คำเรียกจากผู้มีอำนาจ

อวี้เหนียง ไม่ได้รับทุกอย่างที่มีคนเสนอให้ และไม่รับปากว่าจะทำอาหารให้ทุกคน เพราะนางรู้ดีว่ากำลังของตนมีจำกัด อีกทั้งงานในวังยังคงต้องทำตามหน้าที่ แต่หากวัตถุดิบชิ้นใดได้รับอนุญาตแล้วและยังอยู่ในสภาพดี นางก็จะพิจารณาว่าจะนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์อย่างไร

เสี่ยวชุน เองก็เริ่มขยันจดรายการมากขึ้น นางเขียนทั้งชนิดผัก จำนวนเกลือ และวันที่เริ่มทำ พร้อมช่วย อวี้เหนียง ตรวจภาชนะก่อนนำมาใช้

ไหดองที่เคยเป็นเพียงของแปลกประหลาดในเรือนร้าง จึงเริ่มกลายเป็นสิ่งที่คนผ่านไปมาอดเหลียวมองไม่ได้ บางคนสงสัยว่าข้างในมีอะไร บางคนอยากรู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าใด และบางคนก็เริ่มถามอย่างเกรงใจว่า หากผักดองชุดแรกสำเร็จแล้ว พวกตนจะมีโอกาสได้ชิมบ้างหรือไม่

อวี้เหนียง ตอบทุกคนด้วยคำพูดเดิม “เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมและตรวจดูแล้วว่าผักอยู่ในสภาพดี ข้าจะแจ้งให้ทราบเจ้าค่ะ ตอนนี้ยังต้องรออีกหน่อย”

นางไม่ยอมเร่งเวลาเพียงเพราะมีคนอยากกิน และไม่ยอมเปิดไหเพียงเพื่อเอาใจผู้ที่แวะมา สำหรับนาง ความเชื่อใจที่คนอื่นมอบให้มีค่ามากกว่าคำชมชั่วครู่ หากนางทำให้ใครเจ็บป่วยเพราะความประมาท ต่อให้คนเหล่านั้นเคยชื่นชมฝีมือของนางมากเพียงใด ทุกอย่างก็ย่อมสูญเปล่า

ทว่าเมื่อจำนวนคนที่แวะเวียนมาเพิ่มขึ้น คำถามบางอย่างก็เริ่มตามมาเช่นกัน

 

บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ อวี้เหนียง กำลังติดป้ายกระดาษเล็ก ๆ ไว้บนไหแต่ละใบ เพื่อระบุชนิดผักและวันที่เริ่มทำ เสี่ยวชุน ก็เดินเข้ามาพร้อมตะกร้าผักที่ได้รับอนุญาตให้นำมาใช้

“อวี้เหนียง วันนี้มีคนมาถามข้าอีกแล้วว่าเหตุใดเจ้าจึงมีผักและเครื่องปรุงมาใช้ทำอาหารได้ ทั้งที่ไม่ได้อยู่ในห้องเครื่อง”

อวี้เหนียง ชะงักมือเล็กน้อย “เจ้าตอบว่าอย่างไร”

“ข้าบอกไปว่าเราขอวัตถุดิบที่ถูกคัดออกจากการจัดเตรียมอาหาร และทุกอย่างต้องได้รับอนุญาตก่อนนำมาใช้” เสี่ยวชุน วางตะกร้าลง “แต่ดูเหมือนบางคนจะไม่ค่อยเชื่อ พวกเขาคิดว่าการอยู่เรือนท้ายวังทำให้เราไม่ต้องปฏิบัติตามกฎเหมือนคนอื่น หรือไม่ก็สงสัยว่าเจ้ากำลังทำอะไรที่ไม่ควรทำ”

อวี้เหนียง วางพู่กันลงอย่างช้า ๆ นางรู้ดีว่าในวังหลวง การกระทำเพียงเล็กน้อยก็อาจถูกตีความได้หลายทาง โดยเฉพาะเมื่อคนที่กระทำไม่มีตำแหน่งหรือผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลัง การทำอาหารจากวัตถุดิบที่คนอื่นไม่ต้องการอาจดูเป็นเรื่องธรรมดา แต่หากมีผู้ใดกล่าวหาว่านางนำของหลวงไปใช้ส่วนตัว นางก็ต้องมีหลักฐานอธิบายให้ชัดเจน

“ไม่เป็นไร เรามีบันทึกอยู่ หากมีใครถาม เราก็แสดงให้ดูตามความจริง” อวี้เหนียง ตอบ “เราไม่จำเป็นต้องปิดบังสิ่งที่ทำ แต่ก็ต้องไม่ทำสิ่งใดเกินกว่าที่ได้รับอนุญาต”

เสี่ยวชุน พยักหน้า ทว่าความกังวลยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้า “ข้ากลัวว่าเรื่องจะไปถึงแม่ครัวใหญ่”

