๓ ลืมไม่ลง

ผู้ใดจะคิดเล่าว่าบุรุษผู้นั้นจะไม่รู้นักเหน็ดเหนื่อยเคี่ยวกรำนางอยู่หลายชั่วยามทำราวกับว่าอดยากไม่ได้แสบสมกับสตรีมาเนินนานเป็นปีกว่าชุนฟางชินจะถูกปล่อยให้เป็นอิสระก็พลันถึงยามรุ่งสางของวันใหม่แล้ว

ทว่านางปิดเปลือกตานอนหลับไปไม่ทันไรก็พลันมีสาวใช้เคาะประตูเข้ามาปลุกเสียแล้วใบหน้าคนงามยามนี้จึงดูหม่นหมองและบูดบึ้งอยู่มาก    

ชุนฟางชินอ้าปากห้าวครั้งแล้วครั้งเล่า “รีบๆ หน่อยเสียมารดาอยากจะกลับไปนอนแล้ว”

“พี่หญิง…”

เผ่ยเหยียนซือถอนหายฮึดฮัดออกมา “คิดว่าเจ้าเหนื่อยเป็นแต่เพียงผู้เดียวรึไร ไม่เห็นหรือว่านางต้องตื่นแต่เช้าตรู่กว่าเจ้าเมื่อมายกน้ำชาให้”

พอบุรุษผู้นี้พูดออกหน้าให้เช่นนี้ถิงเฟยพลันแอบลอบยิ้มกรุ่มกนิ่มอย่างสะใจ

เหอะ! นางหรือจะอยากเป็นภรรยารอง!

รอก่อนเถิด..อีกไม่นานนางจะเขี่ยสตรีผู้นี้ออกไปให้พ้นมาง

ถิงเฟยปรายสายตามองเผ่ยเหยียนซืออย่างอ่อนโยน “ช่างเถอะเจ้าค่ะท่านพี่ ข้าเข้าใจได้ว่าพี่หญิงรงเหน็ดเหนื่อยอีกทั้งยังไม่ยอมรับชา” น้ำเสียงหวานที่เอ่ยออกมาล้วนเต็มไปด้วยความน้อยใจทั้งสิ้น

มีหรือเขาจะสู้มารยาหญิงได้!

นางกำลังดูบทละครที่โรงน้ำชาอยู่งั้นหรือ…ชุนฟางชินกลอกสายตาไปมองด้วยความเบื่อหน่าย

นางกระแอมไอทีหนึ่งก่อนเถอะ “ข้ากำลังดูละครอยู่งั้นรึ”

“ชุนฟางชิน” เผ่ยเหยียนซือขึ้นเสียง

ว่าจาที่ออกจากอีกฝ่ายล้วนเต็มไปด้วยความเหน็บแนมเสียดทออีกฝ่ายไม่น้อย เขาพอจะเข้าใจได้ว่านสงไม่พอใจที่เข้าแต่งภรรยาอีกคนทว่านางได้เป็นถึงภรรยาเองแล้วยังไม่พอใจอีกหรือไร ไฉนไม่ใจกว้างให้มากหน่อย

สายตาคมกริบเพ่งมองชุนฟางชินด้วยความดูแคลน

“ท่านพี่ใจเย็นๆ ก่อนเถอะเจ้าค่ะ” ผิงเฟยเอ่ยปรามก่อนจะยกรินน้ำชาใส่จอกให้แก่อีกฝ่าย “ผิงเฟยคารวะพี่หญิง…นับจากนี้จะเป็นภรรยาอีกคนช่วยพี่หญิงปรนนิบัติท่านพี่เจ้าค่ะ”

ช่วยดูแลงั้นรึ!

เหอะ! นางแย่งสามีของเจ้าของร่างจนตรอมใจตายไปแล้ว

ชุนฟางชินระบายยิ้มจางๆ สายตาปรายมองสตรีตรงหน้า ดูแล้วหน้าตาก็หาได้ขี้ริ้วขี้เหร่แต่อย่างว่า.. “เผ่ยเหยียนซือรึ”

“…..”

