7 ท่านจะอยู่ใกล้เกินไปแล้ว

         ปลายนิ้วเรียวใหญ่นั้นแตะโดนเนื้อบริเวณคาง ทำเอาองค์หญิงใบหน้าร้อนซู่ อาการแดงที่มีอยู่เดิม เพิ่มไปถึงใบหู ‘ท่านจะอยู่ใกล้เกินไปแล้ว’

         “ทะ ท่านอ๋อง ออกไปนอกรถม้าก่อนเถิด หม่อมฉันรู้สึกตื่นเต้นอยากจะผายลมสักหน่อย” องค์หญิงข่มความอายเบือนหน้าพูดออกมา หาไม่แล้ว เขาอาจจะคิดเช็ดใบหน้าให้นางไม่จบไม่สิ้น

         อ๋องเก้าจ้องหน้านาง “ข้าเปิดผ้าตรงช่องลมออกก็ได้ เดี๋ยวช่วยพัดให้เจ้าด้วย เจ้าอยู่ในนี้ขยับตัวไม่ถนัดมิใช่หรือ ”

         ‘ช่างหน้าด้านหน้าทนเสียจริง ขนาดข้าบอกจะผายลมแล้วแท้ๆ หรือว่า จะต้องลงมือทำอย่างจริงจัง’ หานซู่ลี่ข่มความรู้สึกกระดาก นึกอยากจะกำจัดให้เขาไปให้ห่างตนเอง

         “เอาสิ!” ท่านอ๋องผงกศีรษะเล็กน้อย อนุญาตให้นางทำได้ เขาก็อยากรู้เช่นกันว่า ที่นางพูดว่า ตนเองจะผายลมนั้น นางจะทำจริงหรือไม่

         องค์หญิงเกร็งท้องอย่างแรง นางหน้าแดงเข้มกว่าเดิม เกิดมายังไม่เคยผายลมต่อหน้าใครมาก่อน ครั้นจะได้ทำครั้งแรกก็ต้องทำต่อหน้าพระสวามีที่อภิเษกสมรสเพียงในนาม นี่เป็นสถานการณ์ที่นางคิดว่า น่าอับอายที่สุดในชีวิต

         “อืม....อา...” หานซู่ลี่ไม่สามารถผลักดันลมออกมาได้ นางนึกโมโหตนเอง

         อ๋องเก้ามองใบหน้ากลมใหญ่ที่พองลมเข้าไปในกระพุ้งแก้มอย่างขำขัน เผลอยิ้มออกมา “ถ้าเจ้ายังทำไม่ได้ ก็ไม่ต้องพยายาม” ท่านอ๋องมองดูนางที่นอนในทางขวางบนรถม้า “เพื่อรักษาสมดุลให้รถ ข้าว่าเจ้าควรนั่งท่านี้จะดีกว่า” ท่านอ๋องเกร็งพลังดึงแขนนางสองข้างให้ตัวนางขยับขึ้นแล้วช้อนใต้รักแร้ให้นางนั่งเอียงไปตามทางยาวของรถ ส่วนตัวเองก็ไปนั่งซ้อนที่ด้านหลังนางโดยเอาร่างตนรองหลังให้

         ท่านี้หากมองจากหน้าประตูรถม้าจะดูเหมือนท่านอ๋องนั่งกอดประคองนางจากด้านหลัง ใบหน้าราวเทพเซียนนั้นก้มลงใกล้แก้มอูมขององค์หญิง

         “น้องหญิง เจ้าว่าท่านี้ดีหรือไม่ ”

         “............” หานซู่ลี่นิ่งอึ้ง ก้นของนางอยู่บนเบาะรองที่พื้น หลังนูนใหญ่พิงอกเขาโดยมีหัวเข่าของเขาขนาบร่างนางอยู่ซ้ายขวา แขนยาวเรียวแข็งแรงของเขาทาบอยู่บนท่อนแขนอ้วนใหญ่ของนาง ‘นี่มิใช่ ท่าที่ท่านนั่งกอดข้าอยู่หรอกหรือ ”

