Startseite / รักโบราณ / นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ / บทที่ 6 กับดักร้ายที่เขาก้าวเข้าไปเอง

Teilen

บทที่ 6 กับดักร้ายที่เขาก้าวเข้าไปเอง

last update Veröffentlichungsdatum: 10.04.2026 11:46:25

บทที่ 6

กับดักร้ายที่เขาก้าวเข้าไปเอง

“ขอบพระทัยไทเฮาที่ทรงพระเมตตาเอ่ยชมเพคะ...”

 ชิงเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยให้ดูราวกับคนฝืนเข้มแข็ง “ทูลตามตรง... ชุดนี้มิใช่ผ้าไหมจากบ้านเกิดของหม่อมฉันหรอกเพคะ หม่อมฉันเดินทางมาตัวเปล่ามิมีสิ่งใดติดตัวมามากมาย แต่โชคดีที่ได้รับความเมตตาจากเหล่าพี่น้องพระสนมที่พร้อมใจกันมอบชุดและเครื่องประดับเหล่านี้ให้เป็นของรับขวัญน้องใหม่อย่างหม่อมฉัน...”

นางหยุดหายใจครู่หนึ่งพลางกวาดสายตามองเหล่าสนมที่เริ่มหน้าถอดสี

“แม้ของเหล่านี้จะดูผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานหรือชำรุดไปบ้าง แต่มันคือน้ำใจชิ้นแรกที่คนต่างถิ่นอย่างหม่อมฉันได้รับในวังหลังแห่งนี้ หม่อมฉันซาบซึ้งใจจนมิอาจเก็บไว้เฉย ๆ จึงต้องนำออกมาสวมใส่เพื่อประกาศให้ทุกคนในงานมงคลวันนี้ได้รู้ว่า... พี่น้องสนมแคว้นเฉียนเป่ยนั้นช่างใจกว้างและเมตตาต่อคนต่างแคว้นเพียงใดเพคะ”

ความเงียบงันประหนึ่งสุสานเข้าปกคลุมโถงจัดเลี้ยงทันที! คำพูดที่ดูเหมือนยกยอนั้นกลับกลายเป็นการประจานความใจแคบและพฤติกรรมต่ำทรามของคนแคว้นเฉียนเป่ยที่รุมรังแกสตรีตัวคนเดียวอย่างเจ็บแสบที่สุด ขุนนางต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ทูตจากต่างเมืองเริ่มซุบซิบถึงความเสื่อมเสียที่แคว้นชิงอวิ๋นปฏิบัติต่อองค์หญิงต่างแคว้นเช่นนี้

“นี่มัน...” ไทเฮาถึงกับน้ำท่วมปาก ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้แดงก่ำด้วยความอับอายที่ถูกเด็กวานซืนตลบหลังจนหน้าหงาย

“ตรวจสอบให้ดีเล่า ข้าไว้ใจเจ้านะ สวี่หลัน” เสียงเย็นเยียบของเยี่ยนหมิงเทียนดังแทรกขึ้น เขาที่นั่งนิ่งมาตลอดหันไปปรายตามองฮองเฮาผู้เป็นเจ้าของนามด้วยสายตาเรียบเฉยแต่แฝงการกดดัน “ชื่อเสียงของข้าและแคว้นเฉียนเป่ย มิควรถูกทำลายลงเพราะความละเลยของเจ้า”

ฮองเฮาหน้าเสียเอ่ยรับคำเสียงแผ่ว “เพคะฝ่าบาท”

จากนั้นเยี่ยนหมิงเทียนจึงเลื่อนสายตาคมกริบกลับมาจ้องมองร่างบางที่ยืนอยู่กลางห้อง แววตาของเขาดูราวกับจะมองให้ทะลุเข้าไปถึงวิญญาณของนาง เขาดูออกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้คือแผนการที่ถูกวางมาอย่างแนบเนียน เป็นการตบหน้าคนทั้งวังหลังในคราวเดียว แม้ในใจจะรู้ว่านางกำลังเสแสร้งแสดงงิ้วบทผู้ถูกรังแก แต่ลึก ๆ เขากลับรู้สึกทึ่งและชอบใจในความเฉลียวฉลาดที่เต็มไปด้วยพิษสงของสนมจากต่างแคว้นผู้นี้

