บทที่ 11

บทที่ 11

          ชิงช้าไม้ถูกแกว่งไกวเบาๆ ด้วยกำลังขาของว่าที่คุณแม่ ใบหน้าสวยเฉี่ยวดูสดใสขึ้นกว่าหลายวันที่ผ่านมา ขณะที่สายลมเอื่อยพัดพาความเย็นมาช่วยคลายร้อน ผมยาวสลวยถูกปล่อยทิ้งตัวตามธรรมชาติ เธอเลือกที่จะตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง

          บนหน้าตักมีจานมะม่วงเปรี้ยวปอกวางอยู่ มือเรียวหยิบชิ้นมะม่วงเข้าปาก รสเปรี้ยวจี๊ดทำให้เข็ดฟัน แต่กลับเป็นรสชาติที่โหยหา ทว่าไม่นานกลับมีเสียงเรียกร้อนรนดังแว่วมา

          “นังไจ๋”

          “มีอะไรยัยเกี๊ยว เรียกซะเสียงดังเชียว” จนิตาหันไปมองเกวลินที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหาราวกับมีเรื่องร้อนใจ จึงหยุดไกวชิงช้า หัวคิ้วเลิกขึ้นด้วยความสงสัย

          “แกทำใจดีๆ นะไจ๋” เกวลินหน้าซีดเผือด แล้วเอื้อมมือไปกุมหัวไหล่เพื่อนไว้แน่น กลัวเหลือเกินว่าหากจนิตารู้ข่าวนี้แล้วจะตกใจจนเป็นลมล้มพับไป

          “มีอะไรก็พูดมาเถอะ” จนิตาเริ่มใจคอไม่ดี

          “ผัวแกถูกยิง” เกวลินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนบอก ตอนแรกก็ลังเลว่าจะบอกดีไหม แต่คิดว่าไม่ควรปิดบังเรื่องคอขาดบาดตายขนาดนี้ เพราะคนที่ควรตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไปคือจนิตา

          “อะ...ไรนะ” คนฟังรู้สึกว่าปากสั่นจนควบคุมไม่ได้ หัวคิ้วย่นเข้าหากันราวกับอยากจะทบทวนดูว่าเธอได้ยินผิดไปหรือเปล่า

          “คุณพายถูกยิง” เกวลินย้ำอีกครั้ง มือยกขึ้นลูบแผ่นหลังเพื่อนเบาๆ เพื่อปลอบขวัญ “เห็นว่าสาหัสน่าดู ผ่านมาสองวันแล้วยังไม่ออกจากห้องไอซียูเลย”

          จนิตานิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าท้องถี่ๆ ปากอวบอิ่มขบเม้มเข้าหากัน แต่กลับไม่ได้พูดหรือแสดงความรู้สึกอะไรออกมามากกว่านั้น มีแค่เสียงครางรับแผ่วเบาในลำคอ

          “อื้อ”

          แม้เกวลินจะไม่ชอบใจการกระทำของพริษฐ์ แต่ในฐานะเพื่อนมนุษย์ก็อดห่วงไม่ได้ แล้วรอคอยคำตอบว่าจนิตาจะตัดสินใจอย่างไร

          “ก็แค่ผัวเก่า ฉันคงไม่ต้องไปเยี่ยมหรอก” ว่าที่คุณแม่บอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แววตาแน่วแน่แม้จะมีประกายวูบไหว

          “เอาจริงดิ” เกวลินยิ้มแห้ง เธอเคารพการตัดสินใจของเพื่อน แต่ก็อดทึ่งไม่ได้

          “จริง”

          จนิตายืนยัน เธอจะไม่กลับไปที่นั่นอีกแล้ว ในเมื่อเลือกจะเดินไปข้างหน้าก็จะไม่เปลี่ยนใจ อีกอย่างตนกับพริษฐ์ก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกันแล้ว มือเรียวหยิบมะม่วงขึ้นมาเคี้ยวใส่ปากที่พยายามทำให้เลิกสั่น

          เกวลินไม่ถามใดๆ อีก เลือกหมุนตัวเดินห่างออกมา ขณะหยิบสมาร์ตโฟนที่คาสายอยู่นั้นขึ้นมาแนบหู

          “มันใจแข็งโคตร”  เกวลินกรอกเสียงบอกศราที่เป็นผู้นำความมาบอก

          “ก็สมกับที่เป็นนังไจ๋ดี ทั้งใจเด็ด ทั้งใจแข็ง” ศราได้แต่หวังว่าจนิตาจะผ่านทุกอย่างไปได้ “แกก็ดูแลมันดีๆ ด้วยนะ ถึงยังไงใจมันก็ไม่ใช่เหล็ก”

