นัดนี้มีรัก (ไม่) ตั้งใจ

นัดนี้มีรัก (ไม่) ตั้งใจ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2024-12-25
โดย:  หน่วยพลังงานยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
80บท
1.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อความรักไม่เคยอยู่ในแผนของเธอและเขา แต่เมื่อแม่ๆ จัดนัดบอดให้ เรื่องราวสุดวุ่นวายจึงเริ่มต้นขึ้น งานนี้เธอและเขาจะใจแข็งให้กับความรักท่ามกลางแผนสร้างความใกล้ชิดมากมายของคนรอบข้างที่อยากให้ทั้งสองเคียงคู่กันได้อย่างไร ใครจะถอยก่อนกันนะ ระหว่างกองเชียร์กับเธอและเขา เอาใจสู้ฝ่ายไหนดีค่ะ

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 โทรศัพท์แห่งโชคชะตา

كان الضباب يلف مدينة الدار البيضاء في ذلك الصباح الكئيب، وكأنه يحاول إخفاء معالم الفقر واليأس التي كانت ترتسم على وجه "نورا". وقفت أمام برج "فوزي غلوبال" الشاهق، ذلك العملاق الزجاجي الذي يبدو وكأنه يتحدى السماء بقوته. في حقيبتها، كانت تحمل بقايا كرامتها، وفي قلبها، كان يحترق ألم لا يطاق؛ صورة والدها، الرجل الذي كان يوماً جبلها الشامخ، وهو الآن يرقد في سرير المستشفى الأبيض، تحيط به الأجهزة التي تعد أنفاسه الأخيرة، كان هو الدافع الوحيد الذي جعلها تخطو داخل هذا الصرح الذي تملكه عائلة دمرت حياتها سابقاً.

دلفَت نورا من الأبواب الإلكترونية الضخمة، فشعرت ببرودة التكييف تضرب وجهها كصفعة من عالم الأغنياء. كانت الرخام تحت قدميها لامعاً لدرجة أنها رأت انعكاس وجهها الشاحب وعينيها اللتين لم تعرفا النوم منذ ليالٍ. توجهت نحو مكتب الاستقبال الفاخر، حيث تجلس موظفة تبدو وكأنها منحوتة من شمع، لا تشوب ملامحها شائبة.

"لدي موعد مع السيد آدم فوزي.. بخصوص وظيفة السكرتيرة الخاصة،" قالت نورا، وصوتها يرتجف قليلاً رغم محاولتها الصمود.

نظرت إليها الموظفة من أعلى لأسفل، وكأنها تقيم ثمن ملابس نورا البسيطة مقارنة بالمكان، ثم أجابت ببرود: "الدور الخمسون، الجناح الرئاسي. السيد آدم لا يطيق التأخير ثانية واحدة.. وإذا كنتِ تظنين أنكِ هنا للعمل فقط، فأنتِ مخطئة، الجميع هنا يعلم أن من يدخل ذلك المكتب إما أن يخرج غنياً أو يخرج محطماً."

ركبت نورا المصعد الذهبي، ومع كل طابق يرتفع، كان قلبها يسقط طابقاً للأسفل. حين انفتح الباب في الدور الخمسين، استقبلها صمت مهيب، سجاد مخملي يبتلع صوت الخطوات، وجدران مزينة بلوحات فنية تجريدية تبدو وكأنها تصرخ بالألم. مشت نحو المكتب الكبير، لتجد باباً من خشب الأبنوس الأسود، نُقش عليه بحروف ذهبية صغيرة: "آدم فوزي - المدير التنفيذي".

طرقت الباب بخفة، ولم تنتظر طويلاً حتى سمعت صوتاً رخيماً، عميقاً، فيه بحة من السلطة والبرود، قال بكلمة واحدة: "ادخلي."

بمجرد دخولها، شعرت نورا وكأن الأكسجين قد انسحب من الغرفة. كان المكتب واسعاً لدرجة مذهلة، بواجهة زجاجية تكشف المدينة كاملة تحت سطوة هذا الرجل. في الوسط، خلف مكتب من الكريستال الأسود، كان يجلس هو.. "آدم فوزي". لم يكن يرتدي سترة، بل قميصاً أبيضاً ناصعاً، شمر أكمامه لتظهر سواعده القوية، وكان يمسك بقلم ذهبي يوقع به أوراقاً وكأنه يوقع على مصائر البشر.

