2

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ

*****

"เครื่งมือการเกษตรล่ะ เอาไปหน่อยก็ดี มีอะไรบ้างนะ" เว่ยเว่ยจึงเลือกของที่คิดว่าต้องได้ใช้ อย่างเช่น จอบ เสียม พลั่ว บัวรดน้ำ ปุ๋ย เมล็ดพันธุ์พืชต่างๆ ที่สามารถเพาะพันธุ์ได้ง่าย โตไว อย่างเช่น ผักบุ้งจีน คะน้า ผักชี ต้นหอม และอีกหลายอย่างซึ่งร้านนี้มีครบตามที่เธอต้องการ

เว่ยเว่ยเดินผ่านร้านขายเครื่องประดับจึงคิดว่า "หรือว่าเราจะซื้อเก็บไว้ไปขายดีนะเพราะว่าเงินที่เรามีอยู่ไม่น่าจะใช้ได้ในยุคนั้น"

เมื่อเว่ยเว่ยคิดได้ดังนั้นจึงเดินเข้าไปสอบถามเพื่อซื้อ หยกและทอง จำนวนหนึ่งซึ่งจำนวนนี้เว่ยเว่ยคิดว่า น่าจะพอถ้าไม่ได้ขายเว่ยเว่ยก็คิดว่าจะเก็บไว้เป็นที่ระลึก หรือเป็นมรดกให้ลูกหลาน

แต่ยังไม่หมดแค่นั้นเธอยังซื้อยาสามัญประจำบ้าน ยารักษาบาดแผล วิตามินชนิดต่างๆ ยารักษาอาการต่างๆ อีกจำนวนหนึ่งอีกด้วย

"ลืมไปได้ยังไงนะ เครื่องนอนยังไม่ได้ซื้อเลย เงินเหลือเท่าไหร่ล่ะเนี่ย จะพอมั้ยอ่ะ เข้าไปถามก่อนแล้วกัน" เว่ยเว่ยนำเงินที่เหลืออกมาดู เธอคิดว่าน่าจะพอ จึงเดินเข้าไปสอบถามทันที

"พี่คะ ชุดนี้ราคาเท่าไหร่คะ " ซึ่งหนึ่งชุดจะประกอบไปด้วย หมอนหนุน 2ใบ หมอนข้าง 1ใบ ผ้าห่มนวม 1ผืน ชุดผ้าปู 1เซ็ต

"ชุดนี้ราคา....ค่ะลูกค้า สนใจรับกี่ชุดดีคะ" พนักงานขายถามเว่ยเว่ย

"ขอ2ชุดค่ะ ขอเป็นสีกรมกับสีเทานะคะ เอาแบบไม่มีลวดลายค่ะ เอ่อ..ขอท๊อปเปอร์ด้วยนะคะ 2อันเหมือนกันค่ะ" พนักงานขายได้ยินดังนั้นจึงจัดของให้เธอทันที

"เฮ้อ..เงินเกือบไม่พอแล้วมั้ยล่ะ เหลือเท่าไหร่ละเนี่ย ไปหาอะไรกินรองท้องดีกว่าเริ่มหิวขึ้นมาละ"

แล้วเว่ยเว่ยก็เดินเข้าร้านอาหารร้านหนึ่งไปเพื่อที่จะกินอาหารพอกินเสร็จแล้วจึงเดินออกมา เดินไปเดินมาก็นึกไม่ออกแล้วว่าจะซื้ออะไร

"ไม่น่าจะลืมอะไรแล้วนะ กลับบ้านดีกว่า" เมื่อเว่ยเว่ยกลับมาถึงบ้านก็จัดการเก็บของทุกอย่างเข้ามิติเพื่อเตรียมความพร้อมแต่เว่ยเว่ย คงไม่คิดว่าการเตรียมตัวในวันนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของในวันถัดไป...

