مشاركة

บทที่ 2

last update تاريخ النشر: 2025-12-31 16:23:24

๒

อย่าทำให้ข้าเสียหน้า

เกาหนี่ว์เฉินลืมแล้วทุกความขุ่นเคืองทั้งหมด ดวงตาคู่เฉี่ยวจับจ้องไปที่ปลายนิ้วมือสุ่ยหยินเหอที่สัมผัสเส้นสายกู่ฉินบังเกิดเป็นเสียงดนตรีไพเราะ ดึงความสนใจของทุกคนให้มาอยู่ในจุดเดียว

เสียงดนตรีของเขาวิเศษนัก ราวกับสามารถชะล้างความเศร้าที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจของเกาหนี่ว์เฉินให้เบาบางลง นางลืมแล้วว่าวันนี้ตนมากับใคร เอียงคอมองเขาอย่างตั้งใจฟังเพลง ดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับ

เหรินเฮ่าเทียนเองก็เคลิ้มไปกับเสียงดนตรีเช่นกัน จนกระทั่งหางตาเผลอเหลือบมองสตรีที่นั่งอยู่ด้านข้างแล้วเห็นนางมองไปยังสุ่ยหยินเหอด้วยดวงตาหวานเยิ้ม

หว่างคิ้วที่ผ่อนคลายลงแล้วเริ่มขมวดเข้าหากันอีกครั้ง ความรู้สึกไม่ชอบใจมิทราบที่มาเริ่มเกาะกุมจิตใจจนต้องสะบัดหน้าไล่

ข้าเป็นอะไรไป คงไม่ได้หวงนาง…ไม่หรอก! ข้าแค่ไม่ชอบใจที่นางมองบุรุษอื่นตาหวานเยิ้มต่อหน้าข้าก็เท่านั้น ข้าในฐานะที่เป็นพี่และว่าที่คู่หมั้นมิอาจไม่เตือนนางได้

“เก็บสายตาหน่อย!”

เหรินเฮ่าเทียนเอ่ยเตือน เขาคิดว่านางจะเก็บสายตา ยอมให้เสียงของเขาที่มีความหมายห้ามปรามดึงนางให้กลับมาสำรวม ทว่านางก็ยังคงเอียงคอนั่งฟังดนตรีด้วยสายตาหวานเยิ้มเช่นเดิม

นะ นี่นางกล้าไม่เชื่อฟังคำพูดของข้าหรือ

“เกาหนี่ว์เฉิน!”

ร่างบางสะดุ้งเมื่อเขายื่นมือไปเขย่าแขนเรียวภายใต้แขนเสื้อลายบุปผาในน้ำหนักไม่หนักไม่เบา

“เจ้าคะ” ปลายเสียงสูง

หน้าตาเหลอหลาฉายความไม่เข้าใจทำคิ้วเข้มกระตุก

มิใช่นางไม่ฟังคำเตือนของข้า แต่เสียงของข้าไปไม่ถึงนางเลยต่างหาก ช่าง…ฮึ่ม! น่าโมโหนัก

“ข้าเตือนให้เจ้าเก็บสายตาเสียงบ้าง อย่าลืมว่าเรามาด้วยกันในฐานะคู่หมั้น อย่าเที่ยวส่งสายตาหวานเยิ้มให้คนอื่นจนลืมรักษาหน้าข้า”

เกาหนี่ว์เฉินเม้มปาก นางย่อมไม่ได้คิดไปในทางเข้าข้างตัวเองเช่นเขาหึงหวงนางถึงได้เอ่ยเช่นนี้

“จับผิดข้าหรือเจ้าคะ ข้าแค่คล้อยไปตามเสียงเพลงไม่ได้เลยหรือ ลองมองคนอื่นดูก็อยู่ในห้วงอารมณ์เดียวกับข้าทั้งนั้น แต่เฮ่าเทียนเกอกลับจับผิดแต่กับข้า”

เหรินเฮ่าเทียนมองไปโดยรอบพบว่าเป็นอย่างที่หญิงสาวกล่าว แต่กระนั้นเขาก็ยังรู้สึกขุ่นเคืองใจอยู่ดี

