ของฝากจากคนสวนมีค่ามากกว่าทองคำ

เซียวจิ่งเหิงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ความคิดคำนึงในใจพลุ่งพล่าน หญิงสาวผู้นี้ไม่เคยถามไถ่ว่าเขาเป็นใคร ไม่เคยแสดงความโลภอยากได้สิ่งของล้ำค่า แม้แต่ตอนที่ได้รับของจัดสรรจำนวนมาก สิ่งแรกที่นางคำนึงถึงกลับเป็นการใช้สอยให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อส่วนรวม

“แล้วเรื่องไหเก่าที่มีปัญหาเมื่อวาน เป็นอย่างไรบ้าง” เขาเปลี่ยนเรื่องถาม รอยยิ้มบนใบหน้าของอวี้เหนียงจางลงเล็กน้อย

 

“ยังอยู่ระหว่างการตรวจสอบของผู้ดูแลครัวเจ้าค่ะ ข้าจึงทำได้เพียงแยกเก็บไว้ตามระเบียบ และใช้ผักชุดใหม่ที่ได้รับอนุญาตอย่างถูกต้องเท่านั้น”

 

“เจ้ามีความกังวลใจอยู่ใช่หรือไม่”

 

“กังวลสิเจ้าค่ะ แต่ข้าคงปล่อยให้ความกังวลมาหยุดยั้งชีวิตและการทำงานทั้งหมดไม่ได้หรอก ชีวิตคนเราต้องเดินหน้าต่อ” เซียวจิ่งเหิงมองนางด้วยความรู้สึกชื่นชมลึกซึ้ง

 

“ข้าหวังว่าความจริงเรื่องนี้จะกระจ่างในไม่ช้า” อวี้เหนียงพยักหน้ารับคำ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง

 

“ในเมื่อท่านกรุณาช่วยประสานงานจัดหาของมาให้ ข้าควรแสดงความขอบคุณท่านเสียหน่อย”

 

“เจ้าจะแสดงความขอบคุณข้าอย่างไรล่ะ”

 

“ข้าจะทำผักดองสูตรพิเศษรสชาติใหม่ให้ท่านชิม”

 

“อีกแล้วหรือ” เซียวจิ่งเหิงเลิกคิ้ว

 

“ท่านไม่ชอบหรือเจ้าคะ”

 

“ข้าชอบ แต่ข้าชักสงสัยว่า... เจ้าคิดจะใช้ผักดองตอบแทนผู้มีพระคุณทุกเรื่องเลยหรืออย่างไร” อวี้เหนียงหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี

 

“ข้ามีสิ่งล้ำค่าอื่นใดติดตัวให้อีกเล่าเจ้าคะ นอกจากฝีมือทำอาหารชุดนี้”

 

“แล้วถ้าข้าบอกว่าไม่ต้องการของตอบแทนล่ะ”

 

“ก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

 

“อ้าว... ถ้าข้าไม่ต้องการ แล้วเจ้าจะยังทำให้ข้าอยู่หรือไม่” คำถามนั้นทำให้อวี้เหนียงชะงักไปครู่หนึ่ง นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรง ๆ

 

“ทำสิเจ้าค่ะ”

 

“เพราะเหตุใดเล่า ในเมื่อข้าไม่ได้เรียกร้องสิ่งใด”

 

“เพราะท่านชอบกินไม่ใช่หรือเจ้าคะ” เซียวจิ่งเหิงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง

 

“เหตุผลของเจ้า... ง่ายดายเพียงแค่นั้นเชียวหรือ”

 

“แล้วการทำให้อาหารสักจานถูกปากคนกิน จำเป็นต้องมีเหตุผลซับซ้อนด้วยหรือเจ้าคะ”

นางวางห่อเมล็ดพันธุ์ลงบนโต๊ะไม้ ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย

 

“ข้าทำผักดองขึ้นมา ก็เพราะอยากให้คนกินรู้สึกเอร็ดอร่อยและมีความสุข สมัยที่ครอบครัวข้ายังยากจน บางมื้อมีเพียงข้าวสวยร้อน ๆ กับผักไม่กี่กำ แต่ถ้ามีผักดองรสชาติดี ๆ สักถ้วย ทุกคนในบ้านก็สามารถเจริญอาหารและอิ่มท้องได้” รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนางเมื่อนึกถึงอดีต