"เว่ยเว่ยตื่นได้แล้วลูก มากินข้าวได้แล้วจะได้กลับเข้าไปในเมืองนะลูก" มู่เว่ยอิง ซึ่งเป็นมารดาของเฉียนเว่ยเว่ย ได้เรียกปลุกลูกสาวที่กลับมาบ้านได้ 2 วันแล้ว สาเหตุที่ลูกสาวสุดที่รักกลับบ้านมานั้นก็คือเงินหมด  เว่ยเว่ยจึงได้กลับบ้านเพื่อมาขอเงินครอบครัวนั่นเอง 

เว่ยเว่ยตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง “เราอยู่ที่ไหนเนี่ย เมื่อคืนเราอยู่ในห้องนี่นา หรือว่าเราย้อนอดีตมาแล้วนะ” เว่ยเว่ยไม่ทันได้คิดอะไรมากก็รู้สึกปวดหัวปวดจนแทบจะทนไม่ไหวความทรงจำของเว่ยเว่ยคนเก่าได้หลั่งไหลหล่อรวมกับเว่ยเว่ยคนใหม่ จนสมบูรณ์

"หืม...นี่เธอนิสัยแย่ขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ทำตัวยังกะนางร้าย ตายแล้ว.. แล้วฉันจะใช้ชีวิตแทนเธอยังไงกันละทีนี้จะทำตัวให้ดีกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไงกันนะ" เว่ยเว่ยก็ได้แต่พึมพำกับตัวเอง คนอะไรนิสัยไม่ดีเลย 

หลังจากที่ตั้งสติได้ เว่ยเว่ย ก็ออกมาล้างหน้าล้างตาทำความสะอาดตัวเองให้เรียบร้อยเพื่อที่จะออกมากินข้าวกับครอบครัว

"มาแล้วเหรอลูก นั่งเลยนั่งเลย กินเยอะๆนะลูก เห็นไหมว่าหนูผอมลงไปมาก ที่ในอำเภอข้าวยังเหลือเยอะหรือเปล่า" แม่มู่ได้เอ่ยกับลูกสาว ไม่ว่าเธอจะเจอลูกกี่ครั้ง เธอก็คิดว่าลูกสาเธอนั้นผอมลงทุกครั้ง แต่ไม่ได้มองดูตัวเองเลยว่าเธอนั้นก็ผอมบางเช่นกัน

เว่ยเว่ย ได้แต่มองอาหารตรงหน้ามันคือโจ๊กใสๆคนละชาม ผัดผักป่าใส่ไข่ และน้ำแกงหัวไชเท้าเท่านั้น เว่ยเว่ยก็ได้แต่นึกโมโหเว่ยเว่ยคนเก่าในใจว่าดีแต่ล้างผลาญครอบครัว ดูสิดูทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี้ไม่ว่าจะเป็นพ่อเฉียน แม่มู่พี่ชายใหญ่ พี่ชายรอง พี่สะใภ้ทั้งสอง หลานอีก 3 คนเนื้อตัวหมองคล้ำ ผิวหยาบกร้าน ตัวผอมเเกรน แต่ดูเธอสิ ผิวขาวสวยผุดผ่อง อกเป็นอก เอวเป็นเอว มันเทียบไม่ได้กับคนอื่นในครอบครัวเลย เว่ยเว่ยก็ได้แต่ทอดถอนหายใจ

เมื่อทุกคนเห็นอาการของเว่ยเว่ย ก็ได้แต่ร้อนใจกลัวว่าเว่ยเว่ยจะโวยวายว่าไม่มีเนื้อให้เธอกินในมื้อนี้แม่มู่จึงพูดขึ้นว่า

"เว่ยเว่ย ลูกกินข้าวก่อนนะ ถึงแม้ว่ามื้อนี้จะไม่มีเนื้อให้ลูกกินแต่ว่า แม่มีเงินให้หนูกลับไปในเมืองนะลูก เอ่อ....แต่ว่าแม่มีแค่ 15 หยวน หนูเอาไปใช้ก่อนนะลูกนะเดี๋ยวเก็บเกี่ยวการผลิตรอบนี้แม่จะส่งให้ใหม่นะลูก" เว่ยเว่ย ได้ยินดังนั้น ก็ยิ่งแค้นเคืองเว่ยเว่ยคนเก่า 'ดูสิดู ครอบครัวอดอยากขนาดนี้หล่อนได้ยังกล้ามาขอเงินอีกนะไม่สงสารพวกเขาบ้างเลย ฮึ'

