เข้าสู่ระบบ“รู้ได้ยังไงว่ารัก ถ้าเหตุผลแค่นี้ทำให้เลิกรัก ฉันว่าไม่ใช่”
“ลุงจะรู้อะไรล่ะ เคยรักใครหรือไง”
สาวน้อยอารมณ์ไม่ดี คนบนเตียงมองผู้หญิงที่ช่วยชีวิตตน
รูปร่างค่อนข้างอวบติดไปในทางอ้วน เธอชอบใส่กางเกงยีนต์กับเสื้อยืดตัวใหญ่ ผมสีดำยาวถึงแผ่นหลัง วงหน้าจิ้มลิ้ม ทำให้ลืมเรื่องที่เธอค่อนข้างตัวเตี้ยไป คนข้างหลังมองตาม
เออจริงเขาไม่เคยมีรัก คงมีแค่ความผูกพันแต่ตอนนี้ความรู้สึกนั้นชักลางเลือน…
“ลุงมองอะไร”
ทีสายตาตนเองที่อยากรู้ยังมองเขาได้ ทำมาตื่นเต้น
“เปล่ามอง”
“เห็นอยู่ว่ามอง คงคิดว่าฉันไม่สวยอย่างที่เคยได้ยินแน่ๆ” เธอเดินไปยืนที่หน้าต่างกระท่อม “นั่นอาจเป็นสาเหตุที่โดนถอนหมั้น เขาคงหาเหตุผลอยู่ ลุงมาได้จังหวะพอดี”
“ขอโทษ”
“เลิกขอโทษ ใส่เสื้อสิคะ ให้เพื่อนลุงมารับหลังบ้าน เดินออกไปทางสวนกล้วย ลุงมากับน้ำก็ไปกับน้ำใช่ไหม”
ใบหน้ารกด้วยหนวดเคราเคร่งขรึม สาวน้อยไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร เธอรีบเดินไปดูแผลที่แขนกำยำอีกครั้ง
ไหนๆ ก็โดนเข้าใจผิดไปแล้ว ช่วยเหลือให้จบๆ ไปก็แล้วกัน
“มาค่ะจะทำแผลให้”
มือนิ่มป้วนเปี้ยนที่แขน แต่ชายหนุ่มไม่ได้สนใจเขากลับหลับตาสูดกลิ่นหอมจากเรือนกายสาว
สองสัปดาห์กว่าที่กลิ่นหอมแบบนี้อยู่ใกล้ๆ ตัว เขาลืมตาขึ้นเมื่อคิดว่าจะไม่ได้ใกล้เธออีก
เหงื่อเม็ดเล็กผุดที่หน้าผากซึ่งมีไรผม
อากาศร้อนมาก เขาอยากเอามือไปเช็ดให้ แต่กำหมัดไว้ กลัวตนเองจะทำอย่างที่คิด
แต่คนอย่างเขากลัวอะไรแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แปลกใจตนเองนัก
“ดูแลอย่าให้ถูกน้ำล่ะ หลายวันมานี่ฉันเช็ดตัวให้ลุง แต่ถ้าลุกขึ้นได้ก็อาบน้ำล่ะ โกนหนวดด้วย”
เขามองเธอ มองแก้มป๋อง สาวน้อยรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว เธอไม่คุ้นกับสายตาแบบนี้
คู่หมั้นยังไม่เคยจ้องจะไม่ให้ใจสั่นได้อย่างไร
“ครับคุณพยาบาล”
จะไปยุ่งอะไรกับหนวดของลุงคนนี้ น่าตีปากนัก
ดวงตาคนทั้งสองสบกัน พยาบาลจำเป็นรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก เธอรีบทำแผล จังหวะนั้นป้าสุคนธ์เข้ามา บอกอย่างร้อนรนว่ากำนันทศจะมาที่นี่อีกถ้าเธอยังไม่กลับ