 

“ท่านแม่เคยสอนข้าไว้ว่า อาหารที่ดีไม่จำเป็นต้องมีราคาแพงลิ่ว ขอเพียงแค่คนทำใส่ใจ และคนกินได้รับประทานอย่างอิ่มเอมใจ นั่นก็เพียงพอแล้ว”

เซียวจิ่งเหิงรับฟังทุกถ้อยคำอย่างเงียบงัน ในราชสำนัก เขาคุ้นชินแต่กับผู้คนที่มีเล่ห์เหลี่ยมแพรพราว เข้าหาพร้อมความคาดหวัง ผลประโยชน์ และคำเยินยอซ่อนเร้น แต่นางกำนัลตัวเล็ก ๆ กลับพูดถึงความสุขเรียบง่ายจากการทำอาหารให้คนกินอิ่มท้องอย่างไร้เดียงสา

“แล้วเจ้าไม่คิดจะใช้ฝีมือนี้เพื่อร้องขอสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านี้บ้างหรือ” เขาเอ่ยถาม

 

“ขอสิ่งใดหรือเจ้าคะ”

 

“เงินทอง ตำแหน่ง ยศถาบรรดาศักดิ์ หรือความสุขสบายในวังหลวง” อวี้เหนียงหัวเราะเสียงใส

 

“ข้าอยากได้เงินสิเจ้าค่ะ เพราะต้องส่งกลับไปให้ท่านพ่อรักษาตัว แต่เงินทองควรได้มาจากหยาดเหงื่อแรงงานของตนเอง ไม่ใช่ทำผักดองไหเดียวแล้วหวังร่ำรวยเกินตัว”

 

“แล้วถ้ามีผู้มีอำนาจเต็มใจหยิบยื่นให้เล่า”

 

“ข้าก็ต้องพิจารณาก่อนว่าตนเองสมควรได้รับมันหรือไม่”

 

“เหตุใดจึงต้องคิดมากขนาดนั้น”

 

“เพราะของฟรีบางอย่าง... อาจมีราคาที่ต้องจ่ายแพงกว่าที่คิดนะสิเจ้าคะ”

คำตอบนั้นเฉียบคมจนเซียวจิ่งเหิงนิ่งงันไป เขารู้สึกได้ทันทีว่าหญิงสาวผู้นี้มีเกียรติและศักดิ์ศรีในแบบที่หาไม่ได้ง่าย ๆ ในวังหลวง

 

“เจ้าเป็นคนประหลาดคนหนึ่งจริง ๆ นะ หลินอวี้เหนียง” เขาพึมพำ อวี้เหนียงขมวดคิ้วมุ่นทันที

 

“ข้าประหลาดตรงไหนกันเจ้าคะ”

 

“เจ้ามีโอกาสไขว่คว้าความสบาย แต่กลับสนใจเพียงไหดอง เมล็ดพันธุ์ผัก และการทำอาหารให้คนอื่น”

 

“ท่านต่างหากที่ประหลาดเจ้าค่ะ”

 

“ข้าหรือ”

 

“ใช่เจ้าค่ะ คนมีฐานะร่ำรวยแต่งกายดีอย่างท่าน กลับชอบมาเดินคลุกดินช่วยคนสวนถอนหญ้า แถมยังมายืนซักถามเรื่องวิธีดองผักได้เป็นวัน ๆ” หลี่กงกงที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มแทบไม่ทัน เซียวจิ่งเหิงเองกลับยิ้มกว้างขึ้น

 

“เช่นนั้น... เราก็คงเป็นคนประหลาดพอกันทั้งคู่กระมัง”

 

“ข้าไม่ขอรับคำชมนี้ร่วมกับท่านหรอกนะเจ้าคะ”

เสียงหัวเราะเบาสบายดังเคล้าคลอกันไปทั่วบริเวณสวนเล็ก ๆ หลังเรือนท้ายวัง หลังจากนั้น อวี้เหนียงก็พาเขาเดินสำรวจพื้นที่บริเวณที่ตั้งใจจะขยายเป็นแปลงปลูกผักใหม่ นางใช้กิ่งไม้ขีดเส้นแบ่งแนวลงบนพื้นดิน แบ่งสัดส่วนสำหรับผักใบ ผักหัว และเว้นทางเดินตรงกลางไว้อย่างเป็นระเบียบ เซียวจิ่งเหิงย่อตัวลงสำรวจด้วยความสนใจ

