ตอนที่45 วางแผนเอาคืน

เมื่อกลับมาถึงจวน ลู่อัน ลู่เจินและลู่หลินก็เห็นว่าลู่เสียนกลับมาถึงแล้ว พวกนางจึงรีบเข้าไปหาเพื่อจะเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ลู่เสียนฟัง

พอเขามาถึงก็รีบยอบกายทำความเคารพเหว่ยอ๋อง ก่อนจะรีบนั่งลงแล้วเริ่มเล่าว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“พี่ใหญ่วันนี้คุณหนูตระกูลฟู่มาหาเรื่องพวกเราด้วยเจ้าค่ะ แต่ว่าข้าได้ตบสั่งสอนนางไปสองฉาด” ลู่หลินเอ่ยเล่าด้วยสีหน้าสะใจ

“ข้าก็ได้ตบท่านหญิงไปสองที เอาคืนที่นางตบข้าก่อนหน้านี้” ลู่อันเอ่ยขึ้นมาบ้าง

ลู่เสียนกวาดตามองพวกนางนิ่ง รอบ ๆ ตัวของลู่หลินและลู่อันมีไอพิษแต่ว่ามีเพียงบางเบา ไม่สามารถทำอันตรายอันใดได้ คงเป็นเพราะพวกนางได้ดื่มเลือดของนางก่อนหน้านี้ พิษพวกนี้จึงไม่สามารถแทรกซึมเข้าไปในร่างกายได้

แค่นางไม่อยู่เพียงไม่กี่ชั่วยาม พวกเขาก็เริ่มลงมือกันแล้ว โชคดีที่นางให้ทุกคนได้ดื่มเลือดที่นางทำขึ้น มิเช่นนั้นไม่รู้ว่าป่านนี้พวกนางจะเป็นอย่างไร 

 สุดท้ายพวกเขาก็เผยตัวตนออกมาจนได้ รีบร้อนลงมือเช่นนี้คงคิดว่ายาพิษไม่มีใครจับได้สินะ ลู่เสียนแอบหัวเราะอยู่ในใจอย่างเย้ยหยัน 

ลู่อัน ลู่เจิน ลู่หลิน มองลู่เสียนอย่างแปลกใจเพราะเห็นนางเอาแต่จ้องมองโดยไม่พูดสิ่งใดออกมา “พี่หญิงใหญ่มีอะไรหรือเจ้าคะ?”

“ลู่หลิน ลู่อัน พวกเจ้าสองคนถูกพิษ”

“ถูกพิษ!!” ลู่หลินและลู่อันร้องออกมาด้วยความตกใจใบหน้าซีดเผือด

 “พวกเจ้าไม่ต้องตกใจดูเหมือนพิษนี้จะยังทำอะไรพวกเจ้าไม่ได้”

“พี่หญิงแล้วท่านรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ เหตุใดข้าไม่รู้สึกอะไรเลย ลู่หลินเจ้ารู้สึกผิดปกติหรือไม่?” ลู่หลินรีบส่ายหัว 

“ใครถูกพิษหรือ?” เจียวลู่ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรองแม่ทัพฉือและองค์รัชทายาท เอ่ยถามขึ้นเมื่อได้ยินว่ามีคนถูกพิษ ลู่อันจึงรีบลุกขึ้นไปหาเจียวลู่แล้วเอ่ยบอกสิ่งที่เกิดขึ้น

“พี่ลู่พี่ใหญ่บอกว่าข้ากับลู่หลินถูกพิษ”

“อะไรนะ!!” พวกเขาร้องออกมาอย่างตกใจ พวกนางไปถูกพิษได้อย่างไร

“พี่ผิงอันไปปิดประตูห้ามให้ใครมารบกวน” ลู่เสียนเอ่ยบอกกับองครักษ์คนสนิทด้วยน้ำเสียงจริงจัง ใบหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย

“เจ้าค่ะคุณหนูใหญ่”

ผิงอันรีบไปปิดประตูห้องโถง ก่อนจะบอกให้ตงหานยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู จากนั้นก็เดินกลับมายืนอยู่มุมหนึ่ง ลู่เสียนลงจากตักเหว่ยอ๋องแล้วกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ข้างเขา ด้วยสีหน้าครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา นางคงต้องเริ่มวางแผนเอาคืนพวกเขาเสียที ดูท่าพวกเขาคงไม่คิดจะปล่อยตระกูลลู่ไปง่าย ๆ จะเป็นฝ่ายรอรับอย่างเดียวไม่ได้ ถึงเวลาต้องโต้กลับเสียที

