ตอนที่46 ความสามารถของลู่หลิน

ทางด้านคุณหนูฟู่เหลียนอวี่และท่านหญิงฟู่เหลียนฮวา ยามนี้ภายในใจลุ้นระทึกว่าคุณหนูตระกูลลู่จะเป็นอย่างไร นางทั้งสองคนต่างพากันนอนไม่หลับเพราะความกังวล ยาพิษจะได้ผลจริงหรือไม่ แต่หากว่าไม่ได้ผลก็คงไม่เป็นไรเพราะไม่มีใครรู้อยู่แล้วว่าพวกนางถูกพิษ องค์หญิงไป๋อวี่และท่านหมอเทวดายืนอย่างหนักแน่นว่า พิษนี้ไม่สามารถตรวจพบได้อย่างแน่นอน 

 แต่ว่าพวกนางก็ไม่อาจคลายความกังวลลงไปได้ ต่างพากันนอนครุ่นคิดว่าถ้าหากตรวจพบขึ้นมา พวกนางจะทำอย่างไร พวกนางไม่อาจวางใจเรื่องนี้ได้เลย ตอนทำไม่คิดแต่มาตอนนี้พวกนางกลับรู้สึกไม่สบายใจกังวลและหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก 

เรือนคุณหนูรองลู่อันยามนี้ กุนซือหนุ่มยังคงเร่าร้อนกับไฟสวาทที่ลุกโชน ยิ่งเสพสมกับนางเขายิ่งรู้สึกเหมือนมีพลังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เรื่องนี้แปลกจริง ๆ หรือว่าจะเป็นผลจากการดื่มเลือดของคุณหนูใหญ่ เรื่องนี้เขาต้องถามรองแม่ทัพฉือว่ารู้สึกแบบเดียวกันกับเขาหรือไม่

“อื้อ…พี่ลู่รอบสุดท้ายแล้วนะเจ้าค่ะข้าเหนื่อยจะตายแล้ว” ลู่อันบ่นออกมาเมื่อเขาจัดนางไม่มีพักตั้งแต่เข้าเรือนมา เขาจะบ้าพลังเกินไปแล้ว

“เหนื่อยอันใดกัน เจ้านอนเฉย ๆ มีแต่ข้าทำ แต่จะว่าไปที่ข้าทำแบบนี้ก็เพราะเจ้าถูกพิษนิทรา ข้าเคยได้ยินมาว่าหากเจ้านอนหลับเมื่อไหร่ เจ้าจะหลับใหลไม่ได้สติแล้วก็หมดลมหายใจ ข้าจึงไม่อยากให้เจ้าหลับอย่างไรละ” ลู่อันเบ้ปากอย่างรู้ทัน

“เชอะ! พี่หญิงบอกข้าว่าไม่เป็นอะไร ท่านอย่ายกเรื่องนี้มาอ้างเลยเจ้าค่ะ อ๊าาาอย่ากระแทกแรง” เจียวลู่อัดกระแทกด้วยความมันเขี้ยวก่อนจะยกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ

“อันเอ่อร์ยิ่งข้าเสพสมกับเจ้าก็เหมือนข้ามีพละกำลังเพิ่มขึ้น เรื่องนี้แปลกมากจริง ๆ ต้องโทษพี่สาวของเจ้าที่ทำให้ข้าคึกคักได้มากเช่นนี้”

“ข้าไม่เห็นจะรู้สึกว่ามีพละกำลังหรือว่าจะเป็นเฉพาะบุรุษ”

“ก็อาจจะเป็นไปได้ เด็กน้อยอ่าาาข้าใกล้แล้ว” เข้ากล่าวจบก็อัดกระแทกไม่ยั้งจนร่างของลู่อันหัวสั่นหัวคลอน จนทั้งสองปลดปล่อยสายธารออกมาอีกครั้ง จากนั้นลู่อันก็หนีหลับไปทันทีเพราะความเหนื่อยล้า เจียวลู่นำอ่างน้ำกับผ้ามาเช็ดทำความสะอาดร่างกายให้นาง จากนั้นเขาก็เข้ามานอนกอดและหลับตามนางไปติด ๆ

