บทนำ

บทนำ

เกาซาน เมืองหลวงของแคว้นจ้าว

            หากจะเอ่ยถึงแคว้นใหญ่ทรงอิทธิพลที่สุด แคว้นนักรบอย่างแคว้นจ้าวคือตัวเลือกอันดับหนึ่ง การรบราระหว่างแคว้นยังคงดำเนินต่อเนื่องมานานหลายสิบปีจนถึงปัจจุบัน ในบรรดาตระกูลชั้นปกครอง สกุลหยางนับว่ามีหน้ามีตาที่สุด หยางกงเริ่มต้นชีวิตจากทหารเลวที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ใช้เลือดเนื้อเข้าสู้รบ สร้างผลงานเพื่อสั่งสมเกียรติยศ ชื่อเสียงและเงินทอง การหักหลังเพื่อเอาตัวรอดและเหยียบซากศพ สูงขึ้น... สูงขึ้นไปเรื่อยๆ มันเป็นกลยุทธ์แสนโหดร้ายทว่านำมาซึ่งอำนาจ

ในที่สุดหยางกงในวัยหกสิบก็เดินทางมาถึงตำแหน่งมหาเสนาบดีแห่งแคว้นจ้าว

ลูกชายคนโตของหยางกงมีตำแหน่งแม่ทัพขวาควบผู้บัญชาการทหารองครักษ์ ลูกชายคนรองเป็นราชบุตรเขยและคุมสิทธิ์ค้าเกลือซึ่งถือเป็นยุทธปัจจัย ลูกชายคนที่สามรับผิดชอบเรื่องในวัง แค่สามพี่น้องก็ยึดอำนาจไปครึ่งฟ้า

ในปีที่มีฤดูหนาวยาวนาน มีผู้คนอดอยากล้มตายไปเป็นจำนวนมากนั้นเอง ฮูหยินของลูกชายคนโตตั้งครรภ์ นางนิมิตฝันว่าได้เยี่ยมชมวิมานเซียนบนสวรรค์ ชมแสงพระจันทร์ท่ามกลางหมู่ดอกไม้แย้มบานทั้งที่มิใช่ฤดู รื่นรมย์ชุ่มชื่นหัวใจจนกระทั่งตื่น ข่าวดีนี้สร้างความยินดีแก่หยางกงเหลือคณา หากเด็กคนนี้เกิดมาเป็นเด็กชาย เขาตั้งปณิธานไว้ว่าจะสร้างฐานอำนาจเพื่อมอบให้เด็กคนนี้ก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ให้จงได้

ทว่าคนคำนวณหรือจะสู้ฟ้าลิขิต หมอดูทำนายว่าฮูหยินจะได้บุตรสาว จะมีบุญวาสนาพร้อมด้วยสติปัญญา และนำพาเกียรติยศสูงสุดแก่วงศ์ตระกูล นางจึงเกิดมาท่ามกลางความเจริญรุ่งเรืองของตระกูล และได้รับพระราชทานนามจากไทเฮาว่าจิวหรง แปลว่าโชคชะตาและเกียรติยศ ซึ่งนางไม่เคยรู้เลยว่าชื่อนี้จะเปลี่ยนชะตาของนางไปตลอดกาล

“หลานเจ้าคนนี้หน้าตาจิ้มลิ้มน่าเอ็นดูเสียจริง ปากนิดจมูกหน่อย อีกหน่อยต้องงามล้ำเป็นแน่ เจ้าจงดูแลนางให้ดี ข้าจะให้นางแต่งกับองค์ชายจ้าวลู่”

ไทเฮาทรงกำชับอย่างอ่อนโยน พระนางเป็นคนของตระกูลหยางย่อมต้องหาทางผลักดันให้หลานของพระองค์เข้ามามีอำนาจ แต่หยางกงผู้มีศักดิ์เป็นน้องชายของไทเฮาไม่ค่อยเห็นด้วยนัก

“พระสนมฉีกุ้ยเฟยทรงเป็นคนของตระกูลซือหม่า หากยกจิวหรงให้องค์ชายจ้าวลู่ มิกลายเป็นว่าจะยิ่งทำให้ตระกูลซือหม่าติดปีกหรอกรึ”

“องค์ชายจ้าวลู่คือพระโอรสแท้ๆ ของฝ่าบาท อีกหน่อยต้องได้เป็นรัชทายาทแน่นอน”

ไทเฮารับสั่งสั้นๆ หยางกงก็เหมือนคนเห็นทางสว่าง “ถูกต้องแล้ว ไทเฮาทรงพระปรีดายิ่งนัก กระหม่อมแก่จนเลอะเบือน ลืมนึกถึงเรื่องสำคัญนี้ไปเสียได้”

เหตุเพราะฮองเฮาทรงไร้พระโอรส ทรงกลัวจะเสียอำนาจให้แก่ฉีกุ้ยเฟยจึงรับหลานชายของฮ่องเต้มาเลี้ยงดูเป็นพระโอรสบุญธรรมตั้งแต่เล็กๆ เรื่องนี้สร้างความขัดแย้งในราชสำนักมานานหลายปีเพราะผู้ที่เหมาะสมได้รับตำแหน่งรัชทายาทก็คือองค์ชายจ้าวลู่ แต่ฮ่องเต้กลับไม่ยอมแต่งตั้งเสียที

“สุขภาพของฮองเฮาไม่ค่อยแข็งแรงมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ฉีกุ้ยเฟยในเวลานี้ก็คุมวังหลัง แม้ว่านางจะซุ่มเงียบไม่แผลงฤทธิ์ใส่ข้า แต่ข้ารู้ว่านางคิดแช่งข้าให้ตายทุกวัน หากคิดจะงัดข้อแตกหักกับนาง สู้หว่านล้อมให้มาเป็นพวก ใช้งานให้คุ้มแล้วค่อยถีบหัวส่งก็ยังได้ ข้าว่าเดิมพันนี้ก็น่าเสี่ยงไม่ใช่รึ”

“แล้วถ้าฮ่องเต้แต่งตั้งพระโอรสบุญธรรมเป็นรัชทายาทแทนที่จะเป็นองค์ชายจ้าวลู่เล่า”

“เมื่อถึงเวลานั้นจริง สองฝ่ายย่อมปะทะ แต่ข้าจะเลือกสนับสนุนองค์ชายจ้าวลู่ เพราะเขาเป็นสายเลือดโดยตรงของข้า เจ้าจงฟูมฟักจิวหรงให้ดี ข้าจะให้นางสืบทอดอำนาจในวังหลัง”

“พ่ะย่ะค่ะไทเฮา กระหม่อมยินดีรับพระประสงค์ไทเฮาเต็มที่”

ลูกชายจากบ้านไป ร้อยปีก็ยังเป็นคนของตระกูล แต่ลูกหญิงพ้นชายคาคืนเดียวก็ทิ้งแซ่เดิม แม้หยางกงหงุดหงิดใจเพราะอยากได้หลานชาย แต่เมื่อได้อุ้มทารกน้อยหน้าตาหมดจดแสนหวาน หยางกงก็คำนวณราคาสมบัติชิ้นนี้ดูใหม่อีกครั้ง เส้นทางก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮาของหยางจิวหรงจึงเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่บัดนั้น เรื่องราวความรักระหว่างหลานสาวมหาเสนาบดีกับองค์ชายแห่งแคว้นจ้าว น่าจะถือว่าชวนฝันและสมบูรณ์แบบที่สุดคู่หนึ่ง

            แต่ความจริงแล้วมันย้อมไปด้วยเลือดและน้ำตา