ระบบที่ตามมา 1.2

“ฉันจะลองคิดดูก็แล้วกัน แต่ตอนนี้ฉันต้องจัดการสองแม่ลูกมหาภัยนั่นก่อน อย่างไรตอนนี้ฉันจะออกไปลองระบบดูก่อนว่า สามารถเอาอะไรมาแลกเปลี่ยนได้บ้าง” หลินเม่ยเม่ยตอบกลับไปและบอกความต้องการของตนเอง

ตอนนี้เธอต้องการสะสมเหรียญให้ได้มากที่สุด เพราะไม่รู้ว่าจะต้องเอาของในระบบมาใช้ตอนไหนบ้าง ก่อนจะนึกบางอย่างได้

“แล้วต่างหูคู่นี้ฉันต้องถอดเก็บไหม หากสองแม่ลูกนั่นเห็นคงต้องขโมยไปแน่นอน” เธอจับหูตัวเองแล้วถามขึ้นมา

“เจ้านายไม่ต้องกังวลไป ไม่มีใครเห็นแน่นอน” เสี่ยวฟางตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

“อืม ขอบใจนะ” เธอพูดขอบใจและยิ้มอย่างพึงพอใจ

จากนั้นหลินเม่ยเม่ยจึงหลับตาลงและนึกถึงห้องนอนของตนเองในบ้านหลินอีกครั้ง เมื่อลืมตาก็พบว่าเธอกลับมาที่ห้องจริง ๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินออกมาจากห้อง ด้วยท่าทางที่มั่นใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

หลินเม่ยเม่ยออกมาแล้วก็ไม่พบใครเลยสักคน หญิงสาวพูดกับตนเองเบา ๆ ออกมา

“ไม่รู้ว่าสองแม่ลูกนั่นไปไหน ส่วนพ่อก็คงอยู่ในคอมมูนเพื่อทำงานการเกษตรเหมือนเดิม ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่มีการบังคับให้ทำทุกคนและทุกบ้านแล้วก็ตาม ส่วนฉันไปบนเขาดีกว่า เผื่อจะหาของเข้ามาเพื่อแลกเหรียญกับระบบได้” 

จากนั้นก็เดินออกจากบ้านอย่างเรื่อยเปื่อย จนมาถึงตีนเขาที่ชาวบ้านจะขึ้นไปเพื่อหาของป่ามาทำอาหาร เธอจึงตัดสินใจเดินขึ้นเขาไปบ้าง เผื่อว่าจะเจอของที่สามารถเอาเข้าระบบได้ และสิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เพราะทุกอย่างตรงหน้า สามารถเอาเข้าระบบได้ แม้กระทั่งต้นหญ้า!!

‘เอาเข้าไปแลกเป็นเหรียญได้หมดเลยเหรอ’ หญิงสาวคิดในใจอย่างดีใจ

และในขณะนั้นก็มีเสียงของเสี่ยวฟางดังขึ้นในหัว ‘ได้หมดค่ะเจ้านาย แต่เหรียญที่ได้จะไม่เท่ากัน หากเจ้านายต้องการนำสิ่งไหนเข้ามาแลกเหรียญ ระบบจะมีหน้าจอให้เห็นว่าสิ่งนั้นแลกได้กี่เหรียญ ส่วนสิ่งของที่เจ้านายต้องการนำออกไปใช้ เมื่อต้องการแลกก็ให้นึกถึงสิ่งนั้น ระบบหน้าจอก็จะปรากฏสิ่งนั้นขึ้นมาพร้อมจำนวนเหรียญ เพื่อบอกว่าต้องใช้เหรียญแลกเท่าไร’

‘เหรียญไม่สามารถแลกออกมาเป็นเงินได้ใช่ไหม’ เธอยังคงถามต่อเพราะอยากรู้ ในใจก็คิดว่า ‘หากแลกเงินออกมาได้ ก็นับว่าดีมาก ชีวิตนี้ฉันก็คงไม่ต้องดิ้นรนอะไรอีกแล้ว’

‘ไม่สามารถแลกเป็นเงินออกมาได้ค่ะ’ เสี่ยวฟางตอบกลับมา

นี่คือคำตอบที่ดับฝันของหญิงสาวเลยก็ว่าได้

หลินเม่ยเม่ยคิดว่า ‘ไม่เป็นไร ในเมื่อเอาเป็นเงินออกมาไม่ได้ อย่างน้อยเหรียญที่มีค่า ฉันก็แลกเอาอาหารและสิ่งที่จำเป็นในชีวิตออกมาได้ แค่นี้ก็พอแล้ว

ส่วนเรื่องหาเงิน ตอนนี้รัฐให้ชาวบ้านทั่วไปทำการค้าเล็กน้อยได้แล้ว ฉันก็ไม่ต้องกลัวว่าจะหาเงินไม่ได้ อย่างน้อยความสามารถด้านอาหารของฉันก็พอมี เอาวัตถุดิบในระบบออกมาทำอาหารขาย ก็น่าจะได้เงินเหมือนกัน’ 

เมื่อคิดได้แบบนี้ ดังนั้นช่วงเวลานี้หลินเม่ยเม่ยจึงตัดสินใจเก็บของทุกอย่างตรงหน้าที่เก็บได้ และไม่มีใครสังเกตเห็น เอาเข้ามิติให้หมด เพื่อสะสมเหรียญไว้แลกของในระบบต่อไป