บทที่ 7 ความบังเอิญไม่มีจริง

            จีลี่อิงนอนคว่ำบนเตียงนอน ปานเหมยกุ้ยจุดตะเกียงให้นางหลายดวงใกล้หัวนอน หนังสือที่นางสอดไว้ใต้หมอนใบใหญ่เล่มค่อนข้างหนา นางเอาเศษกระดาษมาคั่นส่วนที่อ่านค้างไว้

            “ท่านหญิง ข้าว่าท่านขยับมาอ่านฝั่งนี้จะสว่างกว่านะเจ้าคะ”

            “อืม...ก็ดีเหมือนกัน เจ้าคอยเตือนด้วย อย่าให้ข้าอ่านเพลินนัก” นางเปิดไปยังหน้าที่คั่นเอาไว้ "เรื่องนี้สนุกดีนะ เสียดายที่พี่หลุนเพิ่งซื้อมาให้ เห็นบอกว่าเถ้าแก่สามตารับซื้อมือสองมาจากเมืองฉู่จิ้ง” นางพลิกดูชื่อผู้ประพันธ์อีกครั้ง “ข้าอ่านนิยายที่คุณชายท้ายตรอกเขียนมาหลายเรื่องแล้ว แต่เรื่องนี้สนุกจริงๆ”

            “อย่าบอกข้าว่า ท่านหญิงทำแบบนางเอกนิยายเรื่องนี้จริงๆ”

            “ใช่น่ะสิ! นางเอกในเรื่องนี้เป็นจอมยุทธ์ที่ได้ช่วยชีวิตพระเอก เมื่อนางช่วยแล้วกลับไม่ยอมบอกชื่อแซ่ เดินจากไปอย่างงามสง่า ทำให้พระเอกประทับใจในตัวนาง ข้าก็ทำแบบนี้เช่นกันเมื่อวานนี้”

            ปานเหมยกุ้ยกับปานหวงหลานสองพี่น้องอ้าปากค้างมองนายหญิงของตนเอง “เหลือเชื่อ!” นางกำนัลทั้งสองร้องออกมาพร้อมกัน

            จีเซียงอี๋เดินเข้ามาสมทบ “พี่ลี่อิง ท่านเล่าอะไรให้สองคนนี้ฟังเหรอ? ข้าอยากฟังด้วย”

            “กำลังเล่านิยายเรื่องนี้น่ะสิ” นางพับหน้าปกให้น้องสาวคนเล็กดู

            “เล่าให้ข้าฟังด้วย”

            “ข้ายังอ่านไม่จบเลย เพิ่งอ่านไปได้แค่ครึ่งเรื่องเอง เจ้าเอาเล่มนี้ไปก็แล้วกัน เมื่อวานข้าเพิ่งอ่านจบลืมเก็บ” นางล้วงเอานิยายอีกเรื่องใต้หมอนออกมายื่นให้น้องสาว

            “เล่มนี้คุณชายท้ายตรอกก็เขียนใช่หรือไม่? ข้าชอบผู้เขียนคนนี้นัก เล่าได้สนุก เนื้อเรื่องก็ดำเนินเร็วด้วย” จีเซียงอี๋ที่มักจะมายืมหนังสือจากพี่สาวไปอ่านเอ่ยชื่นชม

            “เจ้าซ่อนไว้ดีๆ เล่า ท่านพ่อเห็นล่ะก็ ระวังโดนริบ” จีลี่อิงรีบกำชับน้องสาว นิยายรักๆ ใคร่ๆ พวกนี้ ท่านพ่อของพวกนางเห็นว่าเป็นหนังสือขยะ ไม่คู่ควรให้เสียเวลานั่งอ่านนอนอ่าน หากวางไว้สะเปะสะปะแล้วท่านพ่อมาเจอเข้าไม่ถึงหนึ่งเค่อก็จะพบว่ากลายเป็นขี้เถ้าไปแล้ว

