Ep.4 ใช่เลย คือเธอแน่นอน

เมื่อสองสาวอิ่มอาหารเป็นที่เรียบร้อย ทั้งคู่ก็เลิกให้ความสนใจกับชายหนุ่มโต๊ะเยื้อง ๆ ที่ยังคงนั่งสนทนาอย่างสบายใจ พวกเธอเรียกพนักงานมาเก็บเงิน และรีบออกจากร้านโดยไม่ได้เอะใจเลยว่า ตนเองกำลังตกอยู่ในสายตาของชายหนุ่มคนหนึ่งตลอดเวลา

ทันทีที่สองสาวลุกขึ้นและเดินออกจากร้าน รติภพก็รีบจ่ายค่าอาหารก่อนหันไปพูดกับเพื่อนอย่างรวดเร็ว

“จะทำอะไรของแกวะ ไอ้ภพ?” ปริตรเอ่ยถามเสียงต่ำ

“ก็ตามสาวไง ยังไงก็กลับกรุงเทพฯ เหมือนกันอยู่แล้ว” เขาตอบหน้าตาเฉย

“แล้วถ้าเธอไม่ได้กลับกรุงเทพฯ ล่ะ แกจะทำยังไง?”

“ไม่รู้โว้ย แต่ตอนนี้เธอต้องกลับแน่!”

ปริตรได้แต่ส่ายหัวอย่างระอา ราวกับกำลังดูหนุ่มวัยรุ่นเพิ่งหัดจีบหญิง ทั้งที่รู้กันดีว่า รติภพไม่ใช่คนแบบนั้น เขาไม่เคยเห็นเพื่อนของตนจะออกอาการตามติดผู้หญิงคนไหนขนาดนี้มาก่อน

โดยเฉพาะกับเด็กสาวที่ดูอายุน้อยกว่าน้องสาวของรติภพเสียอีก รริสา น้องสาวของเขาอายุห่างจากพวกเขาราวสามปี และหากจะให้เดา ใบบุญคนนั้นก็คงเด็กกว่ารริสาสักหนึ่งถึงสองปี ซึ่งหมายความว่า เธออาจเด็กกว่าพวกเขาราวสี่ถึงห้าปีเป็นอย่างน้อย

รติภพขับรถตามรถของมนัสยาในระยะห่างพอสมควร ทำให้สองสาวไม่ได้สังเกตเลยว่ามีรถตามอยู่ เพราะไม่คิดว่าจะมีใครติดตามพวกเธอแบบนั้น

ในขณะที่ภายในรถของสองสาว หัวข้อสนทนายังวนเวียนอยู่ที่ชายหนุ่มเจ้าปัญหาคนนั้น ใบบุญยังคงไม่หายจากความรู้สึกหงุดหงิดและเจ็บใจ

“สาธุ…ผลบุญที่ลูกได้สร้างไว้ ขอให้เมตตาลูกด้วยเถิด ขออย่าได้เจอคนร้ายกาจอย่างหมอนั่นอีกเลย” ใบบุญยกมือพนม พร้อมภาวนาเสียงจริงจังให้พ้นจากเงาของชายหนุ่มที่เธอขอเรียกว่าโรคจิตอย่างไม่ลังเล

“คงไม่ได้เจอหรอกแก คนผ่านมาเจอกันแป๊บเดียวเอง” มนัสยาตอบขำ ๆ

“นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ คนอะไรก็ไม่รู้ หน้าตาก็ดี แต่งตัวก็ดี แต่จิตใจสกปรกสุด ๆ โรคจิต ลามก!”

“แต่พูดจริง ๆ นะ หล่อทั้งสองคนเลย ถ้าบอกว่าเป็นนายแบบ ฉันก็ยังเชื่อ” มนัสยาพูดพลางหัวเราะหรี่ตา

“นายแบบหนังสือลามกสิไม่ว่า! เจอกันแป๊บเดียว มือไวซะไม่มี จับก้นกันเฉย!”

“แล้วทำไมแกไม่จับก้นเขาคืนล่ะ?” มนัสยาทำหน้าเคลิ้มฝันล้อเลียน

ใบบุญถึงกับยกมือฟาดแขนเพื่อนเต็มแรง พร้อมตวัดสายตาค้อนใส่ด้วยความหมั่นไส้ เธอรู้ดีว่าเพื่อนพูดเล่น แต่หากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับมนัสยาเองล่ะก็ ต่อให้ผู้ชายคนนั้นหล่อแค่ไหนก็ไม่รอดโดนต่อยแน่นอน

แม้มนัสยาจะดูบอบบาง เป็นถึงดาวคณะ แต่แท้จริงแล้ว เธอเป็นนักกีฬามวยหญิงของมหาวิทยาลัย แถมยังเรียนวิชาป้องกันตัวอีกหลายแขนง

แต่เมื่อเทียบกับรูปร่างของชายหนุ่มที่เจอในร้าน ใบบุญก็ยังเห็นว่าควรอยู่ห่างไว้จะดีกว่า เพราะคนตัวโตแบบนั้นไม่ใช่คนที่ควรมีเรื่องด้วยเป็นอันขาด

“แล้วฉันจะคอยดูเลยว่า ถ้าเป็นแก แกจะกล้าจับก้นเขาคืนไหม!”