...และนอกเหนือจากผลลัพธ์ที่ประจักษ์ต่อหน้า เรื่องที่คืนนี้เขาถูกบังคับกลาย ๆ ว่าหากไม่อยากให้ชื่อเสียงว่าคนแคว้นเฉียนเป่ยรังแกองค์หญิงจากต่างแคว้นเป็นจริง เขาก็ต้องไปหานางเพื่อปลอบขวัญนางถึงตำหนักด้วยก็คงอยู่ในแผนการนางเช่นกัน

ยามวิกาลอันเงียบสงัด เยี่ยนหมิงเทียนก้าวผ่านธรณีประตูตำหนักเป่าเย่วเข้ามาอย่างเงียบเชียบราวกับพยัคฆ์ที่ลอบล่าเหยื่อในความมืด เขาโบกมือไล่เหล่านางกำนัลและขันทีที่เฝ้าอยู่หน้าห้องบรรทมออกไปจนสิ้น แววตาคมกริบฉายประกายลุ่มลึกที่ยากจะอ่านออก แม้จะรู้เต็มอกว่าสตรีผู้นี้ช่างมากเล่ห์และเพิ่งจะปั่นหัวคนทั้งวังหลังมา เมื่อความปรารถนาที่จะรู้ว่านางจะมีแผนการอันใดต่ออีกมากกว่าเหตุผลก็ได้นำพาเขามาหยุดที่นี่

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องบรรทมของชิงเยว่ กลิ่นหอมกรุ่นของดอกไม้แสนคุ้นเคยผสมผสานกับไอน้ำอุ่นก็พุ่งเข้าปะทะโสตประสาท เลือดในกายเริ่มเดือดพล่านอย่างที่เขาไม่คาดคิดว่าไฟในกายจะจุดติดง่ายเพียงนี้ ...เสียงน้ำกระเพื่อมไหวแผ่วเบาดังมาจากหลังฉากกั้นไม้ฉลุลายวิจิตรบ่งบอกว่าคนที่เขาต้องการพบกำลังทำอันใดอยู่ได้เป็นอย่างดี

เยี่ยนหมิงเทียนยิ้มมุมปากทันใด “มากเล่ห์นัก...”

รู้ทั้งรู้ว่าเป็นกับดักแต่เขาก็เดินเข้าไปใกล้ฉากกั้นนั้น ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือแผ่นหลังเปลือยเปล่าขาวเนียนละเอียดดุจหยกสลักชั้นเลิศที่บัดนี้เปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำใสพราวระยับเกาะตามผิวเนียน ชิงเยว่กำลังเกยไหล่มนไว้กับขอบถังไม้ พลางสะบัดเรือนผมสีดำขลับที่เปียกชุ่มจนหยดน้ำไหลหยดลงบนร่องหลังงดงาม นางเอ่ยขึ้นโดยมิได้หันมามอง ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความออดอ้อนและเอาแต่ใจเล็กน้อย

“จางมามาหรือ... เจ้าหยิบผ้าขนหนูมาขัดหลังให้ข้าหน่อยสิ นวดแรง ๆ หน่อยนะ ข้าเหนื่อยล้ามาทั้งวันแล้ว”

เยี่ยนหมิงเทียนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง จ้องมองหยดน้ำที่ไหลพาดผ่านร่องกระดูกสันหลังที่งดงามก่อนจะจมหายไปในผิวน้ำเบื้องล่าง ลำคอของเขาแห้งผากขึ้นมาทันที ส่วนชิงเยว่เมื่อเห็นว่าคนรับใช้ยังนิ่งเฉยนางจึงมั่นใจสิ่งที่ตนเองคิดไปใหญ่จึงสวมบทบาทต่อด้วยการขมวดคิ้วมุ่นพลางขยับกายจนน้ำในถังกระเพื่อมไหว

“ทำไมถึงยังไม่มาอีก... ข้าบอกให้ขัด...”

พูดไม่ทันจบ ร่างบางก็หมุนกายกลับมาหมายจะเอ็ดตะโร ทว่าการหมุนตัวอย่างกะทันหันนั้นกลับเป็นการจงใจอวดโฉมปทุมถันอวบอิ่มชูชันพ้นขอบน้ำขึ้นมาท้าทายสายตา ยอดถันสีหวานสั่นระริกยามปะทะกับอากาศเย็นชืดภายนอก ชิงเยว่เบิกตากว้าง ทำทีเป็นตกใจสุดขีดเมื่อเห็นว่าผู้ที่ยืนค้ำศีรษะนางอยู่มิใช่มามาคนสนิท แต่เป็นโอรสสวรรค์ที่จ้องมองนางด้วยสายตาราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว

“ว้าย! ฝ่าบาท!”