لم يرفع رأسه. ظل يكتب لمدة خمس دقائق كاملة، ونورا واقفة كتمثال، تشعر بعرقه البارد ينزلق على ظهرها. كان صمت الغرفة ثقيلاً، لدرجة أنها كانت تسمع دقات الساعة الجدارية وكأنها مطارق تضرب رأسها. وفجأة، وبحركة خاطفة، أغلق الملف ورفعه عينيه.

كانت عيناه بلون العسل المحروق، حادة، باردة، ومليئة بذكاء مفترس. نظر إليها وكأنه يمزق طبقات شخصيتها ويصل إلى نخاعها العظمي.

"نورا المنصور.. ابنة المحاسب الذي خان الأمانة،" بدأ آدم حديثه، وصوته كان يشبه ملمس الحرير فوق نصل حاد. "هل جئتِ حقاً تبحثين عن عمل؟ أم جئتِ لتكملي ما بدأه والدكِ من سرقة؟"

انتفضت نورا، وشعرت بدمائها تغلي. "والدي لم يسرق أحداً! لقد تم تدبير مكيدة له، وأنت وعائلتك تعلمون ذلك جيداً. أنا هنا لأنني أحتاج المال لإنقاذ حياته، وليس لأنني أرغب في رؤية وجهك."

نهض آدم من كرسيه ببطء مخيف، وطوله الفارع جعل الظل يغطي نورا تماماً. مشى حول المكتب بخطوات هادئة، كالذئب الذي يحاصر ضحيته في زاوية ضيقة. حين وقف أمامها مباشرة، شممت رائحة عطره؛ مزيج من التبغ الفاخر، والليمون البارد، ورائحة الخطر.

"الشجاعة لا تدفع فواتير المستشفى يا نورا،" همس بالقرب من أذنها، مما جعل قشعريرة تسري في جسدها. "والدكِ يحتاج لعملية في القلب، تكلفتها تتجاوز مليوني درهم. مبلغ لا تحلمين برؤيته حتى لو عملتِ مئة عام كسكرتيرة عادية. لكنني، وبشكل يثير دهشتي شخصياً، سأعطيكِ هذا المبلغ الآن.. دفعة واحدة."

نظرت إليه نورا بعدم تصديق، ممزوج بالخوف. "ما هو الثمن؟ لا توجد هدايا من الشيطان مجاناً."

ابتسم آدم ابتسامة جانبية خبيثة، وابتعد عنها بضع خطوات ليتكئ على مكتبه. "الثمن بسيط.. وصعب في آن واحد. ستوقعين على عقد مدته ثلاث سنوات. لن تكوني سكرتيرة فقط، بل ستكونين 'ملكي'. ستعيشين في القصر الذي أعيش فيه، ستكونين تحت طلبي في أي وقت، ستتحملين نوبات غضبي، وستنفذين أوامري دون نقاش. سأهين كبرياءكِ كل يوم، سأذكركِ في كل لحظة أن حياة والدكِ مرهونة بإشارة من إصبعي. سأجعلكِ تكرهين اسمكِ، وتكرهين اليوم الذي قررتِ فيه المجيء إليّ."

سحبت نورا نفساً طويلاً، وشعرت بمرارة في حلقها. "تريد جارية، ليس سكرتيرة."

"أريد انتقاماً،" رد آدم ببرود قاطع. "أريد أن أرى ابنة الرجل الذي دمر طفولتي وهي تخدم تحت قدمي. هذا هو عقدي.. المال مقابل كرامتكِ. فكري جيداً، فكل ثانية تمر، يضخ قلب والدكِ دماءً قد تكون الأخيرة."

مد يده وسحب من الدرج عقداً مكتوباً بكلمات دقيقة، ووضع بجانبه شيكاً مصرفياً بالمبلغ الذي تحتاجه. كان الخيار أمامها واضحاً كالشمس: كرامتها أو حياة والدها. لم تتردد نورا طويلاً، رغم الدموع التي كانت تحرق مقلتيها، سحبت القلم ووقعت باسمها بخط مرتجف.

