บันทึกและการเริ่มต้นใหม่

 

เมื่อเรือนกลับมาเป็นระเบียบ อวี้เหนียงจึงเริ่มจัดการผักที่ยังเหลืออยู่ นางตรวจดูอีกครั้งว่าไม่มีผักส่วนที่เสียปะปนอยู่ จากนั้นล้างภาชนะใบใหม่ให้สะอาด ผึ่งให้แห้ง และตรวจดูฐานไหกับขอบปากอย่างละเอียดอีกครั้งก่อนนำมาใช้ สำหรับผักที่ยังพอเหมาะจะนำไปดอง นางชั่งปริมาณใหม่ตามที่บันทึกไว้ แล้วค่อย ๆ ปรับสัดส่วนเกลือให้สัมพันธ์กับจำนวนผักที่เหลือ

“คราวนี้เจ้าจะทำเหมือนเดิมทุกอย่างหรือไม่” เสี่ยวชุนถามขณะช่วยจัดถาด

“ส่วนที่ยังไม่มีเหตุผลให้เปลี่ยน ข้าจะทำเหมือนเดิม แต่จะเปลี่ยนไปใช้ไหที่สมบูรณ์กว่า และตรวจภาชนะให้ละเอียดขึ้น”

“แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าไหใบนี้จะไม่รั่ว”

“เราตรวจดูด้วยตาและมือก่อนใช้งาน หากพบรอยร้าวก็จะไม่นำมาใส่อาหารเหลว แต่ถึงตรวจแล้วก็ยังต้องคอยสังเกตระหว่างเก็บรักษา” อวี้เหนียงชี้ไปยังไหที่ร้าวซึ่งวางแยกไว้ “บทเรียนครั้งนี้สอนให้ข้ารู้ว่า ต่อให้ผักดีเพียงใด หากภาชนะไม่สมบูรณ์ก็อาจทำให้ทุกอย่างเสียหายได้”

เสี่ยวชุนมองตาม แล้วพยักหน้า “เช่นนั้นข้าจะตรวจไหทุกใบให้เจ้าเอง คราวหน้าจะไม่มีไหใบไหนหลอกเราได้อีก!”

“อย่าเพิ่งรับปากนักเลย หากเจอตัวที่ร้าวจนแทบมองไม่เห็น เจ้าก็อาจไม่รู้เหมือนกัน”

“เจ้าก็อย่าดูถูกสายตาของข้า”

“ข้าไม่ได้ดูถูก เพียงแต่เราต้องตรวจสอบให้รอบคอบทั้งคู่” อวี้เหนียงยิ้ม ก่อนเริ่มทำงานต่อ

ผักที่เหลือถูกจัดลงในไหใบใหม่อย่างระมัดระวัง นางเติมน้ำดองตามสัดส่วนที่ปรับไว้ ตรวจดูว่าผักอยู่ในสภาพเหมาะสมกับการเก็บรักษาหรือไม่ แล้วปิดฝาให้เรียบร้อย คราวนี้นางไม่ได้วางไหไว้บนพื้นไม้โดยตรง แต่หาฐานรองที่มั่นคงและแห้งมาวางใต้ภาชนะ จากนั้นใช้ผ้าสะอาดเช็ดบริเวณรอบไหอีกครั้ง เพื่อให้สังเกตได้ง่ายหากมีน้ำซึมออกมาในภายหลัง

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย นางจึงจดบันทึกเพิ่มเติมลงบนกระดาษ:

ผักชุดแรกเสียหายจากภาชนะร้าว น้ำดองรั่วออก ทำให้ไม่สามารถเก็บผักบางส่วนไว้ได้ ต้องตรวจสอบภาชนะก่อนใช้ทุกครั้ง และไม่ใช้ผักที่มีลักษณะผิดปกติ

นางอ่านบันทึกนั้นซ้ำอีกครั้ง ก่อนวางพู่กันลง เสี่ยวชุนชะโงกมองข้อความบนกระดาษ

“เจ้าเขียนเหมือนกำลังบันทึกเรื่องสำคัญของบ้านเมือง”

“สำหรับข้า เรื่องนี้สำคัญจริง ๆ”

“ถึงขั้นนั้นเชียว”

“หากวันหนึ่งข้าต้องทำผักดองจำนวนมาก ข้าก็ต้องรู้ว่าควรระวังอะไรบ้าง ไม่เช่นนั้น หากเกิดปัญหาอีก ข้าก็จะเสียทั้งวัตถุดิบและเวลา”

เสี่ยวชุนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเจ้าจึงจดทุกอย่าง”

อวี้เหนียงหันมายิ้มให้นาง “ดีแล้ว ต่อไปเจ้าจะได้ช่วยข้าจดด้วย”

“เดี๋ยวก่อน! ข้าแค่บอกว่าเข้าใจ ไม่ได้บอกว่าจะเป็นคนจดบัญชีให้เจ้า!”

“เช่นนั้นเจ้าก็ต้องช่วยข้าตรวจไห”

“ข้าขอเลือกเป็นคนชิมได้หรือไม่”

“ไม่ได้”

“ใจร้ายที่สุด!”

