ตอนที่47 ชื่อเสียงของคุณหนูใหญ่

ณ วังหลวงห้องทรงอักษรของฮ่องเต้ องค์รัชทายาทจื้อเหวินเซียวเมื่อกลับมาถึงวังก็รีบตรงเข้ามารายงานเรื่องราวทั้งหมด ฮ่องเต้รับฟังด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธเขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

ลอบสังหารครั้งที่แล้วทางกรมสืบสวนก็ยังสืบหาคนร้ายไม่พบ พวกเขาเลยเหิมเกริมลงมือสังหารครั้งที่สอง ดูท่าคนผู้นี้คงมีอำนาจพอตัวถึงสามารถสั่งการให้คนร้ายไปจัดการเหว่ยอ๋องได้ สารเลว! เขาไม่มีทางปล่อยผ่านเรื่องนี้แน่ 

“เสด็จพ่อคุณหนูใหญ่ได้ทำน้ำกระเจี๊ยบฝากมาให้ทุกคนในวังได้ดื่มด้วยพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์ข้างกายรัชทายาทรีบยกเข้ามา จื้อเหวินเซียวรับเอามาแล้วรีบรินให้ฮ่องเต้

“เสด็จพ่อน้ำนี้มีสรรพคุณบำรุงร่างกายและยังช่วยต้านพิษ คุณหนูใหญ่กำชับว่าให้ทุกคนดื่มให้ได้พ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้รับถ้วยน้ำกระเจี๊ยบมาสูดดมก่อนจะยกขึ้นจิบ

“อืมหวานเย็นชื่นใจดี”

“เสด็จพ่อที่จริงน้ำนี้” รัชทายาทรีบตรงเข้าไปกระซิบข้างใบหูของฮ่องเต้ว่า ในน้ำมีส่วนผสมอันสำคัญนั่นก็คือเลือดของคุณหนูใหญ่ เพราะเลือดของนางพิเศษมาก พอเขารับรู้ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจและตื่นเต้นดีใจในเวลาต่อมา หากสรรพคุณดีเช่นนี้เขาต้องดื่มเยอะ ๆ

“เร็วเข้าเจ้ารินให้ข้าอีกข้าจะดื่มมันเยอะ ๆ” รัชทายาทรีบรินใส่ถ้วยชาให้ฮ่องเต้ทันที ฮ่องเต้ยกขึ้นดื่มก่อนจะครุ่นคิด คุณหนูตระกูลฟู่วางยาพิษคุณหนูตระกูลลู่ ที่รอดพ้นมาได้เพราะน้ำกระเจี๊ยบของคุณหนูใหญ่ ไม่ได้เขาต้องรีบให้หวังกงกงเอาไปให้ไทเฮา ฮองเฮาและองค์หญิง

“หวังกงกงมาแบ่งน้ำกระเจี๊ยบไปให้ไทเฮา ฮองเฮาและองค์หญิง ฝากบอกด้วยว่าข้าสั่งให้ดื่มทันที”

“พ่ะย่ะค่ะ”

แคว้นฉิน

ทางด้านองค์หญิงและองค์ชายแคว้นฉินเมื่อกลับมาถึงแคว้น ก็รีบตรงเข้าไปรายงานต่อฮ่องเต้ถึงผลการไปเยือนแคว้นโจวในฐานะทูต องค์หญิงฉินฟางหรูรู้สึกอับอายและคับแค้นใจเป็นอย่างมาก ที่พ่ายแพ้ให้กับคุณหนูใหญ่ที่เป็นเพียงบุตรพ่อค้า ใจของนางไม่เพียงไม่ยอมรับ แต่คิดจะแก้แค้นเอาคืนให้สาสมกับความอับอายของนาง

“ถวายบังคมเสด็จพ่อ”

“เป็นอย่างไรบ้าง?” ฮ่องเต้เงยหน้าขึ้นมาจากฎีกาตรงหน้าเพื่อเอ่ยถาม แต่ก็ต้องคิ้วขมวดเข้าหากัน เพราะเห็นท่าทางไม่สบอารมณ์ขององค์หญิง 

“เสด็จพ่อข้าได้ท้าประลองกับคุณหนูตระกูลลู่ ซึ่งนางเป็นเพียงบุตรสาวตระกูลพ่อค้า ข้าไม่คิดเลยว่านางจะมีความสามารถมากขนาดนี้” องค์หญิงฉินฟางหรูเอ่ยด้วยความคับแค้นใจ

“หมายความว่าอย่างไร?”

