บทที่ 1/ 2 เมียกาฝาก

“ทุกข้อความ ทุกตัวอักษร ท่านเจ้าสัวแน่ใจแล้วเหรอครับว่าจะเปลี่ยนแปลงให้เป็นไปตามนี้…”

ทนายปกรณ์ค่อนข้างตกใจ เอ่ยถามย้ำแม้จะมีเขียนข้อความกำกับไว้ว่าเจ้าของพินัยกรรมเขียนโดยมีสติสมบูรณ์ครบถ้วน ครั้งนี้ถือเป็นครั้งที่สองที่ท่านวิทยาเรียกตนเองเข้ามาพบถึงบ้านและจัดการเรื่องนี้ ในความเป็นจริงท่านไม่จำเป็นต้องทำเลยก็ได้เพราะมีผู้สืบทอดมรดกเพียงคนเดียวทว่าช่วงหนึ่งถึงสองเดือนมานี้มีเรื่องมากมายประเดประดังเข้ามา และท่านพบว่าตนเองได้กลายเป็นคุณปู่ของเด็กชายตัวน้อยไปแล้ว ไม่รู้ว่าท่านกลัวหลานชายจะถูกพ่อแท้ๆ ขับไล่หรือเปล่าทำไมถึงลงทุนทำพินัยกรรมฉบับใหม่ขึ้นมา

“ช่วยจัดการให้ทีนะ นี่คงเป็นการเขียนพินัยกรรมครั้งสุดท้ายของฉันแล้ว” อากาศในห้องทำงานมืดสลัวมีน้อยมาก ท่านวิทยาพยายามนั่งนิ่งๆ เพื่อจะใช้แรงให้น้อยที่สุด

“อย่าพูดอะไรเป็นลางอย่างนั้นสิครับ ท่านเจ้าสัวเพิ่งจะหกสิบกว่าๆ ยังสุขภาพแข็งแรงดีทุกประการ แต่ที่กังวลผมเกรงว่าถ้าคุณภพรู้เข้าเธออาจจะไม่พอใจได้นะครับ แม้ท่านจะไม่ได้ระบุว่ายกของมีค่าอะไรให้บ้างแต่ทุกข้อความระบุชัดเจนว่า…”

“ว่าอะไรก็ทำไปตามนั้นแหละ …เจ้าภพมันยังอ่อนหัดนัก”

ท้ายประโยคเสียงของท่านแผ่วเบายิ่งนัก มองผ่านโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ข้ามไปยังกรอบรูปครอบครัวเมื่อสมัย ‘รณภพ’ ยังเป็นเด็กชาย ลูกชายของท่านเติบโตในสภาพแวดล้อมที่ดี ดีเกินไปจนบางครั้งก็ติดนิสัยดูถูกดูแคลนคนที่มีฐานะต่ำกว่าตน ข้อนี้จึงเป็นจุดด้อยจุดเดียวทว่าเป็นจุดสำคัญมากที่ทำให้ท่านไม่ตัดสินใจส่งต่อตำแหน่งผู้บริหารให้แม้สุขภาพของท่านจะย่ำแย่ลงทุกวัน

“ผมขอบคุณคุณปกรณ์มากนะ ที่ทำหน้าที่ช่วยเหลือด้านกฎหมายให้ครอบครัวผมมาโดยตลอด อนาคตเจ้าภพจะขึ้นมาเป็นผู้ปกครองบ้าน ปกครองลูกน้องหลายร้อยในบริษัท จะไปรอดหรือเปล่าส่วนหนึ่งก็อยู่ที่คุณปกรณ์ว่าจะถอดใจจากคนหนุ่มเลือดร้อนหรือเปล่า”

“ไม่ถอดใจหรอกครับท่าน ผมเห็นคุณภพมาตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก เธอเก่งกาจ ฉลาดเฉลียวมากยังไงก็สามารถดูแลทุกอย่างที่ท่านสร้างมาให้ใหญ่โตขึ้นได้”

“เจ้าภพมันเก่งก็จริง แต่ความเก่งอย่างเดียวไม่ช่วยให้ธุรกิจอยู่รอดได้ ก็ได้แต่หวังว่าความแข็งกระด้าง ความเจ้าชู้ ความไม่ดีต่างๆ จะลดลงหลังได้รู้ซึ้งถึงคำว่า ‘พ่อ’ คำว่าพ่อแม่ที่ดีคือบุคคลที่ยอมเสียสละเพื่อลูกในหลายสิ่งหลายอย่าง ถ้าหากแม้กระทั่งลูกตัวเองเจ้าภพยังไม่รักไม่ยอมรับ ก็ยากนะ… ที่จะกระโดดขึ้นมานั่งแท่นผู้บริหารให้คนหลายร้อยเคารพ”

“ผมมีโอกาสได้พบเจอหลานชายของท่านเจ้าสัวกับหนูเฟื่องลดาแล้วนะครับ ทั้งสองคนน่ารักมาก ผมเชื่อว่าคุณภพกับหนูคนนั้นจะเป็นพ่อกับแม่ที่ดีให้คุณหนูกัปตันได้”

“เป็นพ่อกับแม่ที่ดีแล้วจะเป็นสามีภรรยาที่ดีไหมนะ หรือจะแค่อยู่ด้วยกันเพราะลูก” และเป็นอีกครั้งที่ท่านวิทยาพูดแทรกขึ้นมาด้วยสายตาว่างเปล่าไร้ความคิดเห็นใดๆ  ชายวัยกลางคนทั้งสองต่างหนักใจถึงปัญหาในอนาคตอันใกล้ที่กำลังจะเกิดขึ้น ทุกอย่างจะดำเนินไปในทิศทางไหนและเป็นอย่างไร ไม่มีใครสามารถทำนายล่วงหน้าทำได้แค่รอให้มันเกิดขึ้น