ตอนที่55 ต้องให้ได้รับบทเรียน

แคว้นโจว จวนตระกูลลู่

 

ลู่เสียนและลู่หลินกำลังนั่งกินอาหารที่สามารถบำรุงเลือดและร่างกายให้แข็งแรง เพราะเวลานี้เลือดของพวกนางทั้งสองคนเป็นเหมือนวัคซีนชั้นยอด และพวกนางก็ต้องใช้มันเป็นจำนวนมาก ลู่เสียนและลู่หลินใช้วิธีการเจาะเลือด แบบใช้เข็มทิ่มลงไปบนแขนแล้วปล่อยให้เลือดไหลลงไปใส่ถุงสำหรับใส่เลือด

 ในส่วนบริเวณที่นางต้มยา นางบอกให้ทหารองครักษ์ยืนคุ้มกันห้ามให้ผู้ใดเข้ามา เมื่อต้มเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว นางถึงเรียกให้องครักษ์มาช่วยหิ้วหม้อน้ำกระเจี๊ยบออกไป ยามนี้เตาถ่านได้ก่อขึ้นถึง20เตา เพื่อต้มน้ำกระเจี๊ยบแล้วนำไปแจกจ่ายให้กับทุกคน 

ลู่เสียนนำยาพาราเซตามอล เจลฆ่าเชื้อ ผ้าปิดจมูกและของใช้ที่จำเป็นอื่น ๆ ออกมามากมาย น่าแปลกที่ร้านยาของนาง ยิ่งหยิบของออกมาใช้ ก็ยิ่งเหมือนจะมีของมาเพิ่มให้เรื่อย ๆ นางจึงไม่ต้องกังวลว่าจะไม่พอ

ลู่เสียนทำด้านหน้าจวนเป็นเหมือนโรงพยาบาลเคลื่อนที่อย่างในยุคปัจจุบัน นางให้น้องสาวอีกสี่คนมาช่วยกันแจกผ้าปิดจมูก และตักน้ำกระเจี๊ยบแจกคนที่มายืนรอรับำ้กกระเจี๊ยบให้ทุกคนได้ดื่ม ส่วนหมอนางให้คอยวัดไข้และจ่ายยา ส่วนพื้นที่นอกเมืองหลวงนางให้ท่านรองแม่ทัพฉือ ท่านกุนซือเจียวลู่ ท่านแม่ทัพฉือ นำสิ่งของพร้อมหมอออกไปทำการช่วยเหลือ

ลู่เสียนและลู่หลินสอนและอธิบายเกี่ยวกับโรคระบาดไข้หวัดใหญ่ให้กับหมอทุกคนได้เข้าใจ เพื่อที่พวกเขาจะได้นำไปบอกกับผู้ป่วยทุกคนว่าควรจะต้องทำอย่างไร นางบอกหมอทุกคนว่าให้เน้นเรื่องการล้างมือให้สะอาดและทาเจลฆ่าเชื้อ แรก ๆ บรรดาหมอก็ไม่เข้าใจ ลู่เสียนจึงอธิบายให้ฟังอย่างละเอียดพวกเข้าจึงได้เข้าใจ

ส่วนคนที่ไม่ได้ติดโรคก็สามารถมารับผ้าปิดจมูกและรับน้ำกระเจี๊ยบไปดื่มได้ ลู่เสียนบอกทุกคนว่าน้ำกระเจี๊ยบที่นางต้มผสมยาต้านโรงระบาด ทุกคนจึงต้องดื่มป้องกันเอาไว้ เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น ก็ต่างพากันมาต่อแถวเพื่อรับน้ำกระเจี๊ยบกันยาวเหยียด และได้บอกต่อ ๆ กันไปว่าให้มาดื่มยาต้านโรคระบาด

“ทูลพระชายาทั้งสอง ฮ่องเต้ได้ให้รถม้ามารับเข้าวังพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์รีบเข้ามารายงานกับลู่เสียนและลู่หลิน ยามนี้เหว่ยอ๋องและรัชทายาท ให้ทุกคนเรียกพวกนางว่าพระชายา เพราะพวกเขาคิดว่าอย่างไรก็ต้องได้แต่งงานกันอยู่ดี จึงไม่จำเป็นต้องรอเข้าพิธีแล้วถึงเรียก อีกอย่างพวกเขาพอใจที่ให้ทุกคนเรียกพวกนางแบบนี้

ลู่เสียนและลู่หลินหยุดกินอาหารตรงหน้าก่อนยกน้ำส้มคั้นขึ้นมาดื่ม จากนั้นก็ลุกแล้วเดินตามองครักษ์ไปขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่หน้าจวน ลู่เสียนแวะบอกลู่อันและลู่เจินให้มาดูน้ำกระเจี๊ยบที่ต้มเอาไว้ นางบอกว่าหากเดือดแล้วก็ให้ยกลงจากเตา เดี๋ยวนางกลับมาถึงจะมาต้มใหม่

ห้องทรงอักษร

เมื่อลู่เสียนและลู่หลินมาถึงก็เห็นทุกคนมารอกันอยู่ก่อนแล้ว เหว่ยอ๋องและองค์รัชทายาทนั่งโดยมีเก้าอี้ว่างข้างกายไว้ให้พวกนางได้นั่ง ลู่เสียนและลู่หลินยอบกายทำความเคารพฮ่องเต้ ก่อนจะไปนั่งลงข้างพวกเขา ฮ่องเต้ยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเอ่ยอย่างอ่อนโยน

“ต้องขอโทษที่ให้คนไปรับพวกเจ้ามา พอดีข้าอยากฟังความคิดเห็นของพวกเจ้า ว่ามีความคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้ ท่านรองแม่ทัพฉือเชิญ” ฉือลี่เฉี่ยวจึงหยิบสาส์นขึ้นมาอ่านต่อหน้าทุกคน