حين وضعت القلم، أمسك آدم بيدها بقوة، وضغط عليها حتى آلمتها. "الآن، أنتِ ملكي يا نورا. ابدئي عملكِ فوراً. اذهبي للمستشفى، ادفعي الثمن، ثم عودي هنا قبل المساء. إذا تأخرتِ دقيقة واحدة، سأعتبر العقد ملغى والشيك ملغى، وسأترك والدكِ للموت."

خرجت نورا من المكتب وهي تترنح، تشعر وكأن جدران الشركة تضيق عليها. في الممر، لمحَت رجلاً غامضاً يراقبها من بعيد، رجل بملامح حادة ندبة غائرة على خده، أومأ لها برأسه وكأنه يعرف مصيرها الأسود.

عادت نورا إلى المستشفى، دفعت المال، ورأت الأطباء يهرعون لإنقاذ والدها. كانت سعيدة، لكنها كانت تشعر بوجع في صدرها، وجع من استعباد روحها. في المساء، عادت إلى البرج كما أمرها، لتجد آدم واقفاً أمام النافذة يراقب غروب الشمس.

"لقد عدتِ،" قال دون أن يستدير.

"لقد وعدت،" أجابت بجمود.

التفت إليها، وفي يده كأس من النبيذ الأحمر الذي يشبه لون الدم. "من اليوم، نورا، ستكتشفين أن الجحيم ليس مكاناً تحت الأرض.. الجحيم هو أن تحبي الشخص الذي تعهدتِ بتدميره، أو أن يكرهكِ الشخص الذي بعتِ روحكِ لأجله."

وفجأة، انطفأت الأنوار في الطابق الخمسين، وسمعت نورا صوت قفل الباب الخارجي يُغلق آلياً. اقترب آدم منها في الظلام، ولمحت بريق عينيه الذي يشبه عيني وحش كاسر. "أهلاً بكِ في ليلتكِ الأولى.. سكرتيرة الشيطان."

انتهى الفصل على صوت رعد مدوٍ في سماء الدار البيضاء، وكأن الطبيعة نفسها تحتج على هذه الصفقة الملعونة، تاركة القارئ يتساءل: هل نورا هي الضحية حقاً؟ أم أن آدم فوزي يخفي وراء قسوته جرحاً أعمق مما تتخيل، سراً سيجعل هذه الصفقة تتحول إلى ملحمة من الدم والدموع والرماد؟

ملاحظات حول هذا الفصل:

الطول والوصف: ركزت على الوصف النفسي والمكاني بشكل مكثف ليعيش القارئ كل لحظة توتر.

بناء الشخصية: أظهرنا آدم كشخصية سادية وقوية، ونورا كشخصية مضحية ومكسورة الجناح لكنها صلبة من الداخل.

الغموض: أضفنا لمسة "الرجل الغامض" وسر الوالد ليظل القارئ متشوقاً للفصل الثاني.

هل هذا هو المستوى من التفصيل الذي كنتِ تبحثين عنه؟ إذا أردتِ، يمكننا الانتقال للفصل الثاني بنفس القوة والطول