“หากอยากได้ก็เอาได้เถอะ” พอสิ้นสุดประโยคนางพลันลุกขึ้นพรวดโดยไม่สนใจสตรีตรงหน้าหรือแม้แต่เกรงกลัวบุรุษผู้นั้นเลยด้วยซ้ำ

ยามนี้ในความคิดของนางพลันมีเหตุการณ์เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาแล่นเข้ามาในหัวซ้ำๆ เอาแต่นึกถึงคนผู้นั้น

นางคงถูกเขาปรยเปรอจนสติเลอะเลือนไปแล้วแน่ๆ

เผ่ยเหยียนซือกัดฟัน จู่ๆ ก็พลันเกิดอารมณ์โมโหขึ้นมาทันที “เจ้าทำกับถิงเฟยเกินไปแล้ว”

ชุนฟางชินชะงักก่อนจะเหลียวหันกลับไปมอง นางยกมือขึ้นกอดอกเลิกคิ้วถาม “ข้าทำอันใดนางงั้นหรือเผ่ยเหยียนซือ” มองดูแวบเดียวนางก็กระจ่างแจ้งรู้แล้วว่าบุรุษผู้นี้กำลังลุ่มหลงเล่ห์ของสตรีผู้นั้นไม่น้อย

“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

“เจ้าจะไม่เป็นไรได้อย่างไรกัน” เผ่ยเหยียนซือหันไปมองภรรยาอีกคนน้ำเสียงทุ้มพลันโอนอ่อนลงช่างแตกต่างกลับที่พูดกับชุนฟางชินอย่างเห็นได้ชัด “ทำเช่นนี้มิต่างกับหยามเกียรติเจ้า”

หยามเกียรติ!??

หน้าหนากลายเป็นเมียน้อยของสามีผู้อื่นยังจะมีเกียรติและศักดิ์หลงเหลือยู่งั้นหรือ

ไม่ว่าอย่างไรแล้วเขาย่อมเข้าข้างนาง ถิงเฟยพลันซบหน้าลงบนอกแกร่งราวกับกำลังออดอ้อน

ชุนฟางชินมองเห็นแล้วส่ายหน้าเอือมละอา “ดูท่าแล้วเจ้าคงดูแลเขาให้มีความสุขได้มากกว่าข้าเช่นนั้น…เอาเถอะ บุรุษเช่นนี้มารดายกให้และจะไม่ทวงคืน”

ช่างน่าเสียดาย…นางนับว่าเป็นสตรีที่มีรูปโฉมงามไม่น้อยแต่กลับมาแย่งสามีผู้อื่นเช่นนี้

นับว่าคิดน้อยไปหน่อย

เผ่ยเหยียนซือมีอันใดดีงั้นหรือ…เมื่อเทียบกับ

“ชุนฟางชิน!” ยิ่งพอนางได้ยินเช่นนี้อารมณ์ของเขายิ่งเดือดปุดๆ เผ่ยเหยียนซือไม่ชอบให้นางเย็นชาและห่างเหินเช่นนี้

เมื่อไม่กี่วันก่อนจะแต่งถิงเฟยเข้าจวน ชุนฟางชินถึงขั้นลงอาบน้ำขัดผิวอยากจะร่วมเตียงเอาใจให้เขาหยุดควรคิดมีสตรีอื่นเสีย แต่ไฉนพอมาวันนี่กลายเป็นคนละคนไปเสียแล้ว

น้ำเสียงทุ้มตะโกนดังก้อง “ข้าเป็นสามีของเจ้า!”

“อืม” ชุนฟางชินพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะยกมือชี้ไปยังสตรีที่ยังคงเกาะติดอยู่ข้างกายเผ่ยเหยียนซือ “เป็นสามีของนางด้วย”

พอแล้ว!

นางไม่กลับไปกินน้ำพริกถ้วยเดิมแน่ ในเมื่อน้ำพริกถ้วยใหม่ทั้งแซ่บและเด็ดกว่า

“ช่างเถอะ…หากนับจากนี่จะมีเมียกี่คนก็ตามใจ”

ชุนฟางชินเอ่ยออกมาราวกับไม่ใส่ใจก่อนจะหันกลับหมุนตัวเดินไปยังเรือนนอนทั้งมี นางกำลังคิดถึงเตียงนุ่มๆ และคิดถึงคนผู้นั้นเช่นกัน..

