ตอนที่51 มาขัดจังหวะการกิน

ทางด้านฟู่เหลียนอวี่และท่านหญิงฟู่เหลียนฮวาเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ก็ต้องแปลกใจกับสถานที่ที่ไม่คุ้นตา นี่มันที่ไหน? แล้วพวกนางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? 

“พี่หญิงนี่มันเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ? ที่นี่ที่ไหน?” ฟู่เหลียนอวี่เอ่ยด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและเริ่มหวาดกลัวขึ้นมา

“ข้าก็ไม่รู้จำได้ว่านอนอยู่ที่เตียง พอตื่นขึ้นมาก็อยู่ที่นี่แล้ว”

ฟู่เหลียนอวี่รีบลุกขึ้นแล้วเดินสำรวจดูรอบ ๆ ห้องที่เป็นบ้านหลังเก่า พอนางเปิดประตูออกไปดูยังด้านนอก รอบด้านเต็มไปด้วยป่ารกชัน รอบบริเวณเงียบสงัดดูวังเวงจนนางเริ่มขนลุกเพราะเริ่มรู้สึกกลัว ฟู่เหลียนอวี่จึงรีบปิดประตูแล้วกลับเข้ามาด้านใน “พี่หญิงที่นี่น่ากลัวมากเลยเจ้าค่ะ”

ฟู่เหลียนอวี่เมื่อไม่ได้ยินพี่สาวตอบกลับมา ก็รีบหันไปดูก่อนจะเห็นนางนั่งตัวแข็งค้าง ตาเบิกโพลงมองขึ้นไปด้านบน ฟู่เหลียนอวี่จึงรีบแหงนหน้าขึ้นไปดูบ้าง ก่อนจะตกใจแทบสิ้นสติ กรี้ดด!! นางกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจและหวาดกลัวสุดขีด

 สตรีชุดขาวสองนางนั่งอยู่บนขื่อ ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดอย่างน่าสยดสยอง เลือดสด ๆ ยังได้หยดลงมากระทบกับพื้นไม้ดังแปะ ท่ามกลางความเงียบสงัดโดยรอบ

“คุณหนูฟู่ พวกท่านจำพวกข้าไม่ได้หรือ พวกท่านใส่ยาพิษมาให้พวกข้าเองกับมือ ยาพิษนิทราอย่างไรละ” ลู่หลินเอ่ยด้วยเสียงเยียบเย็น จากนั้นนางก็จับมือลู่อันเหาะลงมายืนตรงหน้าท่านหญิงฟู่เหลียนฮวาและฟู่เหลียนอวี่ ก่อนจะแสยะยิ้มออกมาเมื่อเห็นพวกนางหวาดกลัวจนไม่กล้าขยับ วันนี้ลู่หลินและลู่อันแต่งหน้าออกมาได้น่ากลัวสุด ๆ จากฝีมือของลู่อัน

ลู่หลินเพิ่มความน่ากลัวขึ้นไปอีกด้วยการใช้พลังเรียกลม และทันได้นั้นเสียงลมก็พัดกันมากรูใหญ่ แรงลมทำให้บานประตูและหน้าต่างเปิดออกดังปัง!

“กรี๊ดดดด” ฟู่เหลียนอวี่และท่านหญิงกระโดดผวาเข้ากอดกันแน่น ยังไม่พอลู่หลินจับมือลู่อันแล้วใช้พลังลอยไปลอยมารอบ ๆ ห้อง

“กรี๊ดดด….คุณหนูลู่ ขะ..ข้ากลัวแล้วยกโทษให้ข้าเถอะนะ ข้ายอมรับผิดแล้ว”

“ยอมรับผิดเรื่องใดกัน?”