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
80
บทที่ 1 โทรศัพท์แห่งโชคชะตา
ฟ้าใสนั่งอยู่ในห้องทำงานเล็กๆ ของเธอที่บริษัทโฆษณาชื่อดังในกรุงเทพฯ เธอกำลังจดจ่อกับงานออกแบบโปสเตอร์สำหรับลูกค้ารายใหญ่ที่ต้องส่งในวันพรุ่งนี้ ขณะที่เธอกำลังวุ่นวายกับการหามุมที่ลงตัว เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น ทำให้ฟ้าใสสะดุ้งเล็กน้อย เธอคว้ามันขึ้นมาดูชื่อที่แสดงบนหน้าจอ"แม่?" ฟ้าใสพึมพำกับตัวเองด้วยความแปลกใจ แม่ไม่ค่อยโทรหาช่วงเวลางาน ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญ"สวัสดีค่ะ แม่ มีอะไรเหรอคะ?" ฟ้าใสถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเสียงของแม่ดังขึ้นที่ปลายสาย แต่กลับไม่ใช่เสียงที่ฟ้าใสคุ้นเคยที่มักจะใจดีและร่าเริง แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล “ฟ้าใส ลูกต้องกลับบ้านด่วนเลยจ้ะ มีเรื่องสำคัญมากที่แม่ต้องบอก”ฟ้าใสขมวดคิ้ว “เรื่องอะไรคะ แม่? เล่าให้ฟ้าฟังทางโทรศัพท์ก็ได้นี่คะ”“ไม่ได้จ้ะ มันเป็นเรื่องที่พูดทางโทรศัพท์ไม่ได้ ลูกต้องกลับมาจริงๆ” แม่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธฟ้าใสถอนหายใจเบาๆ แม้เธอจะมีงานที่ต้องทำ แต่เมื่อแม่พูดเช่นนี้ เธอรู้ว่ามันต้องเป็นเรื่องที่เธอไม่ควรเมินเฉย “ได้ค่ะ ฟ้าจะรีบกลับไป”หลังจากวางสาย ฟ้าใสรีบเก็บของและขอตัวออกจากออฟฟิศ เธอรู้สึกไม่สบายใจเพราะ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 คำสัญญาระหว่างแม่ทั้งสอง
ฟ้าใสยังคงรู้สึกสับสนหลังจากกลับมาจากบ้านแม่ เธอพยายามทำใจให้สงบ แต่ความคิดต่าง ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ตอนนี้เธอต้องเผชิญกับความจริงที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน นั่นคือเธออาจจะต้องแต่งงานกับผู้ชายที่เธอไม่รู้จักมาก่อน "เราอยู่สมัยไหนกันแล้วเนี่ย ไม่มีทางแน่นอน มันจะต้องไม่เกิดขึ้น"หนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้านั้น ณ คฤหาสน์หรู ขนาด 100 ไร่ ใจกลางกรุงเทพฯ คุณหญิงอรพินท์ ธนเกียรติ์โภคิน ประธานบริษัท TK กรุ๊ป บริษัทชั้นนำทางด้านเทคโนโลยีในประเทศ และมีธุรกิจในเครืออีก 10 กว่าแห่ง มีลูกสองคน ปกรณ์ และมินตรา ธนเกียรติ์โภคิน สามีเพิ่งเสียไปเมื่อประมาณ 3 ปีที่แล้ว นั่งชะเง้อคอยใครสักคนอยู่ที่ห้องโถงกลางบ้าน สายตาคอยจับจ้องไปที่ประตูอยู่ตลอดเวลาบรืนนนนนน เอี๊ยดดดดดด“ตากรณ์” คุณหญิงร้องเรียกขึ้นมาทันที โดยที่ยังไม่ได้เห็นเลยว่าผู้ที่มาคือใครตึก ตึก ตึก“มาแล้วค่ะ คุณแม่ ลูกชายสุดที่รักของคุณแม่กลับมาแล้วค่ะ” เสียงใสดังขึ้นมา พร้อมร่างเพรียวบางราวนางแบบ เดินเคียงข้างควงแขนมากับชายหนุ่มหล่อสูงโปร่ง ผิวขาวละเอียด และดวงตาคม เข้ามาที่ห้องโถงกลางบ้าน ที่คุณหญิงนั่งรออยู่ หญิงสาวเข้ามาสวมกอดคนเป็นแม่พร้อมยิ้ม
