ราชสำนักเบื้องสูงและคลื่นใต้น้ำระลอกใหม่

ภายหลังเสร็จสิ้นภารกิจงานเลี้ยงอันกดดัน อวี้เหนียง ถูกเรียกตัวเข้าเฝ้าฮองเฮาอีกครั้ง ณ ตำหนักชิงเฟิง

คราวนี้นางมีความมั่นใจและสงบจิตสงบใจได้ดีกว่าครั้งก่อน แม้จะยังคงมีความประหม่าอยู่บ้าง แต่นางก็ก้าวเดินตามชิงหลันเข้าไปด้วยกิริยาสำรวมสง่างาม

“หม่อมฉันหลินอวี้เหนียง ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ”

“ลุกขึ้นเถิด ไม่ต้องมากพิธี” เสิ่นเยว่หรง แย้มพระสรวลอ่อนโยน

“วันนี้เจ้าช่วยแก้หน้าให้ห้องเครื่องได้อย่างงดงามยิ่งนัก งานเลี้ยงลุล่วงไปด้วยดีเพราะสำรับเครื่องเคียงฝีมือเจ้า” อวี้เหนียงรีบค้อมกายลงต่ำ

“มิใช่ความดีความชอบของหม่อมฉันแต่ผู้เดียวเพคะ หากมิใช่เพราะท่านแม่ครัวใหญ่ช่วยตัดสินใจเด็ดขาด และพี่ ๆ ทุกคนในห้องเครื่องร่วมมือร่วมใจกัน หม่อมฉันคงไม่มีทางทำสำเร็จ”

“ข้ารู้...” ฮองเฮาทรงทอดพระเนตรนางด้วยแววตาเอ็นดู

“เจ้าเป็นคนมีฝีมือแต่กลับรู้จักถ่อมตัวและให้เกียรติผู้ร่วมงาน ถือเป็นอุปนิสัยที่หาได้ยากยิ่งในวังหลวง” ทรงเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรับสั่งเข้าประเด็นสำคัญ

“ข้ามีเรื่องอยากไต่ถามเจ้า... หากในอนาคตเกิดภาวะเปลี่ยนแปลงฤดูกาลจนพืชผักขาดแคลน เจ้ามีเคล็ดลับหรือกระบวนการถนอมอาหารอย่างไร ที่จะช่วยเก็บรักษาวัตถุดิบให้คงคุณภาพดีไว้ได้ยาวนานที่สุด”

อวี้เหนียงนิ่งใช้ความคิดเรียบเรียงถ้อยคำอยู่ชั่วอึดใจ

“ทูลฮองเฮา การถนอมอาหารให้ได้ผลดี สิ่งสำคัญที่สุดมิใช่เพียงแค่สูตรลับหรือเครื่องปรุงรสราคาแพงเพคะ แต่ต้องเริ่มต้นจากการคัดเลือกวัตถุดิบที่เหมาะสม ผักบางชนิดเหมาะแก่การหมักดองเพื่อรักษาความกรอบสด บางชนิดเหมาะกับการตากแห้ง หรือบางชนิดเหมาะกับการเกลือเค็มเพื่อยืดอายุ”

“แล้วหลังจากคัดเลือกวัตถุดิบเล่า”

“ต้องเคร่งครัดเรื่องความสะอาดของภาชนะ ความชื้น และสัดส่วนเกลือหรือเครื่องปรุง การหมักดองไม่ใช่เพียงแค่การสาดเกลือแล้วปล่อยทิ้งไว้ตามยถากรรมเพคะ แต่ต้องหมั่นตรวจสอบอุณหภูมิและสภาพแวดล้อมอยู่เสมอ หากพบว่ามีกลิ่นอูดหรือสิ่งผิดปกติ แม้จะเสียดายเพียงใด ก็ต้องกล้าตัดสินใจทิ้งทันที เพื่อความปลอดภัยของผู้บริโภคเพคะ”

เสิ่นเยว่หรงทรงพยักพระพักตร์อย่างพอพระทัยยิ่ง

“ข้าประทับใจตรงที่เจ้าไม่เคยปล่อยให้ความเสียดายมาเหนือความปลอดภัยของผู้ทาน”

“ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณที่ทรงเข้าใจหม่อมฉันเพคะ” ฮองเฮาทรงหันไปรับสั่งกับชิงหลัน

“จงบันทึกถ้อยคำเหล่านี้เก็บไว้เป็นตำราหลวง วันหน้าหากกองห้องเครื่องต้องการริเริ่มโครงการถนอมอาหารหรือแปรรูปวัตถุดิบเพิ่มเติม จงเรียกตัวหลินอวี้เหนียงมาเป็นที่ปรึกษาร่วมกับแม่ครัวใหญ่”

“รับด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมเพคะ” ชิงหลันกราบทูลรับคำ อวี้เหนียงรีบทรุดกายค้อมคำนับแสดงความขอบพระคุณ

“หม่อมฉันพร้อมน้อมรับพระราชกระแสรับสั่งและจะปฏิบัติหน้าที่ให้สุดกำลังความสามารถเพคะ”

“ไม่ต้องรีบขอบพระคุณไปล่วงหน้าหรอกนะ... ดูท่าทางแล้ว ต่อไปข้างหน้า เจ้าคงจะมีภาระงานในวังหลวงให้ต้องสะสางและเหน็ดเหนื่อยอีกยาวนานทีเดียว”

“หม่อมฉันไม่เคยหวาดกลัวงานหนักเพคะ”