“ป้าช่วยทำให้เสร็จนะคะ”
“จะไปแล้วหรือ”
“อือใช่”
คนเจ็บเอื้อมไปหยิบบางอย่างยื่นให้ หญิงสาวมองนาฬิกาเรือนสวย
“ให้ฉันหรือ”
“ฝากไว้ก่อนนะ แล้วจะมาเอาคืน”
“อ้าวแบบนี้ไม่เอาหรอก แล้วของปลอมใช่หรือเปล่า จะได้สักกี่ตังค์ ไม่พอให้พ่อหายโกรธ”
เจ้าของนาฬิกาขมวดคิ้วก่อนจะพูด “ของแท้”
หญิงสาวจ้องดวงตาคม รู้สึกแปลกๆ เมื่อคิดว่าจะไม่เจอกันอีก
“ก็ได้ เอามา โชคดีนะ อย่าให้ใครทำร้ายอีกล่ะลุง”
เธอออกจากกระท่อม
คนแปลกหน้า มาเพื่อจากไป ธิกานต์ดาเดินกลับไปยังบ้านหลังใหญ่ติดถนน
ป้าสุคนธ์ทำแผลให้คนที่รักเหมือนหลานช่วยชีวิตไว้และทำให้หลานเดือดร้อน คนข้างๆ ถามขึ้น “ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะป้า”
“เพราะคุณคนเดียวทำให้ยายสามต้องตกที่นั่งลำบาก คราวนี้ต้องอยู่ที่นี่ยากแน่ๆ”
“พ่อลูกไม่นานก็คงปรับความเข้าใจครับ”
“คุณจะรู้อะไร รีบๆ โทรหาคนของคุณสิ ก่อนที่กำนันจะเอาปืนมาไล่ ”
คนเจ็บกดมือถือของคนที่จากไปแล้ว บอกคนที่จะมารับว่าอยู่ที่ไหน เมื่อเสร็จธุระยื่นให้นางสุคนธ์” ฝากขอบคุณเรื่องมือถือด้วยครับ”
นางสุคนธ์เก็บมือถือ ทำทีเดินออกจากกระท่อม…
คนด้านหลังชะเง้อมองนอกกระท่อม เธอไปแล้วจริงๆ แม่เงือกน้อย
ร่างกายหนุ่มฉกรรจ์รู้สึกพิเศษกับคนที่ช่วยชีวิตตน แต่ต่อให้รู้สึกมากเพียงไร ก็ต้องเก็บอาการ
นายจะมาหื่นตอนนี้ไม่ได้ นั่นมันคนมีบุญคุณ ไม่ใช่สาวๆ ใกล้มือที่ต้องการเมื่อไหร่ก็ได้
ร้อนๆ หนาวๆ เหมือนจับไข้เพราะความต้องการด้านมืดมาไม่รู้จักเวล่ำเวลา เดชาธรดื่มน้ำอึกใหญ่
เรื่องแขนน่ะหรือ หายเจ็บหลายวันแล้ว ที่แกล้งเจ็บเพราะอยากอยู่ใกล้พยาบาลอายุน้อยต่างหาก
เป็นครั้งแรกที่อยากได้ผู้หญิงแต่ต้องเก็บกลั้นอารมณ์ ประธานหนุ่มต้องสูดลมหายใจลึกๆ บอกให้น้องชายในกางเกงยุบหนอ ยุบหนอ…
เดินฝ่าดงกล้วยโดยมีคนสนิทสองคนเดินขนาบ เดชาธรเอี้ยวหลังมองกระท่อมเล็กๆ ร่มรื่นด้วยต้นไม้อีกครั้ง
“รอใครหรือเปล่าครับนาย” อชิระสงสัย
“ไม่มี ไปกันเถอะ”
เดชาธรรีบเดิน นางสุคนธ์มาแอบมอง เห็นเรือ คนที่มารับคนเจ็บก็ตาโต
