การตรวจไหดองสามรอบและคำสั่งเบื้องสูง

แสงแดดยามเช้าทาบทับทั่วเรือนพักร้างท้ายวัง บรรยากาศวันนี้ดูมีชีวิตชีวาและคึกคักเป็นพิเศษ หลินอวี้เหนียง นั่งยอง ๆ อยู่หน้าชั้นไม้เตี้ย จัดระเบียบไหกระเบื้องขนาดเล็กหลายใบที่เรียงรายอยู่ ตรงปากไหแต่ละใบมีผ้าสะอาดสีขาวปิดทับและมัดผูกเชือกไว้อย่างแน่นหนา นางเปิดออกตรวจดูทีละไหอย่างละเอียด ใช้จมูกสูดดมกลิ่น และใช้ช้อนไม้สะอาดตักน้ำดองมาชิมเพียงหยดเล็ก ๆ ก่อนจะพยักหน้าแล้วปิดฝากลับดังเดิม

เสี่ยวชุนที่นั่งง่วนอยู่กับการคัดแยกผักสดอยู่ข้าง ๆ ชำเลืองมองด้วยความเหนื่อยหน่ายจนตาแทบจะลาย

“อวี้เหนียง... เจ้าเปิดตรวจไหนี้เป็นรอบที่สามของเช้านี้แล้วนะ”

“รอบที่สามของเจ้า แต่สำหรับข้าเพิ่งเป็นรอบที่สอง”

“แล้วรอบแรกไปอยู่ไหนเล่า”

“รอบแรกก็ตรวจไปเมื่อครู่ก่อนพระอาทิตย์ขึ้นอย่างไรล่ะ”

เสี่ยวชุนถึงกับชะงักมือค้าง ยกมือขึ้นกุมหน้าผากตนเองอย่างอับจนคำพูด

“นั่นไม่เรียกมนุษย์ปกติเขาทำกันแล้วไหม”

หลินอวี้เหนียงแย้มยิ้มบาง ๆ โดยไม่โต้เถียง นางใช้ผ้าสะอาดบรรจงเช็ดขอบปากไหรอบสุดท้าย ก่อนจะยกมันวางลงในตะกร้าสานไม้ไผ่ที่รองก้นด้วยผ้าฝ้ายเนื้อนุ่ม เพื่อป้องกันการกระแทก

วันนี้ นางได้รับราชโองการคำสั่งตรงจากห้องเครื่อง ให้นำผักดองชุดพิเศษจำนวนสามไหไปถวายตัวเบื้องพระพักตร์ พระพันปีหลวง เพียงแค่ได้ยินพระนามผู้รับ อวี้เหนียงก็รู้สึกราวกับหัวใจกระโดดไปอยู่ที่ตาตุ่ม

สำหรับฮองเฮานั้น นางเคยเข้าเฝ้ามาแล้วครั้งหนึ่ง แม้จะมีความตื่นเต้นอยู่บ้าง แต่ก็พอจะตั้งรับและคาดเดาแนวทางได้ว่าควรปฏิบัติตนอย่างไร แต่กับพระพันปีหลวงนั้น... แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง พระองค์ทรงเป็นพระราชมารดาของจักรพรรดิ ทรงเปี่ยมด้วยอำนาจ บารมี และประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมานับทศวรรษ เพียงแค่มองปราดเดียวก็คงทะลุปรุโปร่งไปถึงความคิดเบื้องลึกของผู้อื่นแล้ว

ความกังวลใจของ อวี้เหนียง มิใช่กลัวการถูกตำหนิเรื่องรสชาติอาหาร แต่กลัวว่าความสะเพร่าเพียงน้อยนิดของตนจะทำให้ผู้อื่นต้องเดือดร้อนและเสียเวลาอันมีค่า

“ข้าเลือกเฉพาะไหที่ผ่านการตรวจสอบคุณภาพอย่างเข้มงวดที่สุดแล้วนะ” นางพึมพำกับตนเองขณะจัดวางตำแหน่ง

“ผักกาดดองเปรี้ยวสดชื่นหนึ่งไห หัวไชเท้าดองกรุบกรอบหนึ่งไห และแตงกวาดองอีกหนึ่งไห รสชาติไม่จัดจ้านจนเกินไป แต่รับรองว่ามีความเปรี้ยวกลมกล่อมชัดเจนแน่นอน”

“นี่เจ้าจำเป็นต้องท่องให้ข้าฟังอีกรอบด้วยหรือ ข้าก็ช่วยเจ้าแพ็คของมาตั้งหลายรอบแล้วนะ”

“ข้าไม่ได้ท่องให้ฟังเสียหน่อย”

“แล้วเมื่อครู่เจ้าพูดกับใครเล่า”

“พูดกับตัวเองต่างหาก” เสี่ยวชุนมองเพื่อนรักด้วยสายตาเวทนาแกมหมั่นไส้

“หากเจ้ายังยืนพึมพำกับตัวเองอยู่แบบนี้อีก ข้าเกรงว่าข้าคงต้องไปตามหมอหลวงมาตรวจอาการสติหลุดของเจ้าเสียแล้วล่ะ”

อวี้เหนียงหลุดหัวเราะเสียงใส ความตึงเครียดในอกคลายตัวลงไปได้บ้าง นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วลุกขึ้นยืนหยิบตะกร้าขึ้นมาเตรียมออกเดินทาง แต่พอก้าวเท้าพ้นธรณีประตูเรือน ก็ยังอดหันกลับมาเหลียวมองความเรียบร้อยไม่ได้อีกรอบ เสี่ยวชุน ทนไม่ไหวต้องโบกมือไล่หลัง

“ไปเถอะน่า! หากเจ้ายังมัวแต่ตรวจซ้ำซ้อนอยู่อย่างนี้ พระพันปีคงได้เสวยผักดองฝีมือเจ้าพร้อมมื้อค่ำพอดีหรอก!” อวี้เหนียงส่งยิ้มเจื่อน ๆ ให้เพื่อนรัก ก่อนจะก้าวเดินตามหลังขันทีหลวงที่มารอรับเสด็จไปยังตำหนักพระพันปี

ตลอดเส้นทางเดินอันเงียบสงบ นางก้มลงมองตะกร้าในมือเป็นระยะ ราวกับว่าสิ่งของที่บรรจุอยู่ภายในมิใช่ผักดองสามไหธรรมดา หากแต่เป็นเดิมพันชีวิตของตนเอง