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 ยัยเด็กผมเปีย
“โอเคครับแม่ ผมยอมแล้ว แม่อย่าร้องไห้เลยครับ” ชายหนุ่มพูดขึ้นมาหลังถอนหายใจครู่ใหญ่ ทำอย่างไรได้ แม่เล่นมาแนวนี้ ถ้าหากเขายังดื้อดึง มีหวังได้คุยกันยาว แถมแม่ต้องร้องไห้มากกว่านี้แน่ ถึงจะรู้ว่าอะไรคืออะไรก็ตาม“ว่าแต่คนที่ผมจะแต่งงานด้วย ชื่ออะไรครับ แล้วเป็นเพื่อนแม่คนไหนครับ”แม่เมื่อได้ฟังสิ่งที่อยากได้ยินแล้วนั้น ก็ตาเป็นประกาย ยิ้มกว้าง พร้อมทั้งเอ่ยสาธยายลูกสาวเพื่อนในทันที “เขาชื่อฟ้าใสจ๊ะ สวย น่ารัก แถมเก่งอีกต่างหาก เขาทำงานเป็นนักออกแบบโฆษณาอยู่ที่บริษัท CTM บริษัทในเครือเราเองจ๊ะ แต่หนูฟ้าใสเค้าไม่รู้นะ ว่าแม่เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่อยู่ เป็นลูกของน้าอัญชลีไงจ๊ะ ตอนเด็กๆ เราก็เคยเจอกันบ่อยๆ”“ผมพอจำน้าอัญชลีได้ครับ เมื่อก่อนครอบครัวเรากับครอบครัวน้านัดเจอกันบ่อยๆ แต่ฟ้าใสผมไม่เจอตั้งแต่เค้าอายุ 12 แล้วนี่ครับ”“อ๋อ มินท์จำได้แล้วค่ะ พี่ฟ้าใส ที่ชอบผูกเปียสองข้าง แล้วพี่กรณ์ชอบแกล้งเค้าบ่อยๆ เจอกันทีไร พี่เขาร้องไห้กลับไปทุกที พอขึ้น ป. 4 หนูก็ไม่เห็นพี่เขามากับคุณแม่เขาอีกเลย”“คุณน้าบอกว่าชวนมาแล้วฟ้าใสเขาไม่ยอมมาด้วยจ๊ะ ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น” คุณหญิงนั่งนึกถึงเรื่องเก่าๆ พร้อมขมว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 การพบกันของเพื่อน
@ คอนโดหรูกลางกรุง ของฟ้าใสฟ้าใสที่ยังคิดทบทวนถึงเรื่องที่คุยกับแม่เมื่อตอนกลางวัน ทันใดนั้น อยู่ๆ ก็เกิดอาการปวดหัวขึ้นมาเมื่อนึกถึงชื่อ ‘ปกรณ์’ ทำไมชื่อนี้คุ้นๆ แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกความทรงจำบางอย่างโผล่ขึ้นมาถึงหน้าเด็กชายหน้าตาหล่อเหลา จมูกโด่ง พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และเสียงดังตูม แค่แวบเดียวเท่านั้น มันก็หายไป แต่อาการปวดหัวยังอยู่ฟ้าใสเดินไปหยิบยาแก้ปวดหัวออกมาจากตู้ยา พร้อมทั้งเดินไปที่ห้องครัวเพื่อหาน้ำ หลังจากจัดการกับยาเรียบร้อย เดินกลับไปที่ห้องน้ำแล้วแช่น้ำอุ่น พร้อมคิดว่าจะหาทางออกจากเรื่องนี้อย่างไรดี อยู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นครืด ครืด“ฮัลโหล” ฟ้าใสไม่ทันได้มองว่าใครโทรมา เอื้อมมือไปแล้วรับแล้วกรอกสายลงไปด้วยอารมณ์ เหนื่อยอ่อน“สวัสดี คุณเพื่อน กลับไปหาแม่มา เป็นไงบ้าง แม่เป็นอะไรหรือเปล่า” แป้ง เพื่อนสาวคนสนิท ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เอ่ยถามออกมา เมื่อเพื่อนรักส่งเสียงทักทาย“แป้ง แกโทรมาพอดีเลย ฉันมีเรื่องกลุ้มใจมาก อยากหาที่ปรึกษาพอดี” ฟ้าใสผุดตัวนั่งหลังจากที่นอนหลับตาในอ่างอาบน้ำเพื่อคิดหาทางออกจากเรื่องนั้น“แกเป็นอะไร ยัยฟ้าใส ทำไมเสียงดูร้อนรนแ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 จอมวางแผน
