ถ้วยเล็ก ๆ ที่เปลี่ยนมื้อเย็น

เสียงลมยามค่ำคืนพัดผ่านชายคาเรือนไม้เก่าท้ายวัง แสงตะเกียงดวงเล็กส่องสว่างอยู่บนโต๊ะเตี้ย เผยให้เห็นไหดองสองใบที่ตั้งเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ หลังผ่านความวุ่นวายจากไหร้าวในวันก่อน หลินอวี้เหนียง ก็ระมัดระวังทุกขั้นตอนมากขึ้น ทั้งตรวจภาชนะก่อนใช้ จดปริมาณเครื่องปรุง และหมั่นสังเกตความเปลี่ยนแปลงของผักในไห

 

แม้ผักดองชุดใหม่จะยังต้องใช้เวลา แต่เครื่องเคียงที่นางทำจากผักสดเมื่อวันก่อนกลับกลายเป็นที่ชื่นชอบของ เสี่ยวชุน อย่างคาดไม่ถึง

ยิ่งนึกถึงรสเค็มกลมกล่อมที่ช่วยให้ข้าวธรรมดากินได้เพลินขึ้น เสี่ยวชุน ก็ยิ่งเสียดายที่ไม่ได้แบ่งให้เพื่อนนางกำนัลซึ่งเคยช่วยพวกนางจัดเรือน

“อวี้เหนียง เจ้าว่า... หากเราแบ่งผักที่ทำไว้ให้คนอื่นชิมสักเล็กน้อย จะเป็นอะไรหรือไม่”

เสี่ยวชุน ถามขึ้นขณะนั่งพับผ้าอยู่ข้างโต๊ะ อวี้เหนียง กำลังตรวจบันทึกวัตถุดิบ เมื่อได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นมอง

“เจ้าหมายถึงผักชุดที่เราทำเป็นเครื่องเคียงหรือ”

“ใช่แล้ว เมื่อวานข้าสัญญากับเพื่อนไว้ว่าจะตอบแทนน้ำใจของนาง นางช่วยเรากวาดเรือน ยกของ และยังนำผ้าเก่ามาให้ใช้ หากมีโอกาส ข้าก็อยากให้นางได้ลองชิมบ้าง”

อวี้เหนียง นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผักที่ เสี่ยวชุน พูดถึงเป็นส่วนที่นางเตรียมไว้สำหรับกินเอง ไม่ใช่ผักดองจากไหที่ยังอยู่ระหว่างการทดลอง อีกทั้งวัตถุดิบเหล่านั้นเป็นของที่ได้รับอนุญาตให้นำมาใช้แล้ว หากแบ่งเพียงเล็กน้อยและไม่ทำให้ผู้อื่นเข้าใจผิด ก็น่าจะพอจัดการได้

อย่างไรก็ตาม นางยังไม่อยากให้เรื่องเล็กน้อยกลายเป็นปัญหาใหญ่ในวังหลวง

“แบ่งได้ แต่ต้องบอกให้ชัดว่าเป็นเพียงเครื่องเคียงที่เราทำจากผักที่ได้รับอนุญาตแล้ว และอย่าให้ใครเข้าใจว่าเรากำลังนำอาหารของห้องเครื่องไปแจกจ่ายตามใจชอบ”

“ข้ารู้แล้ว!” เสี่ยวชุน ตอบทันที ก่อนจะยิ้มกว้างราวกับรอคำอนุญาตนี้มานาน “ข้าจะแบ่งให้เพียงถ้วยเล็ก ๆ เท่านั้น ไม่ให้มากจนเจ้าต้องอดกินแน่นอน”

“ข้าไม่ได้หวงอาหารเสียหน่อย”

“แต่เจ้าหวงเกลือ” อวี้เหนียง ชะงักไปเล็กน้อย

“เกลือเป็นของที่เรามีอยู่น้อย หากใช้สิ้นเปลืองโดยไม่จำเป็น วันหน้าจะทำผักดองต่อได้อย่างไร”

