แผนการลับของจักรพรรดิ

เมื่อถอยร่นออกจากห้องโถงใหญ่มาจนพ้นประตูตำหนัก อวี้เหนียงก็ผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกมาด้วยความโล่งอก นางรู้สึกราวกับเพิ่งรอดพ้นจากสมรภูมิรบอันดุเดือด ทั้งที่ในความเป็นจริง สิ่งที่นางนำไปถวายมีเพียงผักดองสามไหเท่านั้น

ระหว่างทางเดินกลับเรือนท้ายวัง นางก้มมองตะกร้าไม้ไผ่เปล่าเปลี่ยวในมือ แล้วอดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตนเอง

“ให้ตายเถอะ... อย่างน้อยวันนี้ก็ไม่มีไหไหนแตกคามือแฮะ” ขันทีหลวงที่เดินนำหน้าอยู่หันกลับมามองด้วยความฉงน

“แม่นางหลิน เมื่อครู่ท่านพึมพำสิ่งใดหรือ”

“อ๋อ... ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะท่านกงกง ข้าเพียงแต่รำพึงรำพันกับตัวเองเรื่องงานในสวนนิดหน่อยเจ้าค่ะ” อวี้เหนียงส่งยิ้มแห้ง ๆ กลบเกลื่อน แล้วรีบเร่งฝีเท้าเดินทางกลับสู่เรือนพักร้างท้ายวังอันคุ้นเคยของตนเอง

ณ ตำหนักส่วนพระองค์อันโอ่อ่า จักรพรรดิเซียวจิ่งเหิง ทรงกำลังประทับตรวจตราฎีกาบ้านเมืองอย่างเคร่งครัด ทันใดนั้น หลี่กงกง ขันทีคนสนิทก็ก้าวเท้ารีบเข้ามาถวายรายงานด้วยสีหน้ากระตือรือร้น

“ทูลฝ่าบาท มีข่าวลับจากตำหนักพระพันปีพ่ะย่ะค่ะ!” พระพักตร์คมคายเงยขึ้นจากกองฎีกา

“ข่าวอันใดของเสด็จแม่กันล่ะ”

“ได้ยินมาว่า พระพันปีทรงโปรดปรานผักดองฝีมือแม่นาง หลินอวี้เหนียง เป็นอย่างมากพ่ะย่ะค่ะ ถึงกับมีรับสั่งให้ทางเรือนท้ายวังจัดส่งไปถวายเพิ่มเติมเป็นครั้งคราวเลยทีเดียว!” เซียวจิ่งเหิง ชะงักปลายพู่กันขนสัตว์ที่กำลังจรดลงบนกระดาษ

“เสด็จแม่ทรงโปรดปรานอย่างนั้นรึ”

“พ่ะย่ะค่ะ ข้าราชบริพารในตำหนักรายงานว่า พระองค์ทรงทดลองเสวยครบทั้งสามชนิด และยังทรงซักถามวิธีคิด วิธีการหมักดองของแม่นางหลินอย่างละเอียดลออด้วยตนเองด้วย”

จักรพรรดิทรงวางพู่กันลงบนแท่นพัก สีหน้าแม้จะยังคงสงบนิ่ง แต่แววพระเนตรกลับฉายประกายความพึงพอใจและขบขันระคนกันอย่างเด่นชัด

“แล้วแม่นางหลินนางทูลตอบประการใดบ้างล่ะ” หลี่กงกงก้มศีรษะลงเล็กน้อย พยายามกลั้นยิ้มสุดชีวิต

“ได้รับรายงานว่า นางกราบทูลตอบตามความจริงทุกประการพ่ะย่ะค่ะ แม้กระทั่งเรื่องที่ตนเองยังจนปัญญาไม่รู้ว่าจะแก้ไขปัญหาผักดองในช่วงอากาศแปรปรวนอย่างไร นางก็ยังซื่อสัตย์ทูลตามตรงว่าตนเองยังไม่รู้จริง ๆ หาได้ปั้นน้ำเป็นตัวถวายไม่” เซียวจิ่งเหิงทรงนิ่งงันไปชั่วครู่ ก่อนที่พระโอษฐ์จะได้รูปจะแย้มสรวลกว้างออกมาอย่างไม่ปิดบัง

“นางก็ช่างเป็นคนเช่นนี้... ซื่อตรงจนบางครั้งน่าตีนัก”

“ฝ่าบาททรงหมายถึง...”

“ไม่มีอะไรหรอก”

พระองค์ทรงหยิบพู่กันขึ้นมาเตรียมจะตรวจฎีกาต่อ ทว่าจู่ ๆ ก็ทรงชะงัก แล้วมีรับสั่งถามขึ้นมาลอย ๆ ว่า

“หลี่กงกง... วันพรุ่งนี้ หากเราจะหาข้ออ้างแวะไปเยี่ยมเยียนสวนผักท้ายวังอีกสักรอบ เจ้าคิดว่าเราควรเตรียมสิ่งใดไปด้วยดี” หลี่กงกงถึงกับสะดุ้งโหยง รีบประสานมือโค้งคำนับต่ำ

“ถ้าฝ่าบาทเสด็จไป... กระหม่อมคิดว่าควรเตรียม 'ถุงมือผ้า' สำหรับงานสวนไว้ให้พร้อมพ่ะย่ะค่ะ!” เซียวจิ่งเหิงทรงพระสรวลออกมาเสียงดังลั่นห้องโถง

“เจ้าคนนี้นี่... ชักจะรู้ทันความคิดเราไปเสียหมดทุกเรื่องแล้วนะ”

“กระหม่อมมิบังอาจพ่ะย่ะค่ะ” หลี่กงกงก้มหน้าต่ำซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“เพียงแต่เกรงว่า หากฝ่าบาทเสด็จไปแล้วเกิดจับจอบผิดด้าน หรือเผลอไปถอนผักกาดขาวทิ้งอีกรอบ แม่นางหลินคงได้บ่นถวายฎีกายาวเหยียดแน่ ๆ พ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิทรงส่ายพระพักตร์ด้วยความระอาพระทัยแกมเอ็นดู แต่ในพระราชหฤทัยกลับนึกตั้งตารอคอยที่จะได้เสด็จไปเยือนสวนผักท้ายวังแห่งนั้นอีกครั้งอย่างอดไม่ได้

ดูท่าทางแล้ว... ต่อให้หลินอวี้เหนียงจะประกาศก้องว่าตนเองไม่เคยคิดอยากจะแย่งชิงหรือไขว่คว้าอำนาจใด ๆ ในวังหลวง แต่เกรงว่าชื่อเสียงเรียงนามและความจริงใจตรงไปตรงมาของนาง คงจะเข้าไปประทับแน่นอยู่ในความทรงจำของคนสำคัญระดับสูงในวังเข้าเสียแล้ว

และผู้ที่น่าจะปวดเศียรเวียนเกล้าและลำบากใจที่สุดในอนาคตอันใกล้นี้... อาจไม่ใช่ใครอื่นไกล นอกจากองค์จักรพรรดิผู้ทรงหาข้ออ้างสารพัดเพื่อแอบไปลักลอบตรวจสวนผักของนางผู้นี้เองเสียกระมัง!