“หากไปถึง นั่นก็เป็นหน้าที่ของเราที่ต้องอธิบายให้ชัดเจน” อวี้เหนียง หยิบป้ายกระดาษขึ้นมาเขียนต่อ “เราไม่ควรปล่อยให้ข่าวลือเดินทางไปไกลกว่าความจริง หากผู้รับผิดชอบต้องการรู้ว่าเราทำอะไร เราก็ต้องตอบตามตรง”

นางเขียนตัวอักษรลงบนป้ายอย่างตั้งใจ ก่อนนำไปผูกไว้ที่หูไห บนป้ายมีข้อความสั้น ๆ ระบุชนิดผักและวันที่เริ่มทำ เพื่อไม่ให้สับสนระหว่างไหแต่ละใบ

ขณะที่นางกำลังจัดป้ายใบสุดท้าย เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านนอก

“หลินอวี้เหนียง อยู่ที่นี่หรือไม่”

เสียงเรียกนั้นทำให้ เสี่ยวชุน รีบหันไปมองประตู ชายหนุ่มในชุดคนงานของห้องเครื่องยืนอยู่หน้าธรณีประตู ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมกว่าคนที่เคยเดินผ่านเรือนนี้ตามปกติ อวี้เหนียง วางพู่กันลง แล้วเดินออกไปคำนับอย่างสุภาพ

“ข้าน้อย หลินอวี้เหนียง เจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าท่านมีธุระอันใด”

ชายคนนั้นมองนาง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ “แม่ครัวใหญ่ให้ข้ามาตามเจ้าไปพบที่ห้องเครื่อง”

เสี่ยวชุน หน้าซีดลงทันที “แม่ครัวใหญ่หรือเจ้าคะ”

“ใช่” เขาพยักหน้า ก่อนมองผ่านไหล่ของ อวี้เหนียง เข้าไปยังไหดองที่ตั้งอยู่ในเรือน “ผู้ดูแลครัวต้องการทราบว่า ท่านนำผักไปทำอะไร และนำไปให้ผู้ใดบ้าง”

บรรยากาศในเรือนพลันเงียบลง เสี่ยวชุน กำมือแน่น นางอยากพูดแก้ต่างให้สหาย แต่ก็รู้ดีว่าตนไม่มีสิทธิ์ตอบแทนอีกฝ่ายในเรื่องนี้ อวี้เหนียง สูดลมหายใจเข้าช้า ๆ แล้วก้มศีรษะรับคำ

“ข้าน้อยเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะไปชี้แจงตามความจริง”

นางหันกลับไปมองไหดองที่เรียงอยู่ด้านในเพียงครู่เดียว ก่อนหยิบสมุดบันทึกวัตถุดิบติดมือไปด้วย ในสมุดเล่มนั้นมีทุกสิ่งที่นางทำ ตั้งแต่ผักที่ได้รับอนุญาต ปริมาณเครื่องปรุง วันที่เริ่มทดลอง ไปจนถึงความผิดพลาดจากไหใบแรก

อวี้เหนียง ไม่รู้ว่าการถูกเรียกไปพบแม่ครัวใหญ่ครั้งนี้จะนำมาซึ่งการลงโทษหรือไม่ และไม่รู้ด้วยว่าคำอธิบายของนางจะทำให้ผู้มีอำนาจเชื่อถือเพียงใด แต่หากมีสิ่งหนึ่งที่นางมั่นใจ นั่นคือทุกอย่างที่ทำล้วนมีเหตุผล และนางพร้อมจะอธิบายด้วยหลักฐาน ไม่ใช่เพียงคำแก้ตัว

“เสี่ยวชุน ข้าจะไปไม่นาน เจ้าช่วยดูแลเรือนให้เรียบร้อย อย่าเพิ่งนำผักหรือเครื่องปรุงใดมาใช้เพิ่มจนกว่าข้าจะกลับมา”

“อวี้เหนียง...” เสี่ยวชุน เรียกนางด้วยความเป็นห่วง

อวี้เหนียง หันกลับยิ้มบาง ๆ “ไม่ต้องกังวล ข้าจะตอบตามความจริง”

จากนั้นนางจึงเดินตามคนของห้องเครื่องออกไป ทิ้งไว้เพียงไหดองที่ตั้งเรียงกันอยู่ใต้แสงบ่าย และ เสี่ยวชุน ที่ยืนมองตามด้วยหัวใจหนักอึ้ง

เรือนท้ายวังซึ่งเคยเงียบเหงาเริ่มมีคนรู้จักรสมือของ หลินอวี้เหนียง มากขึ้นทุกวัน แต่เมื่อชื่อเสียงเล็ก ๆ นั้นเดินทางไปถึงผู้มีอำนาจ คำชื่นชมก็อาจกลายเป็นคำถาม และโอกาสที่นางไม่เคยคาดคิดก็อาจเริ่มต้นขึ้นจากการถูกเรียกไปชี้แจงในครั้งนี้