บทที่ 10 (03)

“แล้วมึงจะไปอาลัยอาวรณ์เขาทำไม ในเมื่อมึงกำลังจะแต่งงานกับคุณฉาย” วาโยถามออกไปตรงๆ หากเพื่อนแค่เสียดายของเก่าก็อยากให้มันดึงสติ ทว่าเจ้าตัวกลับส่ายหน้าหวือ

          “กูจะไม่แต่งงานกับคุณฉาย” พริษฐ์จ้องมองตาของวาโยนิ่งเพื่อยืนยันว่ามันคือเรื่องจริง “กูไม่ได้รักคุณฉาย จะไปแต่งด้วยทำไม”

          “แล้วมึงแต่งงานกับคุณไจ๋ทำไม” วาโยทำหน้าสับสนมึนงง สิ่งที่รับรู้มาตลอด คือพริษฐ์หลงรักลูกสาวของผู้มีพระคุณมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

          “แต่งเพราะรักไง” พริษฐ์ย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “กูรักไจ๋ รักแค่ไจ๋คนเดียว”

          “อธิบายด่วน กูงงไปหมดแล้ว เพราะมึงเพิ่งประกาศแต่งงานใหม่ไป” แววตาของเพื่อนบอกได้ดีว่ามันพูดจริง แล้วเรื่องนี้มันผิดพลาดตรงไหน หรือว่ามีใครกันที่พูดเท็จ

          “กูไม่ได้เป็นคนประกาศ คุณฉายประกาศ และเธอมัดมือชกกู” พริษฐ์บอกเสียงเครียด ความหนักใจถาโถมเข้ามาในอก เพราะคำว่าบุญคุณทำให้เขาเหมือนคนน้ำท่วมปาก “ไม่กี่วันก่อนที่คุณฉายจะประกาศเรื่องงานแต่ง คุณฉายบอกให้กูเข้าไปหาเธอ เพราะมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย แล้วเธอก็บอกว่าอยากแต่งงานกับกู เพราะรู้ว่ากูหย่ากับไจ๋แล้ว”

          คนบอกเล่าพรูลมหายใจยืดยาวออกมา

          “เออ แล้วไงต่อ รีบเล่า” วาโยเร่งเร้า

          “จะยังไงได้ กูก็ปฏิเสธเธอไปน่ะสิ กูไม่ได้รักเธอนี่ วันงานกูก็ไม่ได้อยากไป แต่ป้าของกูลากกูไปเป็นเพื่อน กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณฉายจะประกาศแบบนั้น กูคิดว่าป้ากูกับคุณฉายน่าจะรวมหัวกัน เพราะท่านอยากได้คุณฉายเป็นหลานสะใภ้มาตลอด”

          “ไม่ใช่ว่าที่มึงแต่งงานกับคุณไจ๋ เพราะคุณฉายขอร้องหรือวะ” วาโยถามไปตรงๆ

          พริษฐ์เลิกคิ้วสูง “ใครบอกมึงเรื่องนั้น?”

          “ไอ้สิบ...มันบอกว่า มันได้ยินคุณฉายขอร้องมึง แล้วไม่นานมึงก็ยอมคบกับคุณไจ๋แล้วก็แต่งงาน” วาโยบอกเล่า แล้วเลิกคิ้วขึ้น “หรือไม่จริง”

          “จริง”

          พริษฐ์ยอมรับ

          “จริงที่ว่าคุณฉายเคยขอร้องกู แต่ไม่จริงที่กูแต่งเพื่อเธอ กูแต่งเพราะกูรักไจ๋ ในตอนนั้นคุณฉายจิตใจไม่มั่นคง เธอขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย ถ้ากูไม่ช่วยเป็นไม้กันหมาให้ กูก็เลยต้องรับปากไป แต่กูก็คิดจะเปิดใจให้ไจ๋อยู่แล้ว แถมยังคิดไปถึงว่าอยากจะแต่งงานกับไจ๋ด้วย กูเลยคิดว่าน่าจะไม่มีปัญหาอะไร...”

          “แต่ที่ผ่านมามึงดูแลคุณฉายราวกับไข่ในหิน ใครเข้ามาจีบมึงก็คอยกันออก”

          “เพราะกูรักเธอเหมือนน้องสาวไง และพ่อเธอมีพระคุณต่อครอบครัวกูมาก ที่กูคอยกันผู้ชายทุกคนออกห่างจากคุณฉาย เพราะคุณลุงวิโรจน์ฝากฝังไว้ และตัวเธอเองก็ขอให้กูช่วยกันพวกผู้ชายแย่ๆ ออกไปให้...ถ้ากูชอบคุณฉายจริงๆ กูจีบไปนานแล้ว”       

          ช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัย ตนและตะวันฉายเรียนที่เดียวกัน แม้ต่างคณะ แต่พวกเพื่อนก็ได้รู้จักหญิงสาวไปด้วย

          “พวกกูคิดว่าเพราะคำว่าบุญคุณ มึงเลยไม่กล้าเด็ดดอกฟ้า” วาโยยิ้มแห้ง แล้วส่งสายตาไปขอโทษที่คิดเช่นนั้น            

          พริษฐ์ส่ายหน้าช้าๆ อย่างไม่ถือสา “กูผิดเองที่คิดตื้นเกินไป แต่กูยืนยันได้ว่ากูคบและแต่งงาน เพราะกูรักไจ๋จริงๆ กูรู้สึกดีกับไจ๋ เห็นไจ๋เศร้าตอนที่แม่ป่วยกูก็เจ็บปวดใจไปด้วย”

          “ถ้าอย่างนั้นทำไมวันนั้นมึงถึงเลือกไปโผล่ที่งานวันเกิดคุณฉาย แทนที่จะไปดินเนอร์กับคุณไจ๋ตามนัดล่ะวะ” วาโยยังมีสิ่งที่ติดใจอยู่

          “งานวันเกิด?” พริษฐ์เลิกคิ้ว นิ่งคิดทบทวนเหตุการณ์ในวันนั้น “กูไม่ได้ตั้งใจจะไปงานคุณฉายเลยสักนิด วันนั้นกูกำลังขับรถจะไปดินเนอร์กับไจ๋อยู่แล้ว แต่ดันมีเคสคุณแม่ผ่าคลอดด่วนเข้ามาที่โรงพยาบาลที่กูไปรับเวรนอกไว้ กูก็เลยต้องไปที่นั่น”

          พริษฐ์ถอนหายใจยาวเมื่อนึกถึงความวุ่นวายในวันนั้น “พอผ่าตัดเสร็จกูกำลังจะกลับไปหาไจ๋ที่บ้าน แต่คุณป้าโทร.มาบอกให้ช่วยไปรับท่านที่งานวันเกิดคุณฉาย กูเลยต้องไป พอไปถึงท่านก็ไม่ยอมออกมาเสียที กูเลยต้องเดินเข้าไปตามด้านในงาน”   

          “อ้อ” วาโยกระจ่างใจ และหมดข้อข้องใจไปหนึ่งเรื่อง ถึงกระนั้นก็ยังต้องถามต่ออีก “ถ้ามึงรักคุณไจ๋ขนาดนั้น แล้วทำไมมึงถึงหย่ากับคุณไจ๋”

          “ก็เพราะโมโห เธอไม่ยอมฟังที่กูบอกไว้เลย” พริษฐ์คอตก หน้าเศร้า ตำหนิตัวเองที่มีความอดทนไม่มากพอ เขาน่าจะใจเย็นให้มากกว่านี้ 

          “เรื่องอะไร” ปกติเขาก็เห็นจนิตาเชื่อฟังพริษฐ์ แม้จะมีแอบดื้อแอบขัดบ้าง

          “ไม่ให้เธอปาร์ตี้ ไม่ให้จัดมันที่บ้าน”

          “ทำไมมึงถึงห้าม”

          “ก็เพราะครั้งหนึ่งเธอไปงานปาร์ตี้แล้วเมาจนตกน้ำ” เหตุการณ์ในครั้งนั้นมีคนรู้ไม่มาก ที่รู้ก็เพราะเพื่อนของจนิตาเคยหลุดปากบอก “แต่ถ้าเธอจะดื่ม กูไม่เคยว่า แต่ต้องมีกูหรือคนที่ไว้ใจได้อยู่ด้วย และกูไม่ได้เป็นคนขอหย่า ไจ๋ต่างหาก”

          ในวันที่ถูกขอหย่า เขาทั้งอึ้ง ทั้งโมโห รวมถึงมีความหยิ่งทะนงด้วย “กูไม่คิดว่าไจ๋จะกล้าหย่ากับกูด้วยซ้ำ วันที่นัดกันไปที่อำเภอ กูก็ไม่ได้เตรียมอะไรไปเลย เพราะกูไม่ได้อยากหย่า”

          “แล้ว…”  ในเมื่อไม่อยากหย่า แล้วทำไมมันถึงยอมเซ็นชื่อเสียได้

          “ก็วันนั้นจู่ๆ ศักดิ์ศรีมันก็ค้ำคอกู ไจ๋ไม่มีท่าทีลังเลใจเลย แล้วยังมาพูดใส่หน้ากูอีกว่า อยากจะไปเจออะไรที่มันเจริญหูเจริญตาจะแย่แล้ว” พริษฐ์เค้นเสียงผ่านลำคอที่แห้งผาก    

          “มึงเลยหย่าประชด”

          “เออ ตอนนั้นในใจกูทั้งโมโห ทั้งรู้สึกฉิบหายที่ยอมหย่า” เพราะทิฐิและอารมณ์ชั่ววูบล้วนๆ ทำให้เขาปล่อยให้เรื่องมันบานปลาย ผลลัพธ์เลยต้องมานั่งเศร้าอยู่เช่นนี้

          “แล้วทำไมมึงไม่ค่อยพาเขาออกงาน ที่สำคัญตอนงานแต่งมึงก็เชิญคนไม่กี่คนเอง” วาโยคาใจ

          “เพราะเวลาไปงานชอบเจอคนพูดจาไม่ดีใส่ แม้ไจ๋จะเข้มแข็ง แต่พอกลับบ้านก็แอบเศร้า ช่วงที่ผ่านมากูเองก็เลือกจะไปงานสังคมน้อยลง จะไปที่จำเป็นเท่านั้น ส่วนเรื่องงานแต่งกูก็แค่อยากให้งานมีแต่คนที่กูรัก ไม่ได้อยากให้คนอื่นต้องมาจับตามอง หรือเป็นข่าวใหญ่ที่มีนักข่าวรายล้อม” ที่ผ่านมาเขาก็ได้จัดการตักเตือน ต่อว่าคนที่พูดจาไม่ดีใส่ภรรยาไป แต่ก็ใช่ว่าจะทำได้ทุกครั้ง

          “แล้วเรื่องห้ามล้ำเส้น เรื่องข้อห้ามอื่นล่ะ…”