“แล้วแกก็ได้จริงๆ ตามแผนแกหนะแหละ ว่าแต่อาการป่วยของแกเนี่ย อยู่ในแผนแกด้วยมั้ย” เพื่อนสาวชม พร้อมแขวะไป อย่างเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าที่ตัวเองมาเนี่ย อยู่ในแผนด้วยหรือเปล่า“ถ้าอยู่ในแผน ฉันจะมีหน้าอย่างนี้เหรอแกกก” ฟ้าใสพูดออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน พร้อมทั้งไหลนอนพิงไปกับพนักโซฟา ลืมตามองเพดานอย่างไร้จุดหมาย“เฮ้ย ฟ้า มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันไม่เคยเห็นแกเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะ ไหนมีอะไรเล่ามาเดี๋ยวนี้”“แม่บอกให้ฉันหมั้นกับเพื่อนลูกชายแม่.....” ฟ้าใสหลับตานั่งสักพัก ก่อนจะเริ่มเอ่ยปากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น“ก็ดีแล้วนี่แก เราก็อายุเยอะกันแล้วนะ อีกไม่กี่ปีจะเข้าเลขสามแล้ว ถ้าเราเริ่มหาคนรู้ใจตอนนี้ กว่าจะคบ กว่าจะทำความรู้จัก จนถึงแต่งงาน เหี่ยวพอดี แกโชคดีออก แม่หาให้ ข้ามขั้นแต่งไปเลย เหี่ยวน้อยกว่าคนอื่นในอายุเท่ากันไปสองถึงสามปี ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า” แป้งพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี พร้อมแหย่เพื่อนสาวไปในตัว เพราะรู้ว่าเพื่อนของเธอไม่มีทางที่จะเริ่มเปิดใจให้ใครแน่นอน หากแม่อัญ คุณแม่ของฟ้าใส สามารถหาคนดีๆ มาเป็นคู่ให้กับเพื่อนเธอได้ก็คงดีไม่น้อย“แกก็รู้ว่ามันไม่ได้อยู่ในแผนฉัน ฉันวางแผนชีวิตฉันไว้หมด
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 ไม่มีความรักให้ใครอีก
“ไง ไอ้เสือ กลับมาแล้วคิดถึงมาก เลยโทรตามกูยิกๆ ให้ออกมาหาเลยเหรอ” ธันวาเอ่ยถามปกรณ์อย่างอารมณ์ดี พร้อมดีใจที่เห็นเพื่อนรักกลับมาเมืองไทยสักที“เออ กูคิดถึงมึงมาก แต่มึงมาช้านะ กูนัดกี่โมงนี่ เลทมาเกือบชั่วโมงแล้วไอ้เวร” ปกรณ์ยักคิ้ว พร้อมยิ้มที่มุมปากแล้วพูดออกมา“เออ โทษทีวะ พอดีมีเรื่องกับป้าที่คอนโดนิดหน่อย เลยเสียเวลาต่อปากต่อคำ” ธันวาพูดพร้อมนึกถึงใบหน้าป้าที่เขาพูดถึง ‘ทำไมน่ารักได้ขนาดนั้นนะ คุณป้า หึหึ’“ป้าที่ไหนวะ ป้าแกอยู่ต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ หรือท่านลงมาหาแก แล้วอยู่ถึงเมื่อไหร่ กูจะได้เข้าไปไหว้ คิดถึงท่านเหมือนกัน”“เปล่า ป้าที่อาศัยที่คอนโด ไม่ใช่ป้ากู” ธันวาส่ายหัวไปมา “ว่าแต่ที่เรียกกูมาเนี่ย คิดถึงมากงั้น ถึงมาปุ๊บ เรียกหากูปั๊บเลย” ว่าพลางยกคิ้วพลาง พร้อมรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์“อืม อยากดื่มเลยคิดถึงมึง” ว่าพลางยกแก้วสีอำพันขึ้นดื่ม“เป็นไรวะ กลับมาก็ดีแล้ว ทำไมดูหน้าเครียดๆ” ธันวาเอ่ย เมื่อลอบสังเกตอากัปกิริยาของเพื่อน ขณะที่ยกดื่มหลายๆ อึก ในคราวเดียว ‘หรือมันรีบวะ’ ได้แต่คิดในใจ“แม่กูจะให้กูหมั้นวะ” สักพักใหญ่ๆ ปกรณ์ ก็ยอมเปิดปากพูดออกมา หลังจากที่นั่งดื่มเงียบๆ มาห
