บอสสายโหด กับ สาวโสดสายดุ

บอสสายโหด กับ สาวโสดสายดุ

last updateHuling Na-update : 2025-02-15
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
38Mga Kabanata
6.6Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เธอพลาดที่เดินเข้าห้องทำงานเขาไปแค่ครั้งเดียว แต่กลับถูกบอสโหดอย่างเขากินไม่ยอมปล่อย.... “ลองตะคอกอีกทีสิ จะทำจนลืมทางกลับบ้านเลย” เรื่องราวของบอสหนุ่มสุดโหดที่ดุ เผด็จการและขี้โมโห กับโปรแกรมเมอร์สาวสวย หัวหน้าทีมในบริษัทพีวี กรุ๊ป เมื่อเธอต้องแก้ไขงานในออฟฟิศตอนดึกคนเดียว และเมื่อนำงานไปส่งในห้องของบอสจอมโหด หลังจากนั้นชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไป...... “เหนื่อยไหม” “ไม่น่าถาม” “แสดงว่าไม่เหนื่อย ถ้าอย่างนั้นต่อนะ” “บอสคะ!! พอแล้วมิลินแทบจะหมดแรงแล้วค่ะ” “แต่ถุงยางยังเหลือ” “เก็บเอาไปใช้กับคนอื่นเถอะ หึ” “ว่ายังไงนะ”

view more

Kabanata 1

ตอนที่  1 ผมกำลังหิว

It was ten at night when Richard Peterson finally came home.

He shut the door behind him and had just changed into his slippers when the living room lights suddenly flicked on.

The abrupt brightness startled him.

There I was, sitting silently on the couch, holding a white porcelain urn. I had no idea how long I'd been there.

"What the hell, Queenie? Are you insane? Sitting here in the middle of the night? Who were you trying to scare?"

His voice was sharp and annoyed. I slowly lifted my head to look at him.

Even this late, Richard's hair was still neatly styled, his shirt crisp and unwrinkled. The mother and daughter he had been carefully tending to, day after day, must have meant a lot to him—so much so that even someone as lazy as him had started paying attention to his appearance.

I didn't respond, just stared at him in silence. His irritation deepened.

"You're still mad about the kidney?"

My grip on the urn tightened.

"Haven't I explained it to you? There will be other kidneys! I'm a doctor—I have to think about the patient first. Lacy was in the best stage for recovery, and giving her that kidney gave her the highest chance of survival! I know you were worried about Cammy, but she had already waited so long. Would a little more time have made such a difference? Cammy's my daughter—I'm not going to just abandon her…"

His words were full of exasperation, as if I were the one being unreasonable, as if I were just a hysterical woman making a fuss.

But that little more time—that tiny delay—was everything.

After losing that kidney, Cammy's condition deteriorated rapidly. She never opened her eyes again.

She was so small, so fragile, and in her last moments, she clung to my hand and asked why her dad wasn't there. She asked if he didn't love her anymore.

I could only kiss her over and over, whispering that Mommy was here, Mommy would always be here.

Even as she took her last breath, Cammy never got to see her dad one final time.

Meanwhile, his first love's daughter, Lacy, had survived because she got the kidney in time.

The kidney that was supposed to save Cammy!

I hated Richard—hated his selfishness, his hypocrisy. I never wanted to see him again for the rest of my life.

Maybe he felt he had scolded me enough, because Richard finally stopped talking. He shrugged off his jacket, heavy with the scent of perfume, and tossed it to me.

"Here, wash this before I leave for work tomorrow. Make sure to iron it."

I didn't move. The jacket dropped on the floor.

Richard frowned.

I looked him in the eye and said, "Let's get a divorce."

He froze.

For a second, he looked like he couldn't comprehend what he had just heard. His eyes filled with disbelief, as if he couldn't accept that those words had come from my mouth.

"What did you just say?"

I forced a smile. "I said, Richard, I want a divorce."

I reached for the papers I had prepared and pushed them toward him.

"This is the agreement. I don't want any of your money or property. Let's meet at the courthouse at nine tomorrow. Be there with your documents."

The air in the room thickened.

Richard didn't even glance at the papers. Instead, his face darkened, and I could see the anger bubbling up in him.

"Are you serious right now? You just won't let this go, will you? Lacy needed that kidney more than Cammy! How many times do I have to explain it to you? Queenie, stop being so selfish!"

His furious gaze bore into me, demanding that I back down.

I didn't.

I met his eyes, unwavering.

"Richard, I want a divorce. This isn't a discussion."

His face turned cold. Then he let out a short, mocking laugh. "Oh, so now you're trying to threaten me?"

He grabbed his jacket from the floor and put it back on, his expression stiff and distant. Without another word, he turned and strode toward the door.

Clearly, he had decided he wasn't spending the night here.

At the doorway, he paused and glanced back. "Listen to me, Queenie. Even if we do get divorced, Cammy's custody will be mine. Don't come crying to me later."

Then, with a loud slam, he was gone.

The silence that followed was suffocating.

I ran my fingers over the cold porcelain of the urn, as if soothing a frightened child.

From the moment he walked in to the moment he left, Richard hadn't asked once if his daughter had been in pain today, if she had slept well, or if she had been afraid.

He hadn't even lowered his voice—hadn't cared how loud he was when he yelled at me, even when he slammed the door.

Not once had he asked about the urn in my arms.

I looked toward the empty doorway, my gaze hollow.

'Richard, you didn't get to see Cammy one last time. And you'll never get to see me again, either.'
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
38 Kabanata
ตอนที่  1 ผมกำลังหิว
PV Group“มิลินยังไม่เสร็จเหรอนี่จะทุ่มหนึ่งแล้ว”“ยังเลยพวกเธอกลับไปก่อนเถอะ”“นี่วันศุกร์นะไม่ไปปาร์ตี้ที่ไหนเหรอ”“เฮ้อ…อยากไปอยู่หรอกแต่ก็อย่างที่เห็น มุกจะไปเที่ยวกับแฟนไม่ใช่เหรอรีบไปเถอะ”“งั้นเราไปก่อนนะวันจันทร์เจอกัน”“มิลินรดา” หันกลับไปวุ่นกับงานเขียนโปรแกรมที่แก้แล้วแก้อีกก็ยังไม่ผ่านด่านสุดโหดของบอสหรือผู้จัดการคนใหม่ที่พึ่งจะผันตัวเองลงมาคุมงานแผนก IT และโปรแกรมเมอร์ด้วยตัวเอง “ผมต้องการงานที่มีประสิทธิภาพเหมือนปากของพวกคุณ เลิกประชุม”นั่นเป็นคำทักทายแรกที่เขาพูดในการพบกันที่แผนกเมื่อสี่เดือนก่อน “ภูวินทร์ วิศุทธารานิวัฒน์” CEO หนุ่มและลูกชายคนเดียวของเจ้าของ PV Group บริษัทผลิตซอฟต์แวร์และดูแลระบบเซิร์ฟเวอร์ชื่อดังของเมืองไทยจากที่พนักงานสาว ๆ ต่างสนใจในตัวเขาจนอยากจะร่วมงานด้วยและเฝ้ารอการมาของเขาอย่างใจจดใจจ่อ แต่ผ่านไปเพียงสองสัปดาห์แรกที่เขาลงมาควบคุมงาน ทุกคนก็แทบอยากจะลาออกกันยกแผนกเพราะงานที่หนักและละเอียดมากขึ้นอีกทั้งไม่ว่าพวกเขาและเธอจะสรรหาวิธีการใดไปนำเสนอล้วนถูกปัดตกออกมาหมด“โธ่เว้ย!! ทำไมไม่ผ่านสักทีวะ”“ฉันว่านายแก้ตรงนี้อีกหน่อย ระบบมันทำงานไม่เสถี
Magbasa pa
ตอนที่  2  ลองตะคอกอีกทีสิ
เขาพูดพร้อมกับคาบบางอย่างอยู่ที่ปาก ซองถุงยางนั่นเองเพราะเสียงที่เขากำลังฉีกทำให้เธอรู้ว่าไม่มีทางจะหนีซาตานตรงหน้าไปได้อีกแล้ว“บอสคะ จะทำจริง ๆ เหรอคะ”“ผมให้เวลาคุณตัดสินใจไปแล้วถ้าจำได้ ตอนนี้คุณจะเปลี่ยนใจก็คงไม่ทันแล้ว”“แต่ว่า…อ๊าา!!!!”ความใหญ่และคับแน่นนั้นค่อย ๆ สอดเข้ามาหาเธอจนรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัวเหมือนกับถูกไฟช็อต แม้ว่าจะไม่อยากแต่ก็…“เสียว…อ๊าา”เมื่อเธอครางออกมาเขาก็เริ่มพอใจ รอยยิ้มที่คลี่ออกทำเอาใจของมิลินยอมทุกอย่างที่เขาจะทำจากนี้ แรงกระแทกจากบั้นท้ายแข็งแรงนั่นทำให้เธอแทบจะบ้าเมื่อเขายกทั้งตัวเธอขึ้นมาจากโต๊ะ“อ๊ะ จะ จะไปไหนเหรอคะ”“เปลี่ยนที่”“แต่ว่า…”“อ้อ จริงสิผมลืมไปเลยข้างนอกนั่นคงไม่เหลือใครแล้วสินะ”“ไม่มีแล้ว เหลือฉันคนเดียวค่ะ”“ดีมาก ถ้าอย่างนั้นก็ครางเสียงดังได้”“อ๊าา เดี๋ยวก่อนช้าลงหน่อยค่ะ”“ทำไมล่ะ คุณจะเสร็จอีกแล้วเหรอ”“บอสคะ!!”“ลองตะคอกอีกทีสิ จะทำจนลืมทางกลับบ้านเลย”“อ๊าา”เขาไม่ได้แค่ขู่เมื่อใช้มือดันไปที่จุดกระสันกลางร่องสวาทที่อยู่เหนือท่อนเอ็นที่สอดลึกจนสุด เธอแทบจะหลุดกรี๊ดออกมาเพราะความเสียววาบไปทั้งตัวอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ทำ
Magbasa pa
ตอนที่  3 เล่นแบบนี้ใช่ไหมมิลิน
มิลินรดาหมดทางเลือกเพราะทั้งกระเป๋าและมือถือถูกเขายึดเอาไว้จนหมด เธอถูกบังคับให้นั่งที่เบาะหน้าคู่กับเขาพร้อมกับรัดเข็มขัดให้เรียบร้อย รถหรูขับออกมาจากตึกใหญ่ใจกลางกรุงในตอนเช้าออกมาที่ถนนที่ค่อนข้างโล่งในวันหยุด“บอสจะไปกินข้าวที่ไหนเหรอคะ”“ถึงแล้วก็รู้เอง”“แต่มิลินไม่หิว”จ๊อก…..เสียงท้องที่ร้องออกมาสวนทางกับคำพูดของเธอทำให้เขาหลุดขำออกมาเล็กน้อยแม้ว่าจะยังทำหน้าดุอยู่แต่คนที่นั่งข้าง ๆ ก็ก้มหน้าอายจนพูดอะไรไม่ออก“คนปากแข็ง” ร้านอาหารมิลินกินทุกอย่างที่ถูกยกมาจานแล้วจานเล่าทั้งไข่กระทะ ขนมปังทาเนยและไส้กรอกอเมริกันกับน่องไก่อบที่เขาสั่งมาวางให้เธอเลือกเพราะไม่รู้ว่าเธออยากกินอะไร ร้านนี้อยู่ไม่ห่างจากที่ทำงานมากนักเมื่อเธอกินจนอิ่มเขาก็สั่งให้บริกรเทน้ำส้มคั้นสดให้เธอเพื่อเป็นการล้างปาก“อิ่มหรือยัง”“อิ่มมากเลยค่ะขอบคุณค่ะบอส”“อืม”เธอยกผ้าขึ้นมาเช็ดปากพอดีกับเสียงมือถือของเขาที่สั่นขึ้นมา เขามองไปและหันมามองเธอ“ขอตัวรับสายก่อนนะ”“ค่ะ”ภูวินทร์เดินไปรับสายสำคัญที่โทรเข้ามาและคุยอยู่ประมาณห้านาที เมื่อกลับมาที่โต๊ะก็พบเพียงแค่กระดาษโน้ตลายมือของมิลินที่วางทิ้งเอาไว้“ขอบคุณ
Magbasa pa
ตอนที่  4 กินสิ แล้วค่อยพูด
“บอสคะ ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะที่นี่เป็นห้องทำงานของคุณนะคะ”“และคุณกับผมก็มีเซ็กส์กันครั้งแรกที่นี่ ไม่ต้องย้ำเพราะผมจำได้ จำได้ว่าใช้….”มิลินรีบใช้มือของเธออุดปากเขาเอาไว้ก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกมามากกว่านี้ เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะกล้าพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแบบนี้ แม้แต่เธอที่ฟังอยู่ยังรู้สึกชาไปทั้งหน้าเพราะความอาย“คุณปิดปากผมทำไม ถ้าอยากปิดต้องใช้อย่างอื่น เช่น…”“อื้อ…ปล่อยนะคะ”ไม่ทันที่เธอจะได้ป้องกันเขาก็ปล้นเอาจูบของเธอไปจนได้ มิลินดิ้นเล็กน้อยอยู่ในอ้อมแขนของเขาและค่อย ๆ นิ่งลงจนเริ่มปล่อยให้เขาจูบเธอไปเงียบ ๆ“จูบตอบสิ ทำไม่เป็นเหรอ”“บอสคะ ไม่ใช่ตอนนี้”“ถ้าอย่างนั้นพักเที่ยงกับตอนเลิกงานได้ใช่ไหม”“ไม่ใช่นะคะมิลิน…อื้อ…อ๊ะ อย่าถอดนะคะ”“ผมชอบกลิ่นน้ำหอมของคุณ”“บอส อื้อ…. หยุดก่อนค่ะเดี๋ยวมีคนเข้ามา”“คุณว่าจะมีสักกี่คนที่อยากจะเข้ามาในห้องนี้ถ้าผมไม่เรียก อีกอย่างถ้าผมไม่ปลดล็อกคุณคิดว่าใครจะเข้ามาได้งั้นเหรอ”“แต่คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้นะคะ”“งั้นเหรอแต่ผมคิดว่าตั้งแต่สิ่งที่เกิดขึ้นวันก่อนผมมีสิทธิ์เต็มที่ อีกอย่างอย่าลืมสิว่าผมพึ่งจะช่วยคุณไปเองนะ”มิลินลืม
Magbasa pa
ตอนที่  5  “รีบเข้ามาสักที”
“อะไรวะเนี่ย!!”“มิลิน เป็นอะไรตกใจหมดเลย”ทุกคนในแผนกหันมามองเธอด้วยท่าทางตกใจ อนุชิตนั้นพุ่งน้ำที่พึ่งจิบออกมาจนเลอะหน้าจอเพราะตกใจ เสื้อของเขาเองก็เปียกเพราะหันมามองเธอ“มิลินเราขอโทษที่ต้องให้เธอแก้งานนะ เรายอมรับใช้เธอเลยจะเอาอะไรก็บอกดี ๆ อย่าพึ่งโมโหเลยนะ”“ไม่นะ ไม่ใช่ ๆ ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ ช่างเถอะมิลินจะลงไปข้างล่างไปซื้อกาแฟหน่อยนะคะ”“เราไปด้วย ๆ เราไปช่วยถือนะ”อนุชิตเป็นผู้อาสาเธอจึงเดินมาพร้อมกับเขาและกดลิฟต์ แต่เมื่อประตูลิฟต์เปิดก็ต้องตกใจเพราะคนที่พึ่งเดินออกมาคือบอสหนุ่มกับเลขาของเขา “พัชระ” นั่นเอง“อ้าวมิลินกำลังจะไปไหนกันเหรอ”“ไปซื้อกาแฟครับคุณพัชระ พวกเราขอตัวก่อนนะครับมิลินรีบไปกันเถอะ”อนุชิตคล้องแขนมิลินและรีบเดินเข้าไปในลิฟต์ที่ทั้งสองพึ่งจะเดินออกมา ภูวินทร์หันไปมองพวกเขาพร้อมกับหรี่ตาเมื่อประตูลิฟต์กำลังปิดแต่มิลินที่ไม่ได้สังเกตเขาเพราะมัวแต่คุยกับอนุชิตที่จับแขนเธอเอาไว้แน่น“ทำอย่างกับหวงแฟน ตาอนุชิตนี่ก็แปลกนะทำนัวเนียกับคุณมิลินแบบนี้ไม่กลัวเป็นข่าวหรือไงนะหรือว่า... สองคนนั้นคบกันแล้วเหรอครับ”“หุบปากไปเถอะน่ะ เตรียมข้อมูลที่จะไปพบลูกค้าหรือยัง”“ยัง
Magbasa pa
ตอนที่  6  เอาเสียงไปใช้อย่างอื่น
“อะไรนะคะ”“กลับบ้านไง หรือคุณอยากจะนอนที่นี่ล่ะ”“กลับค่ะ กลับบ้านค่ะรถไฟฟ้าใกล้จะหมดแล้วด้วยต้องรีบ…”“ผมว่าผมบอกคุณชัดเจนแล้วนะว่าจะพาไปกินข้าวก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน”“เอ่อ…”“เพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยแก้งานนี้ให้ พรุ่งนี้จะได้นำไปส่งแผนกซอฟต์แวร์ต่อ”“ค่ะ”“อย่าได้คิดแผนที่จะหนีอีกล่ะ ผมจะไม่ยอมให้จบเหมือนเมื่อเช้าวันเสาร์แน่”เขากระซิบบอกเธอก่อนจะเดินไปหยิบสูทของตัวเองมาสวมอีกครั้งและรอเธอเก็บของและปิดคอมพิวเตอร์ของเขา เมื่อเก็บของเสร็จแล้วเธอก็เดินตามเขาออกมาจากห้องซึ่งด้านนอกไม่มีคนอยู่แล้ว ลิฟต์จึงมีเพียงพวกเขาที่ใช้ในการโดยสารลงไปยังลานจอดรถร้านอาหาร“อาหารอร่อยไหม พอกินได้หรือเปล่า”“อร่อยหมดทุกอย่างเลยค่ะ คิดไม่ถึงเลยนะคะว่าบอสจะรู้จักร้านอาหารที่อร่อย ๆ มากแบบนี้ พาแฟนมากินบ่อยเหรอคะ”“แฟน? ผมไม่มีแฟน ถ้าแค่คู่นอนล่ะก็พอมีจบภารกิจก็แยกย้าย”“แคก แคก”“เป็นอะไร สำลักเหรอทำไมรีบกินแบบนี้ล่ะ”เขาขยับเข้าไปนั่งใกล้ ๆ เธอเพื่อจะลูบหลังให้ และค่อย ๆ รินน้ำเปล่ายื่นมาให้เธอ“ดื่มเข้าไปหน่อย กินอะไรเข้าไปถึงได้สำลัก ก็ไม่มีอะไรเผ็ดนี่”มิลินตอบไม่ได้เพียงแค่นึกในใจเท่านั้นว่าที่เธอ
Magbasa pa
ตอนที่  7 “คุณจะปฏิเสธผมเหรอ”
“อะ อะไรนะคะ”“หรือจะให้ผมทำอีกรอบคุณถึงจะ...”“เดี๋ยวนะคะบอส คือว่าเรื่องนี้มิลินยังไม่…”ภูวินทร์เองก็ชะงักไปเล็กน้อย นี่เธอคงไม่ถึงกับจะปฏิเสธเขาหรอกมั้ง ทั้ง ๆ ที่เธอกับเขาแนบชิดสนิทสนมกันขนาดนี้และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาพาผู้หญิงมาที่นี่ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา“คุณจะปฏิเสธผมเหรอ”“คือว่า อ๊าา!!”เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ อย่างน้อยวันนี้เขาก็ไม่อยากจะฟังเพราะเขาต้องการครอบครองและเป็นเจ้าของ เขาไม่เคยต้องการอยากได้ผู้หญิงคนไหนมากกว่ามิลินรดาแบบนี้มาก่อน ทั้งอยากได้และอยากเห็นเธออยู่ในสายตาตลอดเวลาจนไม่อยากฟังคำว่า “ไม่” ที่จะออกจากปากของเธอ แม้ว่าจะไม่ยอมรับวันนี้แต่เขามีวิธีอีกมากมายที่จะทำให้เธอยอมรับเขาให้ได้“เบาก่อนค่ะ เจ็บ…อ๊ะ!!”ลิ้นหนาโลมเลียยอดอกสีอิ่มจนเปียกชุ่ม ปากของเขาเผลอขบเม้มรุนแรงตามแรงกระแทก มิลินเองก็กระดกสะโพกรับเขาอย่างเผลอตัวเพราะความเสียวที่เขาเชิญชวน “เพี๊ยะ!!”“อ๊าา!!!”เสียงฝ่ามือฟาดไปที่บั้นท้ายงอนงามนั้นทำเอาใจสาวสะดุ้งและตื่นเต้นไม่น้อย เธอบอกไม่ได้ว่ามันดีหรือไม่แต่ก็ไม่รังเกียจที่เขาจะทำ เสียงของลำเอ็นที่กระแทกถี่ ๆ จนเธอมองอะไรไม่เห็นนอกจากขอบหัวเต
Magbasa pa
ตอนที่ 8 “บอสยังกินไม่อิ่มเหรอคะ”
เธอรู้สึกว่าการเชื้อชวนนี้ได้ผลเพราะลำเอ็นที่ใช้หน้าอกนวดอยู่นั้นกำลังแข็งตึงเพิ่มขึ้นเมื่อเธอพูดจบ ภูวินทร์ดึงเธอมาจูบอย่างกระหาย เขาไม่เคยรู้สึกอยากกินใครเท่าเธอมาก่อน ทำไมกินเท่าไหร่ก็ไม่พอเสียทีทั้ง ๆ ที่ควรจะเบื่อแต่เขากลับต้องการเธอมากขึ้น ๆ จนไม่มีขีดจำกัดและไม่อยากให้เธออยู่ห่างเขาเลยแม้แต่นาทีเดียว“อ๊ะ บอสคะ”“ถ้าเรียกบอสอีกทีผมจะไม่ให้คุณได้นอนเลยคอยดู”“จะไปไหนคะ”“คุณบอกว่าจะไปต่อที่เตียง”“แต่ตัวมิลินเปียก”“ไม่เป็นไร ห้องนอนเล็กยังว่าง เราไปนอนที่นั่นได้แต่ตอนนี้ผมต้องการคุณ”“บอสยังกินไม่อิ่มเหรอคะ”“ไม่น่าถาม”เธอถูกเขาอุ้มมาพร้อมกับเสื้อคลุม แม้จะโพกหัวที่เปียกมาแต่ก็ไม่อาจทนรอเวลาได้ เขาทิ้งร่างของเธอบนเตียง มือควานหาสิ่งที่ต้องการและสวมเข้าไปอย่างรวดเร็วก่อนจะพุ่งกายเข้าไปจนเธอครางออกมาด้วยความสุขสม เมื่ออาบน้ำเสร็จก็ดูเหมือนว่าจะเพิ่มพลังชีวิตให้มิลินได้อีกนิดหน่อย เขาคงต้องรีบเพราะเธอเองคงต้องพักผ่อนแล้ว แม้ว่าจะให้เธอหยุดงานแต่เขาจะกินมูมมามแบบไม่ยั้งอย่างนี้คงไม่ได้“อ๊าา พี่ภูคะ ใกล้แล้วกระแทกมาอีก ถี่อีกเร็ว ๆ เข้า”“อาา…ร้อนแรงจังนะ”“อื้อ เสียว เสียวมาก ทนไ
Magbasa pa
ตอนที่ 9  ขอกาแฟ แล้วก็คุณด้วย