“คนอื่นทำได้เจ้าไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อยามที่อยู่กับข้า ขอยืนยันคำพูดเดิมว่าเก็บสายตาของเจ้าเสีย ข้ายังมีหน้าให้ต้องรักษา อย่าทำให้ข้าอับอาย”

เกาหนี่ว์เฉินเม้มปาก อารมณ์สุนทรีเมื่อครู่อันตรธานเหลือเพียงความคับข้องใจที่โต้เถียงเป็นคำพูดไม่ได้ จะระบายอารมณ์ก็ไม่ได้เพราะสถานที่ไม่เอื้อ ได้แต่บีบมือใต้แขนเสื้อ หันไปมองทางอื่นที่ไม่ใช่หน้าคนที่ทำตนหงุดหงิด

ในจังหวะนั้นสุ่ยหยินเหอสำรวจสายตาของผู้ชม เขาผงะไปครู่หนึ่ง สายตาสะดุดเข้ากับใบหน้ายับยู่ยี่ของเกาหนี่ว์เฉิน เผลอคิดไปแล้วว่าตนบรรเลงดนตรีได้แย่ขนาดคนฟังมีสีหน้าย่ำแย่เพียงนี้เชียวหรือ

แปะ! แปะ! แปะ!

เสียงปรบมือดังขึ้นหลังจากที่สุ่ยหยินเหอบรรเลงเพลงจบ ร่างสูงตัวบางลุกขึ้นยืนแล้วโค้งตัวขอบคุณสำหรับเสียงปรบมือ มุมปากปรากฏรอยยิ้ม

แต่ก็เป็นอีกครั้งที่รอยยิ้มเขาต้องสะดุดไปเพราะสตรีคนเดิมที่มีสีหน้าไม่สู้ดีไม่พอยังไม่ปรบมือให้เขาอีก

ในใจชายหนุ่มคิด…

ข้าบรรเลงได้แย่เพียงนั้นเชียวหรือ

“ดี! บรรเลงได้ดี”

สุ่ยหยินเหอละความสนใจจากเกาหนี่ว์เฉินมามองหน้าบิดาที่ปรบมือให้เขาเสียงดังกว่าใคร ไม่ได้หันไปมองฟู่เหรินที่นั่งอยู่ด้านข้างเลยว่านัยน์ตาแข็งเพียงใด

“ขอบคุณท่านพ่อสำหรับคำชมขอรับ ขอบคุณแขกทุกท่านสำหรับเสียงปรบมือด้วย”

คนที่เอ่ยชมออกนอกหน้าคนต่อมาคือซื่อจื่อฝู่กั๋วกง รอยยิ้มบนใบหน้าซีดขาวเป็นเช่นเดียวกับมารดา มุมปากยกยิ้มแต่แววตาไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย

“ไพเราะยิ่ง อาเหอช่างมีพรสวรรค์เรื่องดนตรี ยามนี้ชื่อเสียงขจรขจายไปทั้งเมืองหลวงแล้ว พูดถึงเรื่องฉินใครบ้างจะไม่พูดถึงคุณชายรองจวนฝู่กั๋วกง”

สุ่ยหยินเหอยกสองมือขึ้นคารวะพี่ชายที่เอ่ยชม

“เจียงเกอชมเกินไปแล้ว หากเจียงเกอสนใจในเรื่องดนตรี ในเมืองหลวงนี้ก็คงไม่มีชื่อข้า”

คนหนึ่งยกเรื่องจริงขึ้นมาเอ่ยชม อีกคนหนึ่งก็ถ่อมตัวไม่กล้ารับ กั๋วกงฟู่เหรินเห็นเช่นนั้นก็พอใจ รอยยิ้มที่มอบให้บุตรของฟู่เหรินคนแรกของจวนแฝงความจริงใจมากขึ้น

สุ่ยหยินเหอเป็นบุตรของภรรยาเอก เมื่อมารดาสิ้น ฝู่กั๋วกงก็เลื่อนขั้นฟู่เหรินคนปัจจุบันที่ตอนนั้นเป็นภรรยารองขึ้นเป็นภรรเอกแล้วแต่งตั้งบุตรชายคนโตเป็นซื่อจื่อ

“เอาละ เจ้าไปนั่งประจำที่เถิด”

