สัญญาและข่าวลือที่กำลังก่อตัว

 

“เจ้าคิดว่าผักดองจะมีรสชาติคล้ายเช่นนี้หรือไม่” เสี่ยวชุนถามหลังกลืนอาหารลงคอ

“คงตอบไม่ได้จนกว่าจะถึงเวลาตรวจดู แต่เครื่องเคียงจานนี้ช่วยให้เรารู้ว่าผักที่เหลือมีรสชาติเป็นอย่างไร และทำให้เราไม่ต้องทิ้งวัตถุดิบที่ยังใช้ได้”

“ข้าชอบวิธีคิดของเจ้าอย่างหนึ่ง” เสี่ยวชุนพูดขึ้นอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก “แม้จะมีอะไรผิดพลาด เจ้าก็ไม่รีบโทษใคร ไม่รีบยอมแพ้ และไม่พยายามหลอกตัวเองว่าของที่เสียแล้วยังใช้ได้ เจ้าแค่หาทางทำสิ่งที่ยังเหลือให้ดีที่สุด”

อวี้เหนียงชะงักมือเล็กน้อย “หากข้าไม่ทำเช่นนั้น แล้วเราจะมีอะไรกินกันเล่า”

“เจ้าก็ยังจะตอบเป็นเรื่องอาหารอยู่ดี” เสี่ยวชุนหัวเราะ ก่อนยกถ้วยเครื่องเคียงขึ้นมองอีกครั้ง “แต่ข้าพูดจริงนะ อวี้เหนียง ข้าเคยคิดว่าเจ้าหอบไหเข้าวังมาด้วยเพราะยึดติดกับของกินของตัวเองมากเกินไป ข้าคิดว่าเจ้าคงแค่คิดถึงบ้าน จึงอยากทำอาหารที่คุ้นเคยกิน แต่ตอนนี้ข้าเริ่มรู้แล้วว่าเจ้าไม่ได้คิดเพียงเท่านั้น” นางหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ “เจ้ากำลังพยายามหาทางยืนด้วยขาของตัวเอง”

คำพูดนั้นทำให้อวี้เหนียงนิ่งไปชั่วขณะ ภาพบิดาที่นอนป่วยอยู่ในบ้านเกิดผุดขึ้นมาในใจ นางยังจำมือที่หยาบกร้านของบิดาได้ จำเสียงไอในยามค่ำคืน และจำคำพูดของมารดาที่เคยสอนให้นางทำผักดองตั้งแต่ยังเป็นเด็ก นางเข้าวังเพราะต้องการเงิน แต่สิ่งที่อยากรักษาไว้มากกว่านั้น คือความสามารถที่มารดาทิ้งไว้ให้

“ข้าเพียงไม่อยากให้ความรู้ของท่านแม่สูญเปล่า” อวี้เหนียงกล่าวเบา ๆ “หากข้าสามารถทำผักดองได้ดี และนำมันไปใช้ประโยชน์ได้จริง วันหนึ่งข้าอาจไม่ต้องรอให้ใครหยิบยื่นโอกาสให้ ข้าจะมีสิ่งที่ทำได้ด้วยตัวเอง”

เสี่ยวชุนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าช้า ๆ “เช่นนั้นข้าจะช่วยเจ้า”

“ช่วยอะไร”

“ช่วยเจ้าตรวจไห ช่วยหาผัก ช่วยทำความสะอาด และช่วยชิมอาหาร”

อวี้เหนียงเลิกคิ้ว “หน้าที่สุดท้ายดูจะสำคัญที่สุดสำหรับเจ้า”

“แน่นอน! หากข้าไม่ช่วยชิม แล้วใครจะรู้ว่าเจ้าทำอร่อยหรือไม่”

“ก็ได้ ข้าจะจำไว้”

เสี่ยวชุนยิ้มกว้าง ก่อนยกมือขึ้นตบอกตัวเอง “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะเป็นคนแรกที่เชื่อมั่นในฝีมือผักดองของเจ้า”

อวี้เหนียงหัวเราะเบา ๆ “แต่ตอนนี้เรายังไม่มีผักดองที่สำเร็จเลยนะ”

“ไม่เป็นไร เรามีเครื่องเคียงแล้วหนึ่งจาน ข้าถือว่านี่เป็นหลักฐานชิ้นแรก!”