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 เจอกันครั้งแรก
@บริษัท TK กรุ๊ปการประชุมผู้บริหาร เพื่อแนะนำปกรณ์ผ่านไปได้ด้วยดี ถึงแม้ว่าจะมีการลองภูมิจากผู้บริหารเก่าแก่บ้าง แต่ปกรณ์ที่มีประสบการณ์ทำงานมาจากต่างประเทศ ก็สามารถรับมือได้อย่างดี และทำให้ได้รับความไว้วางใจจากผู้บริหารทั้งหมดในท้ายที่สุด“เก่งมาก ลูกแม่ ตอนนี้แม่ก็วางมือได้แล้วหละ” คุณหญิงอรพินท์กล่าวชื่นชมลูกชายด้วยความภูมิใจ“ใช่คะ คุณแม่ พี่กรณ์เก่งมากเลย” น้องมินท์รีบพูดเยินยอพี่ชาย ‘ฮิฮิ ต่อไปงานส่วนใหญ่ก็ส่งต่อให้พี่กรณ์ เราก็มีเวลาหนีเที่ยวแล้ว นึกถึงก็มีความสุขแล้ว’“ตอนนี้เพิ่ง 11 โมง เดี๋ยวแม่ขอโทรหาน้าอัญก่อนนะคะ จะได้นัดหนูฟ้าใสมาเจอกันเย็นนี้ น้องมินท์อย่าลืมดูสถานที่ให้แม่ด้วยนะลูก ขอส่วนตัว พี่เขาจะได้ไม่เขิน” คุณหญิงพูดไปยิ้มไปอย่างอารมณ์ดี ลูกชายจะทั้งลัคกี้อินเกมส์ และลัคกี้อินเลิฟด้วยหรือเปล่าน้า คิดแล้วก็มีความสุข“คะ คุณแม่ รอคุณแม่คุยเสร็จได้เวลาแน่นอน แล้วมินท์จะได้จองให้ทันทีเลยคะ”“โอเคคะ งั้นแม่รีบโทรเลยนะ”“ฮัลโหล อัญเหรอ สบายดีมั้ย พอดีอยากจะนัดเธอกับหนูฟ้าใสทานข้าวเย็นนี้หน่อยจ๊ะ จะได้ถือโอกาสให้เจอกับตากรณ์เลย” อรพินท์เอ่ยปากทักทายพร้อมถามเพื่อนสนิททัน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 ภาพซ้อน
“กรณ์ ลูกนี่ น้องก็ขอโทษแล้วบอกเหตุผลแล้วนิ ว่ารถเสีย ทำไมยังไปว่าน้องอีกหนะ ไม่เป็นไรลูกฟ้า ป้าเข้าใจจ๊ะ ว่าแต่หนูมายังไงจ๊ะ” ประโยคแรกปรามลูกชายเสียงดัง ประโยคหลังพูดกับว่าที่ลูกสะใภ้เสียงอ่อนโยน“แหม แม่ไม่ค่อยลำเอียงเลยนะคะ กับว่าที่ลูกสะใภ้เสียงสองเชียว มินท์ว่าพี่กรณ์กลายเป็นหมาหัวเน่าแล้วแหละ แม่มีลูกคนใหม่แล้ว แบร่” มินท์ได้ทีรีบแกล้งแหย่พี่ชายทันทีปกรณ์ทำท่าจะเขกหัวน้องสาวตัวแสบที่นั่งอยู่ข้างๆ เสียงแม่ก็รีบปรามเป็นคำรบสอง“หยุดเลยนะ สองคนนี้ โตกันแล้ว อยู่ต่อหน้าหนูฟ้าใส และคุณน้าอัญเรายังจะตีกันเป็นเด็กๆ ไปได้” อรพินท์ส่ายหน้า พร้อมพูดอย่างไม่ใส่ใจมากนัก“ทั้งสองคนยังร่าเริงกันเหมือนเดิมนะ น่ารักน่าเอ็นดูกันจริงๆ” อัญชลีเอ่ยปากออกมาอย่างเอ็นดู“ว่าแต่หนูฟ้าใสมาอย่างไรจ๊ะ เราเลยไม่มีโอกาสได้บอกป้าสักทีเพราะสองคนนี้แย่งเราพูดใช่มั้ย” คุณหญิงหันกลับมาถามคำถามที่ยังไม่ได้คำตอบสักที“มารถไฟฟ้าคะ ตอนนี้รถส่งไปเข้าศูนย์คะ” ฟ้าใสตอบอย่างสุภาพ หลังจากที่สูดหายใจลึกๆ เพื่อไม่ให้โมโหคนกวนประสาทไปมากกว่านี้“อ้าว แล้วขากลับเรากลับยังไงหละจ๊ะ”“กลับรถไฟฟ้าได้คะ คอนโดฟ้าอยู่ xxx ใกล้สถา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 บอกแม่เองสิ
