่อนข้างน่าสงสารเป็นอันมาก แต่ถึงแม้จะดูน่าสมเพชเวทนามากเพียงใด ก็ไม่อาจทำให้ชายหญิงสองคนที่ยืนมองดูอยู่รู้สึกเห็นใจเลยแม้แต่น้อย"ไป๋เหยา เธอไปดีเถอะ อย่าได้ห่วงเลย กิจการทั้งหมดและเงินของเธอ ฉันสัญญาว่าจะดูแลมันเป็นอย่างดีแทนเธอเอง"เสียงของชายวัยกลางคนตรงหน้าที่เอ่ยกับเธอช่างดูเย็นชาห่างเหิน ไม่หลงเหลือความรักใคร่ไยดีเช่นแต่ก่อนเลยแม้เพียงน้อยไป๋เหยามองชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอด้วยความเจ็บปวด พลางเยาะหยันในใจเป็นร้อยเป็นพันครั้ง เพราะความหน้ามืดตาบอดจึงทำให้เธอหลงเชื่อยอมแต่งงานกับเขา ทิ้งทางเลือกที่ดีทั้งหมดเพราะเขา ทั้งที่เธอควรจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้เธอช่วยสนับสนุนเขาทุกอย่าง แต่สุดท้ายเขากลับทรยศเธอและลอบคบชู้กับพี่สาวบุญธรรมที่เธอรักมากที่สุด ช่างน่าเจ็บใจเหลือเกิน!เมื่อเห็นว่าไป๋เหยาไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม หลัวจิ้งก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก เขายกเท้าขึ้นถีบไปที่ขาของไป๋เหยาอย่างดูแคลนก็แค่ผู้หญิงหน้าโ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 พี่สาว
หญิงสาวทั้งสองสนทนากันได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงประตูห้องเปิดออก ไป๋เหยาหันไปมองก็พบว่าเป็นคุณพ่อคุณแม่ของเธอนั่นเอง เมื่อไป๋เหยาเลื่อนสายตาไปมองก็พบกับหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินตามคุณพ่อคุณแม่ของเธอเข้ามาพอดีไป๋เย่รั่ว!จู่ ๆ หัวใจของไป๋เหยาก็บีบรัดขึ้นมา หญิงสาวลอบกำมือแน่นอย่างไม่อาจควบคุมได้เมื่อสิบปีก่อน คุณพ่อคุณแม่ของเธอได้นำเด็กกำพร้าคนหนึ่งมาอุปการะเลี้ยงดู นั่นก็คือไป๋เย่รั่วพี่สาวบุญธรรมผู้นี้ซึ่งมีอายุมากกว่าเธอเพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้น ทุกคนในบ้านดีต่อเธอมาก ไป๋เหยาได้เรียนที่ไหน ได้ใช้ของราคาแพงเพียงใด ไป๋เย่รั่วก็ได้เหมือนเธอทั้งหมด ไป๋เหยาเองก็ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดไป๋เย่รั่วถึงทำเช่นนั้นกับเธอได้ลงคอ"เสี่ยวเหยาลูกฟื้นเสียทีนะ"คุณนายไป๋ที่เห็นว่าลูกสาวฟื้นขึ้นมาแล้วก็ดีใจเป็นอย่างมาก ส่วนประธานไป๋คุณพ่อของไป๋เหยาก็มองลูกสาวด้วยความเอ็นดูเช่นเดียวกัน ไป๋เย่รั่วมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่ล้ำลึก เธอรู้ดีว่าตนเองคงสู้ลูกสาวที่เป็นสายเลือดแท้จริงไม่ได้ แต่เธอก็พยายามอย่างมากแล้วก่อนหน้านี้เธอเกือบจะทำให้ไป๋เหยาถูกรถชนตายได้แล้วแท้ ๆ แต่มู่จินกลับเข้ามาช่วยไป๋เหยาได้เสียก่อน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 สร้างความ (ไม่) ประทับใจ
