คำเตือนและคำท้าทาย

 

ระหว่างที่นางกำลังหันไปหยิบสมุดบันทึก กลิ่นเปรี้ยวหอมอ่อน ๆ ก็ลอยมาจากโต๊ะไม้ใกล้หน้าต่าง บนถาดมีผักดองชุดใหม่ที่เพิ่งเปิดไหเพื่อตรวจดูสีและกลิ่น ผักสีเขียวอ่อนถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ น้ำดองใสสะอาดเคลือบอยู่บาง ๆ ดูน่ากินไม่น้อย เซียวจิ่งเหิงเหลือบมองถาดนั้น ความทรงจำถึงรสชาติของผักดองชุดก่อนหน้าก็ผุดขึ้นมาในทันที เขาอยากรู้ว่าชุดใหม่นี้จะมีรสชาติอย่างไร เมื่อเห็นตะเกียบวางอยู่ข้างถาด ชายหนุ่มจึงหยิบขึ้นมา คีบผักชิ้นหนึ่งเข้าปากอย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่ทันนึกถึงคำเตือนเมื่อครู่

“เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ” เสียงของอวี้เหนียงดังขึ้นจนเขาชะงัก ตะเกียบค้างอยู่ในมือ นางรีบเดินเข้ามา สีหน้าจริงจังขึ้นทันที “ท่านหยิบกินเลยได้อย่างไรเจ้าคะ ผักนี้ยังไม่ได้ตรวจรสชาติครั้งสุดท้าย ข้ากำลังจะบันทึกผลอยู่พอดี”

เซียวจิ่งเหิงมองผักในมือ ก่อนตอบอย่างไม่รู้สึกว่าตนทำอะไรผิดนัก

 

“ข้าเห็นว่ามันดูน่ากิน จึงอยากลองชิม”

 

“ถ้าอยากชิมก็บอกกันดี ๆ สิเจ้าคะ ไม่ใช่แอบหยิบเหมือนเด็กขโมยขนม!”

หลี่กงกงแทบหยุดหายใจ เขาไม่แน่ใจว่าควรรีบเตือนหญิงสาวให้ระวังคำพูด หรือควรทำเป็นไม่ได้ยินสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น คนที่นางกำลังต่อว่าอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ผู้ตรวจสอบธรรมดา แต่เป็นจักรพรรดิผู้มีอำนาจสูงสุดในแผ่นดิน! ทว่าเซียวจิ่งเหิงกลับไม่ได้แสดงสีหน้าโกรธเคือง เขาเพียงวางตะเกียบลงช้า ๆ แล้วถามต่อด้วยความสนใจ

 

“ถ้าเช่นนั้น ข้าควรทำอย่างไรจึงจะถูกต้อง”

อวี้เหนียงนิ่งไปเล็กน้อย เหมือนไม่คิดว่าชายหนุ่มจะยอมรับคำเตือนง่าย ๆ เช่นนี้ นางจึงหันไปหยิบช้อนสะอาดจากภาชนะที่เตรียมไว้ ตักผักดองปริมาณเล็กน้อยใส่จานใบใหม่ แล้วส่งให้เขา

 

“ใช้ช้อนสะอาดตักแยกออกมาเช่นนี้เจ้าค่ะ อย่าใช้ตะเกียบที่เข้าปากแล้วกลับลงไปในไห และอย่าเอามือหยิบจากภาชนะโดยตรงด้วย หากมีสิ่งสกปรกปนเข้าไป ผักที่เหลือก็อาจเสียได้”

เซียวจิ่งเหิงรับจานมาแล้วลองชิมอีกครั้ง รสเปรี้ยวค่อนข้างเด่น แต่ยังมีความกรอบสดของผักอยู่ครบ

 

“แล้วเป็นอย่างไร” เขาถาม

 

“ยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมเจ้าค่ะ” อวี้เหนียงตอบทันที “ผักชนิดนี้ต้องพักอีกหนึ่งวัน รสเปรี้ยวจึงจะกลมกล่อมกว่านี้ หากท่านชิมก่อนกำหนดแล้วบอกว่าเปรี้ยวเกินไป ข้าก็ไม่รู้ว่าควรปรับสูตรหรือเพียงรอให้เวลาผ่านไปเสียก่อน”

 

“เจ้าจริงจังกับเรื่องนี้มาก”

 

“แน่นอนสิเจ้าค่ะ วัตถุดิบแต่ละอย่างต้องใช้เวลาและความระมัดระวัง หากใครอยากกินเมื่อไรก็หยิบกินเมื่อนั้น ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่ารสชาติเปลี่ยนเพราะสูตรหรือเพราะเวลา”

อวี้เหนียงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเก็บจานที่ใช้ชิมออกจากโต๊ะ

 

“คราวหน้าหากอยากกินก็บอกข้าดี ๆ นะเจ้าคะ ข้าไม่ได้หวงผักดอง แต่ขอให้ทำตามวิธีที่ถูกต้องก็พอ”