ลู่เสียนตัดสินใจเดินมาหาลู่หลินที่เรือนของนาง เพราะนางอยากรู้ว่านางทะลุมิติมาแล้วมีความสามารถพิเศษติดตัวมาด้วยหรือไม่ อีกอย่างนางมีเรื่องจะคุยเกี่ยวกับกิจการร้านค้า ว่าจะให้นางเข้ามาช่วยอย่างไร เมื่อมาถึงก็เห็นลู่หลิน นั่งเขียนอะไรบางอย่างอยู่ที่โต๊ะ

“เจ้าเขียนอะไรหรือ?”

“ก็เขียนในสิ่งที่ไปตรวจมาในวันนี้เจ้าค่ะ พอเขียนเสร็จข้าตั้งใจว่า จะเอาไปให้พี่ใหญ่ดูว่าคิดเห็นเช่นไรเจ้าค่ะ” ลู่เสียนหยิบมาอ่านดูก็ยกยิ้มอย่างพอใจ

“เขียนได้ดีนำวิธีการทำงานจากยุคปัจจุบันมาปรับใช้ที่นี่ มีลงชื่อเข้างานและเลิกงาน มีอีกหลายอย่างที่ต้องปรับเปลี่ยนตั้งแต่ข้ามาถึงก็มีแต่เรื่องให้ทำมากมาย ข้าเลยยังไม่มีเวลาจัดการ มีเจ้ามาช่วยเช่นนี้ก็แบ่งเบาข้าได้มากเลยทีเดียว”

“ที่ข้ามาหาเจ้าเพราะอยากรู้ว่าเจ้ามีความสามารถพิเศษใดติดตัวมาหรือไม่? เพราะหากมีก็จะช่วยข้าได้มากเลยทีเดียว” ลู่หลินครุ่นคิดว่านางพอจะมีสิ่งใดติดตัวมาด้วยหรือไม่ ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่านางมีจี้หยกที่มารดาให้นางใส่ติดตัวมาตั้งแต่เล็กจนโต แต่ว่ามันก็ไม่ได้พิเศษอะไรมากนัก เพราะนางไม่เคยเห็นอภินิหารอะไรเกิดขึ้น ลู่หลินค่อย ๆ ถอนสร้อยคอที่มีจี้หยกสีเขียวมรกตยื่นให้ลู่เสียน 

ลู่เสียนรับมาดูอย่างพิจารณา ก่อนจะเอ่ยถามบรรพบุรุษในใจ “ท่านปู่หากข้านำเลือดของนางกับเลือดของข้าหยดลงไปที่หยก ท่านว่าจะเกิดปาฏิหาริย์หรือไม่?”

“ลองดูก็ไม่เสียหายอันใดนี่” เสียงชายชราตอบกลับออกมา ลู่เสียนได้ฟังก็พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะหันไปหยิบถ้วยชาแล้วใส่จี้หยกลงไป จากนั้นก็ดึงปิ่นที่ปักอยู่บนผมออกมา

“ข้าอยากให้เจ้าลองหยดเลือดลงไป”

“ได้เจ้าค่ะ” ลู่หลินรับปิ่นมาแล้วปักลงบนปลายนิ้ว เลือดเริ่มซึมออกมาทันที ลู่หลินจึงปล่อยให้หยดลงในถ้วยชา จากนั้นลู่เสียนก็รับปิ่นมาแล้วทำแบบเดียวกัน แต่เพียงแค่เลือดลู่เสียนหยดลงไป ดูเหมือนจี้หยกจะเริ่มมีปฏิกิริยาเมื่อจากหยกแสงสีเขียวค่อย ๆ เปล่งประกายออกมาจากจี้หยก 