“ทางแคว้นเป่ยก่อนหน้านี้ ส่งสาส์นมาขอยกเลิกสัญญายุติสงครามชั่วคราวเปลี่ยนเป็นสัญญาพันธมิตรที่ดีต่อกัน ซึ่งทางแคว้นเรายังไม่ได้ตอบกลับไป ผ่านไปสองวันแคว้นเป่ยส่งสาส์นมาขอความช่วยเหลือเกี่ยวกับโรคระบาด โดยเสนอค่าตอบแทนเป็นทองคำ100หีบ”

“ทางแคว้นฉินส่งสาส์นมาขอเป็นพันธมิตรเช่นเดียวกันและขอยกเลิกสัญญาเดิม และต้องการขอความช่วยเหลือเรื่องโรคระบาด ด้วยข้อเเลกเปลี่ยนว่า ให้ทางแคว้นโจวเป็นคนเสนอได้เลย”

“ส่วนแคว้นเจิน หยวนอ๋องได้มาขอสารภาพผิดด้วยตนเอง ว่าเขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังลอบฆ่าเหว่ยอ๋องและพระชายา เขายอมรับผิดทั้งหมดด้วยการเอาชีวิตมาแลก และหากว่าแคว้นโจวให้ความช่วยเหลือเรื่องโรคระบาด แคว้นเจินยินดีมอบทองคำ100หีบ และจะลงสัญญาเป็นพันธมิตรที่ดีตลอดไป”

“แต่ว่าเรื่องโรคระบาดข่าวหลุดออกมาว่า เป็นองค์หญิงไป๋อวี่ร่วมมือกับปรมาจารย์แพทย์พิษ ปล่อยโรคระบาดที่เขตแถบชายแดน จากนั้นโรคระบาดก็แพร่ระบาดไปทั่วรวมทั้งแคว้นเจินด้วย คนส่งข่าวบอกว่ายามนี้ทั้งองค์หญิงและปรมาจารย์แพทย์พิษ ป่วยหนักเพราะติดโรคระบาดด้วยเช่นกัน”

ลู่เสียนและลู่หลินหันไปมองหน้ากันเมื่อฟังจบ ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวสินะ จากที่ฟังมาทั้งหมดลู่เสียนคิดว่า แคว้นเป่ย แคว้นฉิน ควรให้ความช่วยเหลือแต่ก่อนจะลงนามในสัญญา ต้องร่างข้อตกลงให้ชัดเจน จะได้ไม่มีใครกล้าที่จะทำสงครามอีก

“ทูลฝ่าบาทแคว้นเป่ยและแคว้นฉินตอบรับการช่วยเหลือได้เพคะ แต่ว่าก่อนลงนามสัญญาเป็นพันธมิตร หม่อมฉันจะให้พวกเขาดูตัวอย่างก่อนตัดสินใจเพคะ” ฮ่องเต้และทุกคนได้ฟังก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ลู่เสียนจึงเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงแฝงความโกรธแค้นว่า

“หยวนอ๋องร่วมมือกับตระกู้และตระกูลฟู่ กระทำความผิดมากมาย ด้วยการให้คนใส่ร้ายหม่อมฉัน วางเพลิงโรงเตี๊ยม ให้คนยักยอกเงินในแต่ร้านค้า ส่งนักฆ่ามาสังหารท่านอ๋องและหม่อมฉัน ครั้งแล้วครั้งเล่า ล่าสุดที่ไม่น่าให้อภัยก็คือการปล่อยโรคระบาด”

 “คนบริสุทธิ์มากมายต้องมารับกรรมโดยที่ไม่รู้เรื่องอันใด การกระทำเช่นนี้เป็นการกระทำที่เลือดเย็นที่สุด เพราะฉะนั้นแคว้นเจิน หม่อมฉันจะต้องไปเชือดไก่ให้ลิงดู อีกสองแคว้นจะได้ตัดสินใจก่อนจะลงนาม หากว่าในวันข้างหน้าหลงลืม ทำผิดขึ้นมาจะได้รู้ว่าผลของมันเป็นเช่นไร”

“แน่นอนว่าผู้คนบริสุทธิ์หม่อมฉันต้องช่วยเหลืออย่างแน่นอน แต่ว่าคนที่ทำความผิด อย่างไรหม่อมฉันก็ต้องให้ได้รับบทเรียนอย่างสาสม ฝ่าบาทมีความคิดเห็นเช่นไรเพคะ?”

ฮ่องเต้ฟังนางพูดก็ขนลุกแผ่นหลังเย็นวาบ นางงดงามมากจนดูไม่ออกว่า ยามที่โกรธแค้นจะดุดันได้มากขนาดนี้ แต่ว่าก็เหมาะกับเหว่ยอ๋องดีโหดเหี้ยมทั้งคู่

“เรื่องนี้ข้าให้เจ้าและเหว่ยอ๋องตัดสินใจเลย ข้าเชื่อว่าเจ้าคงทำอย่างมีเหตุผล ขอเพียงอย่างเดียวอย่าทำร้ายคนบริสุทธิ์”

“เสด็จพ่อสบายพระทัยได้ลูกและนางจะคิดและไตร่ตรองให้รอบคอบพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้ยกยิ้มอย่างพอใจ 

“ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันและท่านอ๋องคงต้องรีบเดินทาง เหตุการณ์ทางนี้มีลู่หลินอยู่ช่วยเพคะ นางเก่งและมีความสามารถไม่แพ้หม่อมฉัน ไว้ใจนางได้เพคะ”

“ได้พวกเจ้าไปเถิดระวังตัวด้วย”