เสียงหัวเราะของทั้งสองดังขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางไหดองที่เพิ่งผ่านความผิดพลาดครั้งแรกมาอย่างทุลักทุเล แต่ถึงแม้ไหใบใหม่จะถูกจัดวางอย่างเรียบร้อยแล้ว ผักดองก็ยังต้องใช้เวลา และไม่มีใครรับรองได้ว่าคราวนี้ทุกอย่างจะสำเร็จแน่นอน อวี้เหนียงจึงไม่คิดจะฝากความหวังทั้งหมดไว้กับไหเพียงใบเดียว

นางเหลือผักส่วนหนึ่งไว้ทำอาหารในวันนั้น โดยเลือกเฉพาะผักที่ยังสดและเหมาะสมต่อการนำมาปรุง ส่วนผักที่ไม่แน่ใจว่าจะปลอดภัย ก็ถูกแยกทิ้ง ไม่ว่าจะน่าเสียดายเพียงใดก็ตาม

“เราจะทำอะไรกินกัน” เสี่ยวชุนถามพลางมองผักที่เหลือ

“ผักคลุกเกลือกับเครื่องปรุงเล็กน้อย กินเป็นเครื่องเคียงไปก่อน”

“ไม่มีเนื้อหรือ”

“ไม่มี”

“ไข่เล่า”

“ไม่มีเช่นกัน”

เสี่ยวชุนถอนหายใจยาว “ชีวิตในวังของข้าช่างลำบากกว่าตอนอยู่บ้านเสียอีก อย่างน้อยตอนอยู่บ้าน หากไม่มีเนื้อ ข้ายังออกไปเก็บผักริมรั้วได้ แต่ที่นี่ ต่อให้มีผักอยู่ตรงหน้า ข้าก็ต้องคิดก่อนว่าจะหยิบได้หรือไม่”

“เพราะฉะนั้นเราจึงต้องรู้จักใช้สิ่งที่มีอย่างระมัดระวัง”

อวี้เหนียงเริ่มหั่นผักเป็นชิ้นพอดีคำ จากนั้นแบ่งใส่ถ้วยใบเล็ก เติมเกลือเพียงเล็กน้อย แล้วคลุกให้เข้ากัน ก่อนปรุงรสเพิ่มทีละน้อยตามที่วัตถุดิบมีอยู่ เสี่ยวชุนยืนมองด้วยความสนใจมากกว่าทุกครั้ง

“ทำไมเจ้าถึงไม่ใส่เครื่องปรุงทั้งหมดลงไปทีเดียว”

“เพราะเราไม่รู้ว่ารสชาติจะออกมาอย่างไร หากใส่มากเกินไปตั้งแต่แรก เราอาจแก้ไขไม่ได้ การปรุงทีละน้อยทำให้เรายังปรับรสได้ตามความเหมาะสม”

“แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าต้องหยุดตรงไหน”

“ต้องชิมและสังเกต” อวี้เหนียงใช้ช้อนสะอาดตักผักขึ้นมาชิมเพียงเล็กน้อย แล้ววางช้อนลง “รสเค็มยังไม่พอดี ข้าจะเพิ่มอีกนิดเดียว”

นางเติมเกลืออีกเล็กน้อย คลุกให้ทั่ว แล้วชิมซ้ำ คราวนี้นางพยักหน้า ก่อนส่งถ้วยให้เสี่ยวชุน “ลองดูสิ”

เสี่ยวชุนรับถ้วยมาอย่างระมัดระวัง ตักผักเข้าปากหนึ่งชิ้น แล้วเคี้ยวช้า ๆ

“อืม...” นางนิ่งไปครู่หนึ่ง

“เป็นอย่างไร” อวี้เหนียงถาม

“ก็... กินได้”

“กินได้หมายความว่าอย่างไร”

“ก็หมายความว่ากินได้อย่างไรเล่า” เสี่ยวชุนรีบวางถ้วยลง ก่อนทำท่าจะเดินหนี แต่สุดท้ายก็ย้อนกลับมาตักผักอีกชิ้นเข้าปาก

อวี้เหนียงเห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมา “หากไม่อร่อย เจ้าก็คงไม่หยิบอีกชิ้นหรอกกระมัง”

เสี่ยวชุนชะงัก ก่อนรีบทำหน้าเคร่งขรึม “ข้าแค่ตรวจสอบให้แน่ใจว่ามันไม่เค็มเกินไปต่างหาก หากเจ้าปรุงผิดจนข้าต้องดื่มน้ำทั้งคืนจะทำอย่างไร”

“เช่นนั้นเจ้าก็ช่วยข้าชิมอีกสักชิ้น”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น!”

คราวนี้เสี่ยวชุนตักผักเข้าปากอีกชิ้นโดยไม่ต้องรอให้อวี้เหนียงเชิญ แม้เครื่องเคียงจานนี้จะไม่ได้มีรสชาติซับซ้อน แต่ความสดของผักกับรสเค็มที่พอเหมาะก็ช่วยให้อาหารเรียบง่ายกินได้เพลินขึ้นมาก อวี้เหนียงมองสหายที่กำลังเคี้ยวอย่างตั้งใจ แล้วจึงเริ่มจัดผักส่วนที่เหลือลงในจานเล็ก ๆ สำหรับมื้อเย็น