เส้นแบ่งดินที่วาดด้วยความหวัง

ขณะนั้นอวี้เหนียงกำลังคัดแยกผักกาดขาวชุดใหม่ที่เพิ่งลำเลียงมาส่งจากกองห้องเครื่อง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของเจ้าหน้าที่นายเดิมที่เดินเข้ามาหยุดหน้าเรือน ทำให้นนางรีบวางมือแล้วลุกขึ้นเดินออกไปต้อนรับด้วยความคาดหวัง

“หลินอวี้เหนียง... ผู้ดูแลมีคำสั่งอนุมัติอนุญาตให้เจ้าใช้พื้นที่สวนรกร้างด้านหลังเรือนได้ตามคำร้องแล้ว แต่มีข้อแม้ว่าต้องจัดการถางหญ้าและปรับพื้นที่ให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ห้ามสร้างความเดือดร้อนและต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัดทุกประการ” อวี้เหนียง ยืนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ราวกับสมองต้องใช้เวลาสักครู่ใหญ่ในการประมวลผลคำพูดที่เพิ่งได้ยินเข้าสู่ความรับรู้

“นี่หมายความว่า... หม่อมฉันได้รับอนุญาตให้เข้าไปลงมือจัดสวนได้แล้วจริง ๆ ใช่ไหมเพคะ”

“ถูกต้องแล้วล่ะ เจ้าไปลงมือจัดการตามขอบเขตที่ขีดเส้นไว้ให้เรียบร้อย อย่าลุกล้ำไปไกลกว่าแนวเขตที่กำหนดก็พอ”

“หม่อมฉันรับทราบและขอบพระคุณใต้เท้ามากเพคะ”

ทันทีที่ตัวแทนเจ้าหน้าที่เดินคล้อยหลังลับตาไป อวี้เหนียง ก็หันขวับไปหา เสี่ยวชุน ที่ยืนลุ้นอยู่ไม่ไกลทันที

“เสี่ยวชุน!”

“อะไร ๆ ตกใจหมด เจ้าจะเสียงดังทำไมเนี่ย!”

“เราได้สวนมาครอบครองแล้วจริง ๆ นะ” เสี่ยวชุน ที่กำลังถือถังน้ำไม้เพื่อเตรียมไปตักน้ำถึงกับสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำถังหลุดมือร่วงลงพื้น

“เจ้าอย่าเพิ่งส่งเสียงดังสิ ข้าตกใจเกือบทำถังน้ำคว่ำ!”

“เราได้รับอนุญาตให้เข้าไปปรับปรุงพื้นที่สวนได้แล้วจริง ๆ !”

“โอ๊ย ข้าได้ยินตั้งแต่คำแรกแล้วน่า!”

เสี่ยวชุนวางถังน้ำลงกระแทกพื้นเสียงดังปึง ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างจนแก้มปริพลางหัวเราะร่าเริงตามสหาย

“ในที่สุด! ถ้าอย่างนั้น... เราจะเริ่มต้นลงมือขุดดินจากตรงไหนก่อนดีล่ะ” อวี้เหนียงไม่รอช้า นางก้มลงคว้ากิ่งไม้แห้งขนาดยาวพอเหมาะจากพื้นดิน แล้วก้าวฉับ ๆ เดินนำหน้าตรงดิ่งไปยังพื้นที่สวนรกร้างด้านหลังเรือนทันที

พื้นที่ที่เคยดูแห้งแล้งและรกเรื้อไร้ระเบียบในสายตาของคนอื่น บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายความหวังและความเป็นไปได้มากมายมหาศาลในสายตาของหญิงสาว

“ตรงบริเวณนี้... แดดส่องถึงพอดี เหมาะสำหรับทำแปลงปลูกผักกาดเขียว ส่วนมุมโน้นดินร่วนซุยดี เหมาะแก่การเพาะหัวไชเท้า และพื้นที่ตรงกลางที่โล่งกว้างหน่อย เราจะใช้ทดลองปลูกแตงกวา ส่วนชิดแนวกำแพงอิฐนั่น... เราจะเว้นระยะทางเดินตรวจตราให้กว้างพอเดินสวนกันได้ และมุมที่อับชื้นที่สุดห่างจากแปลงปลูก จะใช้เป็นที่ตั้งวางไหหมักดอง เพื่อไม่ให้ละอองน้ำจากการรดแปลงผักกระเด็นไปโดนภาชนะให้สกปรก”

อวี้เหนียงก้มตัวลงใช้ปลายกิ่งไม้ในมือขีดลากเส้นแบ่งสัดส่วนลงบนพื้นดินทีละเส้นอย่างแม่นยำและเป็นระบบ

เสี่ยวชุนยืนกอดอกใช้นิ้วเคาะคางตัวเองเบา ๆ มองดูสหายวางแผนผังแปลงผักอย่างตั้งอกตั้งใจ แล้วเอ่ยปากถามขึ้นด้วยความสงสัย

“อวี้เหนียง... ข้าขอถามอะไรเจ้าสักหน่อยสิดีไหม”

“ว่ามาสิ ข้ากำลังฟังอยู่”

“นี่เจ้ากำลังลงมือวาดแปลนสวนผักหลังบ้าน หรือกำลังวางแผนสร้างผังเมืองขนาดย่อมกันแน่เนี่ย ทำไมต้องแบ่งซอยย่อยเป็นสัดเป็นส่วนดูวุ่นวายขนาดนี้ด้วย”