            “ข้ารู้น่า พี่หลุนอุตส่าห์ไปหาซื้อมาอย่างยากลำบาก ข้าจะปล่อยให้ท่านพ่อเห็นได้อย่างไร

            “เจ้ารู้เช่นนั้นก็ดี”

            จีเซียงอี๋ขยับเข้าไปใกล้ มือยื่นไปเปิดหน้าปกนิยายที่พี่สาวถือค้างไว้ หน้าปกมีภาพวาดลวดลายคล้ายยันต์เอาไว้ 

            “นิยายเรื่องนี้ชื่อแปลกจริง รักเหนือชะตา”

            “นี่ล่ะ สนุกแล้ว ข้าเบื่อนิยายโศกเศร้า นิยายเรื่องก่อนรันทดเหลือเกิน ข้าอ่านไปร้องไห้ไป เช้ามาตาบวมเป่งไปฝึกยุทธ์แทบจะมองดาบพวกองครักษ์ไม่ทัน”

            “โอ....วันนั้นที่ข้าไปไหว้พระกับท่านแม่ใช่หรือไม่?”

            “อืม...มิน่า ท่านพ่อถาม พี่จึงโกหกว่าตัวเองไม่สบาย”

            จีลี่อิงหรี่ตามองน้อง “หากเรื่องนี้แพร่งพรายเจ้าจะไม่มีแหล่งให้ยืมนิยายอ่านล่ะนะ”

            จีเซียงอี๋พยักหน้า นางเป็นน้องเล็กที่มิใคร่ได้ออกจากบ้าน ท่านพ่อเคร่งครัดให้อาจารย์เข้ามาสอนร่ำเรียนเขียนอ่านและยังเคร่งเรื่องฝึกยุทธ์โดยมิให้คนในวังจีบอกกล่าวผู้ใด ในวัยเด็กนางนึกสงสัยว่า เหตุใดเมื่อไปวัดเจอคุณหนูตระกูลอื่น ถามเรื่องฝึกยุทธ์นางเหล่านั้นกลับหัวเราะและกล่าวว่า ‘นั่นมันเรื่องของบุรุษนะ เซียงอี๋’ พวกนางล้วนฝึกคัดลายมือ อ่านบทกวี วาดภาพ และดีดพิณ

            ท่านหญิงเล็กจีจึงได้เห็นว่า ครอบครัวของนางช่างแตกต่างพี่ชายคนโตนอกจากจะชื่นชอบอาวุธและการต่อสู้เยี่ยงบุรุษผู้อยากออกรบแล้ว ยังชอบเย็บปักถักร้อยและทำอาหาร  ส่วนพี่สาวคนกลางมีพละกำลังมหาศาลที่ต้องปกปิด

ในยามเยาว์วัย พี่ลี่อิงเพียงแค่เคาะโต๊ะเก้าอี้สักหน่อยก็แตกหัก จนท่านพ่อและท่านแม่ต้องคอยฝึกฝนให้นางใช้กำลังให้พอดี ส่วนตัวนางนั้นแม้จะต้องร่ำเรียนสิ่งที่อิสตรีทั้งหลายกระทำกัน แต่ท่านแม่มักกล่าวเสมอว่า การฝึกวิทยายุทธ์สำคัญกับชีวิตของนางที่สุด

            เมื่อไม่นานมานี้ท่านพ่อจึงเปิดเผยคำทำนายน่าสะพรึงกลัวนั้น และบอกกล่าวให้พวกนางได้เตรียมตัวรับมือเหตุร้ายที่จะเกิดขึ้นกับตระกูลจี

            “พี่ลี่อิง ข้าถามหน่อยเถิดว่า ท่านมีแผนจะทำเช่นใดกับคุณชายใหญ่ฟ่าน ในเมื่อเขามิใช่คนที่จะยอมแต่งงานกับผู้ใดโดยง่าย”

            จีลี่อิงมองหน้าน้องสาว “ระหว่างข้ากับเขา ล้วนต้องทำให้เป็นเรื่องบังเอิญ”

            “รวมทั้งเรื่องรถม้าด้วยหรือไม่?”

