บอสสายโหด กับ สาวโสดสายดุ

บอสสายโหด กับ สาวโสดสายดุ

last update最終更新日 : 2025-02-15
言語: Thai
goodnovel12goodnovel
評価が足りません
38チャプター
6.6Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

รักคนเดียว

อีโรติก

ขี้อิจฉา/ขี้หึง

CEO

ฉลาด

การหักหลัง

เข้าใจผิด

แก้แค้น

เธอพลาดที่เดินเข้าห้องทำงานเขาไปแค่ครั้งเดียว แต่กลับถูกบอสโหดอย่างเขากินไม่ยอมปล่อย.... “ลองตะคอกอีกทีสิ จะทำจนลืมทางกลับบ้านเลย” เรื่องราวของบอสหนุ่มสุดโหดที่ดุ เผด็จการและขี้โมโห กับโปรแกรมเมอร์สาวสวย หัวหน้าทีมในบริษัทพีวี กรุ๊ป เมื่อเธอต้องแก้ไขงานในออฟฟิศตอนดึกคนเดียว และเมื่อนำงานไปส่งในห้องของบอสจอมโหด หลังจากนั้นชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไป...... “เหนื่อยไหม” “ไม่น่าถาม” “แสดงว่าไม่เหนื่อย ถ้าอย่างนั้นต่อนะ” “บอสคะ!! พอแล้วมิลินแทบจะหมดแรงแล้วค่ะ” “แต่ถุงยางยังเหลือ” “เก็บเอาไปใช้กับคนอื่นเถอะ หึ” “ว่ายังไงนะ”

もっと見る

第1話

ตอนที่  1 ผมกำลังหิว

Alicias Sicht

„Lass mich raus!“ Ich schrie gegen die Tür, Tränen liefen mir über die Wangen. „Bitte…“

 Ich sank zu Boden, alle Hoffnung, dieses Gefängnis zu verlassen, rann mir wie Sand durch die Finger.

Ein Wimmern entwich meinen Lippen bei dem Gedanken, hier nie wieder herauszukommen, nie wieder die Sonne zu sehen oder meine schäbige Wohnung.

Wie war es nur so weit gekommen?

Ich rollte mich in Embryonalstellung zusammen und dachte an die Reihe seltsamer, surrealer Ereignisse, die mein Leben in dieser Woche völlig auf den Kopf gestellt hatten.

Vor fünf Tagen

„Muss ich das wirklich machen?“, murrte ich zu Daya, meiner einzigen Freundin. Sie richtete ihr Make-up, beugte sich zum Schminkspiegel und trug sich gekonnt etwas Glitzer auf die Lider auf. Bei meinen Worten drehte sie sich um und warf mir einen langen, strafenden Blick zu.

„Fang jetzt nicht mit so einer Einstellung an, Alicia“, warnte sie mich in ihrem unmissverständlichen Ton. „Außerdem solltest du froh sein. Ich habe sogar daran gedacht, dich an deinem Geburtstag auszuführen. Du bist kein Teenager mehr. Du bist 22! Wie lange willst du dich noch über mein Entgegenkommen beschweren?“

Ich seufzte, meine Hände fanden den unteren Saum des unglaublich kurzen Minikleids, das sie mir aus den Tiefen ihres Schranks zugeworfen hatte.

„Aber–“ Ich wollte wieder etwas sagen, doch diesmal warf sie mir einen kleinen Gegenstand zu. Zum Glück fing ich ihn auf, bevor er mich im Gesicht traf, und sah hinunter. Es war eine kleine Kompaktpuderdose.

„Hör auf zu jammern! Mach was mit deinem Make-up. Ich habe heute Abend keine Zeit dafür. Kleid und High Heels müssen reichen“, rümpfte sie die Nase, während sie mich anfunkelte, bevor sie sich wieder mehr Farbe auf die Lider tupfte.