“เห็นหรือไม่! ข้ายังพูดไม่ทันจบ เจ้าก็เอ่ยถึงเกลือแล้ว”

เสี่ยวชุน หัวเราะคิกคัก ก่อนจะหยิบถ้วยใบเล็กขึ้นมาใส่เครื่องเคียงที่เหลืออยู่บางส่วน จากนั้นจึงคลุมด้วยผ้าสะอาดแล้วลุกขึ้นเดินออกจากเรือน อวี้เหนียง มองตามหลังสหาย ก่อนก้มลงเขียนบันทึกต่อ

นางไม่รู้เลยว่าอาหารเพียงถ้วยเล็ก ๆ ที่ เสี่ยวชุน กำลังนำออกไป จะทำให้เรือนท้ายวังที่เคยเงียบเหงาเริ่มมีคนแวะเวียนมาในค่ำคืนนี้

ผู้ที่ได้รับเครื่องเคียงถ้วยนั้นคือ หลิวเยี่ยน นางกำนัลสาวจากเรือนพักใกล้ห้องซักล้าง ซึ่งเคยช่วย เสี่ยวชุน ยกตะกร้าและทำความสะอาดเรือนร้างเมื่อหลายวันก่อน

ขณะนั้น หลิวเยี่ยน เพิ่งกลับจากงานในช่วงเย็น ร่างกายเหนื่อยล้าจนแทบไม่อยากพูดคุยกับใคร อาหารที่เหลืออยู่มีเพียงข้าวเย็นกับผักต้มจืด ๆ ถ้วยหนึ่ง นางจึงตั้งใจจะกินให้หมดแล้วเข้านอนพัก

แต่เมื่อ เสี่ยวชุน ยื่นถ้วยเครื่องเคียงให้ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของผักคลุกเครื่องปรุงก็ทำให้นางชะงัก

“นี่อะไรหรือ”

“เครื่องเคียงที่ อวี้เหนียง ทำ ข้าเอามาให้เจ้าลองชิม ถือเสียว่าเป็นการตอบแทนที่เจ้าช่วยพวกเราจัดเรือน”

หลิวเยี่ยน มองถ้วยเล็ก ๆ ในมือ ก่อนจะยิ้ม

“ข้าแค่ช่วยนิดหน่อยเท่านั้นเอง เหตุใดต้องตอบแทนกันจริงจังถึงเพียงนี้”

“ก็เพราะข้าอยากตอบแทนอย่างไรเล่า อีกอย่าง เจ้าอย่าคิดว่าเป็นของวิเศษอะไรนัก มันก็แค่ผักธรรมดา” เสี่ยวชุน พูดพลางนั่งลงข้าง ๆ “แต่ถ้าเจ้าชอบ ก็ชม อวี้เหนียง ได้เต็มที่ นางจะได้มีกำลังใจทำต่อ”

“เจ้าพูดเช่นนี้ แสดงว่าเจ้าชอบมากสินะ”

เสี่ยวชุน เบือนหน้าหนี “ข้าไม่ได้บอกว่าชอบมากเสียหน่อย ข้าแค่กินแล้วรู้สึกว่าอาหารอร่อยขึ้นนิดหนึ่งเท่านั้นเอง”

หลิวเยี่ยน ยิ้มอย่างรู้ทัน ก่อนใช้ตะเกียบคีบผักชิ้นหนึ่งเข้าปาก ทันทีที่เคี้ยว นางก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ผักมีรสเค็มพอดี ไม่จัดจ้านจนเกินไป และยังคงความกรอบอยู่บ้าง เมื่อกินคู่กับข้าวที่เย็นลงแล้ว กลับช่วยให้มื้ออาหารธรรมดามีรสชาติขึ้นมาอย่างประหลาด หลิวเยี่ยน คีบอีกชิ้นหนึ่งตามไปโดยไม่รู้ตัว เสี่ยวชุน แอบมองอยู่ข้าง ๆ แล้วกลั้นยิ้ม