เมื่อเข้ามาในบ้านแล้ว ไป๋เหยาก็ให้คนยกชาอย่างดีเพื่อให้มู่จินและมู่เฉินได้ดื่ม อีกทั้งยังให้แม่บ้านหลี่นำขนมที่มู่จินซื้อมาฝากไปจัดใส่จานอีกด้วย คนทั้งสองนั่งอยู่ที่ห้องรับรองไม่นานนักมู่เฉินก็เดินตามเข้ามา เขาหย่อนกายนั่งลงตรงหน้าไป๋เหยา และถามขึ้นมา"วันนี้คุณลุงคุณป้าไม่อยู่เหรอ"ไป๋เหยายิ้มให้เขา พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่สนิทและไม่ห่างเหิน"วันนี้คุณพ่อมีประชุมค่ะ ส่วนคุณแม่อยู่ที่ร้านตัดเสื้อได้ยินว่าช่วงนี้ลูกค้าเยอะเพราะมีแบบชุดออกใหม่"มู่เฉินพยักหน้ารับช้า ๆ ชายหนุ่มมองไปโดยรอบบ้านตระกูลไป๋ แม้ว่าคนตระกูลไป๋จะไม่ได้ร่ำรวยเท่ากับตระกูลมู่ของเขา แต่ก็นับว่ามีหน้ามีตาในสังคม เขาหันกลับมามองไป๋เหยา แล้วสอบถามเธออีกครั้ง"อาการบาดเจ็บของเธอดีขึ้นแล้วใช่ไหม"ไป๋เหยายิ้มและพยักหน้า รู้สึกว่ามู่เฉินดูจะสนใจเธอมากกว่าแต่ก่อน อีกทั้งท่าทีของเขาก็ไม่ได้คุกคามเธอเช่นในชาติก่อนในตอนนั้นเธอไม่ได้สนใจว่ามู่เฉินจะมีใจชอบพอในตัวเธอตั้งแต่เมื่อใด แต่เมื่อชาตินี้รู้แล้วว่าเขาคิดอย่างไร เธอกลับรู้สึกว่ามันช่างน่าอึดอัดเหลือเกินมู่เฉินนั้นควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ทั้งนักร้องในบาร์ ดาราสาวชื่อ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 พบ (อดีต) สามีชั่ว
ส่วนไป๋เหยานั้น ตอนนี้เธอพอจะคลายความกังวลใจเกี่ยวกับเรื่องก่อนหน้านี้ไปได้บ้างแล้ว หญิงสาวถอนหายใจออกมาแล้วจึงมองไปที่สมุดจดบันทึกที่มู่จินนำมามอบให้พร้อมรอยยิ้ม แต่ไหนแต่ไรมู่จินก็ใส่ใจเธออย่างนี้มาโดยตลอด ไม่นานนักไป๋เหยาก็ได้ยินเสียงรถขับเข้ามาจอดในบริเวณตัวบ้าน เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบว่าเป็นรถของคุณแม่นั่นเอง ไป๋เหยารีบวางหนังสือลงและเดินออกไปรับคุณแม่ของเธอทันทีเมื่อออกไปก็เห็นว่าไป๋เย่รั่วก็กลับมาแล้วเช่นเดียวกัน รอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋เหยาจืดจางไปชั่วขณะ ไม่นานนักเธอก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติคุณนายไป๋ยิ้มให้ลูกสาวเล็กน้อย"เสี่ยวเหยา ลูกหายดีแล้วหรือยัง อย่าเพิ่งรีบออกมาเดินตากลมสิจ๊ะ"ไป๋เหยาอมยิ้ม และเดินเข้าไปคล้องแขนคุณแม่ของเธออย่างออดอ้อน"หนูหายดีแล้วค่ะ พรุ่งนี้จะไปเรียนที่มหาวิทยาลัยแล้ว อยู่บ้านน่าเบื่อจะตายไป"คุณนายไป๋พยักหน้า เธอเองก็ไม่อยากให้ไป๋เหยาขาดเรียนนาน ๆ เช่นเดียวกัน สองแม่ลูกสนทนากันต่อครู่หนึ่ง คุณนายไป๋จึงนึกขึ้นมาได้ว่าไป๋เย่รั่วก็อยู่ด้วย"จริงสิ แม่ซื้อผลไม้กับของกินมาเยอะแยะเลย ลูกไปช่วยพี่เขาเก็บของเข้าบ้านเถอะ จะได้ไปช่วยแม่เตรียมมื้อเย็น""แ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 บอกว่าอย่าจับตัวฉันค่ะพี่