สุ่ยหยินเหอผงกศีรษะรับคำฟู่กั๋วกง สาวใช้สามคนเดินเข้ามายกฉิน เก้าอี้และโต๊ะไป ชายหนุ่มร่างบางเดินไปนั่งข้าง ๆ ซื่อจื่อสุ่ยหยางเจียง

พื้นที่ตรงกลางแทนที่ด้วยนางรำจากหอเฟิ่งหวงที่ขึ้นชื่อว่าขายศิลปะไม่ขายร่างกาย

“มาแล้ว”

สิ่งที่เฝ้ารอสมหวัง สีหน้ายับยู่ยี่เมื่อครู่ของเกาหนี่ว์เฉินถูกปัดเป่าด้วยท่าร่ายรำของนางรำเอวอ่อน ตาคู่เฉี่ยวกลับมามีประกายระยิบระยับอีกครั้ง

น่าแปลกที่เหรินเฮ่าเทียนไม่ได้เอ่ยปากท้วงติง เขาไม่กล้าสำรวจใจตัวเองว่ารู้สึกอย่างไร

แต่ที่แน่ ๆ ชายหนุ่มไม่คิดเอ่ยคำพูดใดที่จะทำให้ดวงตาพร่างพราวคู่นั้นถูกทำลายโดยคำพูดของเขา

“ชัดเจนแล้ว นางไม่พอใจในการแสดงของข้า พอเปลี่ยนเป็นการร่ายรำ ใบหน้าก็กลับมายิ้มแย้มเช่นเดิม”

สุ่ยหยินเหอพูดกับตัวเองเบา ๆ ยามที่เห็นสีหน้าแววตาเกาหนี่ว์เฉิน ด้วยความที่นั่งด้านข้างพี่ชาย คำพูดของเขาถึงเข้าหูซื่อจื่อสุ่ยหยางเจียง เมื่อมองตามสายตาสุ่ยหยินเหอไปถึงเห็นว่าเขามองไปยังบุตรหลานตระกูลหมอหลวง

“เจ้าใช่หมายถึงคุณหนูเกาหรือไม่อาเหอ”

สุ่ยหยินเหอค่อย ๆ ถอนสายตามาจากหญิงสาว

“ข้าเพียงเห็นนางหน้านิ่วคิ้วขมวดตอนข้าแสดงเท่านั้น เลยคิดว่าการแสดงของข้าผิดพลาดจุดใด”

ซื่อจื่อสุ่ยหยางเจียงรีบหลุบตาลงซ่อนความชอบใจ ในที่สุดก็มีคนที่ลดความมั่นใจสุ่ยหยินเหอได้แล้ว

“อย่าคิดมากเลยอาเหอ คุณหนูรองเกาหนี่ว์เฉินเป็นสตรีปากร้าย ชื่อเสียงฉาวโฉ่ แม้แต่เหรินไท่ยีก็ไม่พึงใจนางเช่นกัน เทียบกันแล้วพี่สาวของนางมีชื่อเสียงดีกว่า ติดแต่ว่าเป็นบุตรอนุที่เป็นสาวใช้ห้องข้างมาก่อน”

ยิ่งได้ฟังเช่นนี้สุ่ยหยินเหอยิ่งมองเกาหนี่ว์เฉินด้วยสายตาลึกซึ้งยิ่งขึ้น หากเป็นคนอื่นอาจไม่อยากเข้าใกล้หญิงสาวเพราะใกล้หมึกเปื้อนชาด[1]

ทว่าสุ่ยหยินเหอเป็นคนที่ไม่ตัดสินใครจากชื่อเสียง เขาจะไม่ตัดสินนางหากยังไม่ได้ประสบด้วยตนเอง

การแสดงร่ายรำจบลง เสียงปรบมือดังขึ้น หนึ่งในนั้นย่อมมาจากเกาหนี่ว์เฉิน ท่าทางนี้สะกิดใจเขายิ่งแล้ว เริ่มมีความคิดว่าจะหาจังหวะไต่ถามนาง มิเช่นนั้นสีหน้าท่าทางของนางจะต้องติดอยู่ในใจเขาไปอีกหลายวันแน่

“งดงามยิ่ง!”

