ตอนที่41 รักออกอากาศ

ลู่เสียนมองท่าทางขององค์หญิงอย่างครุ่นคิด ท่าทางแบบนี้คงจะคิดแผนเล่นไม่ซื่อเป็นแน่ เหว่ยอ๋อง เจียวลู่และรองแม่ทัพ ก็พอจะมองออกเช่นเดียวกัน เจียวลู่จึงรีบหันไปปรึกษากับเหว่ยอ๋องอย่างกังวล

“ท่านคิดเหมือนข้าหรือไม่?”

“อืม”

“ถ้าเช่นนั้นเราจะต้องเตือนคุณใหญ่ให้ระวังตัว”

“ไม่ต้องหรอก”

“ทำไม? ท่านไม่ห่วงนางหรือ?”

“ข้าห่วงว่าองค์หญิงผู้โง่เขลาผู้นั้น จะนำพาแคว้นตนให้เดือดร้อนเสียมากกว่า” เหว่ยอ๋องเอ่ยตอบพร้อมยกจอกสุรามาจิบอย่างผ่อนคลาย เจียวลู่และลี่เฉี่ยวมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ

“ท่านขยายความหน่อย” 

“เจ้าเป็นกุนซือผู้เฉลียวฉลาด เหตุใดวันนี้ถึงโง่เขลานัก หากนางเล่นไม่ซื่อกับคุณหนูใหญ่ สัญญายุติสงครามชั่วคราวจะจบลงทันที หากนางฉลาดพอคงไม่ทำอย่างนั้น” เจียวลู่พยักหน้ารับรู้ แต่แล้วจู่ ๆ เหว่ยอ๋องก็ขยับมานั่งตัวตรงก่อนจะเอ่ยออกไป 

“ก่อนจะประลอง ข้าเหว่ยอ๋องขอกล่าวอะไรสักนิด คุณหนูใหญ่ลู่เสียนคือว่าที่พระชายาของข้า หากนางได้รับบาดเจ็บแม้แต่ปลายเส้นผม นั้นหมายถึงแคว้นเจินละเมิดข้อตกลงการทำสัญญายุติสงครามชั่วคราว ข้าในฐานะเป็นผู้ร่วมลงนาม คงไม่อาจอยู่นิ่งเฉยกับคนที่ละเมิดสัญญา และบังอาจมาทำร้ายคนรักของข้า”

คำพูดของเหว่ยอ๋องทำเอาทั้งงานถึงกับอึ้ง บุรุษผู้เหี้ยมโหดสารภาพรักต่อหน้าผู้คนเช่นนี้เลยหรือ ยามนี้ผู้คนทั้งงานเกิดอาการเขินขึ้นมา บุรุษหน้านิ่งอย่างเหว่ยอ๋องจู่ ๆ ก็ประกาศความรักออกอากาศให้ผู้คนรับรู้ ฮ่องเต้หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เจ้าลูกคนนี้เห็นเงียบ ๆ แต่พอได้พูดขึ้นมามันได้ใจเขาจริง ๆ

ลู่หลินนึกปรบมือให้เขาอยู่ในใจ พี่เขยคำพูดของท่านมันหล่อและพระเอกมาก ๆ นางไม่คิดเลยว่ายุคจีนโบราณจะมีบุรุษเช่นนี้อยู่ ร้ายกับคนทั้งโลกแต่ดีกับนางคนเดียว สามีเขาแต่เราเขินไม่ไหว

ส่วนลู่เสียนฉีกยิ้มออกมาด้วยใจที่พองโต เหว่นอ๋องท่านทำให้ข้าตกหลุมรักท่านอีกแล้ว พอเขาหันมามองที่นาง ลู่เสียนก็ทำท่าใช้มือไปหยิบใจข้างซ้าย จากนั้นก็ทำท่ายิงลูกศรธนูไปให้เขา คราวนี้เสียงโห่ร้องอยากชอบใจดังขึ้นจากกลุ่มบุรุษในงาน