“ระ..เรื่องที่พวกข้าใส่ยาพิษนิทรา” ท่านหญิงสารภาพผิดด้วยร่างกายอันสั่นเทา ลู่หลินพุ่งเขามากำคงตรงลำคอของนางอย่างรวดเร็ว

“เรื่องวางเพลิงโรงเตี๊ยมก็เป็นเจ้าด้วยสินะ! ตอบมา!! หากเจ้าไม่พูด ชีวิตของพวกเจ้าสองคน คงต้องจบลงตรงนี้” ลู่หลินคำครามออกไปอย่างเกรี้ยวกราด ท่านหญิงยามนี้หวาดกลัวมากจนฉี่ราดออกมา ฟู่เหลียนอวี่ก็ไม่ต่างกันยามนี้หวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ

“เป็นข้าเองที่ให้คนลงมือวางเพลิง”ท่านหญิงรีบสารภาพออกมา

“เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!” พอได้ยินคำตอบทั้งลู่หลินและลู่อันก็โกรธจนยากจะระงับ จึงมือขึ้นมาตบไปที่ใบหน้าของพวกนางไม่ยั้ง สารเลว! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! ใบหน้าของพวกนางบวมฉึงขึ้นมาทันตาเห็น จากนั้นกุนซือเจียวลู่และรัชทายาทก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับคนของหน่วยสืบสวนของทางการ 

รัชทายาทมองคุณหนูตระกูลฟู่ด้วยสายตาเยียบเย็น เจียวลู่เองก็โกรธมากจนแทบจะปรี่เข้าไปฉีกพวกนางออกเป็นชิ้น ๆ ด้วยความโกรธ สตรีแพศยาสองคนนี้สมควรแล่เนื้อเอาเกลือให้ทรมานอย่างถึงที่สุด

ท่านหญิงและฟู่เหลียนอวี่พอเห็นทุกคนเข้ามาเช่นนี้ ก็รับรู้ได้ทันทีว่าเป็นกับดัก พวกนางตกหลุมพรางและสารภาพออกไปจนหมดทางรอดคงไม่มีอีกแล้ว คงต้องยอมรับผลที่ทำเอาไว้อย่างไร้ข้อโต้แย้ง

“จับพวกนางเข้าคุกหลวง” รัชทายาทเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงดุดัน แต่พอหันมามองลู่หลินและลู่อันเขาก็หลุดขำออกมา วันนี้พวกนางน่ากลัวจริง ๆ

ทางด้านลู่เสียนนางได้ช่วยท่านหมอแยกคนป่วยจนเหนื่อยล้า ทหารได้ทำกระโจมขึ้นมาเพิ่มอีกหลายกระโจม เพื่อเป็นที่พักของทหารและท่านอ๋องรวมถึงรองแม่ทัพฉือ ลู่เสียนเดินมานั่งข้างกองไฟ เหว่ยอ๋องมองนางด้วยความสงสาร ตั้งแต่นางมาถึงก็ไม่ได้หยุดพัก รีบตรงเข้าไปช่วยทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ จนตอนนี้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง นางจึงปลีกตัวมานั่งพัก เหว่ยอ๋องทรุดกายนั่งลงข้างนางก่อนจะยกมือมาลูบหัวนางเบา ๆ ก่อนจะกันไปรินน้ำมาส่งให้นาง

“ขอบพระทัยเพคะ”

“เหนื่อยมากหรือไม่?”

“เหนื่อยแต่ทนได้เพคะ” ลู่เสียนหันมาส่งยิ้มให้เขาอย่างร่าเริง รองแม่ทัพฉือเดินตามมานั่งด้วยเช่นกัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างผ่อนคลาย

“ที่นี่มีเพียงแค่สามหมู่บ้านมีกันประมาณสามร้อยกว่าคน หากควบคุมโรคได้ก็ไม่น่าจะแพร่ไปที่อื่นได้”

“ชายแดนตรงนี้ติดกับแคว้นใดหรือเจ้าคะ?”