Es kam mir unmöglich vor, ihr zu widersprechen, also gab ich einfach auf. Ich nahm meine Brille ab und trug etwas Puder auf. Lipgloss hatte ich bereits in meiner Tasche, also benutzte ich auch den. Ich betrachtete mein Spiegelbild in dem kleinen runden Spiegel.

Meine mandelförmigen Augen mit den blauen Pupillen leuchteten jetzt, da mein Gesicht nicht mehr von einem Gestell verdeckt wurde.

Zusammen mit den Sommersprossen und meinem herzförmigen Gesicht ergab das ein hübsches Bild.

Ich war schön.

Ich runzelte die Stirn und ließ einen kleinen, frustrierten Seufzer hören.

Schön zu sein war nicht das, was ich wollte.

Ich war in einem Waisenhaus aufgewachsen und später auf eine öffentliche Schule gegangen, wo die hübscheren, sanfteren Mädchen die schlimmste Art von Aufmerksamkeit bekamen. Seit ich das Schicksal dieser Mädchen bemerkt hatte, wusste ich eines: Ich wollte auf keine Weise, in keiner Form als hübsch angesehen werden.

Ich setzte sofort die Brille wieder auf – auch wenn sie keine Stärke hatte, sie war eine Art Verkleidung, die ich schätzte. Durch sie wurde ich unsichtbar. Niemand kommentierte meine Augen oder meine Züge, stattdessen gingen die Leute an mir vorbei, als wäre ich gar nicht da.

Für andere mochte sich das trostlos anfühlen, aber für mich war es genau die perfekte Art zu leben.

„Übrigens. Habe ich dir von gestern erzählt? Ich habe die Nummer von einem wichtigen Modelagenten bekommen. Ich treffe ihn morgen Nacht.“

Dayas Worte ließen mich blinzeln.

„Ja?“

Ich ersparte es mir, ihr zu sagen, dass sie mir das jetzt schon zum dritten Mal erzählt hatte. Bei der Häufigkeit, mit der sie mir die Geschichte am letzten Tag erzählt hatte, wusste ich bereits, dass daran etwas faul war.

Modelagenten lungerten schließlich nicht in zwielichtigen Bars herum. Aber ich wusste, dass es Daya egal war. Alles, was sie wollte, war ein Leben im Luxus und Supermodel zu werden. Sie hatte eine tolle Figur, perfekt für eine Karriere in der Unterhaltungsbranche, aber ihre Methoden…

Ich entschied mich, es nicht zu kommentieren.

Das Klingeln an der Tür der kleinen Wohnung bewahrte mich vor weiterem Genörgel meiner einzigen Freundin über mein Aussehen.

Ich steckte mir die Haare zu einem Dutt hoch, ähnlich der Frisur, die ich im kleinen Büro trug, in dem wir beide arbeiteten.

„Das muss Jimmy sein“, stellte sie fest, stand auf und warf die Bürste, die sie hielt, irgendwo auf ihr Bett. „Los geht's!“

Eine Stunde später betraten Daya und ich den Club, treffend benannt ‚Dunkle Begierden‘. Es war einer der exklusivsten Clubs der ganzen Stadt, und Daya und ich kamen nur dank Jimmys Verbindungen hinein – er arbeitete, soweit ich verstanden hatte, als Lichttechniker für verschiedene Veranstaltungen.

„Oh hey, da ist der DJ!“, rief Daya, zeigte hinüber und zog ihren Typen der Woche in die Richtung. „Los, Alicia! Wir treffen uns später!“

„Warte, Daya, ich kann nicht–“, begann ich panisch, aber sie war schon weg.

Ich starrte ihr eine Sekunde lang auf den Rücken, Reue schmeckte bitter. Sie hatte mich allein gelassen.

Ich sah mich um und versuchte, ruhig zu bleiben.

Das ist das letzte Mal, versprach ich mir, und ging zu dem einzigen Ort, an dem ich ruhig sitzen und so tun konnte, als wäre ich woanders.

