ตอนที่5 ลืมสนิทเลย

เงินที่น้องชายให้มาพอจะประทังชีวิตต่อได้สักพัก แต่ก็ต้องใช้อย่างจำกัดจำเขี่ย อย่างข้าวที่เคยกินมื้อละหมื่นก็เหลือจานละไม่ถึง     ร้อยบาท เจด้าได้แต่รู้สึกเศร้ากับชีวิตอันแสนรันทดของตัวเอง

ช่วงแรกเธอรู้สึกแย่จริง ๆ เห็นอาหารในจานแล้วพานกินไม่ลง    แต่กองทัพก็ต้องเดินด้วยท้อง เมื่อไม่มีทางเลือกก็เริ่มชินไปเอง เอาตรง ๆ จานละไม่ถึงร้อยกลับรู้สึกอิ่มกว่าจานละเป็นหมื่นเสียอีก

เจด้ามองถาดอาหารที่มีกับข้าวให้เลือกมากมาย แต่เธอไม่ชอบกินไก่อีกทั้งยังแพ้กุ้ง จึงต้องเลือกมากกว่าคนอื่น กว่าจะได้เมนูที่ถูกใจคนที่คอยอยู่ก็กินไปครึ่งจานแล้ว

“รีบกินเร็วเข้า ไหนบอกว่าจะต้องไปทำงานอีก”

ลืมสนิทเลย วันนี้วันอาทิตย์ เธอนั่งทำการบ้านจนลืมเวลา พอยกนาฬิกาดูก็พบว่าใกล้บ่ายสามโมงแล้ว จึงรีบกินข้าวเพื่อไปตามนัดหมาย

มลฤดีมองเพื่อนร่วมหอพลางคิดในใจ แม้อีกฝ่ายจะดูแปลก ๆ    ในบางครั้ง แต่นิสัยก็ไม่ได้แย่มากมาย จึงหันไปคุยกับเพื่อนคนอื่นต่อ

ร้านอาหาร Dark&Love Me ร้านอาหารหรูที่เธอเผลอเดินเข้ามา ในคืนนั้น ไม่คิดไม่ฝันว่าจะกลับมาที่นี่อีก แต่ในฐานะลูกจ้าง เพราะมัวแต่ยืนนิ่ง ทำให้คนด้านหลังที่ยืนคอยพูดขึ้น

“จะเข้าหรือไม่เข้า”

เจด้าหันไปตามเสียงด้านหลังก็พบว่าเป็นผู้ชายอายุรุ่นราว     คราวเดียวกับเธอ ดูเหมือนจะเป็นนักศึกษาเหมือนกัน

“เธอทำงานที่นี่เหรอ” ผู้ชายคนนั้นถาม

“เพิ่งเริ่มงานวันแรกน่ะ แล้วนาย?”

“ผมทำงานที่นี่ได้สามเดือนแล้ว” ใบหน้านั้นยิ้มกรุ้มกริ่ม ยิ่งเห็นผู้หญิงตรงหน้าสวยสะดุดตาก็พยายามเก๊กหล่อโปรยเสน่ห์ คิดเข้าข้างตัวเองว่าหน้าตาดีแบบนี้ สาวที่ไหนเห็นเป็นต้องหลงทั้งนั้น

ทว่าวิธีนี้ใช้ไม่ได้ผลกับเจด้าที่เจอคนหล่อมามากมายจนชินตา หน้าแบบนี้ก็ได้แค่บทตัวประกอบเดินผ่านฉากเท่านั้นแหละ เธอมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ทำเอาอีกฝ่ายยิ้มค้าง หน้าแตกเล็กน้อย

“อะแฮ่ม เราเรียนอยู่ปีหนึ่งใช่ไหม พี่ชื่อเกมส์ เป็นรุ่นพี่ปีสาม”

อีกฝ่ายแนะนำตัวเองเสร็จสรรพแบบไม่ต้องถาม

“ฉันชื่อเจนค่ะ” เจด้าแนะนำตัวโดยใช้ชื่อสำรองแทนชื่อจริง ขณะกำลังจะถามข้อมูลต่อเรื่องงานในร้านก็มีเสียงกระแอมดังขึ้นจากด้านหลัง

“นี่ จะยืนคุยกันอีกนานไหม”

เจ้าของเสียงเป็นใครไม่ได้นอกจากเจ้านาย ลูกน้องจึงต้องรีบหลีกทางให้อีกฝ่ายเดินเข้าไปด้านใน

เจด้ามองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกโมโหเล็ก ๆ ที่เขาไม่มองหน้าเธอเลย แถมยังทำหน้าบูดเหมือนโกรธใครอยู่

เป็นรุ่นพี่อีกนั่นแหละที่เฉลย “น้องชายเจ้านายตายเมื่อสี่วันก่อนน่ะ เพิ่งเสร็จจากงานศพก็มาเปิดร้าน”