“เหตุใดต้องเว้นทางเดินกว้างขวางถึงเพียงนี้”

 

“เวลารดน้ำ ใส่ปุ๋ย หรือเก็บเกี่ยวผลผลิต เราจะได้เดินสะดวกและไม่เผลอไปเหยียบย่ำต้นกล้าอ่อน ๆ ไงเจ้าค่ะ”

 

“แล้วพื้นที่ตรงมุมโน้นเล่า”

 

“ไว้สำหรับเก็บเครื่องมือและเตรียมวัสดุ แต่ต้องสร้างหลังคากันแดดกันฝนเสียก่อน”

 

“เจ้าวางแผนจัดการทุกอย่างไว้หมดแล้วหรือ”

 

“ยังหรอกเจ้าค่ะ ข้าต้องลองผิดลองถูกดูอีกหลายอย่างตามสภาพจริง”

เขามองรอยเส้นบนพื้นดิน ก่อนจะหยิบกิ่งไม้อีกอันขึ้นมาช่วยขีดแนวเส้นทางเดินให้ตรงและเป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่งขึ้น อวี้เหนียงเหลือบมองการกระทำนั้นด้วยความแปลกใจ

 

“วันนี้ท่านไม่คิดจะอาสาถอนหญ้าให้อีกหรือเจ้าคะ” เซียวจิ่งเหิงชะงักมือ

 

“ข้าคิดว่า... ควรเริ่มต้นจากงานที่ไม่ทำให้ต้นผักของเจ้าต้องล้มตายเสียก่อนจะดีกว่า” อวี้เหนียงหัวเราะร่วนออกมาทันที

 

“ในที่สุดท่านก็รู้ตัวเสียทีนะเจ้าคะ”

เมื่อแสงแดดเริ่มอ่อนแสงลง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มเรื่อ หลี่กงกงจึงขยับกายเข้าไปใกล้ผู้เป็นนาย

 

“คุณชาย ได้เวลาอันสมควรแก่การเดินทางกลับแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เซียวจิ่งเหิงพยักหน้ารับ แม้ในใจจะยังรู้สึกอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากไปไหน

 

“ข้าคงต้องขอตัวก่อน”

 

“รอสักครู่เจ้าค่ะ”

อวี้เหนียงรีบวิ่งกลับเข้าไปในเรือน ไม่นานนักก็เดินถือห่อผ้าสะอาดขนาดเล็กออกมา ภายในบรรจุผักดองสูตรใหม่ที่นางคัดสรรคุณภาพอย่างดี พร้อมรับประทาน แยกออกจากชุดทดลองและไหที่มีปัญหาอย่างเด็ดขาด

 

“ข้าห่อเตรียมไว้ให้ท่านเจ้าค่ะ เป็นสูตรที่รสชาติไม่จัดจ้านจนเกินไป ทานคู่กับข้าวต้มร้อน ๆ ยามเช้าจะอร่อยมาก” เซียวจิ่งเหิงรับห่อผ้าดองนั้นมาถือไว้ในมือ สัมผัสอุ่น ๆ

 

“เจ้าทำให้ข้าหรือ”

 

“เจ้าค่ะ แต่ต้องเก็บรักษาให้ดี อย่าปล่อยให้โดนความร้อนนาน และทานให้หมดภายในเวลาที่กำหนดนะเจ้าคะ”

 

“เจ้าออกคำสั่งเก่งขึ้นทุกวันแล้วนะ”

 

“ก็เพราะท่านชอบแอบหยิบชิมโดยไม่บอกกล่าวต่างหากเจ้าคะ” หลี่กงกงเบือนหน้าหนีกลั้นขำสุดชีวิต อวี้เหนียงยังคงเตือนด้วยความหวังดี

 

“แล้วก็... อย่าเพิ่งทานระหว่างเดินทางหากไม่มีน้ำดื่มนะเจ้าคะ ผักดองมีรสเค็ม ทานมาก ๆ จะกระหายน้ำได้”

เซียวจิ่งเหิงมองห่อผ้าในมือสลับกับใบหน้าจริงจังของนาง ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้าง