ทางด้านหยวนอ๋องและองค์หญิงเจินไป๋อวี่ยามนี้หน้าซีดเผือด เหว่ยอ๋องประกาศชัดออกมาเช่นนี้ คงรู้แล้วว่าในใจองค์หญิงมีแผนการอะไร แบบนี้ก็ดีน้องสาวเขาจะได้ไม่สร้างเรื่อง ส่วนองค์หญิงกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ นางจะต้องหาทางเล่นงานคุณหนูใหญ่ให้ได้ 

“ทูลฝ่าบาทต้องขอประทานอภัยกับความโง่เขลาขององค์หญิง กระหม่อมขอยกเลิกการประลองที่องค์หญิงได้กล่าวไปพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้พยักหน้ารับรู้ จากนั้นฝ่ายพิธีการก็ประกาศแจ้งการเสด็จกลับตำหนักของฮ่องเต้และเหล่าเชื้อพระวงศ์ เมื่อไม่มีการประลองงานเลี้ยงจึงจำเป็นต้องเลิกรา ทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับ ส่วนองค์หญิงองค์ชายต่างแคว้นกลับที่พักที่ตำหนักรับรองแล้วจะเดินทางกลับในอีกสองวัน 

ฮ่องเต้เดินกลับมายังห้องทรงงานหรือห้องทรงอักษร แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าไทเฮาและฮองเฮาเดินตามมา เขามองด้วยความแปลกใจว่า พวกนางจะตามมาทำไมกัน

“เสด็จแม่ ฮองเฮา มีเรื่องอันใดหรือ?”

ไทเฮาทรุดกายนั่งพร้อมด้วยฮองเฮาที่มีสีหน้ากังวลใจ ก่อนไทเฮาจะตัดสินใจเอ่ยขึ้น 

“ฝ่าบาท เมื่อก่อนข้ายอมรับว่ามีอคติกับตระกูลลู่มากเกินไป ยามนี้ข้าเข้าใจถ่องแท้แล้ว วันนี้ข้านั่งดูและเฝ้ามองเหล่าคุณหนูตระกูลลู่ ที่ทำหน้าที่เป็นหน้าเป็นตาให้กับแคว้นเราได้อย่างสง่างาม ข้าปรึกษาหารือกับฮองเฮาแล้วว่า บุตรสาวตระกูลลู่ที่เกิดจากฮูหยินเอก ยังคงไม่ออกเรือนมีอยู่หนึ่งคน นั่นก็คือคุณหนูสี่ลู่หลิน หากไม่รีบดึงมาเป็นคนของเราอาจถูกตระกูลอื่นแย่งไป”

ฮ่องเต้ฟังไทเฮากล่าวอย่างตั้งใจ ก่อนจะถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ “ความหมายของเสด็จแม่คือ?”

“ฝ่าบาทก็ต้องออกราชโองการหมั้นหมายพร้อมกันไปเลย ตอนนี้ข้าไม่ได้อยากได้หลานสะใภ้ตระกูลฟู่เท่าใดนัก แต่เพราะฮองเฮาได้ลั่นวาจาออกไปแล้วอาจจะถูกมองไม่ดี ข้าจึงคิดว่าให้หมั้นคุณหนูฟู่เหลียนอวี่แต่งมาเป็นชายาเอก หมั้นคุณหนูลู่หลินแต่งมาเป็นชายารอง ในวันที่รัชทายาทขึ้นครองราชย์ ในสองคนนี้ต้องมีใครขึ้นเป็นฮองเฮา ” 

“ตามขนบธรรมเนียมประเพณี คนที่เป็นชายาเอกจะต้องได้เป็นฮองเฮา แต่ว่าเรื่องนี้คงต้องดูกันต่อไป เพราะใจข้ายามนี้เทหมดใจให้คุณหนูตระกูลลู่”