         ความนุ่มนิ่มของเนื้อที่แขนและหลังขององค์หญิง ในยามรถม้าโยกตัว ทำให้อ๋องเก้ารู้สึกเพลิดเพลิน “อืม...เนื้อตัวเจ้าเด้งไปมาดีจริง”

         “ท่านไม่หนักหรือเพคะ  หม่อมฉันอยากจะเอนหลังสักหน่อย” หานซู่ลี่คิดว่า นางต้องสร้างความวุ่นวายเยอะๆ ท่านอ๋องจะได้รำคาญ

         “หากน้องหญิงเมื่อย ข้าจะนวดให้เจ้าเอง”

         “มะ ไม่”

         สายไปแล้ว อ๋องเก้าผู้มีใบหน้าเรียบเฉย ใช้มือที่มีเรียวใหญ่ค่อยๆ บีบมือขาวอวบอูมของนาง กำช้าๆ แล้วก็ปล่อย มือของเขาใหญ่มาก แรงบีบก็ดีกว่าซูเจินกับซูเมิ่งมากนัก นางรู้สึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อจนไม่อยากจะปฏิเสธ

         “อืม....”

         “เจ้ารู้สึกสบายตัวใช่หรือไม่ ”

         องค์หญิงพยักหน้าด้วยความเคลิบเคลิ้ม ท่านอ๋องค่อยๆ บีบนวดไล่มาจนถึงหัวไหล่ นับตั้งแต่ร่างกายนางเปลี่ยนแปลงขนาด นางก็มีอาการชาตามร่างกายง่าย จนต้องให้นางกำนัลทั้งสองนวดให้บ่อยๆ แต่ท่านอ๋องกลับนวดแล้วทำให้นางมีกำลังวังชามากที่สุด

         “อือๆ ตรงนี้อีกนิด” องค์หญิงหลับตาพริ้ม สบายเนื้อสบายตัว เส้นตามหัวไหล่และต้นแขนที่เกร็งอยู่คลายออกไปได้มาก

         ‘อืม...ร่างกายนางช่างน่าบีบเล่น นี่บีบผ่านเสื้อผ้านะ ถ้าเป็นเนื้อจริงๆ น่าจะเพลินดี’ อ๋องเก้าคิดอยากจะบีบแขนของนางที่ไม่มีเสื้อผ้า จึงแสร้งย้อนไปบีบมืออวบอูมสองข้างอีกครั้ง ผิวเนื้อนางนุ่มลื่นละเอียด

         “ท่านทำอะไรน่ะ ” แรงกดจิ้มที่มือ ทำให้หานซู่ลี่เริ่มได้สติ อ๋องเก้ากำลังใช้นิ้วเรียวของเขาจิ้มไปตามฝ่ามือของนาง ชายหนุ่มหงายมือนางข้างหนึ่งขึ้น มือหนึ่งประคองจากด้านหลังมือ แล้วใช้นิ้วอีกจิ้มลงไป

         “น้องหญิง ผิวเนื้อเจ้า เวลากดลงลึกก็ยังเด้งขึ้นมาในสภาพเดิม น่าแปลกใจจริงๆ”

         องค์หญิงหน้าร้อนผ่าวด้วยความโกรธ ‘นี่เห็นข้าเป็นของเล่นหรืออย่างไร ’

         “ถึงวังแล้ว พะยะค่ะ” องครักษ์ขับรถม้ากราบทูล เป่ยซูเจินกับเป่ยซูเมิ่ง นั่งรถม้าอีกคันตามมา

         อ๋องเก้าเลื่อนมือสองข้างไปวางที่หัวไหล่อวบอ้วน “เจ้าค่อยๆ ขยับลง หรือจะให้ข้าช่วยเลื่อนตัวให้” เขาทำท่าจะซ้อนแขนสอดเข้าใต้รักแร้ของนาง

         “มะ ไม่ต้องเพคะ หม่อมฉันลงเองได้”

         ชายหนุ่มอมยิ้ม เมื่อเห็นเจ้าหมีขาวใช้มือค้ำพื้นค่อยๆ กระถดตัวออกไปหน้าประตูรถม้า องคหญิงกลัวสวามีจะคิดแตะต้องตัวนางอีก จึงรีบดีดตัวลงอย่างรวดเร็ว