            “นั่นมันชะตาสวรรค์ แต่นับจากนี้ ข้าต้องสร้างเรื่องบังเอิญให้มากขึ้น” ท่านหญิงใหญ่จ้องตาน้องสาวเขม็ง “และเจ้ากับพี่หลุนก็ต้องมาคอยช่วยข้า”

            จีเซียงอี๋กระตือรือร้น “จริงหรือ? เช่นนั้นก็น่าสนุกนัก”

            เห็นสายตามุ่งมั่นจะช่วยเหลือของน้องสาว จีลี่อิงชักเริ่มไม่แน่ใจ ‘จะให้จีเซียงอี๋คนใสซื่อมาช่วยข้านี่? ข้าคิดถูกหรือเปล่านะ?’  

            น้องสาวคนเล็กของนาง ปีนี้เพิ่งอายุสิบหก ซ้ำชีวิตที่ผ่านมา นอกจากร่ำเรียนเขียนอ่านได้เก่งกางและฝึกวิทยายุทธ์ด้วยความมีวินัยและอดทนจนก้าวล้ำแล้ว นางกลับเป็นคนมองโลกในแง่ดีจนบางคราดูว่า ซื่อเกินไปด้วยซ้ำ หากจะหาใครสักคนมาช่วยโกหกล่ะก็ คนๆ นั้นก็ไม่ควรเป็นจีเซียงอี๋นี่แหละ

            “เอาเถอะ ข้าจะหาบทบาทที่เหมาะสมให้เจ้าเอง” จีลี่อิงเห็นว่า เรื่องนี้คงต้องปรึกษาพี่หลุนก่อนจะลงมือ จีเซียงอี๋เอาไว้แค่สังเกตการณ์ช่วยก็ยังดี อย่างน้อยวิทยายุทธ์ของนางก็ไว้ใจได้ “เช่นนั้นคืนนี้ ข้าจะเร่งอ่านนิยายเล่มนี้ให้จบ ดูว่าพอจะมีกลยุทธ์ใดซ่อนอยู่ในเนื้อเรื่องให้นำไปปรับใช้ได้หรือไม่? พรุ่งนี้ค่อยคิดแผนอีกที”

             “พี่ลี่อิง ท่านคิดเหมือนข้าหรือไม่? ข้าว่า คุณชายท้ายตรอกคงเป็นบุรุษอ่อนโยนยิ่งนัก ไม่ว่าเขียนเรื่องใดล้วนอ่านแล้วทำให้ใจอบอุ่น” จีเซียงอี๋ทำหน้าเพ้อฝันกอดหนังสือนิยายแนบอกหลับตาพริ้ม

            จีลี่อิงโคลงศีรษะ “คงเป็นจอมเจ้าชู้ผู้หนึ่งในปฐพีสิไม่ว่า จึงจะเข้าใจสตรีมากหน้าหลายตาได้เช่นนี้ หากให้ข้าคาดเดา เขาคงมีภรรยาหลายคนและบุตรมากมายเสียกระมัง” แม้นางจะชอบอ่านนิยายที่เขาเขียน ทว่าเมื่อทบทวนดูแล้ว บุรุษผู้นี้คงจะมากรักยิ่ง ไม่ควรจะได้พบปะ “เราอ่านแค่ผลงานของเขาก็พอแล้ว อย่าได้อยากพบเจอตัวจริงเลย เกรงว่า หากเขารู้ว่ามีสตรีชื่นชมอาจจะลำพองใจและคิดว่า เราอยากจะเป็นหนึ่งในสตรีบนเตียงของเขาไปเสีย”

            จีเซียงอี๋ได้ยินเช่นนั้นใบหน้าจึงสลดลง “นั่นสินะ”

พี่สาวโบกมือไล่นางอีกครั้ง นางจึงลากลับเรือนนอนของนางพร้อมด้วยนิยายของคุณชายท้ายตรอกนักประพันธ์ที่นางหวังไว้ว่าสักวันจะได้พบตัวจริง