เกาหนี่ว์เฉินรัวเสียงปรบมือ นางหันมามองคนข้างกายเมื่อสัมผัสได้ว่าโดนจับจ้อง ในตอนนั้นเองที่นางชะงักไปทั้งการปรบมือและรอยยิ้มที่เริ่มหายไป

“อะไรเจ้าคะ อย่าบอกว่าข้าปรบมือไม่ได้อีกแล้ว”

เหรินเฮ่าเทียนตีหน้าเรียบเฉย

“มือก็มือเจ้า อยากปรบใครจะห้ามอะไรได้”

ว่าแล้วเขาก็หยิบชาขึ้นมาจิบ เกาหนี่ว์เฉินไม่อยากอารมณ์เสียเพราะเขาอีกจึงหันมาให้ความสนใจอาหารที่อยู่บนโต๊ะ การแสดงหยุดอยู่เพียงเท่านั้นเพราะเว้นจังหวะให้แขกได้ร่วมพูดคุยสนทนาเรื่องบ้านเมืองกัน

เกาหนี่ว์เฉินและเหรินเฮ่าเทียนเป็นตระกูลหมอหลวง ดังนั้นจึงไม่เอ่ยคำพูดใดเพียงแค่ฟังทุกคนสนทนากันเท่านั้น งานเลี้ยงน้ำชาในวันนี้เป็นการกระชับมิตร ไม่มีวัตถุประสงค์ที่เหนือไปกว่านี้ แขกหลายคนจึงเบาใจ

ยามงานเลี้ยงน้ำชาจบลง ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับด้วยอารมณ์ยิ้มแย้มแจ่มใส เว้นก็แต่เกาหนี่ว์เฉินที่ถูกกั๋วกงฟู่เหรินรั้งเอาไว้ ส่วนเหรินเฮ่าเทียนก็โดนซื่อจื่อสุ่ยหยางเจียงชวนเล่นหมากล้อมต่อ

สองหนุ่มสาวถึงทราบว่างานเลี้ยงวันนี้อาจอยากกระชับมิตรส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนหนึ่งคือการขอความช่วยเหลือจากเหรินเฮ่าเทียน

เกาหนี่ว์เฉินถูกเชิญไปนั่งเล่นที่ศาลาสวนดอกไม้ ส่วนเหรินเฮ่าเทียนถูกเชิญมาที่ศาลาป่าไผ่ท้ายจวน ชายหนุ่มเดินหมากกับฝู่กั๋งกงโดยมีซื่อจื่อสุ่ยหยางเจียงนั่งมองอยู่ข้าง ๆ ท่าทางเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ฝู่กั๋วกงเห็นบุตรชายเริ่มเก็บท่าทีไม่อยู่แล้วจึงเริ่มเข้าประเด็นด้วยการกระแอมครั้งหนึ่ง

“เหรินไท่ยี เดาว่าท่านก็คงจะเดาท่าทีของพวกเราออกแล้ว ท่านเป็นหมอที่รักษาเฉพาะเชื้อพระวงศ์เท่านั้น…”

เหรินเฮ่าเทียนพยักหน้ารับเมื่ออีกฝ่ายนิ่งไป

“ขอรับ ฝู่กั๋วกงเองก็เป็นคนของราชวงศ์ พระญาติที่สามารถเชิญหมอหลวงมาตรวจอาการได้ทุกเมื่อ”

ฝู่กั๋วกงดีใจที่ชายหนุ่มไม่ได้เป็นคนเข้าใจอะไรยาก บอกเหตุผลของการกระทำเท่าที่สามารถบอกได้

“เปิ่นฝู่ไม่อยากให้เรื่องนี้เป็นที่จับตามองของทุกคน อาศัยจังหวะที่จวนกำลังจะจัดงานเลี้ยงน้ำชาประจำปีเชิญเหรินไท่ยีมาตรวจร่างกายเสียเลย…ได้หรือไม่”

ปลายเสียงแฝงความคาดหวัง เหรินเฮ่าเทียนอยู่กับการเก็บความลับของผู้ป่วยมาทั้งชีวิตพยักหน้ารับเบา ๆ

“ฝู่กั๋วกงเชิญเถิด”