เดชาธรมองสาวน้อยที่แปลงร่างอยู่ในชุดสวย เขายิ้มพอใจชมไม่ขาดปากจนคนนั่งข้างๆ บอกให้หยุดพูด“หยุดชมเถอะค่ะไม่ได้ชอบแต่งตัวแบบนี้ มันไม่ชิน”“ไม่ชอบกระโปรงใช่ไหมแต่ใส่แล้วดูดี เอาเป็นว่าจะซื้อให้อีกหลายๆ ชุด”สาวน้อยก้มมองกระโปรงเนื้อนิ่ม มีลูกไม้ที่ริมกระโปรง เธอส่ายหน้า“ไม่เอาค่ะ ตัวนี้ตัวเดียวพอ แบบนี้ก็หาว่าเมื่อก่อนสามดูไม่ดีใช่ไหมคะ”“งอนเหรอ เด็กหนอเด็ก”ยิ่งพูดยิ่งหน้างอเดชาธรจับมือนุ่มนิ่มไปที่รถ อชิระมองท่านประธานที่สีหน้าสดใสด้วยความขำดูทำเข้าขนาดยังไม่ได้กินยังหวงขนาดนี้ ถ้าเกิดได้กันแล้ว ไม่ขังไว้ในห้องหรือไงระหว่างนั่งรถธิกานต์ดามองมือถือรู้สึกคิดถึงพ่อขึ้นมา เพราะผ่านโรงพยาบาลที่เคยพาพ่อรักษาตัวป่านนี้จะปวดท้องอีกหรือเปล่า จะมีใครทำของโปรดให้กินไหม เธอน้ำตารื้นขอบตา แต่พ่อไม่ต้องการเธอ จะร้องไห้โศกเศร้าไปทำไม วันนี้ธิติสาก็ย้ำเรื่องนี้แล้ว“เป็นอะไรไป”“คิดถึงพ่อค่ะ”“ฉันว่างงานเมื่อไหร่จะพาเธอกลับบ้านนะ&rdq
เดชาธรพาแฟนปลอมๆ ไปกินข้าว หลังจากนั้นพาเธอไปซื้อชุดนักศึกษา รองเท้า สาวน้อยเลือกของของใช้เท่าที่จำเป็นและควักเงินตนเองจ่าย เดชาธรดุให้เก็บไว้และให้เธอซื้อของเท่าที่อยากได้ แต่สาวน้อยยังดื้อเพราะบอกเสียดายเงิน“ค่าจ้างฉันให้เบิกก่อน เอาไปเถอะ”“ไม่เอาอยากเก็บไว้มากกว่า พอแล้วค่ะ ไปซื้อกับข้าวต่อนะคะ ไปตุนไว้”เป็นครั้งแรกที่เขาเดินเข้าห้างเพื่อซื้อกับข้าว เดชาธรไม่อยากทำแต่กลับเดินตามหญิงสาวที่เริ่มน้ำหนักลดช้าๆ มองเธอซื้อของด้วยความสุข“เอ่อ เดี๋ยวไปซื้อเสื้อผ้าใหม่หลายๆ ชุดนะ”“ไม่เอา ไม่ชอบนุ่งกระโปรงค่ะ”“แต่เป็นแฟนฉันต้องใส่บ้าง”“สั้นๆ แบบคุณคนนั้นเหรอคะ”สาวน้อยหน้างอ“ทำเหมือนหึง”“แหะๆๆ แค่ซ้อมหึงค่ะ”ว่าแล้วก็แอบหน้าแดงคนเดียว แต่ไม่พ้นสายตาคมซึ่งจับตามองอยู่ตลอดเวลากระทั่งเสียงมือถือมาขัดจังหวะ เดชาธรเดินไปคุย ธิกานต์ดาเดินเลือกซื้อของ พลันสายตาหันไปเห็นธิติสาและลือศักดิ์ เธอคิดจะหลบแต่ธิติสามองเธอเขม็งและตรงเข้ามาในร้าน“ยายสามแกจริงๆ”ปกรณ์ไหว้พ่อเลี้ยงที่ดูแลเขาปานลูกชาย