ด้านหลัวจิ้งเมื่อเห็นไป๋เหยาในระยะใกล้เช่นนี้เขาก็พอใจในตัวเธอไม่น้อย หญิงสาวเบื้องหน้ามีหน้าตาสะสวย ผิวพรรณก็ขาวเนียนละเอียด งดงามมากกว่าไป๋เย่รั่วเสียด้วยซ้ำ แต่น่าเสียดายที่ดูอ่อนต่อโลกไม่ร้อนแรงชวนมองเช่นไป๋เย่รั่วไป๋เย่รั่วที่เห็นหลัวจิ้งมองน้องสาวด้วยแววตาที่ชื่นชมก็ลอบกำมือแน่น แต่ตอนนี้เธอต้องตามน้ำไปเสียก่อน จะทำให้เสียเรื่องไม่ได้ เพราะเธอยังต้องใช้ประโยชน์จากไป๋เหยาไปอีกนานส่วนไป๋เหยาแม้ในใจจะร้อนรนอยากจะยกเท้าถีบหลัวจิ้งสักครั้งแต่เธอต้องอดทนเอาไว้ก่อน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะทำเช่นนั้นได้ เธอจึงแสร้งตีหน้ายิ้ม ๆ ให้กับหลัวจิ้งและไป๋เย่รั่ว"พี่คะ นี่เหรอคะรุ่นพี่คนนั้นน่ะ"ไป๋เย่รั่วยิ้มเต็มใบหน้า แล้วตอบน้องสาวอย่างอ่อนโยน"ใช่จ้ะ พี่หลัวจิ้ง นี่คือไป๋เหยาน้องสาวของฉันเองค่ะ"หลัวจิ้งส่งยิ้มให้ไป๋เหยา ก่อนจะยื่นมือมาให้เธอ ไป๋เหยาเพียงยิ้มตอบอย่างมีมารยาท เธอไม่ได้ยื่นมือไปให้เขา หลัวจิ้งเองก็ไม่รีบร้อนเล่นตัวไปก่อนเถอะสาวน้อย อีกไม่นานฉันจะทำให้เธอมาสยบแทบเท้าฉันให้ได้เมื่อเห็นว่าไป๋เหยาวางตัวเหินห่างและไม่ยอมจับมือเขา ชายหนุ่มจึงรีบทำตามแผนต่อไปเพื่อหาทางใกล้ชิดกับ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 น้าเล็กคนปากจัด
ในขณะที่เรื่องราวดำเนินไปอย่างราบรื่น ก็มีเสียงของใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา"นั่นเธอกำลังทำอะไรน่ะ ทำร้ายคนในที่สาธารณะมันผิดกฎหมายนะ"ไป๋เหยาเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพบกับตำรวจผู้หนึ่งที่เดินเข้ามาและมองเธออย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ไป๋เหยาเม้มริมฝีปากแน่น เธอใจร้อนเกินไปแต่หลัวจิ้งมันจะลวนลามเธอก่อนจริง ๆ เธอต้องปกป้องตัวเองสิตำรวจคนนั้นมองเธออย่างไม่ละสายตา แล้วพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดูแคลน"อะไรกัน อายุยังน้อยอยู่เลย แต่หัดทุบตีคนเสียแล้ว เธอรู้ไหมหากว่าเจอทหารอาสาเธอจะเดือดร้อนมากขนาดไหน โชคดีที่มาเจอตำรวจใจดีแบบฉัน ไปสถานีตำรวจกับฉันเดี๋ยวนี้ ฉันจะแจ้งให้ผู้ปกครองของเธอมารับทราบพฤติกรรม"ไป๋เหยาร้องในใจว่าแย่แล้ว เธอลงมืออย่างใจร้อนเกินไปจริง ๆในขณะที่ไม่รู้ว่าจะพูดแก้ตัวอย่างไรดี ก็มีเสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งขัดขึ้นมาเสียก่อน"ผมเป็นผู้ปกครองของเธอเองครับคุณตำรวจ ก่อนหน้านี้ผมบอกให้เธอรออยู่ที่นี่ผมจะไปซื้อขนมที่ร้านฝั่งตรงข้าม เมื่อกลับมาก็เห็นว่าผู้ชายคนนี้กำลังลวนลามหลานสาวของผม และจะจับขาของเธอด้วย หลานสาวผมก็ต้องปกป้องตัวเอง การปกป้องตัวเองคงไม่นับว่าเป็นความผิดใช่ไหมครับ"ไป๋เ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 ความจริงที่ยังไม่ได้บอกเธอ
เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้มีท่าทีว่าจะพูดเล่นเลยแม้แต่น้อย ไป๋เหยาจึงเริ่มจริงจังขึ้นมาทันที เธอจ้องมองเขาแล้วถาม"น้าเล็กอยากฟังคำตอบแบบไหนเหรอคะ"มู่เฉินมีสีหน้าเคร่งเครียด เขาสั่งให้คนขับรถจอดรถที่ข้างทาง แล้วสั่งให้คนขับรถลงไปรอที่นอกรถก่อน ไป๋เหยามองการกระทำของมู่เฉินด้วยแววตาที่เรียบเฉย เธอรู้ดีว่าเขาคงไม่ต้องการให้มีคนรู้เรื่องพิลึกนี้มากนักเมื่อในรถเหลือเพียงเขาและเธอ มู่เฉินก็เอ่ยเข้าเรื่องทันที"ว่าอย่างไร เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"เมื่อได้ยินเขาถามอย่างนั้นเธอก็เม้มริมฝีปาก มือทั้งสองข้างจับกันเอาไว้แน่น หญิงสาวหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกาย แล้วจึงตอบคำถามของเขา"น้าเล็กจำวันที่ฉันถูกรถชนได้ไหมคะ วันนั้นแหละค่ะ พอฉันลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองย้อนกลับมาในช่วงอายุสิบแปดปี"มู่เฉินจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่คลาดสายตา ไป๋เหยาเห็นว่าในแววตาของเขามันมีทั้งความสงสารและรู้สึกผิดอยู่ในดวงตาคมคู่นั้น เธอรู้ดีว่าเขาคิดอย่างไรกับเธอ หญิงสาวเสหลบสายตาที่มองมาของมู่เฉิน มู่เฉินเองก็เข้าใจได้ ไป๋เหยาไม่เคยชอบเขา ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ก็ไม่เคยคิดจะชอบเขาเองก็ไม่ได้โ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 ขูดรีดเอาเงิน
เช้าวันต่อมาอากาศดี เมื่อไป๋เหยาลงมาจากห้องนอนก็พบว่าตอนนี้กำลังมีพนักงานจากบริษัททำความสะอาดเข้ามาเก็บกวาดภายในบ้าน เมื่อถามแม่บ้านหลี่ก็ได้ความว่าอีกไม่กี่วันคุณอาของเธอซึ่งเป็นน้องชายของคุณพ่อจะมาเยี่ยมบ้าน คุณแม่จึงจ้างบริษัทมาช่วยทำความสะอาดหญิงสาวเดินมารินน้ำใส่แก้วยกขึ้นดื่ม แล้วมองไปโดยรอบ เช้านี้เธอไม่เห็นไป๋เย่รั่วเลยเมื่อสอบถามแม่บ้านหลี่ก็ได้ความว่าไป๋เย่รั่วออกไปแต่เช้า ไม่ได้บอกว่าจะออกไปที่ไหน ส่วนคุณพ่อคุณแม่ก็ออกไปทำงานแล้วไป๋เหยากินมื้อเช้าไปเพียงไม่กี่คำเธอก็รีบขึ้นห้องไปแต่งตัว แล้วเดินออกมาบอกพ่อบ้านสวีว่าเธอต้องการจะออกไปที่คฤหาสน์ตระกูลมู่ในระหว่างที่นั่งอยู่ในรถนั้น ไป๋เหยาก็คิดถึงแต่เรื่องของไป๋เย่รั่ว พี่สาวตัวดีของเธอออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าซ้ำยังไม่ได้ให้คนขับรถที่บ้านไปส่ง ไป๋เย่รั่วไปที่ไหนกันแน่นะหรือว่าจะไปหาหลัวจิ้งไป๋เหยานึกเรื่องของหลัวจิ้งขึ้นมาได้ เมื่อวานนี้หลัวจิ้งถูกจับ ด้วยสภาพทางครอบครัวของเขาย่อมไม่อาจประกันตัวหลัวจิ้งออกมาได้ อย่างนั้นไป๋เย่รั่วย่อมต้องไปช่วยเขาเป็นแน่ไป๋เหยารีบตรงไปที่สำนักงานตำรวจทันที เมื่อมาถึงก็พบว่าหลัวจิ้งถูกประ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 ลวนลาม
เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับหลัวจิ้งส่งผลกระทบต่อจิตใจของไป๋เย่รั่วเป็นอย่างมาก เธอจึงนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน เธอกลัวว่าเขาจะเอาเรื่องที่เธอหลอกไป๋เหยาไปให้เขาลวนลามไปบอกกับคนอื่น ๆ แม้ว่าจะไม่มีหลักฐาน และไป๋เหยาเองก็ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจกับเรื่องนี้ แต่คนที่รู้เรื่องนี้ยังมีมู่เฉินอีกคน เธอกลัวเหลือเกินว่าเขาจะเอาเรื่องนี้ไปบอกกับคุณพ่อคุณแม่ของเธอท่าทีที่เขาแสดงต่อเธอไม่ได้เป็นมิตรเลย เธอเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าเธอไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจกันนะ เขาถึงแสดงท่าทางรังเกียจเธอถึงเพียงนี้หญิงสาวถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนหน้านี้หลัวจิ้งมาดักรอพบเธอที่หน้ามหาวิทยาลัย เขาบอกว่าต้องการเงินเพิ่มอีก ไป๋เย่รั่วกัดฟันกรอดคิดจะปฏิเสธ แต่คนสารเลวผู้นี้กลับเอาเรื่องเดิมมาขู่เธอซ้ำไปซ้ำมา เธอจึงต้องยอมมอบเงินให้เขาไป หลัวจิ้งจึงยอมจากไปไป๋เหยาที่ลอบมองดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลนักพลันยกยิ้มมุมปาก ที่แท้สองคนนี้ก็เกิดการทะเลาะกันถึงขั้นรีดไถเงินทอง น่าสมน้ำหน้าจริง ๆก่อนหน้านี้ไป๋เหยาคิดทบทวนเรื่องต่าง ๆ มาอย่างถี่ถ้วนแล้ว เธอกำลังวางแผนการหนึ่งที่จะทำให้สองคนนั้นอยู่ด้วยกันพร้อมความเกลียดชังไปทั้งชีวิต
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 ให้น้าเล็กลงมือเอง
อีกไม่นานก็ใกล้จะถึงวันเกิดอายุครบสิบเก้าปีแล้ว แต่ไป๋เหยากลับไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากนัก ในชาติก่อนคุณพ่อคุณแม่จัดงานให้เธออย่างมีหน้ามีตา มีเพื่อนร่วมเรียนและแขกเหรื่อที่รู้จักมาร่วมงานมากมาย จากนั้นไม่นานเธอก็ตั้งครรภ์และแต่งงานกับหลัวจิ้งไป๋เหยายกยิ้มเย็นชา ชาตินี้เธอจะไม่ทำตัวน่าอับอายอย่างนั้นอีกแน่หลังจากเลิกเรียนแล้วเธอได้นัดหมายกับมู่จินว่าจะไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ และแวะกินขนมด้วยกันเหมือนทุกครั้ง แต่เมื่อหญิงสาวทั้งสองเดินออกมาจากมหาวิทยาลัยก็พบกับมู่เฉินที่กำลังยืนพิงรถจี๊ปอยู่ ชายหนุ่มดูโดดเด่นสะดุดตาจนหญิงสาวหลายคนหัวใจสั่นไหว ถึงกับมีผู้หญิงหลายคนส่งสายตายั่วยวนให้เขาอย่างออกนอกหน้า แต่ว่ามู่เฉินกลับไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อยเมื่อเห็นว่าไป๋เหยาและมู่จินมาแล้ว เขาก็รีบเดินเข้ามาหาพวกเธอทันที"วันนี้ไม่มีอะไรทำ เลยมารับหน้าที่เป็นคนขับรถให้พวกเธอสองคน ขึ้นรถสิ"มู่จินเบ้ปากพลางหยอกเย้าน้าเล็กของตนเอง"น้าเล็กคะ ฉันไม่เห็นรู้เลยว่าน้าจะมีเวลาว่างด้วย คิดว่าอยู่กับดาราสาวที่ไหนเสียอีก"มู่เฉินถลึงตาใส่หลานสาวตนเองทันที"หุบปากไปเลยจินจินตัวแสบ พวกเธอจะไปไหนฉันไปส่งเอง รีบขึ้นร
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status