“วันนี้คุณหนูตระกูลฟู่มาหาเรื่องพวกนาง เลยถูกพวกนางตบสั่งสอน แต่ว่าพอพวกนางกลับมาถึงจวน ข้าก็สัมผัสได้ถึงไอพิษที่อยู่รอบ ๆ ตัวของพวกนาง แต่เป็นเพียงภายนอกเท่านั้น ที่ข้าต้องปิดประตู เพราะเรื่องบางเรื่องคนรู้มากไปอาจไม่เป็นผลดีต่อข้า” นางหยุดพูดก่อนจะรับถ้วยชาที่เหว่ยอ๋องรินให้มาดื่ม

“ข้าได้พลังมาจากเทพสายฟ้า เลือดของข้าพิเศษมากสามารถรักษาอาการบาดเจ็บและพิษได้ วันก่อนที่ข้าให้ทุกคนดื่มน้ำกระเจี๊ยบ ก็เพราะมีส่วนผสมของเลือดข้าลงไปในนั้นด้วย เรื่องนี้ข้าต้องการให้ปิดเป็นความลับ หากผู้อื่นรู้คงต้องการแย่งชิงตัวข้าไปทำยา”

ทุกคนนั่งฟังนางพูดอย่างเหม่อลอย สิ่งที่นางพูดมันเป็นเรื่องจริงหรือ มันจะมหัศจรรย์และน่าเหลือเชื่อเกินไปหรือไม่ เลือดคนสามารถเป็นยาได้จริงหรือ

“ถ้าเช่นนั้นที่พวกข้าไม่เป็นอะไรก็เพราะได้ดื่มเลือดพี่ใหญ่หรือเจ้าคะ?” ลู่หลินเอ่ยถามออกมาด้วยท่าทีตื่นตระหนก ยุคปัจจุบันเคยดูแต่หนังซีรีส์แวมไพร์ผีดูดเลือด มาตอนนี้เป็นนางที่ต้องมาดื่มเลือดเสียเอง ฟังดูแล้วน่าขนลุก!

“ใช่แต่พิษนี้แปลกมาก เจ้ามาใกล้ ๆ ข้า” ลู่หลินรีบขยับเข้าไปนั่งใกล้ ๆ ลู่เสียนจึงจับไปที่ใบหน้าของลู่หลิน กำไลที่นางสวมอยู่ก็กลายเป็นสีแดงขึ้นมาทันที “นังหนูพิษนี้เรียกว่าพิษนิทรา จะมีผลตอนที่นอนหลับจะทำให้หลับลึกแล้วสิ้นใจตาย” ชายชราบรรพบุรุษเอ่ยบอกออกมา เพราะเมื่อก่อนเขาเปิดร้านขายยาและสมุนไพร และก่อนจะเปิดร้านเขาก็ได้ศีกษาตำราเกี่ยวกับพิษต่าง ๆ เขาจึงพอมีความรู้เรื่องนี้อยู่บ้าง ลู่เสียนหันไปบอกทุกคนตามที่ชายชราบอกนางทันที

“บัดซบ! นังสตรีแพศยากล้าลงมือกับฮูหยินของข้า ตระกูลฟู่มีกี่ชีวิตให้ข้าต้องบั่นคอกัน” เจียวลู่เอ่ยขึ้นด้วยความโมโหสุดขีด 

“คิดลงมือกับว่าที่พระชายาของข้า เห็นข้าเป็นหัวหลักหัวต่อหรืออย่างไรกัน!” รัชทายาทเกิดอารมณ์โทสะขึ้นมาเช่นกัน ยามนี้พระพักตร์แดงก่ำด้วยความโกรธ เหว่ยอ๋องเห็นเช่นนั้นก็กล่าวขึ้นมาบ้าง

“วันนี้ในระหว่างเดินทางกลับ พวกข้าก็ถูกลอบสังหารอีกครั้ง ไร่ชาปกติดีมีคนแจ้งข่าวเท็จ”

ปัง! “จะเหิมเกริ่มมากไปแล้ว” รองแม่ทัพฉือทุบโต๊ะดังสนั่นเริ่มโกรธขึ้นมาบ้าง

“เสด็จพี่แล้วเราจะเอาอย่างไรต่อไป ให้ข้าทูลเสด็จพ่อหรือไม่?” รัชทายาทหันมาถามเหว่ยอ๋องด้วยสีหน้ากังวล เหว่ยอ๋องหันไปมองลู่เสียน นางจึงเอ่ยขึ้น

“เรื่องนี้พวกเราต้องวางแผนให้ดี รัชทายาททูลบอกฝ่าบาทได้เพคะ แต่รบกวนกำชับพระองค์ว่าอย่าแหวกหญ้าให้งูตื่นเพคะ”