“ติดกับแคว้นเจิน” พอได้ยินคำตอบว่าเป็นแคว้นเจิน ลู่เสียนก็เริ่มครุ่นคิด เพราะก่อนหน้านี้นางเคยได้ยินองครักษ์จางไห่มารายงานว่า กู้เว่ยหยางติดต่อกับหยวนอ๋องอยู่บ่อยครั้ง จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าสองคนนี้จะร่วมมือกัน แต่ว่าทำแบบนี้ก็เท่ากับเป็นกบฏเลยนะ เขาจะกล้าทำอย่างนั้นเชียวหรือ แต่ว่าหากได้รับผลประโยชน์มากพอ คนโลภย่อมกล้าทำแน่

“ใกล้ค่ำแล้วเจ้าหิวหรือไม่?” เหว่ยอ๋องเอ่ยถามขึ้นมาอย่างห่วงใย

เมื่อพูดถึงอาหารท้องของนางก็ร้องขึ้นมาทันที เวลายุ่ง ๆ จึงลืมเลือนเรื่องอาหารไปเสียสนิท ลู่เสียนกวาดตามองรอบ ๆ บริเวณ ทหารยังคงช่วยกันกางกระโจมอย่างน้อยขะมักเขม้น ลู่เสียนคิดว่าทุกคนก็คงเหนื่อยมากเหมือนกัน นางจะทำอาหารรอดีหรือไม่นะ แต่ว่าจะทำอะไรดีในมิติมีแต่ร้านยา แต่ว่าลองขอดูหน่อยเผื่อสวรรค์ใจดีและตามใจให้มา แต่แล้ว!

“นังหนู!ในนี้มีร้านค้ามาเพิ่มอีกร้านแล้ว แต่ว่าร้านนี้ขายข้าวของเครื่องใช้และยังมีเนื้อหมูเนื้อไก่อีกด้วยนะ” ชายชราบรรพบุรุษร้องบอกนางด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ลู่เสียนจึงหลับตาเพื่อเข้าไปในมิติ ก่อนจะเห็นร้านค้าขนาดใหญ่มีข้าวของเครื่องใช้มากมาย

ลู่เสียนจึงเดินไปหยิบตะกร้าเพื่อไปเลือกผักเเละเนื้อ นางคิดว่าจะทำซุปมันฝรั่งและต้มมาม่า ตอนนี้นางเหนื่อยมากจึงคิดว่าทำอะไรง่าย ๆ ดีกว่า พอนางลืมตาก็มาพร้อมของเต็มตะกร้า เหว่ยอ๋องและรองแม่ทัพฉือมองนาง ด้วยความทึ่งพร้อมยกยิ้มอย่างพอใจ

ลู่เสียนหลับตาอีกครั้ง คราวนี้นางไปเอาหม้อใบใหญ่มาสองใบ จากนั้นหยิบถ้วยมาใส่หม้อพร้อมช้อน ที่ลืมไม่ได้คือเครื่องปรุง ลู่เสียนเลือกเป็นถ้วยสังกะสี เพราะเบากว่าถ้วยเซรามิก เมื่อลืมตาอีกครั้งนางถึงกับเหงื่อแตกซิกเพราะของหนักมาก

เหว่ยอ๋องและรองแม่ทัพฉือรีบลุกขึ้นมาช่วย พร้อมเรียกตงหานและผิงอันให้เข้ามาช่วยอีกแรง เหว่ยอ๋องรีบดึงผ้ามาเช็ดเหงื่อให้นางอย่างใส่ใจ แต่แล้วจู่ ๆ ลู่เสียนก็ต้องหยุดชะงัก เพราะเสียงในหัวของนางดังขึ้นมาว่า “มีคนร้ายราว ๆ 100คนคาดว่าเป็นสุดยอดฝีมือ”

ลู่เสียนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธขึ้นมาทันที มาขัดจังหวะการกินของข้าทำไม รู้หรือไม่ว่าเวลาข้าโมโหหิวมันเป็นอย่างไร ลู่เสียนรีบเอ่ยบอกทุกคน “มีคนร้ายราว ๆ 100คนคาดว่ามีฝีมือด้านวรยุทธ” ทุกคนเมื่อได้ยินก็ลุกขึ้นเตรียมพร้อมทันที แต่ลู่เสียนกลับเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดุดัน

“ขอข้าทดสอบวิชาหน่อย เวลาข้าโกรธแบบนี้พลังยิ่งแข็งแกร่ง ทุกคนถอยออกไปด้านหลัง" มากัน100คนเหรอ? ข้าก็อยากรู้ว่า จะเพียงพอรองรับอารมณ์โกรธของข้าพอหรือไม่!!”