นางเผลอนอนหลับไปไม่ทันไรพอตื่นขึ้นมาอีกทีเขาก็หาย   ไปแล้ว

หากนี่เป็นแค่ความฝันแล้งเหตุใดร่างกายของนางถึงได้ปวดเมื่อยนักมิหนำซ้ำส่วนนั้นยังเจ็บแสบไม่น้อย

เฟิ่งอี้!

ท่านต่างหากที่ลืมข้าไม่ลง!

 

 

ผู้ใดจะคาดคิดเล่าว่าไปหอคณิการหาสตรีบำเรอเพียงชั่วค่ำคืนเดียวเขาก็พลันกลายเป็นชายชู้ที่ร่วมรักกับภรรยาคนอื่นเสียแล้ว

พรืดดด…!

“เจ้าว่าอย่างนะเฟิ่งอี้!” หวังต้ายกจอกน้ำชากระดกยกดื่มไปอึกใหญ่ทว่าเพียงแต่ชั่วพริบตาเดียวนั้นเป็นอันต้องพ่นออกมาเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่

ไป๋เฟิ่งอี้เอ่ย “ตกใจอันใดเพียงนั้น”

“เพ่ย! นี่เจ้ากำลังเป็นชายชั่วอยู่มิใช่หรือเฟิ่งอี้”

ไป๋เฟิ่งอี้ยักไหล่ท่าทางไม่ใส่ใจ “แล้วอย่างไร”

หวังต้าถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ดวงตาคมกริบเบิกโพลงกว้างเต็มไปด้วยตวามตกใจ “สตรีผู้นั้นคือฮูหยินบ้านใดเล่า” เกรงว่าหากเกิดเรื่องใหญ่โตขึ้นมาเกรงว่าคนผู้นี้คงไม่ถูกสามีของนางบุกมาทำร้ายเอาหรอกหรือ

“ข้าไม่รู้”

!!!!

“เจ้าเมามายจนไร้สติเพียงนั้นเลยหรือเฟิ่งอี้”

ไป๋เฟิ่งอี้เงียบไม่ตอบอันใด เขาเพียงยกน้ำชาขึ้นจิบอย่างละเมียดละไมท่าทางไร้ความสังวล นัยน์ตาคมกริบดูลุ่มลึกเกินกว่าจะคาดเดาได้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

เรือนร่างอรชรผอมเพรียวมีส่วนโค้งเว้า น้ำเสียงหวานครวญครางไพเราะราวกับเสียงนกร้อง ผิวพรรณขาวเนียนไม่ว่าจะจับตรงใดก็นุ่มนิ่มไปหมดทุกส่วน

อืม…นับว่าเป็นสตรีที่หาได้ยาก

หวังต้าหรี่สายตาลงคล้ายกับกำลังจ้องจับผิดอีกฝ่ายอยู่    ไม่ปาน “เพ่ย! เจ้าร่วมรักกับนางอยู่หลายชั่วยามแต่กลับไม่รู้แม้แต่ชื่อแซ่งั้นหรือ”

“ข้าจำเป็นต้องรู้ด้วยงั้นรึ” ไป๋เฟิ่งอี้เลิกคิ้วถามกลับทว่ายามที่น้ำเสียงหวานส่งเสียวครวญครางชื่อเขาครั้งแล้วครั้งเล่านั้นไพเราะราวกับเสียงนกร้องจริงๆ

“เห้อ! เจ้านี่มันไร้สติเกินไปแล้วไป๋เฟิ่งอี้”

 

นับว่าช่วงเวลาที่อดทนรอคอยมาไม่เสียเปล่าไปจริงๆ

น้ำเสียงหวานร้องครวญครางแหบพร่าคล้ายใจจะขาดดังสนั่นหวั่ยไหวปนกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อยามที่แก่นกายใหญ่ถ฿กรูสวาทกลืนกินเข้าไปจนมิดลำ

ว่ากันตามตรงแล้วเผ่ยเหยียนซือนับเป็นคุณชายรูปโฉมงดงามทั้งยังมีเรือนร่างกำยำสมชายฉกรรจ์

ทว่าราวกับสวรรค์กลั่นแม้จะมีดีเพียงแคทหน้าตาแต่ฐานะกลับต่ำต้อยมีหรือเหล่าคุณหนูและสตาอื่นจะปรายสายตาเหลียว จนกระทั่งเขมพลันไปถูกใจต้องตาชุนฟางชินเข้า

นางนับได้ว่าเป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวยมีอันจะกินแต่ดันตามอดมองเศษก้อนกรอดกลายเป็นเพชรขึ้นมาได้

“อ่าาๆ…อาาส์! อร๊าส!” เรือนร่างอรชรของถิง้ฟยสั่นคลอนตามแรงขยับสะโพกของบุรุษตรงหน้า ใบหน้าคนงามพลันบิดเบี้ยวเหยเกด้วยความเสียวซ่าน

ตั่บๆๆๆ ตั่บ!