“ดี เช่นนั้นก็กลับไปพักผ่อนดูแลแปลงผักที่เรือนท้ายวังของเจ้าเถิด วันนี้เจ้าทุ่มเทแรงกายแรงใจมามากพอแล้ว” อวี้เหนียงถวายบังคมลา ถอยหลังออกไปด้วยความรู้สึกที่เบาสบายราวกับยกภูเขาออกจากอก

ข่าวคราวความสำเร็จของผักดองสูตรเด็ดจากเรือนพักร้างท้ายวัง แพร่สะพัดกระจายออกไปทั่วเขตตำหนักฝ่ายในอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง

บรรดานางกำนัลและขันทีจากต่างตำหนักต่างพากันพูดถึงเครื่องเคียงถ้วยเล็กที่สร้างชื่อเสียงกระฉ่อนในงานเลี้ยง บางคนรู้สึกทึ่งในความสามารถ บางคนนึกสนุกอยากลองลิ้มรสชาติบ้าง แต่ในขณะเดียวกัน สายตาอีกหลายคู่ที่ซ่อนเร้นอยู่ตามมุมมืด กลับมองความสำเร็จของหลินอวี้เหนียงด้วยความรู้สึกริษยาและหมั่นไส้ โดยเฉพาะเมื่อชื่อเสียงของนางเริ่มขจรขจายกลายเป็นที่โปรดปรานของฮองเฮา

ในเวลาไล่เลี่ยกัน รายงานเหตุการณ์ความสำเร็จของงานเลี้ยงและเรื่องราวของนางกำนัลผู้นี้ ก็ถูกส่งตรงไปถึงตำหนักอันเงียบสงบของ พระพันปีหลวง เป็นที่เรียบร้อย

ภายในห้องโถงกว้างขวาง สตรีสูงศักดิ์ผู้ทรงอำนาจสูงสุดในฝ่ายในกำลังประทับจิบชาร้อนกรุ่นอยู่ริมหน้าต่าง ทรงสดับรับฟังรายงานอย่างใจเย็นจากปากของนางกำนัลคนสนิทคู่พระทัย

“ได้ยินว่างานเลี้ยงรับรองของฮองเฮาในครานี้ จัดการได้อย่างราบรื่นไร้ที่ติ แม้ว่าในช่วงแรกทางห้องเครื่องจะประสบปัญหาเรื่องเกวียนขนส่งวัตถุดิบติดหล่มโคลนก็ตามที”

“แล้วพวกเขาแก้ปัญหาเฉพาะหน้ากันอย่างไรเล่า” พระพันปีหลวงตรัสถามน้ำเสียงเรียบเรื่อย

“มีนางกำนัลชั้นผู้น้อยคนหนึ่ง นามว่า หลินอวี้เหนียง จากเรือนท้ายวัง เป็นผู้เสนอไอเดียปรับเปลี่ยนเมนูเครื่องเคียงจากผักดองและผักหัวสำรอง จนสามารถกู้วิกฤตไว้ได้ทันเวลาเพคะ” พระพันปีหลวงทรงเลิกพระขนงขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนใจ

“นางกำนัลจากเรือนพักร้างท้ายวังอย่างนั้นรึ”

“เพคะ ได้ยินมาว่าฝ่าบาทและฮองเฮาทรงโปรดปรานฝีมือการดองผักของนางมากทีเดียว”

นางกำนัลคนสนิทค่อย ๆ ยกถ้วยกระเบื้องเคลือบใบย่อม ซึ่งบรรจุผักดองตัวอย่างที่แอบไปขอแบ่งมาจากห้องเครื่อง นำมาวางถวายลงบนโต๊ะไม้หอม

พระพันปีหลวงทอดพระเนตรถ้วยผักดองนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทรงหยิบตะเกียบเงินขึ้นมาคีบชิ้นผักเข้าพระโอษฐ์ชิมอย่างช้า ๆ รสชาติเปรี้ยวเค็มอ่อน ๆ สดชื่นกระจายซ่านไปทั่วปลายลิ้น เนื้อผักยังคงความกรอบเคี้ยวเพลิน และมีกลิ่นหอมสะอาดเป็นเอกลักษณ์ ทรงเคี้ยวอย่างพินิจพิเคราะห์อยู่ชั่วครู่ ก่อนจะวางตะเกียบลง

“รสชาติจัดว่าไม่เลวเลยทีเดียว... สมคำร่ำลือ”

“ฝ่าบาทและฮองเฮาย่อมไม่ทรงโปรดปรานผู้ใดโดยไม่มีเหตุผลเพคะ” พระพันปีหลวงทรงทอดพระเนตรถ้วยผักดองนั้นอีกครั้ง มุมพระโอษฐ์ยกย่องขึ้นเป็นรอยแย้มสรวลจาง ๆ ที่อ่านความรู้สึกได้ยาก

“ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง... สามารถพลิกสถานการณ์จากเรือนพักร้างขึ้นมาสร้างชื่อเสียงในสำรับหลวงได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ” พระพันปีหลวงทรงพึมพำแผ่วเบา

“ข้าชักอยากจะเห็นหน้าตา และทดลองลิ้มรสมือของแม่นางหลินผู้นี้ด้วยตาตนเองเสียแล้วสิ...”

คลื่นลมแห่งความสนใจจากเบื้องสูงที่พัดโหมกระหน่ำเข้ามาหาอวี้เหนียง หาได้มีเพียงแค่ความเมตตาปรานีไม่ แต่ในมุมมืดของวังหลวงอันกว้างใหญ่ ไหดองใบเล็ก ๆ ของนาง กำลังจะกลายเป็นศูนย์กลางแห่งการแข่งขันและการชิงดีชิงเด่นครั้งใหม่ ที่แม้แต่นางเองก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย!