تسجيل الدخولเธอพลาดที่เดินเข้าห้องทำงานเขาไปแค่ครั้งเดียว แต่กลับถูกบอสโหดอย่างเขากินไม่ยอมปล่อย.... “ลองตะคอกอีกทีสิ จะทำจนลืมทางกลับบ้านเลย” เรื่องราวของบอสหนุ่มสุดโหดที่ดุ เผด็จการและขี้โมโห กับโปรแกรมเมอร์สาวสวย หัวหน้าทีมในบริษัทพีวี กรุ๊ป เมื่อเธอต้องแก้ไขงานในออฟฟิศตอนดึกคนเดียว และเมื่อนำงานไปส่งในห้องของบอสจอมโหด หลังจากนั้นชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไป...... “เหนื่อยไหม” “ไม่น่าถาม” “แสดงว่าไม่เหนื่อย ถ้าอย่างนั้นต่อนะ” “บอสคะ!! พอแล้วมิลินแทบจะหมดแรงแล้วค่ะ” “แต่ถุงยางยังเหลือ” “เก็บเอาไปใช้กับคนอื่นเถอะ หึ” “ว่ายังไงนะ”
عرض المزيد四回目の結婚記念日。
その夜、夫は初恋の女を連れて帰ってきた。
テーブルの上の料理は、すっかり冷めていた。
優が好きだったレストランの味を再現した料理。
小さな白い花束。
栓を開けないままのワイン。
四時間前に送ったメッセージには、「既読」の二文字だけが残っている。
返信は来ない。
それ自体は、もう珍しいことではなかった。
慣れてしまったことが、一番嫌だった。
私は諦めきれずに、もう一度時計を見る。
午後十時を過ぎていた。
本当なら、七時には帰ってくるはずだった。
料理を温め直す気にもなれず、スマホを手に取る。
何気なく開いたSNSで、指が止まった。
『今年もありがとう♡』
投稿者は、白川咲子。
——優の初恋の人だ。
そして、今も関係の続いている恋人。
写真に顔は写っていない。
けれど、画面の端に映り込んだ腕時計を見た瞬間、呼吸が止まった。
見間違えるはずがない。
結婚祝いに、私が優へ贈った時計だった。
胸の奥が、すうっと冷えていく。
ああ。
今日も、そっちなんだ。
結婚記念日よりも。
妻よりも。
咲子と過ごす時間を選んだんだ。
……知っていた。
この結婚が、父親同士の事情から始まった、期限付きの契約だということも。
結婚する前、優は私にはっきり言った。
「誤解しないでほしい」
「咲子との関係は終わらない」
「結婚は五年だけ。お互い、割り切ろう」
それでも、私は優が好きだった。
頭が良くて。
自信に満ちていて。
誰に対しても堂々としている。
冷たく見えるのに、ときどき不意に優しい。
そんな優を、いつか私だけが知ることができるのではないかと思っていた。
時間を重ねれば。
ほんの少しでも、私を妻として見てくれる日が来るかもしれない。
そんな期待を、四年間も捨てられなかった。
午後十時半。
玄関のロックが外れる音がした。
ようやく帰ってきた。
そう思って立ち上がった瞬間、身体が凍りつく。
「ただいま」
優の隣には、当たり前のように咲子が立っていた。
「こんばんは、綾香さん」
咲子は、まるで自分の家へ帰ってきたような顔で笑っている。
綺麗で、可憐を絵に描いたような人。
昔から何も変わらない。
優がずっと好きな女。
「……なんで」
喉が詰まり、うまく声が出なかった。
優はネクタイを緩めながら、当然のように言う。
「咲子が終電逃したら困るし、今日も泊まらせる」
一瞬、意味が理解できなかった。
今日は結婚記念日だ。
たとえ形だけだったとしても、私たち夫婦の記念日であるはずなのに。
愛人を堂々と家へ連れて帰り、そのうえ泊まらせるというの?
「……今日」
声が震えた。
「今日、結婚記念日なんだけど」
優は少しだけ眉を上げた。
本当に、不思議そうに。
「だから?」
空気が凍りついた。
咲子が小さく笑う。
「あ、ごめんね。気を遣わせちゃった?」
悪びれる様子もなく、優へ顔を向けた。
「優、あの台湾で買った紅茶ある?」
——あの紅茶。
私は知らない。
この家に、咲子がいつも飲んでいる紅茶が置かれていることを。
優は迷うことなく棚を開けた。
「これ?」
「そう、それ」
二人のやり取りは、驚くほど自然だった。
四年間ここで暮らした私の方が、余計な人間に思えるほどに。
気づけば、笑っていた。
もう、笑うしかなかった。
「……すごいね」
自分のものではないような声が出る。
「結婚記念日に、愛人を連れて帰ってくるんだ」
一瞬、空気が止まった。
けれど、優は怒りもしなければ、悪びれもしなかった。
少し困った顔をしただけだった。
まるで、本気で私の言葉が理解できないように。
「最初に言ったよね?」
その声は、残酷なほど平静だった。
「これは期間限定の結婚なんだからさ」
「俺、咲子と別れるなんて言ってないし、責められる筋合いもない」
「綾香に変な期待させた覚えもない」
「プロジェクトも、あと半年もかからず終わる見込みだし」
その瞬間。
何かが、ぷつんと切れた。
ああ、そうか。
この人は、最初から一度も私を妻だと思っていなかったんだ。
私は妻ではない。
優が体裁を保つために置いている、肩書きだけの道具だった。
「ごめん、私……」
静かにバッグを掴む。
「少し、外に行ってくる」
優は一度だけこちらを見た。
けれど、止めようとはしなかった。
「遅くなりすぎるようなら連絡して」
それだけ。
まるで、私がどこへ行っても構わないみたいに。
玄関の扉を閉めた瞬間、涙が落ちた。
悔しかった。
こんな扱いを、四年間も当たり前のように受け入れてきた自分が。
けれど、何よりも辛かったのは。
——まだほんの少しだけ、優に期待していたことだった。
スマホが震える。
親友のみかからのメッセージだった。
『生きてる? 今日どうだった?』
数秒迷ってから、私は返信した。
『最悪。今から会えない?』
数分後、すぐに返事が届く。
『青山駅前のカフェいる。おいで』
顔を上げる。
街灯が、涙で滲んで見えた。
この時の私は、今夜が自分の結婚生活のどん底だと思っていた。
けれど、まだ知らなかった。
この家を出た一歩が。
優が私を失い始める、最初の一歩になることを。
ห้องพักคู่บ่าวสาว“อ๊าา เดี๋ยวก่อนค่ะที่รัก ยังไม่ได้ถอดชุด”“ผมไม่สน ที่เราเลือกชุดสั้นแบบนี้ก็เพื่อให้สะดวกแบบนี้ไม่ใช่เหรอครับ อาา เสียวจัง หันมาหน่อยสิผมยังจูบไม่พอเลย”“อื้อ…เสียว เบาหน่อยค่ะ อ๊ะ”แต่แรงอัดกระแทกด้านหลังไม่ได้เบาลงเลย ยิ่งเห็นเธอในชุดเจ้าสาวแบบนี้จิตใจเขาก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเพราะมันกระตุ้นอารมณ์เขาได้มากกว่าชุดปกติ “ถอดยากนักก็ต้องทำแบบนี้แหละ”“อื้อ อ๊าา บีบแรง ๆ ค่ะ อ๊าา”เจ้าสาวถูกยกสะโพกขึ้นเพื่อรับแรงอัดกระแทกที่แรงขึ้น มิลินยังไม่ได้ไปถึงเตียงด้วยซ้ำ เพราะเข้าประตูมาได้เจ้าบ่าวก็รีบจัดการเธอทันที ตอนนี้ทั้งคู่ยังอยู่แค่ประตูห้องส่งตัวยังไม่ได้แตะต้องเตียงที่ปูไปด้วยกุหลาบนั่นเลย“ซี๊ด…อ๊าา!! จะเสร็จแล้วค่ะ ที่รักเร็วค่ะ”ภูวินทร์อัดกระแทกแรง ๆ เน้น ๆ เข้าไปอีกครั้งตามที่หมอตะวันแนะนำเพราะเขาให้เธอหยุดกินยาคุมแล้วเพื่อจะได้ปั๊มลูกโดยไม่พักเพราะเขาเห็นหมอตะวันเล่นกับลูกชายแล้วนึกอยากจะมีเป็นของตัวเองบ้าง“ขนาดเลือกแบบง่าย ๆ แล้วยังถอดยากอีก ฉีกเลยดีไหม”“ไม่ได้นะ!! มันแพง”“ที่รัก ผมซื้อให้ใหม่ก็ได้”“ไม่ได้!! ถอยไปเลย”เมื่อถูกภรรยาดุ ภูวินทร์ก็ได้แต่ทำห
บนเรือสำราญ / เกาะพีพี“ยอดไปเลยนะ สมกับเป็นบอสจริง ๆ จัดงานแต่งทั้งทีธรรมดาไม่ได้เลย สมกับเป็นเจ้าพ่อวงการธุรกิจไอที”“พี่อุ่นก็อยากแต่งงานเหรอคะ”“บ้าน่าพิมพ์พี่เลยจุดนั้นมานานแล้ว คงไม่มีใครมาจีบหรอกอยู่เป็นสาวทึกกับพวกเธอนี่แหละ”“แหม คุณอุ่นก็พูดเกินไป ยังสาวยังสวยอยู่อย่าตัดพ้อแบบนั้นสิครับว่าแต่เจ้าบ่าวเจ้าสาวยังไม่เข้ามาอีกเหรอครับเรือออกจากฝั่งนานแล้ว”“รออีกหน่อย ยังไม่ถึงฤกษ์เลยพวกเราก็ไปเตรียมประจำที่เถอะ”พนักงานของพีวี กรุ๊ปทยอยกันมาที่ดาดฟ้าเรือสำราญหรูที่ภูวินทร์เหมาลำสำหรับสองบริษัทมาพักและร่วมพิธีแต่งงานของเขาและมิลินรดา ทั้งพีวี กรุ๊ปและเอส กรุ๊ปที่รวบกิจการเข้าด้วยกันและยังมีตะวันและตันหยงที่มาพร้อมกับวัชระกับแคทที่กรี๊ดทุกครั้งที่เห็นภูวินทร์จนวัชระค้อนไปหลายรอบ“ที่รักคุณไหวหรือเปล่า เมาเรือไหมผมเป็นห่วง"“คุณลืมไปแล้วเหรอคะว่าคุณก็เคยพาหยงไปขอแต่งงานบนเรือมาเหมือนกันแค่นี้สบายมากค่ะ”“แต่ตอนนี้เหมือนกันที่ไหน คุณท้องอยู่นะครับถ้าเวียนหัวก็รีบบอกนะผมเอายาดมมาให้ด้วย”“คุณก็ยังเหมือนเดิมจริง ๆ นะคะหมอ หยงไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น” "แล้วนี่ตาภูผาไปไหนแล้ว”“อยู่กับคุณแ
ภูวินทร์ดึงเธอขึ้นมาและจับขึ้นไปวางที่โต๊ะทำงานใหม่ของเธอ มิลินอ้าขาให้เขาทันทีเพื่อให้เขาจัดการกับชั้นในตัวจิ๋วที่เขาเลือกซื้อให้เอง เมื่อมองเห็นภูวินทร์ก็แทบจะทนไม่ไหวที่จะใช้นิ้วลากไล้ไปมาจนมิลินแอ่นรับสัมผัส“อ๊าา อย่ากระตุ้นสิคะ มันเสียว”“แฉะขนาดนี้จะใส่ได้อีกไหมนะ ถอดออกก่อนก็แล้วกันเดี๋ยวทำความสะอาดให้”“อ๊าา”เมื่อพูดจบก็ลงมือทำทันที บอสจอมโหดยังไม่ทิ้งลายความเด็ดขาดเมื่อต้องการรุกฆาตเหยื่อ ลิ้นและนิ้วของเขายังสร้างความเสียวให้เธอไม่ขาดจนน้ำหวานเริ่มไหลออกมาและก่อนที่จะเลอะเขาก็จัดการพามังกรยักษ์สอดเข้าไปทันที“อู๊วว…เสียวจัง เบาหน่อยนะคะเดี๋ยวข้างนอก…”“ไม่ได้ยินหรอก คุณคิดว่าห้องทำงานผมไม่เก็บเสียงเหรอ ผมออกแบบเองเชียวนะไม่มีทางปล่อยผ่านเรื่องนี้ได้หรอกน่าวางใจได้”“คุณมันร้ายกาจ อ๊าา”แรงอัดกระแทกทำเอาโต๊ะทำงานใหม่เกือบจะล้มเขาจึงพาเธอกลับมาที่โซฟาตัวเดิมที่เคยเป็นเตียงแรกของทั้งสอง เมื่อเริ่มกระแทกมิลินก็เริ่มครางดังขึ้นอีกครั้ง“อาา เสียวมาก อ๊าา ท่านี้เสียวไปแล้วที่รักคะ เร็วหน่อย”เขาเองก็รู้ว่าตอนนี้คงจะทำนานไม่ได้เหมือนกับที่คอนโดเพราะยังมีภารกิจต้องไปทำอีกหลายที่ เม
อุณหภูมิของน้ำในอ่างจากุชชี่สุดหรูแม้ว่าจะอุ่นแต่ก็สู้ความเร่าร้อนของคนทั้งสองที่แช่อยู่ไม่ได้ แม้ว่ามิลินจะดีขึ้นแล้วแต่ก็ยังมีปลาสเตอร์กันน้ำอยู่ที่หน้าผาก ภูวินทร์ที่เฝ้าระวังอยู่ก็อ่อนโยนกับเธอมากกว่าครั้งไหน ๆ เพราะเขาพึ่งสังเกตเห็นรอยช้ำตามตัวของเธอ“ไอ้สารเลวนั่น…”“ลืมมันไปเถอะนะคะ มันจบแล้วตอนนี้คุณสนใจแค่มิลินก็พอ ได้ไหมคะบอส”“ผมบอกแล้วว่าถ้าคุณเรียกผมว่าบอส ผมจะจัดการคุณ”“อ๊าา ภูคะ อื้อ เสียวจัง นิ้วคุณซนเกินไปแล้ว อ๊าา ลิ้นด้วย อ๊าา”ลิ้นของภูวินทร์วนไล้ไปทั่วรอบ ๆ ราวหน้าอกอวบที่ตอนนี้กลับมาเนียนขาวอีกครั้งหลังจากที่เขาไม่ได้รังแกเธอมาหลายวัน ตอนนี้เขาไม่ต้องใช้เครื่องป้องกันแล้วเพราะมิลินตัดสินใจเปลี่ยนไปกินยาคุมแบบรายเดือนแทนซึ่งนั่นก็นับว่าสะดวกกับทั้งคู่มากเพราะมิลินไปปรึกษาตะวันมา เขาจึงแนะนำให้เธอกินยาแบบแผงที่ช่วยเรื่องผิวพรรณเพราะมิลินไม่ชอบวิธีการฉีดยาคุมแบบรายเดือน“มิลินผมจะทนไม่ไหวแล้ว ขอตอนนี้ก่อนได้ไหมมันจะแตกแล้ว”“อือ ได้ค่ะ โอ๊ะ!! เข้ามาเร็วจัง ซี๊ด…แน่น!!”“มันคงคิดถึงกันน่ะสิเพราะไม่ได้เข้าไปนานหลายวัน”“อื้อ ทะลึ่ง อ๊าา เสียว ที่รักคะขยับเร็วขึ้นอีก
อุ่นเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นมาจากห้องประชุม อนุชิต พิมพ์และทีมงานอีกสี่คนหันไปมองเธอในทันที“บอสคะ อุ่นไม่ทราบว่าระหว่างคุณกับมิลินมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา แต่คุณจะสัญญากับเราได้ไหมว่าจะพาหัวหน้าทีมของพวกเรากลับมาที่พีวี กรุ๊ป”“ผมสาบานด้วยชีวิตว่าจะพาเธอกลับมาให้ได้ ผมไม่มีทางเสียเธอให้ใครหน้าไหนทั้งนั้
ใช้เวลาสองวันที่ทั้งคู่อยู่ในโรงพยาบาล แม้ว่าอาการจะดีขึ้นแต่ยังต้องหอบยาอีกมากกลับมากินด้วยตามคำสั่งของหมอตะวัน เมื่อกลับมาถึงบ้านภูวินทร์ก็แทบจะไม่ทำอะไรเลยนอกจากอ้อนให้มิลินอยู่เป็นเพื่อนเขา“ไม่เอา ผมยังไม่หายดีคุณเองก็เหมือนกันไม่เห็นต้องแยกกันอยู่เลย”“งั้นกลับไปนอนโรงพยาบาลดีไหมคะ”“ไม่เอา!!
“ค่ะ ๆ คุณก็นอนพักไปก่อนนะคะเรื่องที่ออฟฟิศถ้ามีอะไรเดี๋ยวมิลินจะรีบเคลียร์ให้ก่อน คุณพัชระคงจะจัดการก่อนจะออกมาแล้ว มิลินไปนะคะ รีบพักผ่อนเถอะค่ะจะได้หายเร็ว ๆ”“รอผมหลับก่อนแล้วค่อยไปไม่ได้เหรอ ผมไม่อยากอยู่คนเดียว”“ก็ได้ค่ะ หลับตาสิคะ”เขาดึงมือเธอมากอดเอาไว้และค่อย ๆ หลับตาลง ไม่นานหลังจากหยุด
“อะไรนะคะ”“ลงมาสิ”มิลินรู้สึกแปลกใจไม่น้อยแต่ก็ยอมตามเขาลงไปเมื่อบอสของเธอเปิดท้ายรถเพื่อนำถุงที่ซื้อมาลงมาส่วนหนึ่งเธอจึงหันไปช่วยหยิบในส่วนของเธอแต่กลับถูกเขาดึงมือขึ้นมา“จะทำอะไร”“ก็ช่วยถือของไงล่ะคะ”“ไม่ต้อง ผมเอาที่ต้องใช้ลงมาหมดแล้ว”“เอ่อ แล้วที่เหลือ…”“ใครบอกจะให้คุณเอาลงที่นี่”“บอสค