นางอุทานเสียงหลง รีบยกมือน้อย ๆ ขึ้นมาปกปิดความเต่งตึงที่ใหญ่เกินกว่าจะซ่อนมิด พลางถดกายลงไปในน้ำจนเสียงน้ำแตกกระเซ็นเปียกไปทั่วพื้น ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงลำคอและแผ่นอกขาวนวล ท่าทางที่ดูตื่นตระหนกและไร้เดียงสานั้นถูกแสดงออกมาได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติจนน่าใจหาย

เยี่ยนหมิงเทียนส่งเสียง หึ ในลำคอก่อนหรี่ตาคมกริบมองแม่กระต่ายแสนกลที่สั่นระริกอยู่ในถังน้ำด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยไฟกามอารมณ์ที่ถูกจุดขึ้น

“เลิกเล่นงิ้วเสียที... รีบแต่งตัวแล้วออกมาหาข้า อย่าให้ข้าต้องเป็นคนลงไปลากเจ้าขึ้นมาเอง”

รับสั่งเสร็จเขาก็หมุนกายเดินจากไปทันที ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความกดดันที่ทำให้บรรยากาศในห้องร้อนระอุขึ้น เยี่ยนหมิงเทียนทิ้งตัวลงนั่งรออยู่บนเตียงกว้าง แผ่นหลังพิงกับหัวเตียงพลางสูดลมหายใจลึกเพื่อข่มอารมณ์ดิบที่เริ่มพลุ่งพล่านจนมังกรใต้ร่มผ้าเริ่มตื่นตัว...

Lies dieses Buch weiterhin kostenlos
Code scannen, um die App herunterzuladen

Aktuellstes Kapitel

  • นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ    บทส่งท้าย 4

    บทส่งท้าย 4ภายในศาลาริมน้ำอันร่มรื่นของจวนรุ่ยอ๋อง บรรยากาศการรับประทานอาหารมื้อกลางวันของสองเจ้านายช่างดูแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เฟยอวี้ในชุดคลุมผ้าไหมตัวกว้างสีหวาน นั่งเอนกายอย่างสง่างามโดยมีหมอนนุ่มรองแผ่นหลัง ครรภ์ของนางเห็นว่านูนกว่าเดิมชัดเจนบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยของอร่อยนานาชนิด โดยเฉพาะขาหมูน้ำแดงที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล เฟยอวี้คีบเนื้อนุ่มเข้าปากด้วยความสำราญใจ แววตาเป็นประกายสดใส ต่างจากบุรุษผู้เกรียงไกรที่นั่งอยู่ห่างออกไปรุ่ยอ๋องที่เคยสง่างามแต่บัดนี้ใบหน้าคมสันกลับซีดเซียวราวกับกระดาษ เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าสีเข้มปิดจมูกไว้แน่น ดวงตาคมกริบที่เคยสยบศัตรูนับหมื่นกลับดูโรยแรงและสั่นระริกทุกครั้งที่กลิ่นอาหารลอยมาปะทะ“อุ่ก...” เขาชะงักพลางหันหน้าหนี กลิ่นขาหมูที่ชายารักกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยกลับเหม็นจนเขาแทบจะรักษามาดพยัคฆ์ไว้ไม่อยู่“ท่านพี่ ทรงเป็นอย่างไรบ้างเพคะ? ลองชิมสักคำไหม ขาหมูนี้เชฟทำได้นุ่มลิ้นนัก” เฟยอวี้แสร้งถามด้วยน้ำเสียงซื่อ ๆ ทว่ามุมปากกลับแอบกลั้นยิ้มขำเมื่อเห็นสามีขยับหนี“เจ้า... เจ้ากินเถิดเสี่ยวเฟย พี่แค่นั่งดูเจ้าก็พอ” เขาตอบเสียงอู้อี้ผ่านผ้าเช็ดหน้า แต่

  • นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ   บทส่งท้าย 3

    บทส่งท้าย 3นางผลักเขาเบา ๆ ให้แผ่นหลังกว้างพิงกับขอบหินอ่อน ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนกายเข้าหาแทรกตัวอยู่ระหว่างขาแกร่งของเขาในน้ำที่เริ่มร้อนรุ่ม มือซุกซนเริ่มลูบไล้ไปตามแผงอกที่มีมัดกล้ามสมบูรณ์ ลากผ่านหน้าท้องที่ตึงเคร่งลงไปสู่เบื้องล่างใต้ผิวน้ำ สัมผัสที่แผ่วเบาแต่จงใจปลุกเร้านั้นทำให้รุ่ยอ๋องถึงกับต้องขบกรามแน่นนางไม่ยอมให้เขาเป็นฝ่ายคุมเกมฝ่ายเดียวอีกต่อไป มือเรียวเล็กลากไล้ลงไปสัมผัสกับแก่นกายที่ตึงเคร่งภายใต้น้ำร้อนอุ่นจัด สัมผัสที่นุ่มนวลแต่หนักแน่นจงใจวนเวียนอยู่ตรงจุดอ่อนไหว ทำเอาเยี่ยนจงเหลียนถึงกับสะดุ้งโหยง ลมหายใจของเขาขาดช่วงไปทันที“เฟยอวี้... เจ้า...” เขาพร่าเสียงเรียกนางคล้ายจะปรามแต่กลับเต็มไปด้วยแรงอารมณ์นางไม่ตอบใบหน้างามค่อยเคลื่อต่ำลงมุดลงใต้ผิวน้ำชั่วครู่ สัมผัสจากริมฝีปากที่อุ่นจัดและปลายลิ้นที่ร้ายกาจของนางทำเอาเยี่ยนจงเหลียนแทบจะสิ้นสติ เขาตกใจในความใจกล้าของนาง ทว่าความเสียวซ่านที่โถมเข้าใส่ระลอกแล้วระลอกเล่ากลับทำให้เขาแทบคลั่ง สตรีที่เคยอ่อนหวานบัดนี้กลายเป็นนางมารยั่วสวาทที่ปรนเปรอเขาจนสติกระเจิง“อา... พอ... พอก่อนเฟยอวี้” เยี่ยนจงเหลียนครางกระเส่า มือห

  • นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ    บทส่งท้าย 2

    บทส่งท้าย 2“ทีเสด็จพี่รบกวนเวลาสงบสุขของกระหม่อมคราแล้วคราเล่า กระหม่อมยังไม่ว่าอันใดเลย!” เยี่ยนจงเหลียนเอ่ยประชดประชันอย่างไม่เกรงกลัว “คอยดูเถิด กระหม่อมจะมาเรียกพระองค์ตอนดึกสงัด ในยามที่พระองค์กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับเหล่าสนมบ้าง ถึงตอนนั้นเสด็จพี่คงจะทรงเข้าใจความรู้สึกของกระหม่อม!”แทนที่จะโกรธเคือง ฮ่องเต้กลับทรงระเบิดเสียงหัวเราะอย่างสำราญพระทัย แววตาคู่นั้นดูนิ่งสงบผิดกับน้องชายที่กำลังเดือดพล่าน “เจ้าก็เอาสิ... ข้ามิได้ว่าอะไรเจ้าเสียหน่อย หากเจ้ามีปัญญาเรียกข้าออกมาจากกองฎีกาพวกนี้ได้น่ะนะ”รุ่ยอ๋องชะงักไปเล็กน้อย จริงที่ว่าพี่ชายของเขาเป็นฮ่องเต้ผู้บ้างานยิ่งกว่าสิ่งใด เหล่าสนมนางในนับร้อยในวังหลังก็เป็นเพียงดอกไม้ที่ประดับไว้ตามธรรมเนียม หาได้มีสตรีนางใดเคยทำให้จักรพรรดิผู้เย็นชาองค์นี้เสียอาการได้เหมือนที่เฟยอวี้ทำกับเขา“ข้าเรียกเจ้ามา เพราะเห็นว่าเจ้าเหนื่อยยากมานาน...” ฮ่องเต้ทรงคลี่ราชโองการฉบับหนึ่งโยนให้ผู้เป็นน้องอย่างเป็นกันเอง “ข้าจะมอบวันหยุดยาวให้เจ้าพารุ่ยหวังเฟยไปพักผ่อน จะไปแช่น้ำพุร้อนหรือไปที่ใดก็เชิญตามใจเจ้า ข้าจะไม่ให้ใครไปกวนใจเจ้าแม้แต่คนเดียว”แม

  • นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ   บทส่งท้าย 1

    บทส่งท้าย 1สามวันก่อนถึงกำหนดการประหารชีวิตของฉู่เจิ้งหนาน บรรยากาศในคุกหลวงอันหนาวเหน็บและอับชื้นชวนให้หดหู่ตั้งแต่ก้าวเดินเข้าไป แต่เฟยอวี้ก็ยังคิดจะมาหาผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นบิดาฉู่เจิ้งหนานถูกจองจำในสภาพนักโทษประหารด้วยความผิดฐานสมคบคิดกับกองกำลังเถื่อนนอกด่านที่ลอบเข้ามาสร้างความวุ่นวายในเมืองหลวงช่วงเร็ว ๆ นี้ แต่ตระกูลฉู่รอดพ้นจากการถูกประหารเจ็ดชั่วโคตรมาได้ ก็เพราะเฟยอวี้ร่วมมือกับพี่ชายคนโตอย่างฉู่หยุนเซียว โดยใช้ความลับของเจ้าตัวเป็นเครื่องต่อรองเพื่อเข้าถึงหลักฐานมัดตัวบิดาใจทมิฬผู้นี้ได้เยี่ยนจงเหลียนยืนเคียงข้างเฟยอวี้อยู่หน้ากรงขัง แววตาของเขายังคงเย็นชาดุจน้ำแข็งขณะจ้องมองชายในกรงที่สภาพดูไม่ได้ แต่ถึงกระนั้นฉู่เจิ้งหนานก็ยังใช้สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเกลียดชังไม่ต่างจากเดิมมองเฟยอวี้เช่นเดิม“ข้ามาที่นี่... เพื่อถามคำถามเดียวที่ยังติดค้างในใจ” เฟยอวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ทำไมท่านต้องฆ่าท่านแม่ ท่านทำลงไปได้อย่างไร”ฉู่เจิ้งหนานหัวเราะร่าทันใด เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูบ้าคลั่งทว่าสงบงันอย่างน่าขนลุก “ใช่! ข้าลงมือเอง ข้าเป็นคนสั่งวางยาแม่เจ้า!” เขาตะคอกใส่หน้ากร

  • นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ   บทที่ 40 ฟื้นเถอะ

    บทที่ 40บัดนี้สติที่เหลือเพียงน้อยนิดของเฟยอวี้ล่องลอยอยู่ในมิติที่ไร้ขอบเขต พื้นที่รอบกายขาวโพลนอ้างว้างจนสุดลูกหูลูกตา นางก้าวเดินไปบนความว่างเปล่าอย่างคนหลงทาง กระทั่งเบื้องหน้าปรากฏร่างเงาสูงส่งที่แผ่กลิ่นอายกดดันดั่งเขาคือผู้ควบคุมโลกใบนี้“เจ้าใกล้ตายแล้ว... เฟยอวี้” เสียงนั้นดังกังวานคล้ายจะเย้ยหยัน “เจ้าสละชีวิตเพื่อช่วยสามี ทั้งที่เป้าหมายของเขาก็คือการส่งเจ้ากลับมาเกิดใหม่คือเพื่อให้เจ้าได้มีชีวิตอีกครั้งแท้ ๆ”เฟยอวี้ชะงักฝีเท้า หัวใจที่ดวงจิตสั่นไหวด้วยความสับสนกับคำพูดของบุรุษแปลกหน้าตรงหน้า “หมายความว่าอย่างไร... อะไรคือที่ท่านบอกว่าใครเป็นคนส่งข้ากลับมา?”ร่างเงานั้นเค่นหัวเราะทุ้มต่ำก่อนเอ่ยตอบ “ช่างน่าเสียใจแทนคนที่อุตส่าห์แลกทุกสิ่งเพื่อดึงเจ้ากลับมาจากความตายในชาตินั้นเสียจริง... รุ่ยอ๋องของเจ้าอย่างไรเล่า! ในอดีตชาติที่เจ้าจากไปอย่างเดียวดาย เขาใช้บารมีทั้งชีวิตของชาติก่อนที่สั่งสมมา สละทั้งบุญวาสนาและตบะทั้งหมดเพียงเพื่อแลกกับโอกาสให้เจ้าได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง”หยาดน้ำตาไหลรินอาบสองแก้มของเฟยอวี้ทันทีที่ความจริงถูกเปิดเผย ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้ามาจุกที่อกจนแทบจะ

  • นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ    บทที่ 39 อย่าคิดว่าไม่มีใครรู้