ระหว่างทางนั่งรถกลับบ้านของหนุ่มสาวทั้งสอง ไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้นเกือบสิบนาที“อะแฮ่ม” ปกรณ์กระแอมออกมาเพื่อต้องการกลบความเงียบ และเรียกร้องความสนใจอีกฝ่ายก่อนการเริ่มบทสนทนา เสียงกระแอมทำให้หญิงสาวที่หันหน้าเข้าหากระจกข้างตลอดเวลาหันกลับมามองหน้าคนขับ“เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ ยัยผมเปีย ตั้งแต่ตกน้ำคราวนั้น ก็ไม่มาที่บ้านฉันอีกเลย คงจะโกรธสินะ แล้วนี่ ทำไมถึงยอมรับการหมั้นครั้งนี้หละ” ปกรณ์รีบถามเข้าเรื่อง เพื่อจะปูไปยังเป้าหมายที่ต้องการ“คุณพูดอะไร เราเคยเจอกันมาก่อนเหรอ” ฟ้าใสขมวดคิ้ว เมื่อได้ยินคำทักเหมือนรู้จักกันมาก่อนของชายหนุ่ม“ไม่เอาหน่า ไม่ต้องมาอำ ยังไม่หายโกรธอีกเหรอ เรื่องนานมาแล้วนะ อะไรจะโกรธนานขนาดนั้น โกรธยาวขนาดนี้ เจ้าคิดเจ้าแค้นนะเนี่ย คุณหนะ” ปกรณ์ยังคงยียวน และไม่เชื่อว่าหญิงสาวจำเขาไม่ได้“คุณนี้มันจริงๆ เลย นอกจากหน้าตาและความรวยแล้ว ที่เหลือก็ไม่มีอะไรดีจริงๆ โดยเฉพาะปาก ฉันไม่เคยเจอคุณมาก่อน เราไม่เคยรู้จักกัน แล้วฉันจะไปโกรธอะไรคุณฮะ” ฟ้าใส เริ่มทนไม่ได้กับความปากเสียของหนุ่มหล่อ ‘เสียของอย่างแรง’ นั่นคือประโยคที่คิดในใจ“อ้าวคุณ พูดอย่างนี้เลยเหรอ ว่าจะขอโทษสัก
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 ความเครียด
ฟ้าใสสะบัดมือออกจากการจับกุมผลักหน้าชายหนุ่มออกพร้อมกับมองหน้าเขาด้วยอาการโกรธจัด ‘เล่นอย่างนี้ใช่มั้ย ได้’“เรียกก็เรียกคะ พี่กรณ์ พอใจมั้ยคะ แค่นี้ ไม่ทำให้ฟ้าทนไม่ได้หรอกคะ ก็ดีมีพี่กับเขา จะได้มีที่พึ่งพิง มีคนปกป้องจริงมั้ยค่ะ พี่กรณ์” เสียงขุ่นเขียวเปลี่ยนมาเป็นเสียงหวานหยาดเยิ้ม จนปกรณ์ ต้องถอยห่าง และมองหน้าอย่างงงกับอาการที่เปลี่ยนไปของหญิงสาว ‘ได้ปกป้องหนักแน่คุณพี่กรณ์ อยากเป็นพี่นักใช่มั้ย’“พี่กรณ์อยากอยู่กับฟ้าต่อเหรอค่ะ งั้นเราไปที่อื่นกันต่อมั้ยคะ” คราวนี้เป็นฟ้าใสที่เป็นฝ่ายยื่นหน้าเข้าไปหาปกรณ์พร้อมส่งสายตาหยาดเยิ้มไปให้“ไม่เป็นไรครับ วันนี้พี่ไม่สะดวกแล้วครับ ไว้วันหลังแล้วกันนะครับ” ว่าพลางพร้อมปลดล็อคทันที เมื่อสาวหน้าหวานยื่นหน้าเข้าใกล้อย่างไม่ทันตั้งตัว“งั้นฟ้ากลับก่อนนะคะ ไว้เจอกันวันหลัง” ฟ้าใสเปิดประตูยิ้มหวาน เพราะยกนี้เธอเป็นฝ่ายชนะทำให้อีกฝ่ายไปต่อไม่เป็น พร้อมกับปิดประตูรถดังสนั่น เมื่อหันหลัง หน้าที่ยิ้มก็เริ่มกลับมาเครียดอีกครั้ง ต้องเขียนแผนใหม่ทั้ง
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status