จากนั้นจี้หยกก็เหมือนจะเริ่มดูดเลือดที่อยู่ในถ้วยชาจนหมด ลู่เสียนยืนมองด้วยท่าทีสงบนิ่ง ต่างกับลู่อันที่มองด้วยท่าทีตื่นเต้น ลู่เสียนหยิบสร้อยคอไปสวมให้ลู่หลิน จากนั้นร่างทั้งร่างของลู่หลินก็เปล่งประกายแสงสีเขียวก่อนจะจางหายไป

“พี่หญิงร่างกายของข้าเหมือนมีพลังบางอย่างไหลเวียนไปทั่วทั้งร่างเลยเจ้าค่ะ” ลู่หลินคิดว่าพลังที่ได้รับมาคงมาจากพี่สาวของนางเป็นแน่ ลู่หลินยกแขนมามองดูด้วยความตื่นเต้นเพราะสัมผัสได้ถึงพลัง 

“คืนนี้เจ้าคงได้คำตอบว่าเจ้ามีความสามารถใดบ้าง ข้าคงต้องกลับเรือนก่อน” ลู่เสียนกล่าวจบก็หมุนตัวจากไป ปล่อยให้ลู่หลินเรียนรู้กับสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยตนเอง

เมื่อลู่เสียนกลับมาถึงเรือนก็เห็นเหว่ยอ๋องกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง ในมือมีตำราเล่มหนึ่งที่เขาให้ความสนใจอ่านอย่างตั้งใจ เมื่อเห็นนางก้าวเข้ามาก็ลดหนังสือลง ก่อนจะพับเก็บไว้ด้านข้าง เสื้อคลุมของเขาเพียงใส่ไว้หลวม ๆ ท่านั่งแบบนี้เผยให้เห็นแผงอกกำยำล่ำสัน เหมือนกับนายแบบในยุคปัจจุบันไม่มีผิด ลู่เสียนกวาดตามองอย่างชื่นชม ก่อนจะรีบถอดรองเท้าแล้วปีนขึ้นไปบนเตียง เขายกยิ้มเมื่อเห็นท่าทางของจิ้งจอกเก้าหาง

“ตั้งใจยั่วยวนหม่อมฉันหรือเพคะ” เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ

“แล้วได้ผลหรือไม่?”

“จะบอกอย่างไรดี คืนนี้ท่านอาจไม่ได้นอน”

“ใครกลัว”

“ปากดีหม่อมฉันไม่อยากได้ชื่อว่ารังแกบุรุษนะเจ้าค่ะ?”

“แต่ข้าคิดว่าคืนนี้เจ้าต้องเปลี่ยนคำพูดเป็นบุรุษที่เป็นฝ่ายรังแกสตรี” ที่เขาพูดเช่นนี้เพราะร่างกายของเขาเหมือนมีพลังเพิ่มขึ้นมาอย่างน่าประหลาดใจ อาจจะเป็นเพราะเลือดของนางก็อาจเป็นได้

“เชอะใครกลัว” ลู่เสียนยิ้มให้เขาอย่างท้าทาย เขาจึงเอื้อมมือมาถอดเสื้อคลุมของนางออก ลู่เสียนยกมือไปลูบไล้แผงอกของเขาอย่างหลงใหล เขาจึงดันร่างของนางให้เอนลงนอน ก่อนจะค่อย ๆ ปลดชุดของนางออกทั้งหมดอย่างไม่รีบร้อน

มือหนาลูบไล้ร่างบางไปทุกสัดส่วน ดวงตาของเขาเริ่มเปล่งประกายบ่งบอกอารมณ์ปรารถนาที่ก่อตัวขึ้นมา เขารีบขึ้นไปทาบทับร่างบางก่อนจะบดจูบอย่างเร่าร้อน เสียงจูบดังขึ้นมาอย่างไม่มีใครยอมใคร เขาเริ่มบดมังกรที่เริ่มแข็งขืนบนดอกไม้ช่องามของนางด้วยอารมณ์รัญจวน

“เสียนเอ่อร์ยอดรักของข้า”