          “ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลมันอย่างดี” โชคดีที่ธุรกิจเกี่ยวกับร้านดอกไม้ตอนนี้มีน้องสาวคอยเข้ามาช่วยดูแลให้

เกวลินจึงมีเวลามาอยู่เป็นเพื่อนจนิตายังรีสอร์ตที่เป็นของพี่ชาย ซึ่งน้อยคนนักที่จะรู้ว่าเธอมีพี่ชายต่างมารดา 

         

          ด้านหน้าห้องไอซียูเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียด วาโยพรูลมหายใจร้อนๆ ออกมาด้วยความล้า ผ่านมาสองวันเต็มแล้วแต่พริษฐ์ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นคืนสติ เพราะเสียเลือดไปมาก ภาพวินาทีที่เขาต้องจับมีดกรีดลงบนหน้าอกของเพื่อนรักยังคงติดตา

          ทันใดนั้น ศัลยแพทย์หนุ่มก็ต้องหันไปมองคนที่เดินเข้ามาทรุดตัวนั่งลงข้างๆ        

          “มันเป็นไงบ้าง” สิบทิศถามด้วยความห่วงใย ตนเดินวนกลับมาดูอาการเพื่อนแทบจะทุกชั่วโมง

          “ยังไม่ฟื้นเลย แต่น่าจะอีกไม่นานนี้แล้ว” วาโยเอ่ยบอก

          “แล้วคุณแม่ล่ะ” สิบทิศหันไปมองหาพรอุษา เมื่อวานท่านเป็นลมไปถึงสองรอบ

          “ไอ้ธามเพิ่งพากลับไปพัก” ธนกฤตแยกตัวไปส่งพรอุษาที่บ้านเมื่อสิบห้านาทีก่อน ส่วนเรื่องคดีความนั้นนายตำรวจหนุ่มลงมือจัดการด้วยตัวเองอย่างสุดกำลัง ตอนนี้ลูกน้องใต้บังคับบัญชาก็กำลังไล่เช็กกล้องวงจรปิดทุกตัวรอบที่เกิดเหตุอย่างละเอียด

          วาโยไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนลั่นไก คนอย่างพริษฐ์ไม่น่าจะไปมีศัตรูที่ไหนได้ เรื่องชกต่อยคราวก่อนก็ไม่น่าจะเป็นชนวนเหตุให้ถึงขั้นปองร้ายเอาชีวิตกันได้

          สิบทิศพยักหน้ารับ แล้วนั่งรออยู่ด้านหน้าห้องไอซียูไปเรื่อยๆ กระทั่งมีนางพยาบาลคนหนึ่งเดินออกมาบอกข่าวดี

          “หมอโยคะ หมอพายฟื้นแล้วค่ะ”

          เพื่อนทั้งสองรีบพุ่งตัวเข้าไปหาทันที เมื่อเห็นดวงตาของพริษฐ์ค่อยๆ ขยับกะพริบถี่ พวกเขาก็พรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก         “เป็นไงบ้างไอ้พาย” สิบทิศเอ่ยถามคนที่กำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างมึนงง    

          “กู...”

          พริษฐ์นิ่วหน้า ความเจ็บร้าวแล่นปราดไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะที่บริเวณหน้าอก ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังค้นหาบางอย่าง ก่อนเอ่ยถามชื่อคนที่ติดอยู่ในใจออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

          “ไจ๋ล่ะ” ทำไมตนถึงไม่เห็นจนิตาเลย “ไจ๋ไจ๋ไปไหน...”

          เพื่อนทั้งสองมองหน้ากันแล้วยิ้มไม่ออก หรือว่าตอนล้มลงไปศีรษะของพริษฐ์จะได้รับความกระทบกระเทือน แต่ก่อนหน้านี้ก็ทำการตรวจเช็กอย่างละเอียดแล้ว ไม่พบความผิดปกติใดๆ

          “เธอไปแล้วไง” วาโยเอ่ยบอก

          “ไปแล้ว” พริษฐ์ทวนคำนั้น ก่อนร่างกายจะนิ่งค้าง ใบหน้าเริ่มมีความเศร้าปรากฏ ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ผุดขึ้นมาตอกย้ำความจริง ว่าในวันนี้ไม่มีอีกแล้วคนที่รักเขาสุดหัวใจ คนที่ยอมได้ทุกอย่าง คนที่ชอบหิ้วท้องรอกินข้าวพร้อมกัน