บทที่ 8 พนันแต่งงาน

            หลังจากการปราบกบฏภายใต้การมุ่งสังหารฮ่องเต้ของอดีตฮองเฮาของ       ชินอ๋องและอ๋องเก้า เมืองหลวงสงบสุขขึ้นมาก ขั้วอำนาจในวังยามนี้ต่างสงบนิ่ง ฮองไทเฮาก็ดูเหมือนจะยอมรามือหันไปสนใจดูแลหลานๆ ที่เกิดจากชินอ๋องและพระชายาฟ่านซิ่วอิง    

ฟ่านหลี่เจี๋ยจับสังเกตได้ว่า ฮ่องเต้ยังไม่ไว้วางพระทัยในเรื่องแย่งชิงราชบัลลังก์ เมื่อเลือกเฟ้นและสืบสอบปูมหลังของขุนนางรุ่นใหม่โดยละเอียด ยามนี้ฟ่าน  หลี่เจี๋ยจึงได้รับเลือกเป็นหนึ่งในเหล่าราชบัณฑิตที่คอยให้คำแนะนำและเป็นที่ปรึกษาของฮ่องเต้

            ‘ข้าไม่ได้อยากเข้าใกล้ฮ่องเต้ขนาดนั้น ผู้ใดกันหวังดีในสิ่งที่ไม่ถูกไม่ควรขนาดนี้ แทนที่จะได้อยู่อย่างสงบสุขในช่วงวันหยุด การเป็นราชบัณฑิตต้องพร้อมจะเข้าเฝ้าตลอดเวลา น่าเบื่อยิ่งนัก’

            ฟ่านหลี่เจี๋ยนัดแนะกับจินวั่งซู เจ้าของฉายาจอมยุแยงประจำเมืองหลวง คุณชายจินผู้นี้เป็นญาติกับจวิ้นอ๋องหรือองค์ชายสิบสองที่อภิเษกสมรสกับองค์หญิงจินเฟิ่งแห่งแคว้นจิน บัดนี้ได้กลับมาพำนักยังเมืองหลวงหมิงแล้ว

            นิสัยของจินวั่งซูผู้นี้ถูกน้องสาวของเขา พระชายาฟ่านซิ่วอิงเรียกขานว่า     ‘พี่วั่งซูคนโฉดข้างวัง’

            “พี่หลี่เจี๋ย สหายของท่านผู้นี้นิสัยเหมือนกับงู ทั้งเจ้าเล่ห์และร้ายกาจ เขามักจะอยากรู้อยากเห็นเรื่องราวของผู้อื่นเป็นที่สุด บางคราก็อาจจะหวังช่วยเหลือ หรือบางคราอาจจะหวังกลั่นแกล้ง ยากจะคาดเดา”

            สถานที่นิยมชมชอบของจินวั่งซู ต้องเป็นสถานที่มีผู้คนคึกคักและครึกครื้น ไม่ว่าวงสนทนาใดเขาก็จะแวะเวียนไปร่วมฟังเรื่องซุบซิบนินทาด้วยเสมอ ตั้งแต่เรื่องในรั้วในวังจนถึงเรื่องชาวบ้านร้านตลาด น่าแปลกที่คนผู้นี้กลับรู้ไปเสียทุกสิ่ง

            “ข้าถามจริงๆ เถิด เพื่อนของท่านผู้นี้ ไม่ทำมาหากินหรืออย่างไร?”