ภูวินทร์นอนดิ้นอยู่ที่เตียง ที่จริงเขาเป็นคนตื่นเช้าอยู่แล้วแต่วันนี้เมื่อมีมิลินอยู่ด้วยเขาก็แค่อยากนอนคลอเคลียกับเธอไปเรื่อย ๆ แบบนั้นเอง ซึ่งเรื่องแบบนี้เขาไม่เคยคิดอยากจะทำกับใครมาก่อนเพราะก่อนหน้านั้นคู่นอนของเขาแต่ละคนเมื่อจบภารกิจก็กลับมาพักทันทีโดยทุกอย่างจะจบที่โรงแรมและการจ่ายเงินก้อนโตให้พวกเธอและเขาจะเรียกก็ต่อเมื่อต้องการปลดปล่อยเท่านั้น“โธ่เว้ย!!”เขานึกโมโหที่เธอไม่เป็นอย่างที่เขาต้องการแต่คงต้องนิ่งเอาไว้เพราะเขาเองก็เป็นอย่างที่เธอพูดเช่นกัน ก่อนหน้านั้นสำหรับเธอภูวินทร์คือบอสใจโหดที่คอยจับผิดลูกน้องอย่างที่ทุกคนในแผนกรับรู้ มีเหรอที่เธอจะคุ้นเคยกับท่าทางเผด็จการอย่างเขา ภูวินทร์ลุกขึ้นไปอาบน้ำเพื่อให้อารมณ์เย็นลงซึ่งเขาใช้เวลาเกือบชั่วโมงกว่าจะแต่งชุดอยู่บ้านสบาย ๆ ออกมาจากห้อง และเมื่อเดินออกมาก็ได้กลิ่นหอมของอาหารซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในห้องนี้ หัวใจเขาพลันอบอุ่นขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นมิลินในชุดคลุมอาบน้ำและกำลังทำบางอย่างที่เคาน์เตอร์ครัวที่เขาไม่เคยไปแตะต้องเลย“อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอคะ อาหารเช้าเสร็จพอดีคุณจะรับกาแฟหรือขนมปังกับชาร้อนดีคะ”“เอ่อ…นี่คุณทำอาหารเช้าเ
Magbasa pa
ตอนที่ 10 สมเป็นบอสจอมโหด
“คุณภู!!” “ก็คุณบอกเองว่าไม่อยากใส่นี่นา”“คุณออกไปเลยนะ”“อ้าวมิลินนี่ห้องของผมนะ นั่นก็ชุดของผมแล้วก็…คนนี้ก็ของผม”เสียงที่เขาพูดในประโยคสุดท้ายทำเอาใจคอเธอวาบหวิวและนึกอยากจะทำอย่างอื่นมากกว่าออกไปซื้อของกับเขาเสียอย่างนั้น สงสัยเธอจะบ้าไปแล้วแค่เขาพูดแค่นี้ก็หวั่นไหวและตามอารมณ์เขาไป“พอทีเถอะค่ะ อย่าล้อเล่นแบบนี้ออกไปก่อนค่ะมิลินจะเปลี่ยนชุด”“ไม่ต้องเปลี่ยนหรอกน่าเสียเวลารีบไปเถอะจะได้รีบกลับ”“กลับ? แต่มิลินต้องกลับบ้านนะคะ”“หืม ก็ไม่ได้บอกนี่ว่าไม่ให้กลับ”“คุณ!!”“เอาน่า ๆ ชุดพวกนี้ผมเตรียมเอาไว้เพื่อคุณ คุณไม่ได้สังเกตเหรอว่าชุดชั้นในนั่นไม่ใช่ของเก่าแต่เป็นของใหม่ ส่วนชุดพวกนี้ก็ตัดมาเพื่อคุณ ผมถึงได้เข้ามาดูว่าคุณใส่พอดีหรือเปล่า”“อะไรนะคะ”มิลินรีบหันกลับไปที่หน้ากระจกเพื่อปิดบังรอยยิ้มเอาไว้ทันที คิดไม่ถึงว่าเขาจะทำแบบนี้เพื่อเธอ แล้วแบบนี้เธอจะทนได้อีกนานแค่ไหนกันนะ ถ้าหากเขากลายร่างจากบอสจอมโหดนั่นเป็นแมวน้อยขี้อ้อนแบบนี้ มีหวังเธอคงได้ตกอเวจีมดของเขาเป็นแน่“ไปกันได้หรือยังครับ อย่ามัวแต่เขินอยู่เลยน่า”“เปล่าเขินเสียหน่อย!! เราจะไปไหนกันคะ”“ไปซื้อของน่ะสิ ถุงยาง
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status