“ก็ถ้าหากเราไม่ขีดเส้นแบ่งขอบเขตให้ชัดเจนเสียตั้งแต่แรก พอลงมือปลูกจริง ๆ เดี๋ยวดิน น้ำ และรากผักก็เติบโตลุกลามจนปะปนกันมั่วไปหมดน่ะสิ” เสี่ยวชุน ก้มมองรอยขีดเส้นบนพื้นดินสลับกับใบหน้าจริงจังของสหาย แล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“ข้าเริ่มเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้วล่ะว่า เหตุใดเจ้าจึงสามารถทำผักดองออกมาได้รสชาติดีเยี่ยมไม่มีที่ติขนาดนี้... ขนาดแผ่นดินผืนแค่นี้ เจ้ายังบังคับให้มันต้องทำตามกฎระเบียบและความคิดของเจ้าเลย”

“ถ้าเจ้าจะใจดีช่วยข้าถือเสียมมาช่วยขุดดินตักหน้าดินให้สักครึ่งแปลง ข้าจะอนุญาตให้เจ้าเป็นคนตั้งชื่อแปลงผักแปลงนั้นตามใจชอบเลยดีไหมล่ะ” เสี่ยวชุน หรี่ตามองสหายทันทีด้วยความสนใจ

“พูดจริงหรือเปล่าเนี่ย”

“คำพูดของลูกผู้หญิงย่อมไม่คืนคำ”

“ถ้าอย่างนั้น... ข้าขอตั้งชื่อแปลงผักนี้ว่า ‘แปลงผักอันเลอโฉมของ เสี่ยวชุน ผู้มีความงดงามเหนือผักเขียวทุกชนิดในใต้หล้า’ เป็นอย่างไร ไพเราะน่าฟังไหม” อวี้เหนียง ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาเสียงดังลั่นจนต้องยกมือขึ้นกุมท้อง

“ชื่อยาวเหยียดขนาดนั้น... ถ้าเขียนลงบนป้ายไม้จริง ๆ เกรงว่าคงต้องใช้แผ่นไม้กระดานแผ่นใหญ่เท่าประตูเมืองมาทำป้ายแล้วล่ะมั้ง”

“เช่นนั้น... เจ้าก็ช่วยทำป้ายขนาดใหญ่พิเศษให้ข้าหน่อยสิ”

“ได้สิ ไม่มีปัญหา แต่ก่อนอื่น... เจ้าต้องช่วยข้าขุดพลิกหน้าดินแปลงนี้ให้เสร็จเรียบร้อยเสียก่อนนะ” เสี่ยวชุน ก้มมองเสียมด้ามยาวในมือสลับกับกองดินแข็ง ๆ ตรงหน้า แล้วกะพริบตาปริบ ๆ

“เอ่อ... ดูเหมือนข้าจะเปลี่ยนใจขออนุญาตเปลี่ยนชื่อกลับมาเป็น ‘แปลงผักธรรมดา’ เหมือนเดิมดีกว่านะ ขี้เกียจแบกป้ายใหญ่ขนาดนั้น”

เสียงหัวเราะใสกระจ่างของหญิงสาวทั้งสองคนดังประสานกันก้องไปทั่วบริเวณสวนรกร้างหลังเรือน นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่พื้นที่อับทึบแห่งนี้เต็มไปด้วยเสียงพูดคุย เสียงหยอกล้อ และความมีชีวิตชีวา แทนที่ความเงียบเหงาและรกร้างว่างเปล่า

อวี้เหนียง ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าใช้ปลายนิ้วเรียวสัมผัสเนื้อดินร่วนซุยแล้วขยี้เบา ๆ เพื่อทดสอบความชื้น นางเริ่มวางแผนในหัวถึงชนิดของเมล็ดพันธุ์ที่ต้องเตรียมจัดหา ภาชนะชิ้นเล็ก ๆ สำหรับเพาะต้นกล้าอ่อน และตำแหน่งมุมอับลมที่จะใช้ตั้งวางไหหมักใบใหม่ในอนาคตอันใกล้

สวนเล็ก ๆ แห่งนี้อาจไม่ได้กว้างใหญ่ไพศาลหรือหรูหรา แต่หากนางตั้งใจลงมือดูแลฟูมฟักมันอย่างดี มันย่อมช่วยอำนวยความสะดวกในการทำงานของนางให้ราบรื่นขึ้นอย่างมหาศาล

ที่สำคัญยิ่งไปกว่าสิ่งอื่นใด... มันคือพื้นที่หยาดเหงื่อแรงงานที่นางได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิ์ดูแลด้วยความสามารถและหยาดเหงื่อของตนเองอย่างแท้จริง ไม่ใช่เพราะนางเป็นคนโปรดของเจ้านายคนไหน ไม่ใช่เพราะอาศัยเส้นสายบารมีของผู้มีอำนาจคนใดหนุนหลัง แต่เป็นเพราะนางมีเหตุผล มีแผนงานที่ชัดเจน และมีความพร้อมที่จะรับผิดชอบต่อสิ่งที่ตนเองร้องขอมาด้วยสองมือ

เพียงเท่านี้... สำหรับ หลินอวี้เหนียง แล้วมันก็เพียงพอและเติมเต็มหัวใจดวงน้อย ๆ ของนางให้พองโตได้มากที่สุดแล้ว