“หม่อมฉันก็มีความคิดเห็นไม่ต่างจากไทเฮาเพคะ” ฮองเฮาเอ่ยเสริมขึ้น

“แต่ว่าเรื่องนี้ข้ากลัวว่าจะนำพาความเดือดร้อนมาให้ตระกูลลู่นะสิ รองแม่ทัพเล่าให้ข้าฟังว่าตอนนี้ กิจการของตระกูลลู่ถูกคนวางแผนทำลาย อีกทั้งยังมีคนคิดกำจัดคุณหนูใหญ่อีกด้วย หากมีเรื่องหมั้นหมายขึ้นมา ข้ากลัวว่าตระกูลลู่จะเป็นเป้าโจมตีมากขึ้น”

“เสด็จพ่อลูกอยากหมั้นกับคุณหนูตระกูลลู่พ่ะย่ะค่ะ” รัชทายาทที่ก้าวเข้ามารีบเอ่ยบอก 

“หลังจากหมั้นหมายข้าจะส่งองครักษ์ไปคอยคุ้มครองนางและตระกูลลู่ ไม่ให้พวกเขาได้รับความเดือดร้อนแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

รัชทายาทที่ยืนฟังอยู่หน้าประตู ตัดสินใจเดินเข้ามาบอกความต้องการของตนเอง เขาเพิ่งเห็นคุณหนูสี่วันนี้แต่ก็รู้สึกถูกใจ นางงดงามสดใสร่าเริงและดูมีความมั่นใจ เขาคิดว่าหากได้หมั้นหมายคงจะได้มีโอกาสศึกษาใจคอกันมากขึ้น ส่วนคุณหนูฟู่เขาไม่คิดอยากหมั้นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เมื่อได้ยินไทเฮาเอ่ยเช่นนี้ เขาจึงรู้สึกพอใจไม่น้อย

ฮ่องเต้ถอนใจออกมาอย่างหนักใจ เขานึกเห็นใจตระกูลลู่ขึ้นมา เหว่ยอ๋องหมั้นหมายคุณหนูใหญ่ ไม่มีผู้ใดคัดค้าน เหตุเพราะเหว่ยอ๋องเป็นคนเงียบขรึมโหดเหี้ยมอำมหิต ตระกูลขุนนางหวาดกลัวไม่กล้าส่งบุตรสาวมาให้แต่งกับเขา แต่หากเป็นรัชทายาทต้องมีคนไม่พอใจและต้องคัดค้านอย่างแน่นอน 

คุณหนูฟู่ถูกวางตัวเอาไว้เนิ่นนาน ความหวังของตระกูลฟู่คือการที่นางได้แต่งและขึ้นเป็นฮองเฮา หากมีคู่แข่งขึ้นมาแน่นอนว่า ตระกูลฟู่ต้องไม่สบายใจแน่ ในช่วงที่เขาขึ้นครองราชย์โชคดีมีเพียงฮองเฮา เขาไม่ได้มีสนมคนใด เพราะแว่นแคว้นหลายสิบปีตกอยู่ในภาวะสงครามสู้รบอยู่ตลอดเวลา เหล่าขุนนางจึงไม่มีใครเสนอให้แต่งตั้งสนม

แต่ว่าช่วงนี้สงครามสงบลงแน่นอนว่าตระกูลใดที่สนับสนุนตระกูลฟู่อยู่ ย่อมออกมาแสดงความไม่พอใจและไม่เห็นด้วยเป็นแน่

“หากราชโองการนี้ประกาศออกไป คลื่นใต้น้ำย่อมเกิดขึ้นอย่างแน่นอนเรื่องนี้พวกเราต้องเตรียมการรับมือเอาไว้ให้ดี หวังกงกงให้คนไปแจ้งเหว่ยอ๋อง กุนซือเจียวลู่และรองแม่ทัพฉือให้มาพบข้า” ฮ่องเต้ถอนใจออกมาไม่มีศึกนอกก็มีศึกในสินะ