“ได้”

“หม่อมฉันจะทำน้ำกระเจี๊ยบเพิ่มอีกเยอะ ๆ จะได้แบ่งให้ทุกคนเอาไว้ดื่ม องค์รัชทายาทพระองค์ก็นำกลับไปด้วยเพคะ ท่านกุนซือเจียวลู่ ท่านรองแม่ทัพ ก็นำกลับไปให้คนที่จวนดื่มด้วยเจ้าค่ะ องครักษ์และทหารในกองทัพ ทุกคนต้องดื่มเพื่อให้ร่างกายแข็งแรงและเพื่อป้องกันพิษ”

“แต่ว่าหากต้องใช้เลือดเจ้าเช่นนี้ เจ้าไม่กลัวหมดตัวหรือ?” เหว่ยอ๋องเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ลู่เสียนฉีกยิ้มก่อนจะกระซิบข้างหูเขาเบา ๆ

“ท่านอ๋องก็หมั่นเติมน้ำให้หม่อมฉันบ่อย ๆ สิเพคะ”

“....” กว่าเขาจะเข้าใจว่านางหมายถึงอะไรก็คิดอยู่นาน ฮึ! เจ้าจิ้งจอกน้อยเจ้าเล่ห์คืนนี้ข้าจะเติมน้ำให้เจ้าจนล้นเลย

“ตอนนี้คนที่น่าสงสัยที่สุดคือตระกูลฟู่ รองลงมาคือตระกูลกู้ และยังมีขุนนางมากมายที่อยู่ฝ่ายพวกเขา เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเราต้องวางแผนกันอย่างจริงจัง” เหว่ยอ๋องเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง พวกเขาพยักหน้าเห็นด้วย

“แต่หากมีแคว้นอื่นมาร่วมวงด้วยข้าว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา” กุนซือเจียวลู่เริ่มวิเคราะห์ เพราะเขารู้ว่าเจินอ๋องต้องมีแผนการบางอย่างแน่ และหากเป็นเขาที่อยู่เบื้องหลังการลอบสังหาร สัญญายุติสงครามก็คงต้องมีอันสิ้นสุดลง และกองทัพแคว้นโจวก็พร้อมที่จะบุกโจมตีแคว้นเจินอีกครั้ง

จากนั้นทุกคนก็ปรึกษาหารือกันอยู่นานจนถึงเวลาอาหารมื้อค่ำ องค์รัชทายาทเมื่อรับอาหารมื้อค่ำเสร็จก็ได้ขอตัวกลับ ลู่หลินจึงเดินมาส่งเขาขึ้นรถม้า

“พรุ่งนี้พระองค์จะมาหรือไม่เพคะ?”

“หากเจ้าต้องการแสงแดดข้าก็จะมา” เขามองนางตาเป็นประกาย ไม่คิดว่าการเลือกนางมาเป็นคู่ชีวิตจะรู้สึกมีชีวิตชีวาได้มากขนาดนี้

“นอกจากพระองค์ทำให้หม่อมฉันตกหลุมรักแล้ว ยังทำให้หม่อมฉันเริ่มตาบอด”

“อย่างไร?” เขาเผลอยกมือมาลูบแก้มนางเล่นอย่างเอ็นดู ผิวนางละเอียดลื้นมือดีจริง ๆ

“ก็พอเกิดความรักก็จะทำให้ตามืดบอด ไม่ว่าพระองค์จะทำอะไรหม่อมฉันก็จะมองว่าดีไม่เสียทุกอย่างเพคะ” เขาหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

“ดีเช่นนั้นเจ้าตาบอดไปตลอดชีวิตเลยนะเพราะข้าจะทำให้เจ้าตกหลุมรักข้าทุกครั้งที่ข้ามา”

“เอาเปรียบเกินไป จะให้หม่อมฉันตกหลุมรักพระองค์อยู่ฝ่ายเดียวได้อย่างไร?”

“ความหมายของเจ้าคืออยากได้ยินว่าข้าก็ตกหลุมรักเจ้าเช่นกันใช่หรือไม่? มานี่ข้าขอกอดหน่อย” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ลู่หลินเดินไปให้เขากอดแต่โดยดี “นี่คือคำยืนยันจากข้า” เขากอดนางแน่นเพื่อเป็นการยืนยันว่าเขาก็ตกหลุมรักนางเช่นเดียวกัน ลู่หลินฉีกยิ้มออกมาอย่างพอใจ เป็นอย่างพี่หญิงพูดจริง ๆ ด้วย ความรักบทจะมาก็มาแบบไม่ทันตั้งตัว