“คิดถึงผู้ใดอ๊ะะ!..อยู่หรือเจ้าค่ะท่านพี่อร๊างงส์!”

ตั่บบบๆๆ ตั่บ!

เผ่ยเหยียนซือเอาแต่โหมออกแรงขยับใส่สตรีใต้ร่างไม่ยั้งแรงทว่าในห้วงของความคิดนั้นกลับเอาแต่คิดถึงสตรีอีกคนแทน “…..”

พอเห็นท่าทางของเขาเป็นเช่นนี้นางรู้สคกไม่ชอบใจนัก

ตั่บบ! ตั่บ!!!

“หยุดเจ้าค่ะ!”

!!!!

เผ่ยเหยียนซือพลันได้สติก่อนที่จะเลิกคิ้วเอ่ยตถามอีกฝ่ายด้วยความงุนงง “ว่าอย่างไรหรือถิงเฟย”

ถิงเฟยระบายยิ้มกว้าง “ท่านพี่รอคอยข้าให้พ้นพิธีปักปิ่นมาตั้งหลายเดือน..ยามนี้ให้ถิงเฟยปรนเปรอปรนนิบัติท่านพี่ให้คุ้มค่าเถิดเจ้าค่ะ” น้ำเสียงว่าราวกับกำลังออดอ้อน นัยน์ตาเมล็ดซิ่งเงยจ้องสบตากับบุรุษตรงหน้าตาหวานเยิ้ม

บุรุษผู้นี้ต้องเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว!

“เจ้าจะทำอันใดหรือ” เผ่ยเหยียนซือมองด้วยความไม่เข้าใจนัก ได้แต่มองนางถอดแก่นกายออกจากรูสวามก่อนที่เขาจะถูกผลักให้เป็นฝ่ายล้มลงนอนนายไปกลับเตียงเอง

จู่ๆ หัวใจแกร่งพลันเต้นกระหนำขึ้นมา เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

“ทำให้ท่านพี่พึงพอใจในตัวข้า” ถิงเฟยจดจ้องลำอวบของเขาไม่วางตา นางพลันกลืนน้ำลายครั้งแล้วครั้งเล่า

ใหญ่โตยิ่ง!

สองมือนุ่มนิ่มค่อยๆ ยกเลื่อนมือไปกอบกุมเอาไว้จนแทบไม่มิดลำ ทันใดนั้นสัมผัสเย็นเฉียบแตะลงที่ใจกลางบุรุษพลันทำเอาเผ่ยเหยียนซือสะดุ้งจนต้องกัดฟัสกรอด “ซี๊ดดส์…อาา”

นางคิดจะทำให้เขาคลั่งงั้นหรือ!?

“นี่พึ่งเริ่มเองนะเจ้าค่ะ”

“อาา..มือของเจ้านุ่มนิ่มเกินไปแล้ว”

ถิงเฟยพลันหัวเราะคิกคักออกมาอย่างอารมณ์ดีอีกครั้งเมื่อดึงสติเรียกร้องความสนใจจากอีกฝ่ายได้

นางทั้งและเด็ดกว่ามีหรือชุนฟางชินจะสู้ได้

“ท่านพี่จะให้ข้าทำอย่างไรกับมันดีเจ้าค่ะ”

ถ้อยคำไร้เดียงสาเช่นนี้พลันทำให้บทรักสวาทในครานี้ดูตื่นเต้นเร่าร้อนไม่น้อย เผ่ยเหยียนซือหอบหายใจถี่ สายตาคมกริบจ้องมองเอ็นอวบที่กระตุกสั่นระริกในมือของนาง

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยแหบพร่า “ใช้ปากของเจ้ากลืนกินมันซะ”