10 หน้าที่ของพระชายา

         นางสวมเสื้อคลุมนอนสีขาวเนื้อนิ่ม ใช้ผ้าเช็ดผมลวกๆ แล้วห่อผมเดินมายังชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งเหยียดขายาวรออยู่บนเตียง ดวงตาของนางแฝงแววหงุดหงิด นึกอยากจะตบโต๊ะดังๆ ถามว่า เขาจะเอาอย่างไรกับนาง  แต่เพราะฐานะของพระชายาย่อมไม่เหมาะสมหากจะแสดงกริยาเยี่ยงนั้นกับพระสวามี

         “น้องหญิง เจ้ายังเช็ดผมไม่แห้ง” เขายิ้มน้อยๆ คล้ายเยาะเย้า

         “เป็นเพราะท่าน” น้ำเสียงของนางแสดงความไม่พอใจชัดเจน

         “พวกเราเป็นสามีภรรยากัน เจ้ามีสิ่งใดที่ต้องปกปิดข้า”

         องค์หญิงหานซู่ลี่ฟังแล้ว เหมือนเขามีนัยในประโยคนั้น หรือว่า อ๋องเก้าจะเริ่มสงสัยในตัวนาง

         “แต่การอาบน้ำเป็นการทำธุระส่วนตัวของหม่อมฉัน ท่านควรให้เวลาบ้าง”

         “ท่านพี่....เจ้าต้องเรียกเช่นนี้ถึงจะถูก” ชายหนุ่มทำเสียงเย็น เขายืนขึ้น ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ศีรษะของเขาอยู่ในระดับสูงกว่า ทำให้นางต้องเงยหน้า

         “เพคะ ท่านพี่” หานซู่ลี่พยายามข่มใจให้สงบ

         “เจ้าอาจจะหิวแล้ว จึงหงุดหงิด” อ๋องเก้าเข้าแตะแขนสองข้างจากด้านหลัง ผลักให้นางเดินไปยังโต๊ะหน้าเตียงนอน “มาเถิด ข้าจะเช็ดผมให้เจ้าเอง” เนื้อตัวของนางหลังอาบน้ำนุ่มนิ่มยิ่งกว่าปกติ เขากดนิ้วเรียวใหญ่ลงไปในเนื้อผ่านผ้าเบานั้น กดปล่อยกดปล่อย จนนางต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง

         ‘นี่ท่านจะกดเนื้อข้าเล่นทำไม มันเจ็บนะ’ นางได้แต่ก่นด่าในใจ

         “ท่านพี่ ข้าเดินเองได้ ท่านไม่ต้องลำบากหรอกเพคะ” นางพยายามขยับออก แต่แรงของเขากลับมีมากกว่า บีบให้นางต้องเดินไปนั่งบนเก้าอี้ตัวใหญ่ เขาหยิบผ้าที่นางคลุมไหล่ไว้ออกมาเช็ดผมให้อย่างเบามือ

         “อันที่จริง วันนี้ข้าจะมาเตือนให้น้องหญิงรู้ถึงหน้าที่ของเจ้า” น้ำเสียงเขาดูเรียบเรื่อย คล้ายจะมาบอกเล่าเรื่องของผู้อื่น

         “หน้าที่ของหม่อมฉัน ”

         “ใช่ หน้าที่ของพระชายา”

         “หือ!” ใบหน้าขาวอูมแดงก่ำ

         “มะ หมายความว่า....” นางตกตะลึง นี่เขาคิดจะให้นางทำเรื่องแบบนั้นในขณะที่สภาพนางเป็นแบบนี้ จะเป็นไปได้อย่างไร

         เห็นนางทำตัวแข็งทื่อเช่นนั้น อ๋องเก้าก็อมยิ้ม “ก็อย่างที่เจ้าคิด เราอภิเษกสมรสกันแล้ว คนทั้งสองแคว้นต่างรับรู้ เจ้าก็ต้องทำหน้าที่พระชายาไม่ให้ขาดตกบกพร่อง”

         “เอ่อ!....แต่ว่า หม่อมฉัน” องค์หญิงคิดอยากจะต่อรองรีบหันกลับไปหาท่านอ๋อง มิคาด เขากลับเอาใบหน้ามาจ่ออยู่ใกล้ศีรษะ เมื่อนางหันไปใบหน้าก็ชนกับริมฝีปากของเขาพอดี

         ปากเขาจูบบนหน้าผากของนาง แต่จะว่าให้ถูกต้องคงเป็นหน้าผากของนางเข้าไปชนกับริมฝีปากของเขา ใบหน้าของนางกลายเป็นซาลาเปาสีแดงก้อนใหญ่ทันที

         “เจ้ารีบร้อนเพียงนี้เทียวหรือ ” อ๋องหนุ่มรูปงาม ผละออก กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จนนางรู้สึกอับอาย

         “หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจ” นางสีหน้าเก้อกระดาก นึกกลัวเขาจะรังเกียจที่ตนทำคล้ายอยากให้เขาร่วมหอ “เรื่องที่ท่านว่านั้น เปิ่นกงคงต้องขออภัยที่ทำไม่ได้ ท่านอ๋องก็รู้ว่า เปิ่นกงสภาพเช่นนี้คงไม่เหมาะกับเรื่องเช่นนั้น”