น้องชายตาย? มันทำให้เธอนึกถึงอุบัติเหตุวันก่อน แต่คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง เจด้าสลัดความคิดบ้า ๆ ออกแล้วเดินเข้าไปในร้าน

สักพักพีรพัฒน์เรียกลูกน้องมารวมตัวกัน เขาพูดด้วยน้ำเสียงขุ่น

“ถึงไม่มีเจ้าพลแล้ว แต่งานในร้านก็ต้องเป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนเดิม คุณอร ผมต้องลงเกาะวันพรุ่งนี้ กว่าจะขึ้นมาอีกก็ประมาณ เจ็ดวัน เรื่องในร้านระหว่างนี้ผมให้คุณตัดสินใจ”

อรอุมาพยักหน้า สายตาเจ้านายหันไปมองพนักงานใหม่ “โดยเฉพาะคนที่มาใหม่ สอนงานเธอให้ดีล่ะ อย่าให้มีเรื่องผิดพลาดเด็ดขาด”

เจด้าเข้าใจทันทีว่าผู้พูดหมายถึงใคร เธอมองหน้าเขาพลางคิดว่าท่าทางการพูดและสีหน้าของอีกฝ่ายช่างแตกต่างจากคืนนั้นโดยสิ้นเชิง หรือเป็นเพราะเธอปฏิเสธเป็นเด็กเลี้ยงของเขา ทำให้เจ้าตัวไม่พอใจ

ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ ในเมื่อตั้งใจมาทำงานก็ต้องทำตัวดี ๆ แล้วลืมเรื่องคืนนั้นเสีย เธอมาที่นี่เพื่อเงินเท่านั้น

พีรพัฒน์เห็นใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาวก็ยิ่งหงุดหงิดโดยไม่รู้ตัว สั่งงานเสร็จแล้วเขาจึงกลับเข้าห้องทำงานด้านใน แต่ยังคงแอบมองเธอผ่านกระจกที่กำลังเรียนรู้งานจากรุ่นพี่

เห็นแล้วหมั่นไส้ นักศึกษาที่ชื่อเกมส์ตามประกบรุ่นน้องเป็นเงา  ไม่รู้ว่าสอนงานหรือทำอะไรกันแน่ เขาไม่ได้หึงหรอกนะ ก็แค่สมเพชผู้หญิงใจง่ายเท่านั้น

สักพักเขาก็กลับมาคิดเรื่องนักศึกษาที่เป็นต้นเหตุให้น้องชายเขาเสียชีวิต ไม่ว่ากล้องวงจรปิดหรือกล้องมือถือ กล้องหน้ารถ ไม่เจอหลักฐานใด ๆ เลย

ที่น่าแปลกคือพยานที่เห็นเหตุการณ์ ครั้นเขาไปสอบถามกลับปฏิเสธพัลวัน อ้างว่าจำผิด ผู้หญิงสองคนนั้นเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงมีอิทธิพลสามารถปิดปากคนได้มากมายขนาดนี้

เจด้ายืนทบทวนรายการอาหาร คนที่เคยแต่สั่งคนอื่น เมื่อต้องมาเป็นฝ่ายจำเมนูให้ครบก็รู้สึกเบื่อ หลังจากที่พยักหน้าเหมือนเข้าใจไป   สามรอบ ก็ถูกสั่งให้ไปประจำที่แผนกต้อนรับ

เสียงเจื้อยแจ้วของเธอพร้อมใบหน้าที่ดูเหมือนลูกครึ่งสะดุดตาลูกค้าหลายคน แขกที่มายิ้มตอบรับกันเป็นแถวโดยเฉพาะหนุ่ม ๆ ที่เหลียวหลังมองจนคอแทบเคล็ด คนที่อยู่ห้องด้านในมองผ่านกระจกแล้วก็ยิ่งทวีความหงุดหงิด เขายกมือถือขึ้นมา

“ใครใช้ให้เจนไปรับแขกด้านนอก”

อรอุมาตอบปลายสาย “อรเองค่ะ คิดว่าเด็กคนนั้นคงยังรับออร์เดอร์ไม่ได้ แต่หน้าตาเธอน่ารักน่าเอ็นดูดี อรเลยให้ไปยืนรับแขกด้านนอกแทนน่ะค่ะ”

“ใครบอกว่าน่ารักน่าเอ็นดูกัน หน้าตาบ้าน ๆ”

อรอุมาหันไปมองคนหน้าตาธรรมดาที่ยืนยิ้มต้อนรับแขก ถ้าแบบนั้นเรียกว่าหน้าตาบ้าน ๆ อย่างเธอจะเรียกว่าอะไรดี “แล้วคุณพีอยากให้เธอทำตำแหน่งอะไรล่ะคะ?”

น้ำเสียงหงุดหงิดด้านในเหมือนคิดไม่ออกจึงวางสายไปดื้อ ๆ   อรอุมาจึงเรียกเจด้ากลับเข้ามาในร้านอีกที

“จะลองรับออร์เดอร์ดูไหม”