ท่านอ๋องยื่นสายรัดเอวให้นาง องค์หญิงผิวหน้าแดงซ่าน นางกำนัลและบ่าวไพร่หน้าวังหัวเราะกันคิกคักที่เสื้อผ้าขององค์หญิงหลุดรุ่ย

“ให้ข้าใส่ให้เจ้าจะดีกว่า” ท่านอ๋องยื่นแขนสองข้างโอบรอบเอวอ้วนของนาง เพราะเนื้อตัวของนางใหญ่ทำให้อ้อมกอดนั้นมีตัวนางอยู่แน่น ท่านอ๋องก้มหน้าลงเล็กน้อย ลมหายใจเป่ารดเหนือใบหู จนองค์หญิงขนลุกขนชัน เขาใส่สายรัดชุดให้นางเสร็จก็ยิ้มมุมปากน้อยๆ

“เสร็จแล้ว เช่นนี้ค่อยเรียบร้อยหน่อย”

คำพูดนั้นฟังแล้วสองแง่สองงามจนนางนึกอายคนรับใช้รอบข้าง จึงไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

         “ขอบพระทัยที่เมตตาพาหม่อมฉันไปตลาด เพคะ” นางคิดว่า อ๋องเก้าคงแยกกลับไปทำงานส่วนพระองค์

         “ข้าอยากดูเจ้าปลูกผัก”

         “หา!” นางผงะเล็กน้อย “ไม่มีสิ่งใดน่าดูเพคะ อากาศก็ร้อน พื้นดินก็สกปรก ยามนี้ยังปลูกไม่ได้เพราะเพิ่งตากดินไปเมื่อวานนี่เอง”

         “เช่นนั้น เอาไว้เจ้าจะเริ่มปลูก อย่าลืมให้คนไปตามข้าด้วย”

         ท่านอ๋องเดินนำหน้าพระชายาเข้าประตูวัง เฉินหนิงอวี่กับเว่ยอันฉีสองชายาที่ยืนดูอยู่หน้าระเบียงใหญ่ของตำหนักถึงกับบิดผ้าเช็ดหน้าในมือด้วยความแค้นเคือง

         “พวกเจ้าดูสิ! ท่านอ๋องกล้าพาหมีขาวตัวนั้นไปตลาด ช่างไม่อายผู้คนบ้าง ป่านนี้ในเมืองหลวงคงลือกันให้ทั่วว่า ทรงโปรดพระชายาหมีขาว ส่วนหญิงงามเช่นพวกเรากลับไม่แยแส”

         เฉินหนิงอวี่เหลือบมองเว่ยอันฉี นางทั้งสองต่างปลงใจยุติศึกชั่วคราว นางต่างถือคติ ‘ศัตรูของศัตรูคือมิตร’ ที่เคยคิดว่า พระชายารูปร่างแบบนั้นคงไม่มีผลกระทบอะไรกับตน กลับกลายเป็นว่า ท่านอ๋องเก้าหันไปโปรดปรานนางอย่างยิ่ง

         “เป็นเช่นนี้ เราสองคนจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ” ชายารองเว่ยอันฉีกระทืบเท้าเร่าๆ

นางอุตส่าห์ดีใจที่ท่านพ่อของนางใช้เส้นสายจนนางได้เข้ามาเป็นชายารองขององค์ชายเก้า หนึ่งในหนุ่มรูปงามของราชวงศ์หมิง แม้พระองค์จะมีใบหน้าเฉยชาอยู่เป็นนิจ ซ้ำยังไม่ค่อยสนทนากับผู้ใด แต่รูปร่างสูงสง่า อกผายไหล่ผึ่ง เอวสอบ และใบหน้าคมสันหล่อเหลาของพระองค์นั้น ล้วนอยู่ในความใฝ่ฝันของหญิงสาวทั่ว     เมืองหลวง เมื่อนางได้เข้ามาวังในฐานะชายารองแล้ว กลับไม่มีโอกาสได้แตะแม้ปลายเล็บของพระองค์ ช่างน่าช้ำใจนัก!