"ไม่เป็นไรค่ะแม่ อะไรหนูก็กินได้ ส่วนเงินหนูเอาแค่ 5 หยวนพอ อีก 10 หยวนแม่เอาไปซื้ออาหารมาไว้ทำกินดีกว่านะคะแค่นี้หนูก็พอใช้จริงๆค่ะ" เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นก็ยิ่งตกใจปกติเว่ยเว่ย ต้องลุกขึ้นมาโวยวายไม่ใช่หรอนี่อะไรบอกว่าเอาแค่นี้พอแล้ว แปลก แปลกเกินไปแล้ว

"!!!!" ทุกคนในครอบครัว

แต่กลับกัน เว่ยเว่ยกลับคิดว่า ถ้ากลับเข้าไปในเมืองแล้วเธอนั้นจะต้องหาวิธีปล่อยของที่เธอมีอยู่ในมิติให้ได้ เธอจะได้มีเงินกินมีเงินใช้ ไม่ต้องขอพ่อแม่อีกทุกคนจะได้มีเงินไว้ซื้อข้าวปลาอาหารกิน มีเงินซื้อผ้ามาตัดชุดใหม่ๆได้ใส่กันทุกคน

เมื่อเว่ยเว่ย กินอาหารเสร็จจึงรับเงินมาจากมารดาแล้วบอกลา แล้วเดินไปขึ้นรถแทรกเตอร์ของกองการผลิตที่จะเข้าไปซื้อของในตัวเมืองระหว่างทางเธอได้เจอกับคนในหมู่บ้านต่างซุบซิบนินทาเธอว่า

"ดูสิ..แต่งตัวสวยแต่ตัวเอง แต่หลานๆกลับได้ใส่เสื้อผ้าปะแล้วปะอีก จนจะเป็นผ้าขี้ริ้วได้อยู่แล้ว"

"ใช่ๆฉันได้ยินมาว่า งานบ้านงานเรือนไม่ทำ ใช้พี่สะใภ้ซักผ้าให้ด้วย ถ้าพี่สะใภ้ไม่ทำหล่อนก็จะโวยวายด่าทอพี่สะใภ้"

"ฮึ..ถ้าเป็นฉันไม่กล้ามาเดินแบบนี้อายชาวบ้านตายเลย"

"ก็นะ..หล่อนหยิ่งผยองว่าตัวเองเป็นนักเรียนในเมืองคิดว่าสูงส่งกว่าคนอื่นเขาล่ะสิ"

เมื่อเว่ยเว่ยได้ยินคำนินทา ก็ได้แต่ก้มหน้าเดิน ไม่กล้าสู้หน้า เพราะว่าอายคำคน แต่ถ้าหากเป็นเว่ยเว่ยคนเก่าแล้วละก็ คงจะต้องมีทะเลาะลงไม้ลงมือกันบ้างแหละเพราะเว่ยเว่ยคนเก่าไม่ยอมใคร และหยิ่งผยองมาก

"ฉันคงแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว คงต้องทำวันหน้าให้ดีที่สุด" เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ นี่เธอจะต้องเจออะไรที่มากกว่านี้หรือเปล่านะ

พอเธอขึ้นไปบนรถแทรกเตอร์แล้วเธอก็กล่าวสวัสดีกับหัวหน้ากองการผลิตซึ่งเป็นคนขับรถแทรกเตอร์

"สวัสดีค่ะคุณลุงฉี รบกวนด้วยนะคะ"

"ไม่เป็นไรหรอกคนกันเองทั้งนั้น นั่งดีๆแล้วกันนี่ก็ใกล้จะได้เวลาออกแล้ว" พอถึงเวลารถแทรกเตอร์ก็เคลื่อนออกจากหมู่บ้านไป