“ข้าเห็นนางเป็นเพียงบุตรสาวพ่อค้า ข้าจึงขอพระราชทานอนุญาตให้นางประชันกับองค์หญิง แต่ไม่คิดเลยว่านางจะเก่งกาจมีความสามารถมาก ไม่เพียงแต่คัดอักษร นางยังได้ประลองยิงธนูกับหยวนอ๋องแห่งแคว้นเจิน ผลปรากฏว่านางยิงทีเดียวสามดอกและเข้าเป้าถึงสามดอกเลยพ่ะย่ะค่ะ”

“เป็นสตรียิงธนูทีเดียวสามดอกเลยหรือ?”

“ไม่เพียงเท่านั้นเป้าธนูนางยังให้ตั้งห่างออกไป250ก้าวพ่ะย่ะค่ะ”

“อะไรนะ!!” คราวนี้ฮ่องเต้ถึงกับตาเบิกกว้าง เรื่องนี้มันน่าเหลือเชื่อเกินไปหรือไม่ หากเป็นเช่นนี้แคว้นโจวก็ยิ่งแข็งแกร่งดั่งเสือติดปีก เมื่อก่อนมีแม่ทัพฉือที่เป็นหัวหอกออกรบ ต่อมามีเหว่ยอ๋อง กุนซือเจียวลู่และรองแม่ทัพฉือ แค่นี้พวกเขาก็ไม่สามารถเอาชนะได้อยู่แล้ว แคว้นโจวดันมามีสตรีมีความสามารถเพิ่มขึ้นมาอีก หนทางที่จะเอาชนะก็คงยากขึ้นไปอีก

“เสด็จพี่ท่านจะไปชื่นชมนางทำไม”องค์หญิงฉินฟางหรูเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ

“ข้าก็เพียงแค่พูดไปตามความจริง เจ้าจะโมโหไปทำไม?”

“ฮึ! ข้าต้องหาทางเอาคืนนางแน่” องค์ชายฉินหย่งเล่อปรายตามองนางก่อนจะเอ่ยขึ้น

“จะทำอะไรก็คิดถึงแว่นแคว้นเอาไว้ให้มาก ๆ อย่าเอาความรู้สึกส่วนตัวไปทำตามอำเภอใจ เจ้าอาจรับผลของมันไม่ไหว”

แคว้นฉินต้องการดินแดนแคว้นโจวก็จริงแต่เขาไม่อยากสร้างความบาดหมางในตอนนี้ ยิ่งเหว่ยอ๋องประกาศชัดออกมาเช่นนี้ว่า คุณหนูใหญ่คือคนที่เขารัก หากทำให้เขาโกรธคาดว่าแคว้นฉินคงราบเป็นหน้ากลอง 

“พี่ชายของเจ้าพูดถูกอย่าเอาความรู้สึกส่วนตัวมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องบ้านเมือง แพ้ก็ต้องยอมรับอย่างสมศักดิ์ศรีให้สมกับเป็นองค์หญิงของแคว้นฉิน ทุกการกระทำของพวกเรามีผลต่อความเป็นอยู่ของราษฎร เพราะฉะนั้นคิดและไตร่ตรองให้ดี”

องค์หญิงได้ฟังก็สะบัดหน้าพรึดรู้สึกขัดใจเหลือจะกล่าว ก็เพราะศักดิ์ศรีอย่างไรเล่านางถึงต้องหาทางเอาคืน นางเป็นถึงองค์หญิงจะมาแพ้ให้บุตรสาวพ่อค้าได้อย่างไรกัน ฮ่องเต้และองค์ชายมองท่าทางขององค์หญิงก็ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา พวกเขาต้องสั่งคนให้คอยจับตาดูนางเอาไว้

แคว้นเป่ย

องค์ชายไป๋ซีห่าวและองค์หญิงไป๋ซูหนี่ว์ เมื่อกลับมาถึงวังก็รีบตรงเข้าไปหาฮ่องเต้เพื่อรายงานเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นทันที

“ถวายบังคมเสด็จพ่อ”

“ลุกขึ้นเถิด”

“เสด็จพ่อวันที่ไปเยือนแคว้นโจว ลูกได้ทำการปฏิเสธการประชันความสามารถไปพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้ได้ฟังก็ขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

“เหตุใดถึงต้องปฏิเสธ?”เมื่อฮ่องเต้ตั้งคำถามองค์ชายฉินหย่งเล่อจึงเริ่มเล่าตั้งแต่เริ่มต้น