Die Bar.

Ich setzte mich auf einen der Barhocker und versuchte zu überlegen, was ich bestellen sollte.

„Ähm … kann ich einen Rum-Cola bekommen?“, versuchte ich, dem Barkeeper zu signalisieren, aber er achtete nicht auf mich, oder besser gesagt, ich war so unsichtbar, dass ich nicht einmal bestellen konnte.

Einer der schrecklichen Punkte meiner Persönlichkeit.

Gerade als ich überlegte, die Hand auszustrecken und dem Barkeeper auf den Rücken zu tippen, meldete sich eine Stimme.

„Einen Rum-Cola für die Dame“, erklang ein tiefer britischer Bariton direkt neben mir, und mein Herz setzte aus. „Und noch eine Runde für mich.“

Ohne nachzudenken warf ich einen Blick zur Seite und traf auf ein Paar unglaublich gutaussehender Augen. Sein Gesicht.

Er war so gutaussehend. Der attraktivste Mann, den ich je gesehen hatte.

Mein Herz machte einen kleinen Sprung.

Obwohl meine Augen durch die Brille verdeckt waren, hatte ich das Gefühl, er könnte durch mich hindurchsehen.

Fast wie durch einen Zauber stand, ohne dass ein weiteres Wort fiel, ein Drink vor mir.

„Hier bitte, Sir“, der Barkeeper reichte dem Mann seinen Drink, und ich war mir sicher, ein Aufflackern von Respekt in seinen Augen zu sehen.

War dieser Mann neben mir so einflussreich? Irgendwie konnte ich es mir vorstellen.

Ich nahm das Glas vor mir, unfähig, mich davon abzuhalten, den Mann immer wieder kurz anzusehen.

Nachdem ich einen Schluck genommen hatte, fasste ich etwas Mut und drehte mich ganz zu dem Mann um, der sowohl kultiviert als auch elegant wirkte. Das Stroboskoplicht reichte nicht aus, um mich von ihm wegsehen zu lassen, noch reichte es, um die Intensität seines Blickes zu dämpfen, mit dem er mich ansah.

„Danke“, formte ich dankbar mit den Lippen.

„Gern geschehen.“ Ich unterdrückte kaum ein Schaudern, als das tiefe Grollen seiner Stimme über mich hinwegrollte und mich dahinschmelzen ließ. „Du siehst nicht aus, als würdest du hierhergehören.“

Mein Gesicht wurde heiß. Natürlich. Er hatte mich durchschaut.

„I-ich bin mir nicht sicher, ob ich das tue“, antwortete ich und hob meine Stimme über den Lärm. „Ich habe heute Geburtstag. Meine Freundin hat mich hierhergebracht.“

„Kein Wunder, dass du so umwerfend aussiehst. Herzlichen Glückwunsch zum Geburtstag“, lächelte er, sein Blick wanderte anerkennend über mich, als gefiele ihm, was er sah. Ich war hingerissen. „Ich bin Acker Madden.“

„Ich bin Alicia“, sagte ich zu ihm und lächelte trotz mir selbst. Er wirkte unbeeindruckt, sogar amüsiert über die Aufmerksamkeit. Er musste das schon lange gewohnt sein.

Wie könnte schließlich niemand beim Anblick von ihm ins Schwärmen geraten?

Während ich an dem alkoholischen Getränk nippte, bemerkte ich beiläufig, dass alle Clubbesucher uns einen großen Bogen zu machen schienen, als wäre ein Kraftfeld um uns. Aber es war mir egal. Zum ersten Mal in dieser lauten, erdrückenden Katastrophe von Nacht hatte ich etwas gefunden, worauf ich mich freuen konnte.