มือเรียวยาวยื่นไปด้านหน้าเพื่อขอมือชายหนุ่มวัด ชีพจร ทว่าฝู่กั๋วกงไม่ได้ส่งมือให้เขา แต่หันไปมองทายาทที่จะรับตำแหน่งต่อจากตน

“มิใช่เปิ่นฝู่ แต่เป็นเขา”

[1]ใกล้หมึกเปื้อนชาด (ส.) จีน หมายถึง การที่คนเราจะติดนิสัยหรือได้รับอิทธิพลจากสิ่งแวดล้อมหรือคนที่อยู่ใกล้เคียง ถ้าอยู่ใกล้คนดี (เปรียบเสมือนสีชาดที่ติดสีแดง) ก็จะได้รับสิ่งดี ๆ เข้ามา แต่ถ้าอยู่ใกล้สิ่งไม่ดี (เปรียบเสมือนหมึกที่ติดสีดำ) ก็จะพลอยมีนิสัยที่ไม่ดีตามไปด้วย

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 65

    “ใช่! หากไม่คว้าเอาไว้ตอนนี้ ข้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าตรงหน้ามีอยู่จริงหรือไม่”หมับ!ว่าแล้วสุ่ยหยินเหอก็ยื่นมือไปจับใบหน้านิ่ม มือข้างซ้ายเพียงจับเบา ๆ แต่เมื่อนางทำตาโตใส่เขาเพราะความไม่ตั้งตัว เขาก็ใช้มืออีกข้างกุมแก้มนางเอาไว้“มีอยู่จริง เจ้าไม่ได้เป็นภาพลวงตา”ดวงตาที่สั่นไหวเต็มไปด้วยเคลื่อนอา

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 64

    ๖๑กำไลสีที่ข้าจะเลือกใส่ตลอดไปสุ่ยหยินเหอกำลังอยู่ในช่วงเหี่ยวเฉาที่สุดในชีวิต เขาพยายามเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสายตาเกาหนี่ว์เฉินที่งานเลี้ยงน้ำชา แต่สุดท้ายเกิดเรื่องทะเลาะวิวาทกันจนเขาคลาดกับนางไม่ได้พบกันอีกและตั้งแต่งานเลี้ยงน้ำชาวันนั้นเขาก็ไม่เจอนางอีกเลย จนกระทั่งถึงวันที่เหรินเฮ่าเทียนกลับเ

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 63

    เสี่ยวหลีเมื่อตั้งหลักได้แล้วก็ตบหน้าเสี่ยวหรานเกาหนี่ว์อิงห้ามด้วยเสียงไม่ได้ เดินเข้าไปแยกตัวทั้งสองออกจากกัน“หยุด! เสี่ยวหราน…พอแล้ว!”“นางตบบ่าวเจ้าค่ะคุณหนู หากบ่าวไม่ได้ตบนางคืน ไฟแค้นไม่มีทางทุเลาลงได้แน่เจ้าค่ะ”เสี่ยวหรานสะบัดตัวออกจากการดึงรั้งของเจ้านาย พุ่งตัวเข้าไปตบเสี่ยวหลีจนอีกฝ่าย

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 62

    ๖๐ไม่ทุบไม่ตีไม่ดีขึ้นเลยเกาหนี่ว์เฉินเพิ่งกลับมาจากเมืองหลวงก็ตอบรับงานเลี้ยงจวนเสนาบดีเจียงอีกครั้ง คราวนี้เป็นงานเลี้ยงน้ำชา จัดในเรือน ไม่เข้าใกล้สระน้ำเพื่อเลี่ยงการเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นเช่นครั้งที่ตกสระบัว“ไม่มีแม้แต่อ่างบัว คุณหนูเจียงรอบคอบยิ่งแล้ว คงกลัวเราลงไปเล่นในสระน้ำอีกกระมัง”เก