            ฟ่านซิ่วอิงถามด้วยความข้องใจอย่างยิ่งที่เห็นคุณชายจินผู้นี้ แต่ละวันไม่นั่งอยู่ที่ร้านน้ำชานกกระจิบหน้าตลาดก็ไปภัตตาคารบึงหงส์ ล่าสุดมีร้านขนมเปิดใหม่ที่อยู่ใกล้ท่าน้ำไท่หยาง ผู้คนเข้าไปอุดหนุนกันมาก เขาก็ยังไม่วายไปนั่งเล่นที่นั่นได้ค่อนวัน มิรู้ว่าเอาเงินจากที่ใดมาใช้นักหนา

            “ตระกูลเขาร่ำรวย ยามนี้ยังมีหุ้นส่วนกับกิจการส่งข้าวของจวิ้นอ๋องในแคว้น  จินอีก ย่อมมีเงินไม่น้อย” ฟ่านหลี่เจี๋ยอธิบายสั้นๆ เขาเองก็เห็นด้วยว่า จินวั่งซูช่างว่างงานเสียจริง เงินทองก็มีใช้ไม่ขาด

            จินวั่งซูเป็นหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง แม้จะติดอันดับเพียงหนึ่งในยี่สิบบุรุษรูปงามในเมืองหมิงปีล่าสุด แพ้พ่ายฟ่านหลี่เจี๋ยที่ขึ้นไปสู่อันดับหนึ่งในสิบ

            “เจ้ากล้าแซงอันดับข้าไปเช่นนี้ เห็นได้ว่า เหล่าคนจัดอันดับผู้นั้น ตาไม่ถึงเป็นแน่” คุณชายจินตบพัดงูดำที่ได้รับเป็นค่าจ้างทำงานจากชินอ๋อง ยืดอกขึ้นด้วยความขัดเคือง ในใจกลับคิดว่า ปีหน้าก่อนจัดอันดับเขาจะต้องทำการหาเสียง และบำรุงรักษารูปร่างหน้าตาให้เป๊ะก่อนออกไปปรากฏตัวให้หญิงสาวทั่วเมืองหลวงได้พบ

            “เจ้าจะสนใจไปไยเรื่องพวกนี้ แต่ละปีล้วนมีบุรุษและสตรีโฉมงามเติบโตขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาก็เปลี่ยนอันดับไปทุกปี” ฟ่านหลี่เจี๋ยทำหน้าเหนื่อยหน่าย เพราะรูปร่างหน้าตาของเขาดึงดูดผู้คนให้สนใจมาตั้งแต่เด็กจนโต หากมัวแต่สนใจสิ่งนี้ เขาคงจะมิมีเวลาว่างทำสิ่งอื่น

            “เฮ้อ! เพราะเจ้าเป็นเช่นนี้ สาวงามติดอันดับแต่ละปีที่เคยมาชม้ายตาแลเจ้า สุดท้ายก็ทนความเย็นชาไม่ได้ หันไปแต่งงานมีลูกกันหมดแล้ว คงเหลือแต่เจ้าที่ยังเป็นโสด”

            ฟ่านหลี่เจี๋ยปรายตาอย่างเอือมระอา ยกสุราขึ้นจิบเล็กน้อย คืนนี้พวกเขาดื่มหมดไปแล้วสี่กา จินวั่งซูดื่มแบบไม่กลัวเมา ส่วนเขาค่อยๆ จิบอย่างสุขุม “แล้วเจ้าเล่า? ข้าเห็นเจ้าเลือกนัก ยามนี้เป็นอย่างไร? ยังเป็นบุรุษโดดเดี่ยวเช่นข้าเช่นกัน ยังกล้าจะมาเย้ยหยัน”

            จินวั่งซูสะอึกเล็กน้อย ใบหน้าตึงขึ้น “อย่างน้อยข้ายังเคยมีความรัก แต่ว่าเจ้านี่สิ! นอกจากจะไม่มีแล้ว ยังดูตายด้านเสียอีก”

            “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าตายด้าน?”