Ermutigt durch den Drink fasste ich zum ersten Mal, seit ich diesen Club betreten hatte, Mut, während seine Augen fest auf mich gerichtet blieben,

„Also“, begann ich, „was hat dich an einen Ort wie diesen verschlagen, Hübscher?“

Vielleicht hatte Daya recht, nicht dass sie es wüsste, nachdem sie mich sitzen gelassen hatte, aber es war mir egal. Heute Nacht würde ich alles andere beiseitelegen, vor allem meine Vorsicht. Wenigstens für diese eine Nacht.

Denn in diesem Moment, weit weg von meiner Komfortzone, war ich zufrieden damit, meine Zeit im Club damit zu verbringen, diesen mysteriösen Traummann kennenzulernen.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
38 チャプター
ตอนที่  1 ผมกำลังหิว
PV Group“มิลินยังไม่เสร็จเหรอนี่จะทุ่มหนึ่งแล้ว”“ยังเลยพวกเธอกลับไปก่อนเถอะ”“นี่วันศุกร์นะไม่ไปปาร์ตี้ที่ไหนเหรอ”“เฮ้อ…อยากไปอยู่หรอกแต่ก็อย่างที่เห็น มุกจะไปเที่ยวกับแฟนไม่ใช่เหรอรีบไปเถอะ”“งั้นเราไปก่อนนะวันจันทร์เจอกัน”“มิลินรดา” หันกลับไปวุ่นกับงานเขียนโปรแกรมที่แก้แล้วแก้อีกก็ยังไม่ผ่านด่านสุดโหดของบอสหรือผู้จัดการคนใหม่ที่พึ่งจะผันตัวเองลงมาคุมงานแผนก IT และโปรแกรมเมอร์ด้วยตัวเอง “ผมต้องการงานที่มีประสิทธิภาพเหมือนปากของพวกคุณ เลิกประชุม”นั่นเป็นคำทักทายแรกที่เขาพูดในการพบกันที่แผนกเมื่อสี่เดือนก่อน “ภูวินทร์ วิศุทธารานิวัฒน์” CEO หนุ่มและลูกชายคนเดียวของเจ้าของ PV Group บริษัทผลิตซอฟต์แวร์และดูแลระบบเซิร์ฟเวอร์ชื่อดังของเมืองไทยจากที่พนักงานสาว ๆ ต่างสนใจในตัวเขาจนอยากจะร่วมงานด้วยและเฝ้ารอการมาของเขาอย่างใจจดใจจ่อ แต่ผ่านไปเพียงสองสัปดาห์แรกที่เขาลงมาควบคุมงาน ทุกคนก็แทบอยากจะลาออกกันยกแผนกเพราะงานที่หนักและละเอียดมากขึ้นอีกทั้งไม่ว่าพวกเขาและเธอจะสรรหาวิธีการใดไปนำเสนอล้วนถูกปัดตกออกมาหมด“โธ่เว้ย!! ทำไมไม่ผ่านสักทีวะ”“ฉันว่านายแก้ตรงนี้อีกหน่อย ระบบมันทำงานไม่เสถี
続きを読む
ตอนที่  2  ลองตะคอกอีกทีสิ