“เสด็จพ่อรอบแรกเป็นองค์ชายจากแคว้นฉิน ขออนุญาตฮ่องเต้ ให้องค์หญิงแคว้นฉินประชันความสามารถกับคุณหนูใหญ่ ซึ่งเป็นบุตรสาวของคหบดีผู้มั่งคั่งแห่งแคว้นโจว ผลออกมาว่าคุณหนูใหญ่ฝีมือเก่งกาจหาใครเทียบได้จริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ”

“รอบสองเป็นการประลองระหว่างหยวนอ๋องจากแคว้นเจินกับคุณหนูใหญ่ โดยที่คุณหนูใหญ่เป็นฝ่ายเสนอการยิงธนูระยะห่าง250ก้าว” ฮ่องเต้ได้ฟังก็รีบสวนขึ้นมาอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“อะไรนะ!ระยะห่าง250ก้าว!! จะเป็นไปได้อย่างไร?”

“เป็นความจริงพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อเชื่อหรือไม่ว่านางใช้ลูกธนูถึงสามดอก อีกทั้งยิงเข้าเป้าพร้อมกันทั้งสามดอกอีกด้วยพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายไป๋ซีห่าวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง

“เป็นความจริงหรือเป็นเพียงสตรีแต่ฝีมือไม่ด้อยไปกว่าบุรุษเลยช่างน่าชื่นชม”

“เสด็จพ่อยังมีบทกวีที่นางเขียนข้าอ่านแล้วประทับใจยิ่งนัก กลอนบทนี้นางเขียนว่า 

“ร้อยวาจาไม่จริงใจก็ไร้ค่า”

“ร้อยสายตาไม่จริงใจก็ไร้ผล”

“ร้อยความคิดไม่จริงใจร้อยเล่ห์กล”

“ร้อยผู้คนไม่จริงใจก็ไร้ใจ”

ฮ่องเต้รับฟังอย่างเหม่อลอยและตกอยู่ในภวังค์ความคิด บทกลอนนี้ความหมายดีจริง ๆ แคว้นโจวช่างโชคดีที่มีสตรีมากความสามารถ บุรุษก็แข็งแกร่งเด็ดเดี่ยวมากความสามารถเช่นเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นเหว่ยอ๋อง กุนซือเจียวลู่หรือแม้แต่รองแม่ทัพฉือทุกคนล้วนมีวรยุทธสูงส่งหาใครเทียบได้ 

แผนการทำศึกพวกเขาก็คิดอ่านวางแผนได้อย่างแยบยล จนเอาชนะศึกได้แทบทุกครั้ง สามแคว้นไม่มีใครเอาชนะได้จนต้องยอมลงนามสงบศึกชั่วคราว อีกทั้งพื้นที่ของแคว้นโจวก็อุดมสมบูรณ์และเต็มไปด้วยแร่เงินแร่ทอง ทุกสิ่งอย่างล้วนเป็นสิ่งที่น่าอิจฉาที่สามแคว้นไม่อาจมีได้

“แล้วคุณหนูใหญ่นางมีคู่หมั้นคู่หมายแล้วหรือยัง?” พอฮ่องเต้เอ่ยถามประโยคนี้ องค์หญิงไป๋ซูหนี่ว์ก็ถอนใจออกมา

“เสด็จพ่อพอมาถึงการประชันในรอบที่สาม คุณหนูใหญ่ได้เอ่ยขอประชันความสามารถกับข้า เสด็จพี่ก็เลยขอถอนตัวเพราะเห็นข้าหวาดกลัวและไม่มีความมั่นใจ แต่กลับเป็นองค์หญิงแคว้นเจินที่อยากประลองวรยุทธกับนางแทน เหว่ยอ๋องก็เลยประกาศออกมาว่า คุณหนูใหญ่เป็นว่าที่พระชายา หากนางได้รับบาดเจ็บแม้แต่ปลายเส้นผม สัญญาสงบศึกก็จะเป็นอันยุติ และเขาจะไม่มีทางปล่อยให้คนที่ทำร้ายคนรักของเขาเอาไว้ เหว่ยอ๋องผู้นี้ได้ฉายาว่าเย็นชาโหดเหี้ยม แต่พอข้าได้เห็นแบบนี้ ข้าคิดว่าเขาช่างหล่อเหล่าองอาจสง่างามมากเพคะ”