คำพูดนั้นทำให้อวี้เหนียงยิ้มกว้างขึ้นกว่าทุกครั้ง บางทีการเริ่มต้นใหม่อาจไม่ได้หมายถึงการทำทุกอย่างให้สำเร็จตั้งแต่ครั้งแรก แต่อาจหมายถึงการมีใครสักคนยืนอยู่ข้าง ๆ ในวันที่ทุกอย่างผิดพลาด และยังเชื่อว่านางจะทำได้ดีกว่าเดิม สำหรับอวี้เหนียง นั่นก็มีค่ามากพอแล้ว

ยามเย็นมาเยือนอย่างช้า ๆ แสงอาทิตย์สีทองอ่อนส่องผ่านช่องหน้าต่าง ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไปหลังแนวหลังคาเรือนด้านนอก อาหารมื้อเย็นของทั้งสองมีเพียงข้าวกับกับข้าวเรียบง่ายตามที่จัดเตรียมไว้ แต่เครื่องเคียงจากผักที่อวี้เหนียงปรุงเพิ่มกลับทำให้มื้อนั้นมีรสชาติมากขึ้น เสี่ยวชุนตักข้าวเข้าปากสองสามคำ ก่อนเอื้อมไปหยิบผักอีกชิ้น คราวนี้นางไม่ได้พยายามปิดบังอีกต่อไป

“อวี้เหนียง ข้าขอพูดตามตรงนะ”

“ว่ามาเถิด”

“ผักที่เจ้าทำอร่อยกว่าที่ข้าคิดไว้มาก รสเค็มกำลังดี มีกลิ่นหอมของเครื่องปรุง และเมื่อกินคู่กับข้าวก็ทำให้ไม่รู้สึกว่ากับข้าวน้อยเกินไป”

อวี้เหนียงยิ้ม “ดีแล้วที่เจ้าชอบ”

“ถ้าเป็นเช่นนี้ ต่อให้พรุ่งนี้มีเพียงข้าวกับผัก ข้าก็คงกินได้หลายชาม”

“อย่าเพิ่งพูดเกินจริงนัก เราเพิ่งทำเครื่องเคียงได้หนึ่งจาน ยังไม่ได้พิสูจน์ว่าผักดองจะสำเร็จ”

“ข้ารู้ แต่ข้าก็ยังเชื่อว่าเจ้าทำได้” เสี่ยวชุนพูดอย่างหนักแน่น ก่อนตักผักอีกชิ้นเข้าปาก

กินไปได้ครู่หนึ่ง นางก็วางตะเกียบลงแล้วทำท่าครุ่นคิด “อวี้เหนียง ข้าขออะไรสักอย่างได้หรือไม่”

“อะไรหรือ”

“ข้าอยากแบ่งผักส่วนที่เหลือไปให้เพื่อนนางกำนัลที่เคยช่วยพวกเราจัดเรือนเมื่อวันก่อน พวกนางช่วยขนของ ช่วยกวาดพื้น และยังนำผ้าเก่ามาให้เราใช้ด้วย หากให้พวกนางได้ลองชิมสักหน่อย ก็คงเป็นการตอบแทนน้ำใจ”

อวี้เหนียงชะงักมือ นางมองจานเครื่องเคียงที่เหลืออยู่ ก่อนมองเสี่ยวชุน ความคิดของสหายไม่ใช่เรื่องผิด การแบ่งอาหารให้คนที่เคยช่วยเหลือกันเป็นสิ่งที่น่าชื่นชม แต่พวกนางอยู่ในวังหลวง ทุกสิ่งที่นำมาใช้ต้องเป็นไปตามกฎ แม้ผักเหล่านี้จะได้รับอนุญาตให้นำออกมาจากห้องเครื่องแล้วก็ตาม ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะสามารถนำอาหารที่ปรุงเสร็จไปแบ่งให้ผู้อื่นได้ตามใจชอบ ยิ่งตอนเช้าเพิ่งเกิดปัญหาเรื่องไหรั่ว หากมีใครนำเรื่องนี้ไปพูดต่อ นางอาจถูกเข้าใจผิดว่ากำลังนำวัตถุดิบในวังมาใช้เพื่อประโยชน์ส่วนตัว หรือคิดจะแลกเปลี่ยนอาหารกับผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต

“ข้าเข้าใจว่าเจ้าอยากตอบแทนพวกนาง แต่เราควรระวังเรื่องนี้ให้ดี” อวี้เหนียงกล่าวอย่างรอบคอบ “ผักที่เราได้รับอนุญาตให้นำมาใช้ก็จริง แต่ข้ายังไม่แน่ใจว่าการแบ่งอาหารที่ปรุงแล้วให้คนอื่นจะทำได้หรือไม่ ข้าไม่อยากให้ความตั้งใจดีของเจ้ากลายเป็นปัญหากับพวกเรา”

เสี่ยวชุนก้มมองจานผัก ความตื่นเต้นเมื่อครู่ค่อย ๆ ลดลง “ข้าไม่ได้คิดจะทำให้เจ้าลำบาก เพียงแต่พวกนางก็ช่วยเรามากจริง ๆ ข้าจึงอยากให้พวกนางได้ชิม”

“ข้ารู้” อวี้เหนียงเอื้อมมือไปแตะแขนสหายเบา ๆ “ความตั้งใจของเจ้าเป็นสิ่งดี เราเพียงต้องหาวิธีที่ถูกต้องก่อน หากจำเป็นต้องขออนุญาต เราก็ไปขอ หากยังไม่แน่ใจ เราก็ควรรอให้รู้กฎเสียก่อน”

เสี่ยวชุนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ “ก็ได้ ข้าจะรอ แต่ถ้าในอนาคตเจ้าทำผักดองสำเร็จจริง ๆ เจ้าต้องแบ่งให้พวกนางชิมนะ”

อวี้เหนียงยิ้มบาง ๆ “หากทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ข้าจะไม่ลืมแน่นอน”

เสี่ยวชุนยื่นนิ้วก้อยออกมา “สัญญาแล้วนะ!”

อวี้เหนียงมองนิ้วเล็ก ๆ ที่ยื่นมาตรงหน้า ก่อนยื่นนิ้วก้อยของตัวเองไปเกี่ยวไว้ “สัญญา”

ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ ท่ามกลางแสงตะเกียงที่เริ่มส่องสว่างภายในเรือน บนพื้นไม้ด้านใน ไหดองใบใหม่ยังคงตั้งอยู่ในตำแหน่งที่มั่นคง ส่วนไหใบที่ร้าวถูกแยกเก็บไว้รอจัดการ ไม่มีใครรู้ว่าผักในไหใหม่จะออกมาเป็นอย่างไร และไม่มีใครรับรองได้ว่าความพยายามของอวี้เหนียงจะประสบผลสำเร็จในท้ายที่สุด แต่สิ่งหนึ่งได้เปลี่ยนไปแล้ว

เสี่ยวชุนไม่ได้มองไหดองเหล่านั้นเป็นเพียงของประหลาดที่สหายหอบเข้าวังมาอีกต่อไป นางเริ่มเห็นความตั้งใจ ความอดทน และความรู้ที่อวี้เหนียงค่อย ๆ สั่งสมจากความผิดพลาด และในวันหนึ่ง หากมีคนถามว่าใครเป็นคนแรกที่เชื่อว่าหลินอวี้เหนียงจะทำผักดองได้สำเร็จ เสี่ยวชุนก็คงยกมือขึ้นตอบโดยไม่ลังเล

แต่ในตอนนี้ ทั้งสองยังไม่รู้เลยว่า ผักเพียงจานเล็ก ๆ ที่ตั้งใจจะแบ่งปัน อาจเป็นจุดเริ่มต้นของข่าวลือที่จะแพร่กระจายไปทั่วเรือนพักนางกำนัล

ข่าวลือเกี่ยวกับหญิงสาวจากเรือนท้ายวัง ผู้สามารถเปลี่ยนผักที่คนอื่นไม่ต้องการให้กลายเป็นอาหารรสชาติดีได้ — และบางที ข่าวลือนั้นอาจเดินทางไปไกลกว่าที่พวกนางคาดคิด