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 61

    ๕๙นางไม่ปฏิเสธข้ายังมีโอกาสใช่หรือไม่ เกาหนี่ว์เฉินไม่ออกไปไหน อยู่ใช้เวลากับท่านตาและหลานน้อยอยู่อาทิตย์หนึ่งถึงเริ่มให้สาวใช้ช่วยเก็บของเตรียมเดินทางกลับเมืองหลวงต้าเหอป๋ายฟู่หลู่เข้าออกจวนตระกูลเถี่ยแทบทุกวัน แต่ไม่เจอตัวเกาหนี่ว์เฉินเลยสักหนสุ่ยหยินเหอมาเดินเล่นที่ทุ่งนาบ่อยครั้ง แต่มาครั้งใ

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 60

    ๕๘เลือกใครก็สวมกำไลสีนั้นเกาหนี่ว์เฉินนั่งอยู่หน้าโต๊ะประทินโฉมให้เสี่ยวเป่าช่วยหวีผมให้ก่อนนอน ส่วนนางนั่งมองกล่องเครื่องประดับสามกล่อง มีกำไลหยกสามวงวางอยู่ในนั้นสามวงสามสี…ขาว แดง เขียว!“คุณหนูจะทำอย่างที่คุณชายป๋ายกล่าวหรือไม่เจ้าคะ สวมกำไลวงใดเลือกคุณชายคนนั้น”“สวมกำไลก็แค่กุศโลบายที่อยากไ

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 37

    ๓๕เมื่อโดนกันออกเป็นพี่ชายคนหนึ่งเหรินเฮ่าเทียนสอนเคล็ดวิธีต้มยาสมุนไพรแก่อาลา ให้ผู้ป่วยดื่มยาหม้อแรกเสร็จแล้วก็เดินออกจากกระโจมประมุขเผ่าออกมาด้านนอกที่ตอนนี้พระอาทิตย์โผล่พ้นเหนือภูเขา ส่องแสงอ่อน ๆ ไล่ไอหมอกที่ปกคลุมพื้นที่ป่าไม่บ่อยนักที่เขาจะได้สัมผัสไอหมอกใกล้ชิดเช่นนี้ในขณะที่กำลังชื่นชม

    last updateآخر تحديث : 2026-03-25
  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 28

    “เช่นนั้นเรากลับไปเมื่อไร ข้าจะพูดถึงเรื่องถอนหมั้นกับท่านแม่ แต่ข้ายังอยากขอโอกาสให้ได้อยู่ในชีวิตของเจ้า ข้าจะไม่หวงก้าง จะเข้าหาในจังหวะที่เจ้าเปิดโอกาส จะไม่ทำให้เจ้าอึดอัดใจ” คำว่าจะคือสิ่งแทนอนาคต เช่นนั้นข้าควรให้โอกาสเขาได้ลองพยายามดูดีหรือไม่ “ข้า…” ข้าจะให้โอกาสเขาดีหรื

    last updateآخر تحديث : 2026-03-22
  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 58

    ๕๖มาทีหลังใช่ว่าจะทำคะแนนมิได้เหรินเฮ่าเทียนในฐานะที่เป็นหมอคนเดียวในจวนนี้รีบเก็บความเสียใจเอาไว้ เดินเข้ามาหาสาวใช้ ทวนคำพูดที่จับได้จากประโยคเมื่อครู่“เลือดหรือ”“เจ้าค่ะคุณชาย ฟู่เหรินตกเลือดเจ้าค่ะ”เถี่ยซือไม่มีเวลาคิดมากแล้ว เชิญเหรินเฮ่าเทียนไปตรวจอาการของภรรยา“เหรินไท่ยี หากข้าเชิญท่านไ

    last updateآخر تحديث : 2026-04-02
  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 59

    ๕๗คำสารภาพรักจาก…เสียงกลองฉาบตีรัว ๆ ขณะที่ทำการแสดงงิ้วช่วงการต่อสู้ เกาหนี่ว์เฉินเพลิดเพลินไปกับการแสดง ปรบมือเสียงดังเมื่อถูกใจในท่ารำบู๊ของอู่เซิง ตัวละครชายบู๊ที่ช่วยชิงอี ตัวละครนางจากอู๋โฉ่ว ตัวโกงฝ่ายบู๊“เยี่ยม!”เสียงปรบมือดังขึ้นเป็นช่วง ๆ คนในงานยังคงเพลิดเพลินอยู่กับงานแสดงงิ้ว ยกเว้น

    last updateآخر تحديث : 2026-04-02
فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status