            “เหอะ! เอาไว้เจ้ามีฮูหยินเมื่อใดข้าจะงัดเอาเงินเก็บข้ามาให้เป็นของขวัญแต่งงานเลยเทียว”

            “ข้าบอกท่านพี่กับท่านแม่ไปแล้วว่า ปีนี้จะหาเจ้าสาวสักนาง”

            จินวั่งซูตาเหลือก “เอ๋!? เจ้าทำเช่นนี้จะกดดันข้าด้วยใช่หรือไม่?” กล่าวจบก็เทสุราขึ้นกรอกลงคออีกสองจอกติด

            ฟ่านหลี่เจี๋ยหันมามองเพื่อนด้วยหางตา “กดดันที่ใดกัน ด้วยชื่อเสียงของเจ้าคนโฉดข้างวัง ยังมิรู้เลยว่า แม่สื่อที่เก่งที่สุดจะทาบทามสตรีใดให้เจ้าได้บ้าง”

            จินวั่งซูตบพัดงูดำดังพรึ่บ! “นั่นล้วนเป็นฝีมือน้องสาวเจ้า ที่เผยแพร่ฉายานี้จนข้าขายไม่ออก” ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มถมึงทึง

            “ใครใช้ให้เจ้าอยากไปสนิทกับนางเล่า?” ฟ่านหลี่เจี๋ยหัวเราะหึๆ ในลำคอ เขาเองก็เพิ่งรู้ภายหลังว่า น้องสาวคนงามของตนแสบสันต์เพียงใด นางเองก็นับเป็นคนโฉดผู้หนึ่งแห่งแคว้นหมิงเช่นกัน

            “อ้อ! นี่เจ้าเห็นว่า ข้าจะหาเจ้าสาวไม่ได้สินะ” คุณชายจินจิบสุราไปหลายจอกชักเลือดขึ้นหน้า “เช่นนั้น เรามาพนันกัน ในปีนี้ เจ้ากับข้า ผู้ใดแต่งงานก่อนผู้นั้นถือว่าชนะ สามารถขอให้ผู้แพ้ทำสิ่งใดก็ได้ ดีหรือไม่?”

            เมื่อเห็นเพื่อนรักจ้องหน้า ซ้ำยังยิ้มเยาะ “เจ้าไม่กล้าล่ะสิ! คนรังเกียจสตรีเช่นเจ้า อาจจะตายด้านไปแล้วด้วยซ้ำ”

            “จิน...วั่ง...ซู...” ฟ่านหลี่เจี๋ยลากเสียงเรียกเยือกเย็น “หากเจ้าคิดเช่นนั้น ข้ารับคำท้า นอกจากจะต้องทำตามที่ผู้ชนะต้องการแล้ว ยังต้องเลี้ยงสุราอีกหนึ่งเดือน ตกลงหรือไม่?”

            “ดี!” จินวั่งซูกระแทกจอกเหล้าลงบนโต๊ะดัง ปั๊ก! “เพื่อมิให้มีผู้บิดพริ้วเรามาเขียนสัญญากันแล้วเอาไปให้พระชายาเป็นคนเก็บไว้”

            “ได้!”

            หลังตื่นนอนวันต่อมา เมื่อทบทวนได้ว่าตนเองได้พนันกับจินวั่งซูไปเช่นนั้น ฟ่านหลี่เจี๋ยถึงกับตบหน้าผากตนเองถี่ๆ เขาหยิบสัญญาที่พับไว้บนโต๊ะขึ้นมาอ่าน  ส่วนของเขาเขียนไว้ว่า หากเขาชนะจินวั่งซูจะต้องมาเป็นผู้ช่วยเขาทำงานที่สำนักตรวจการเป็นเวลาสามเดือน นั่นเป็นเพราะเขารู้ว่า จินวั่งซูเกลียดการเป็นขุนนางนัก ส่วนจินวั่งซูเขียนไว้ว่า หากตนชนะฟ่านหลี่เจี๋ยจะต้องติดส้อยห้อยตามเขาไปทุกร้านในเมืองหลวงทุกครั้งที่จินวั่งซูต้องการเป็นเวลาสามเดือน

‘นี่ข้าปากพล่อยเช่นนั้นได้อย่างไรกัน? ถ้าเกิดเจ้าวั่งซูแต่งงานก่อน ข้ามิต้องตามไปอยู่ในฝูงชนมากมายจนอกแตกตายหรือนี่?’