         “เจ้าจะไม่เหมาะที่ตรงไหนกัน แค่ออกงานที่วังหลวง งานเลี้ยงคราวนี้ ฮ่องเต้จัดให้กับองค์ชายสิบห้าโดยเฉพาะ หากเจ้าไม่ไปทุกคนก็คงจะหาว่า เปิ่นหวางดูแลพระชายาไม่ดี”

         องค์หญิงอ้าปากหวอ เพล้ง! นางหน้าแตกอีกครั้งแล้วจริงๆ เป็นเพราะ...เพราะอ๋องเก้าจอมเจ้าเล่ห์อีกแล้วที่ทำให้นางคิดแต่เรื่องบนเตียง

         “นี่เจ้าคิดไปถึงเรื่องใดกัน ” เขาทำหน้างุนงงได้แนบเนียนนัก

         หานซู่ลี่กัดริมฝีปากตัวเองจนรู้สึกเจ็บ “หม่อมฉัน....” นางเจ็บใจที่ไม่รู้จะ     สรรหาถ้อยคำใดมาตอบโต้กับเขาให้หายอับอายได้

         มือใหญ่วางผ้าเช็ดผมแล้ว หยิบหวีมาสางผมให้นางเบาๆ “ในเมื่อเจ้ากังวลกับเรื่องนั้น เปิ่นหวางก็จะส่งเสริมให้เจ้าได้ทำหน้าที่อย่างสมบูรณ์”

         นางอ้าปากค้างอีกหน พูดไปพูดมา กลายเป็นว่า นางอยากจะให้เขาทำเรื่องอย่างว่ากับนางเช่นนั้นหรือ องค์หญิงอยากจะเอาศีรษะโขกโต๊ะ แต่จนใจที่ช่วงอกนางใหญ่การจะโขกศีรษะได้ ต้องถอยเก้าอี้ออกไปสักหน่อย

         “เอ่อ.......”

         “คืนนี้เปิ่นหวางจะยังไม่กวนเจ้า” เขาชะโงกหน้าเข้ามาใกล้หูขาวผ่องอวบอ้วน ยิ่งมองยิ่งน่าขย้ำ “พรุ่งนี้ค่อยมานอนค้างที่นี่ ให้เจ้าอาบน้ำหอมๆ เตรียมตัวไว้”

         หานซู่ลี่ตัวแข็งทื่อ เขาวางหวีลงบนโต๊ะแล้วเดินออกจากห้องไป องค์หญิงโกรธจัด นางกำหมัดทุบโต๊ะดังปัง

 “ปู้ด! ป้าด!” เสียงผายลมสนั่น ‘ฮึ่ม! น่าจะผายใส่ท่านอ๋องจอมหาเรื่องนัก’ องค์หญิงได้แต่เจ็บใจที่ยามนางเบ่งลม มันกลับไปไม่ยอมออก ที่แท้ต้องรอให้โมโหจัดจึงจะปล่อยลมออกมาได้ นางรีบหยิบพัดขึ้นมาโบกกลิ่นรอบตัว “โอ๊ย! กลิ่นทำไมแย่ขนาดนี้”

สองนางกำนัลรีบเดินเข้ามา เมื่อเห็นท่านอ๋องไปพ้นตำหนักแล้ว

“องค์หญิง ทำไมผายลมดังนักเพคะ ” เป่ยซูเจินรู้ว่า องค์หญิงควบคุมการผายลมไม่ค่อยได้ แต่ที่เคยเป็นก็จะเสียงไม่ดังและกลิ่นไม่แรงเช่นนี้ เป่ยซูเมิ่งเอาพัดอันใหญ่มาโบกกลิ่นออก

“กลิ่นแรงมากเพคะ เสียงก็ดังลั่นยังกับประทัด”

“เปิ่นกงโมโหน่ะสิ” องค์หญิงขมวดคิ้ว “อ๋องเก้าบอกว่า พรุ่งนี้จะมาค้างที่นี่”

“หา!” นางกำนัลร้องออกมาพร้อมกัน

“พวกเจ้าระวังหลักฐานทุกอย่างให้ดี อย่าให้พบพิรุธใดเด็ดขาด เปิ่นกงรู้สึกว่า อ๋องเก้าทรงหวาดระแวงพวกเรา”

เจ้านายหนุ่มเอาแต่เดินยิ้มเมื่อออกมาจากห้องพระชายาหมีขาว ทำเอาตงชางกับหนานเฉิงได้แต่ปวดใจ นี่เจ้านายของพวกเขามีรสนิยมชมชอบสตรีเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด หรือว่าที่ไม่เคยเหลือบแลแม้หางตาไปยังชายาโฉมงามทั้งสองที่ตำหนักโน้นก็เป็นเพราะชอบแบบนี้

“ท่านอ๋อง เอ่อ....ตกลงว่า ท่านจะมาสืบเรื่ององค์หญิงหรือพะยะค่ะ ” ตงชางพยายามคิดในแง่ดี อ๋องเก้าหันมาพยักหน้า

“เช่นนั้น ให้กระหม่อมมาซุ่มสืบดู ดีไหมพะยะค่ะ ”

“ไม่ต้อง พรุ่งนี้เปิ่นหวางจะมาค้างกับนางที่นี่” คำตอบนั้น ทำเอาตงชางกับหนานเฉิงองครักษ์คู่ใจถึงกับใบหน้าถอดสี