 

“นี่คือของตอบแทนจากการช่วยงานใช่หรือไม่” อวี้เหนียงส่ายหน้าเบา ๆ

 

“ไม่ใช่ของตอบแทนหรอกเจ้าค่ะ... เป็นของฝากจากคนสวนต่างหาก”

คำตอบนั้นเรียบง่าย ไร้ซึ่งเล่ห์เหลี่ยมใด ๆ จนทำให้นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ มันไม่ใช่หยกประดับล้ำค่า ไม่ใช่ผ้าไหมแพรพรรณหายาก และไม่ใช่สิ่งของบรรณาการราคาแพงจากเมืองไกล แต่มันคือ "ของฝากจากคนสวน" ที่เปี่ยมล้นไปด้วยความจริงใจและความใส่ใจอย่างแท้จริง เซียวจิ่งเหิงกระชับห่อผ้าในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย

 

“เช่นนั้น... ข้าจะรับและเก็บไว้อย่างดี”

 

“คราวหน้าหากท่านแวะมาอีก ข้าจะให้ชิมสูตรดองใหม่ล่าสุดที่กำลังทดลองอยู่”

 

“แล้วข้าต้องถอนหญ้าแลกเปลี่ยนด้วยหรือไม่” อวี้เหนียงทำท่าทางครุ่นคิดอย่างจริงจัง

 

“ถ้าท่านสามารถแยกแยะระหว่างต้นผักกับวัชพืชได้ถูกต้อง... ข้าอาจจะพิจารณาอนุญาตเจ้าค่ะ” เซียวจิ่งเหิงหัวเราะเบา ๆ อย่างมีความสุข ก่อนจะก้าวเดินจากไปพร้อมกับหลี่กงกง

ระหว่างทางเสด็จกลับตำหนัก หลี่กงกงเหลือบมองห่อผ้าในพระหัตถ์ของจักรพรรดิหลายต่อหลายครั้ง

 

“ฝ่าบาท จะให้กระหม่อมนำไปจัดใส่จานทองคำถวายในมื้อเสวยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

 

“ไม่ต้อง”

 

“แต่ห่อผ้ากระดาษเรียบ ๆ อาจไม่สมพระเกียรติ...”

 

“ข้าถือเองได้” หลี่กงกงรีบก้มหน้ารับคำทันที ไม่กล้าเซ้าซี้ต่อ

เซียวจิ่งเหิงทอดพระเนตรมองห่อผักดองเล็ก ๆ ในพระหัตถ์ แล้วนึกย้อนไปถึงคำพูดใสซื่อของหญิงสาว — เป็นของฝากจากคนสวนเจ้าค่ะ พระองค์ทรงเคยรับเครื่องบรรณาการล้ำค่ามาแล้วแทบทุกชนิด แต่ไม่เคยมีครั้งใดที่ของชิ้นเล็ก ๆ จะสร้างความอบอุ่นในพระราชหฤทัยได้เท่านี้

 

“หลี่กงกง”

 

“พ่ะย่ะค่ะ”

 

“เจ้าว่า... แปลงสวนท้ายวังแห่งนั้น หากเราจะขยายอาณาเขตให้กว้างขวางขึ้นอีกหน่อย จะเป็นอย่างไร” หลี่กงกงชะงักฝีเท้าไปชั่วครู่ ก่อนจะแย้มสรุปในใจ

 

“หากดำเนินการตามระเบียบหลวงและมีผู้ดูแลรับผิดชอบที่เหมาะสม ก็น่าจะเป็นประโยชน์และเพลิดเพลินดีพ่ะย่ะค่ะ” เซียวจิ่งเหิงพยักพระพักตร์อย่างพอพระทัย ก่อนจะก้าวพระบาทดำเนินต่อไป

ขณะเดียวกันที่เรือนพักท้ายวัง หลินอวี้เหนียงกำลังจัดการเก็บกวาดเครื่องมือทำสวนเข้าที่เข้าทาง โดยไม่ล่วงรู้เลยแม้แต่น้อยว่า ห่อผักดองเล็ก ๆ ที่นางมอบให้ไปนั้น กำลังถูกนำกลับไปประทับเคียงข้างบัลลังก์ของโอรสสวรรค์