“ก็จริง อยู่ไปคงไม่มีความสุข เอ่อว่าแต่จะคุยตอนกินหรือคะ”อยากฟังแต่อีกใจก็ไม่อยากฟังทว่าไม่ใช่เรื่องของเธอสักหน่อย“เราจะเริ่มกินข้าวเมื่อเธอรับปากว่าจะเป็นแฟนฉัน ”“หา ท่านประธานอย่า อย่าล้อเล่นสิคะ”“ไหนว่าฉันไม่แก่ ยังเรียกลุงอยู่ได้ และฟังให้จบก่อน ฉันแค่ให้เป็นกันชนให้หน่อย”ใจที่ฟูพลันแฟบ รู้สึกผิดหวังที่ได้ยินคำอธิบายแต่ยังยิ้มสู้“ออ ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่ได้ละคะ ช่วยอะไรคุณได้สามจะทำทุกอย่างเลย ไม่กลับคำแน่ๆ แต่อย่าลืมนะคะ สามยังอยากเรียนหนังสือ”“เห็นฉันเป็นคนขี้ลืมหรือไง”ดวงตามีเสน่ห์ส่งมาให้ สาวน้อยแก้มแดง “ขอบคุณค่ะ” เธอก้มหน้าทั้งสองเริ่มกินข้าว แต่ในหัวต่างคิดเรื่องที่คุยค้างคากันชน จะทำได้หรือ แต่รับปากไปแล้วส่วนคนที่คิดแผนการนิ่งเพราะสมใจ กันชน นั่นมันแค่ข้ออ้าง เธอขยับเข้ามาใกล้ฉันอีกนิดแล้วแม่สาวน้อยสำหรับเธอฉันจะไม่บุ่มบ่าม เพราะเอคือผู้มีบุญคุณเมื่ออาหารอิ่มเจ้าของคอนโดไปนั่งรอคนที่วานให้เป็นแฟน บอกเธอให้มาคุยกับเขาต่อ สาวน้อยไปนั่งใกล้ๆ ด้วยใจเต้นระทึก“ทำไมดูหน้าซีดนะเรา หรือกลัว”“ใครกลัวคะ งานสบายๆ ได้ช่วยคุณสามไม่กลัวใครทั้งนั้น”“แต่อย่าลืมทำหน้าที่ให้ดี
7 แฟนปลอมๆ ของท่านประธานสุดหล่อธิกานต์ดานั่งลงบนเตียงในคอนโดหรู เธอกำลังรอเจ้าของห้อง วันนี้เขาบอกจะกลับมาราวห้าโมงเย็น ซึ่งเหลือเวลาอีกไม่กี่นาทีมาอยู่ที่นี่เกือบหนึ่งเดือน เธอเบื่อที่ต้องอยู่แต่ในห้อง ได้แต่นั่งรอคุณลุงสุดหล่อเหมือนลูกคอยพ่อกลับจากทำงานผู้ชายที่เธอช่วยเหลือ เขาเป็นถึงประธานบริษัทใหญ่โตเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาเหมือนดาราหนังไม่มีผิด เธอรู้สึกสุขใจเมื่อได้อยู่กับเขาคุณเดชาธรดูแลเธออย่างดียังบอกจะส่งเสียให้เรียนหนังสือ เธอไหว้เขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า บอกจะออกมาช่วยงานเมื่อเรียนจบ เขาได้แต่ยิ้ม รอยยิ้มนั้นเธอชอบมองมากธิกานต์ดาหายจากโรคคิดถึงป้าและพ่อ ส่วนเรื่องยายที่เป็นห่วงป้าสุคนธ์ส่งข่าวมาบอกและให้เบอร์มือถือ เธอดีใจและเมื่อครู่เพิ่งวางสายไปหลังจากคุยกับยายพักใหญ่สักวันเธอจะรับยายมาอยู่ด้วยเมื่อเรียนจบได้ทำงานคงไม่นานจะมีกำลังซื้อบ้าน เลี้ยงดูยายใครๆ ก็ต้องอยู่กับความฝัน ในเมื่อต้นทุนชีวิตไม่มีเลย เพื่อจะได้มีแรงผลักดันความตั้งใจ“เป็นไงอีกไม่กี่วันมหาลัยจะเปิดนอนไม่หลับหรือ”เสียงอ่อนโยนถามเมื่อเปิดประตูเข้ามา สาวน้อยยิ้ม รีบไปถอดเสื้อสูทให้ร่างใหญ่“มาแล้วหรือคะสามคอยต
“มาทำอะไรคะ”“มาหาเธอน่ะสิ”ป้าสุคนธ์เดินไปยืนใกล้คนเจ็บ เธอบอกป้าเบาๆ “ลุงหนวดเขาอยู่ที่ท่าน้ำค่ะป้า สามจะไปหาเขาสักหน่อย”“ไม่ได้นะคะ ถ้ากำนันรู้จะแย่”“แต่สามอยากไปจากที่นี่แล้ว หลายวันมานี้สามคิดทบทวนคงต้องไปจริงๆ อยู่ทำไมให้เขามาไล่ทุกวัน”“หนูสาม” ป้าสุคนธ์ดวงตาแดงก่ำคงถึงวันที่ต้องโดดเดี่ยวอีกครั้ง ทั้งคนไปและคนที่อยู่ที่เดิม“ ใช่ว่าสามอยากจะไปป้าก็รู้ แต่อยู่แบบไม่รู้ว่าจะโดนไล่ไปเมื่อไหร่อีกสามเครียด ไหนจะเรื่องเรียน ถ้าคุณลุงหนวดไม่รังเกียจ สามจะออกไปจากที่นี่ ขอให้เขาช่วย”นางสุคนธ์น้ำตาคลอ“ป้าอย่าร้องไห้เลยจะไปด้วยก็ได้นะคะ สามจะไม่ให้ป้าลำบาก สามพอจะมีเงินเก็บ”เธอทำงานทุกอย่างตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ปลูกผัก เก็บผลไม้จ้าง เพราะเคยทำจนชิน ไม่ชอบการง้อมือง้อเท้า ดีใจที่วันนี้พอจะมีเงินในบัญชี“ป้าต้องดูแลกำนัน”คนมีบุญคุณดูลังเลธิกานต์ดาร้องไห้ ไม่ใช่ไม่รู้ว่าป้ารักพ่อของตน เธอกอดป้า“ถ้าอย่างนั้นให้สามไปเถอะค่ะ ป้าเองจะได้ไม่ปวดหัวเรื่องสาม ไหนจะพ่อ ”“พ่อกำนันอาจจะเมา สองแม่ลูกนั่นก็ร้าย”ป้าอย่าหลอกกันเลยสามไม่ใช่เด็กอมมือ พ่อไม่ได้รักสามเลย พามาที่นี่เพราะแม่เคยเป็นเพื่
ควับ!ไม้กวาดใกล้มือพ่อฟาดลงที่แผ่นหลังน้ำตาสาวน้อยร่วงริน มองหน้าพ่ออย่างตัดพ้อแต่ยังโดนอีกครั้ง นางสุคนธ์เข้าไปกอดร่างอวบ“พอเถอะกำนัน”“ถ้าไม่รักดีแบบนี้ก็ไปให้พ้นหน้าฉัน ไปอยู่กับผัวชาวสวน โง่จริงๆ จะส่งไปอยู่สุขสบายไม่ชอบ กลับไปคว้าคนจนๆ มาเป็นผัว เลือดชั่ว”กำนันทศเดินจากไป นางสาครหันมายิ้มเย้ย“ไปเลยนะ อย่าอยู่ให้กำนันเอาเลือดหัวแกออกอีก ฉันดีกับแกมาตลอดเพื่อวันนี้ ยังไงก็ไปดีนะ ผิดที่แกไม่น่ากลับมาเลย หลายปีที่ฉันกับลูกมีความสุข แต่เมื่อแกกลับมาเราก็ไม่มีความสุขอย่างเคย ไปคราวนี้ขอให้ไปลับนะ ผู้ชายก็ไม่เอา คนเป็นพ่อก็ไม่เคยคิดว่าแกเป็นลูก”“สารเลว”นางสาครโกรธจะกลับมาตบหน้านางสุคนธ์อีก แต่นางสุคนธ์ยกไม้กวาดขึ้น “เอาซี่ ถ้าแน่จริงก็เข้ามา”กำนันทศเดินไปแล้ว นางสาครล่าถอย มองหาลูกสาวก็ไม่เห็น รู้สึกโมโหที่ไม่มาช่วยเหลือ ปล่อยให้ตนโดนรุม“เมื่อก่อนแม่เองก็คงตรอมใจเพราะรู้ว่าพ่อมีผู้หญิงคนนี้ ฮือๆๆ สามน่าจะเชื่อป้าตั้งแต่แรก ไม่ไว้ใจคนพวกนี้”“ก็เขาแกล้งทำดีด้วย คนใจดีอย่างหนูสามก็คงเห็นใจ เลิกพูดเรื่องนี้เถอะคะ มาขอป้าดูหน่อยเจ็บมากหรือเปล่า”ธิกานต์ดาห่อตัว รู้สึกปวดร้อนที่แผลร
“แกอย่ามาก้าวร้าวเขานะ”“พี่กับเขาดูท่าศีลจะเสมอกัน ถ้าไม่ทำตามที่บอกสามจะฟ้องพ่อ ดูสิพ่อจะว่าอย่างไร” ธิกานต์ดาจ้องคนที่เคยไว้ใจด้วยสายตาจริงจัง ลือศักดิ์เดินจากไปด้วยสีหน้าหงุดหงิด ไม่ลืมสั่งให้คู่รักจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย เมื่อฝ่ายนั้นลับตาไป ธิกานต์ดาเสียงดังเพราะความโมโห“ถ้าอยากได้ทำไมไม
ปังๆๆ“ยายสามเปิดประตู แกจะมุดหัวอย่างนี้ไม่ได้”หญิงสาวสะดุ้ง พ่อมาแล้ว เธอเดินไปเปิดประตูเพียะ!เธอจับมือพ่อแน่น ห้ามน้ำตาไม่ให้ไหล “พ่อฟังสามก่อนสิ ไม่ได้เป็นอย่างที่พ่อคิดค่ะ”“ไม่ว่าจะยังไงแกก็โดนถอนหมั้น จะเอาเงินที่ไหนไปคืนเขา เงิน ทองพวกนั้นฉันเอาไปหมดแล้วแกก็รู้”พ่อติดพนันแต่ไม่ยอมขายไร่
สองสัปดาห์ต่อมากลับจากงานบวชลูกบ้านนายทศเมามายนอนบนแคร่ใต้ต้นมะม่วงลูกดก ธิกานต์ดานอนไม่หลับลงมาดูแลพ่อแต่กลับโดนไล่“ไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้ ไป”“หนูจะหาเงินมาให้พ่อเองค่ะ”“เงินตั้งมากมายอย่ามาทำอวดเก่ง ไปให้พ้นกลับไปอยู่กับแม่แก แม่แกที่หนีตามชู้ไป เอิ้ก ฉันไม่น่าไปรับแกมาเลย ไอ้เถ้าแ
“ออกไป ”ท่าทางแปลกๆ จะไม่ให้นายอชิระคิดได้ยังไง ดังนั้นจึงมองเจ้านายไม่กะพริบตา“ถ้าอย่างนั้นพอแค่นี้ใช่ไหมครับ”“ไว้ถ้าต้องการอะไรจะบอกอีกครั้งแต่ตอนนี้มาทำแผลให้ฉันก่อน”นายเอี้ยวมองผ้าก็อตที่แขน อชิระเดินไปใกล้“มือผมไม่นิ่มเหมือนกับมานางผมยาวตานีบ้านนั้นนะครับ”แววตาคมกริบจ้องคนสนิท อชิระหุบปา