“เป็นอย่างไรบ้าง”

“อืม...” หลิวเยี่ยน ยังคงเคี้ยวต่อ ก่อนจะตักข้าวอีกคำแล้วกินคู่กับผักชิ้นเล็ก ๆ “อร่อยกว่าที่คิดมาก ข้าไม่เคยรู้เลยว่าผักธรรมดาจะทำให้อาหารที่เหลือจากมื้อเย็นกินง่ายขึ้นถึงเพียงนี้”

“ข้าบอกแล้วว่า อวี้เหนียง มีฝีมือ” เสี่ยวชุน รีบรับคำทันที

“แต่เจ้าห้ามกินหมดนะ เหลือไว้ให้ข้าด้วย!” หลิวเยี่ยน หัวเราะจนไหล่สั่น

“ก็เจ้าเป็นคนเอามาให้ข้าเองไม่ใช่หรือ”

“ข้าให้เจ้าชิม ไม่ได้ให้เจ้ากินจนหมด”

แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ เสี่ยวชุน ก็ยังนั่งมองเพื่อนกินต่ออย่างพอใจ เมื่อ หลิวเยี่ยน กินข้าวจนหมด นางก็วางถ้วยลงแล้วหันมาถามด้วยความสงสัย

“อวี้เหนียง ทำสิ่งนี้ได้อย่างไร นางใช้เครื่องปรุงอะไรบ้าง”

“ข้าไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด แต่เห็นนางจดปริมาณเครื่องปรุงทุกครั้งที่ทำ ราวกับกำลังจดบัญชีของสำคัญอย่างไรอย่างนั้น”

“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าขอไปถามนางได้หรือไม่ ข้าอยากรู้ว่านางทำอย่างไร เผื่อวันหน้าข้าจะได้ทำกินเองบ้าง”

เสี่ยวชุน พยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ “ไปถามได้ แต่ห้ามไปขอสูตรแล้วทำเป็นว่าตัวเองเก่งกว่า อวี้เหนียง เด็ดขาด”

“ข้าจะไปแย่งความเก่งของนางได้อย่างไรเล่า”

หลิวเยี่ยน หัวเราะ ก่อนยกมือปิดปากเมื่อเห็นว่าเสียงของตนดังเกินไป แต่ถึงนางจะพยายามพูดเบาเพียงใด เรื่องเครื่องเคียงรสชาติดีก็ยังติดอยู่ในใจ และเมื่อพบเพื่อนนางกำนัลอีกคนในทางเดิน นางก็อดเล่าให้ฟังไม่ได้

“วันนี้ข้าได้กินผักที่คนจากเรือนท้ายวังทำ รสชาติดีทีเดียว หากกินกับข้าวเย็นก็ช่วยให้กินง่ายขึ้นมาก”

เพื่อนของนางฟังแล้วเลิกคิ้ว “ผักจากเรือนท้ายวังหรือ เรือนที่มีแต่ของเก่า ๆ และอยู่ห่างจากห้องเครื่องน่ะหรือ”

“ใช่แล้ว เป็นฝีมือของ หลินอวี้เหนียง นางกำนัลที่เพิ่งเข้าวังมาไม่นาน”

“ข้าเคยเห็นนางอยู่ครั้งหนึ่ง ดูเป็นคนเงียบ ๆ ไม่คิดว่าจะทำอาหารเป็นด้วย”

“นางไม่ได้แค่ทำเป็น นางยังรู้จักเลือกผักและใช้เครื่องปรุงอย่างประหยัดด้วย” หลิวเยี่ยน พูดอย่างจริงจัง “หากมีโอกาส เจ้าไปลองชิมดูสิ”

คำพูดนั้นทำให้เพื่อนของนางเริ่มสนใจ และเมื่อความอยากรู้อยากเห็นเกิดขึ้นแล้ว ก็ยากจะเก็บไว้เพียงคนเดียว