“เขาไม่สนฉันหรอก ใบบุญ เห็นอยู่ว่านั่งมองแกตาปรอย”

“ประสาทสิ! คนมีสติที่ไหนจะสนใจฉันมากกว่าแก!”

“พูดเหมือนตัวเองขี้ริ้วขี้เหร่ไปหมดแหละ”

“ก็จริงนี่ สู้แกไม่ได้อยู่แล้ว”

“พูดงี้เดี๋ยวฉันก็ลอยเลย เขาอาจอยากได้ตุ๊กตาตัวเล็กอย่างแกไปกอดมากกว่าก็ได้”

“ลองมากอดอีกสิ แม่จะด่าให้ยับ!”

“ถ้าด่าแล้วเขาจูบ แกจะทำไงล่ะ?”

“กัดลิ้นให้ขาดเลยสิ! ไม่เอาแล้ว...เปลี่ยนเรื่องดีกว่า เสียอารมณ์” ใบบุญส่ายหน้าแรง ๆ ก่อนรีบตัดบทจากบทสนทนาเรื่องชายหนุ่มนิรนามที่เธอไม่อยากเห็นหน้าอีกเป็นครั้งที่สอง

ในขณะที่ใบบุญพยายามตัดเรื่องนั้นออกจากหัว รติภพกลับยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจ เขาขับรถตามสองสาวมาห่าง ๆ จนกระทั่งมนัสยาวนรถเข้าไปจอดที่หน้าบ้านไม้สองชั้นขนาดกะทัดรัด

ชายหนุ่มจอดห่างออกไปไม่มากนัก ทำให้เขามองเห็นใบบุญกอดหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งแน่น พร้อมหอมแก้มอย่างสนิทสนม เขาคาดเดาทันทีว่านี่น่าจะเป็นบ้านของเธอ และเขาก็คิดไม่ผิด เมื่อไม่นานหลังจากนั้น มนัสยาก็ขอตัวกลับออกไป

“คราวนี้กลับได้หรือยังวะ เพื่อน?” ปริตรเอ่ยถามพลางถอนใจ

“เออ” รติภพยักคิ้ว ก่อนจะหันกลับไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าบ้าน พร้อมเอ่ยคำฝากผ่านสายลมเบา ๆ อย่างเจ้าเล่ห์

“แล้วเจอกันใหม่นะ...ตัวเล็ก”

เขาเฝ้ามองเธอที่กำลังรดน้ำต้นไม้อย่างอารมณ์ดี ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มและท่าทางร่าเริงขณะพูดคุยกับมารดาทำให้รติภพหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ยิ่งเห็นก็ยิ่งรู้สึกว่าหญิงสาวคนนี้...น่ารักเหลือเกิน

“เป็นเอามากนะ แกน่ะ ไอ้ภพ ฉันไม่เคยเห็นแกสนใจใครขนาดนี้มาก่อนเลย”

“ก็นี่เหมือนที่แกยังชอบน้องสาวฉันตั้งแต่ยัยนั่นเรียน ม.ปลายเลยไง”

“อันนั้นเพราะน้องแกน่ารัก แถมฉันก็ได้เจอบ่อย แต่แกนี่สิ เจอปุ๊บชอบปั๊บ ราวกับเสียบสวิตช์ติดเลยนะ”

“รักแรกพบไงล่ะ!”

“หึ ระวังจะเจอตอแรกพบนะ ไอ้ภพ”

“ไม่กลัวโว้ย! ฉันน่ะพวกขุดรากถอนโคน ถ้าชอบแล้ว ฉันตามไม่เลิกแน่”

“ฉันละสงสารแม่ตุ๊กตานั่นจริง ๆ”

“สงสารทำไมล่ะ ฉันนี่พระเอกนะโว้ย ไม่ใช่ผู้ร้าย!”

“เออ...ก็แกนั่นแหละที่พูดเองยกหางตัวเองเองเลย แต่ฉันว่าตุ๊กตาตัวนั้นคงไม่คิดเหมือนแกแน่!”