    บทที่ 39เฟยอวี้สาวเท้าไปตามเส้นทางเงียบสงัดมุ่งสู่สวนดอกเหมยตามสถานที่นัดหมาย เบื้องหน้าคือแผ่นหลังของบิดาที่นางเคยเคารพและถามหาความเมตตา ทว่าในยามนี้ เมื่อภาพเหตุการณ์ในชาติก่อนและความจริงที่ได้รับรู้จากจ้าวซื่อผุดขึ้นมาในหัว นัยน์ตาของนางก็กลับกลายเป็นเย็นเยียบไร้ความรู้สึกใดบิดาหันกลับมามองนางด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและเข้าเรื่องทันทีอย่างไร้เยื่อใย "ข้านัดเจ้ามาเพราะอยากเตือนให้เจ้าเลิกทำตัวเป็นศัตรูกับตระกูลฉู่เสียที ไม่ว่าเจ้าจะแค้นเคืองจ้าวซื่อเพียงใดแต่ข้านั้นจัดการให้เจ้าแล้ว และอย่าลืมข้าคือบิดาที่เลี้ยงดูเจ้ามาจนได้ดีเป็นถึงพระชายา!"เฟยอวี้แค่นยิ้มหยัน แววตานิ่งสงบจนน่ากลัว “เจิ้งหนาน... เจ้าไม่ได้ทำสิ่งใดเลย ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนเป็นผลจากการกระทำของพวกเจ้าเองทั้งสิ้น ส่วนเรื่องที่ท่านเลี้ยงดูข้ามา...” นางเว้นจังหวะพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “ข้ายังสงสัยนักว่าท่านเลี้ยงข้ามาเพื่อให้เป็นหมากในมือหรือบุตรสาวกันแน่”สีหน้าของเจิ้งหนานเปลี่ยนไปชั่วครู่ แววตาที่สั่นไหวเล็กน้อยไม่อาจรอดพ้นสายตานางไปได้ “ทำอะไรไว้ อย่าคิดว่าไม่มีใครรู้ ท่านเองก็เตรียมรับผลกรรมที่ก่อไว้ด้วยเถิ

  • นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ   บทที่ 5 ของกำนัลจากเพื่อนสนม

    บทที่ 5ของกำนัลจากเพื่อนสนมหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจหยั่งเชิงที่ตำหนักเต๋อเฟย ชิงเยว่ก็ก้าวเดินกลับสู่ตำหนักเป่าเย่วของตนทว่าทันทีที่ฝีเท้าเหยียบเข้าสู่เขตเรือน บรรยากาศอึดอัดขัดตาก็เข้าปะทะทันทีเหตุเพราะขันทีซิงอวี่รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าแจ้งข่าวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า“พระสนม... เกิดเรื่องใหญ่

  • นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ   บทที่ 4 โรคมังกรสงบ

    บทที่ 4โรคมังกรสงบยามดึกสงัด ณ ตำหนักบรรทมส่วนพระองค์ของฮ่องเต้แคว้น เยี่ยนหมิงเทียนก้าวเดินกลับมาด้วยฝีเท้าที่เร่งรีบจนผิดสังเกต เมื่อก้าวพ้นธรณีประตูเขาไม่รอช้าที่จะสั่งการด้วยสุ้มเสียงเฉียบขาดทันใด“เกาเต๋อเฉิง... ให้คนข้างนอกออกไปให้หมด และห้ามใครเข้ามารบกวนข้าเด็ดขาด!”ทันทีที่ความเงียบเข้าป

  • นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ   บทที่ 3 มังกรตื่นจากการหลับใหล

    บทที่ 3มังกรตื่นจากการหลับใหลชิงเยว่ย่อกายอย่างนอบน้อมก่อนจะหายเข้าไปหลังฉากกั้นเพียงครู่เดียวแล้วเดินกลับออกมาพร้อมกับถุงหอมปักลายวิจิตรบรรจง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่โชยออกมานั้นนุ่มนวลและแปลกใหม่จนเยี่ยนหมิงเทียนต้องเลิกคิ้วมอง“นี่คือถุงหอมสูตรพิเศษเพคะ กลิ่นของมันจะช่วยให้ลมปราณเดินสะดวกและคลายความ

  • นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ   บทที่ 2.2

    บทที่ 2.2ยามราตรีที่ลมเย็นพัดผ่านโถงทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เยี่ยนหมิงเทียนก้าวเดินเนิบนาบโดยไร้ซึ่งเกี้ยวประจำตำแหน่ง ท่วงท่าที่ดูไม่รีบร้อนนั้นมิใช่ความสุนทรีย์ ทว่ากลับแฝงไปด้วยความเย็นชา การที่โอรสสวรรค์เลือกเดินเท้ามายังตำหนักของสนมที่ถูกส่งมาเป็นหมากเชื่อมสัมพันธ์เช่นนี้ ย่อมเป็

Weitere Kapitel
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status