เซียวจิ่งเหิงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏบนใบหน้า

 

“ถ้าข้ามาช่วยงานเจ้า เจ้าจะยอมให้ข้าชิมก่อนคนอื่นหรือไม่”

 

อวี้เหนียงเงยหน้ามองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า อาภรณ์เรียบหรูไม่มีรอยยับแม้แต่น้อย มือก็สะอาดสะอ้าน ไม่มีร่องรอยของคนที่เคยทำงานในสวน นางอดถามไม่ได้

 

“ท่านช่วยงานเป็นด้วยหรือเจ้าคะ”

 

“เหตุใดข้าจะช่วยไม่ได้”

 

“ข้าไม่ได้หมายความว่าท่านทำไม่ได้ เพียงแต่ดูจากเสื้อผ้าแล้ว ข้าคิดว่าท่านคงไม่เคยจับจอบเสียด้วยซ้ำ”

หลี่กงกงรีบหันหน้าไปอีกทาง ไหล่สั่นเล็กน้อยจนแทบปิดบังไม่อยู่ เซียวจิ่งเหิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนหันกลับมาหาอวี้เหนียง

 

“หากข้าทำได้จริงเล่า”

 

“ถ้าช่วยงานได้จริง ข้าก็ให้ชิมเป็นรางวัลเจ้าค่ะ แต่ต้องทำตามกฎของข้าด้วย”

 

“กฎอะไร”

 

“ห้ามหยิบผักกินเอง ห้ามเปิดไหโดยไม่บอก และห้ามเอาของสกปรกมาแตะภาชนะที่ใช้ทำผักดองเจ้าค่ะ”

 

“มีอีกหรือไม่”

 

“มีเจ้าค่ะ หากไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร ให้ถามก่อนลงมือ อย่าคิดว่าตัวเองรู้แล้วทำตามใจ และอย่าทำผักที่ข้าคัดไว้เสียหายด้วย”

เซียวจิ่งเหิงฟังจนจบ ก่อนตอบอย่างหนักแน่น

 

“ตกลง ข้าจะทำตามกฎของเจ้า”

 

หลี่กงกงเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ เขาอยากเตือนผู้เป็นนายว่าพระองค์ยังมีราชกิจอีกมาก ไม่ควรเสียเวลาอยู่ในสวนท้ายวัง แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูสนุกกว่าทุกครั้ง เขาก็ไม่กล้าเอ่ยขัด

อวี้เหนียงเองก็ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะรับคำท้าจริง นางจึงหันไปมองแปลงผักด้านหลังเรือน ซึ่งมีวัชพืชขึ้นรกอยู่หลายจุด หากอยากรู้ว่าการทำผักดองต้องใช้ความอดทนเพียงใด อย่างน้อยเขาก็ควรเริ่มจากงานง่าย ๆ ก่อน นางหยิบตะกร้าสานใบหนึ่งยื่นให้เขา แล้วชี้ไปยังแปลงผักที่มีหญ้าขึ้นแซมจนแทบมองไม่เห็นขอบแปลง

 

“ถ้าท่านอยากรู้ว่าผักดองทำยากเพียงใด ช่วยถอนหญ้าตรงนั้นก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

เซียวจิ่งเหิงนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาเลื่อนไปมองตะกร้าในมือ แล้วมองแปลงผักที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เขาเคยออกคำสั่งให้คนมากมายทำงานหนักกว่านี้ แต่ไม่เคยมีใครยื่นตะกร้าให้เขาแล้วสั่งให้ไปถอนหญ้าด้วยสีหน้าจริงจังเช่นนี้ หลี่กงกงก้มหน้าจนแทบชิดอก พยายามกลั้นเสียงหัวเราะอย่างสุดความสามารถ

ส่วนอวี้เหนียงยืนรออย่างสงบ ไม่ได้คิดว่าตนกำลังสร้างความลำบากให้บุรุษผู้มีอำนาจเหนือคนทั้งวังแม้แต่น้อย ในที่สุดเซียวจิ่งเหิงก็รับตะกร้าไว้

 

“ได้ ข้าจะลองดู”

หลี่กงกงเงยหน้ามองผู้เป็นนายด้วยสีหน้าที่แทบปิดความตกใจไม่มิด เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเห็นจักรพรรดิรับคำสั่งให้ไปถอนหญ้า โดยไม่มีแม้แต่คำถามว่าจะให้ผู้ใดทำแทน ส่วนหลินอวี้เหนียงก็หันกลับไปจัดเตรียมอุปกรณ์สำหรับตรวจผักดองต่ออย่างสบายใจ นางไม่รู้เลยว่าบุรุษที่กำลังถือตะกร้าอยู่ข้างกายมีฐานะสูงส่งเพียงใด นางรู้เพียงว่าวันนี้มีคนอาสาช่วยงานสวนเพิ่มอีกหนึ่งคน และหากเขาทำงานได้ดีจริง นางก็อาจยอมให้เขาชิมผักดองก่อนใครสักครั้ง