เขาพูดพร้อมกับคาบบางอย่างอยู่ที่ปาก ซองถุงยางนั่นเองเพราะเสียงที่เขากำลังฉีกทำให้เธอรู้ว่าไม่มีทางจะหนีซาตานตรงหน้าไปได้อีกแล้ว“บอสคะ จะทำจริง ๆ เหรอคะ”“ผมให้เวลาคุณตัดสินใจไปแล้วถ้าจำได้ ตอนนี้คุณจะเปลี่ยนใจก็คงไม่ทันแล้ว”“แต่ว่า…อ๊าา!!!!”ความใหญ่และคับแน่นนั้นค่อย ๆ สอดเข้ามาหาเธอจนรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัวเหมือนกับถูกไฟช็อต แม้ว่าจะไม่อยากแต่ก็…“เสียว…อ๊าา”เมื่อเธอครางออกมาเขาก็เริ่มพอใจ รอยยิ้มที่คลี่ออกทำเอาใจของมิลินยอมทุกอย่างที่เขาจะทำจากนี้ แรงกระแทกจากบั้นท้ายแข็งแรงนั่นทำให้เธอแทบจะบ้าเมื่อเขายกทั้งตัวเธอขึ้นมาจากโต๊ะ“อ๊ะ จะ จะไปไหนเหรอคะ”“เปลี่ยนที่”“แต่ว่า…”“อ้อ จริงสิผมลืมไปเลยข้างนอกนั่นคงไม่เหลือใครแล้วสินะ”“ไม่มีแล้ว เหลือฉันคนเดียวค่ะ”“ดีมาก ถ้าอย่างนั้นก็ครางเสียงดังได้”“อ๊าา เดี๋ยวก่อนช้าลงหน่อยค่ะ”“ทำไมล่ะ คุณจะเสร็จอีกแล้วเหรอ”“บอสคะ!!”“ลองตะคอกอีกทีสิ จะทำจนลืมทางกลับบ้านเลย”“อ๊าา”เขาไม่ได้แค่ขู่เมื่อใช้มือดันไปที่จุดกระสันกลางร่องสวาทที่อยู่เหนือท่อนเอ็นที่สอดลึกจนสุด เธอแทบจะหลุดกรี๊ดออกมาเพราะความเสียววาบไปทั้งตัวอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ทำ
続きを読む
ตอนที่  3 เล่นแบบนี้ใช่ไหมมิลิน
มิลินรดาหมดทางเลือกเพราะทั้งกระเป๋าและมือถือถูกเขายึดเอาไว้จนหมด เธอถูกบังคับให้นั่งที่เบาะหน้าคู่กับเขาพร้อมกับรัดเข็มขัดให้เรียบร้อย รถหรูขับออกมาจากตึกใหญ่ใจกลางกรุงในตอนเช้าออกมาที่ถนนที่ค่อนข้างโล่งในวันหยุด“บอสจะไปกินข้าวที่ไหนเหรอคะ”“ถึงแล้วก็รู้เอง”“แต่มิลินไม่หิว”จ๊อก…..เสียงท้องที่ร้องออกมาสวนทางกับคำพูดของเธอทำให้เขาหลุดขำออกมาเล็กน้อยแม้ว่าจะยังทำหน้าดุอยู่แต่คนที่นั่งข้าง ๆ ก็ก้มหน้าอายจนพูดอะไรไม่ออก“คนปากแข็ง” ร้านอาหารมิลินกินทุกอย่างที่ถูกยกมาจานแล้วจานเล่าทั้งไข่กระทะ ขนมปังทาเนยและไส้กรอกอเมริกันกับน่องไก่อบที่เขาสั่งมาวางให้เธอเลือกเพราะไม่รู้ว่าเธออยากกินอะไร ร้านนี้อยู่ไม่ห่างจากที่ทำงานมากนักเมื่อเธอกินจนอิ่มเขาก็สั่งให้บริกรเทน้ำส้มคั้นสดให้เธอเพื่อเป็นการล้างปาก“อิ่มหรือยัง”“อิ่มมากเลยค่ะขอบคุณค่ะบอส”“อืม”เธอยกผ้าขึ้นมาเช็ดปากพอดีกับเสียงมือถือของเขาที่สั่นขึ้นมา เขามองไปและหันมามองเธอ“ขอตัวรับสายก่อนนะ”“ค่ะ”ภูวินทร์เดินไปรับสายสำคัญที่โทรเข้ามาและคุยอยู่ประมาณห้านาที เมื่อกลับมาที่โต๊ะก็พบเพียงแค่กระดาษโน้ตลายมือของมิลินที่วางทิ้งเอาไว้“ขอบคุณ
続きを読む
ตอนที่  4 กินสิ แล้วค่อยพูด
“บอสคะ ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะที่นี่เป็นห้องทำงานของคุณนะคะ”“และคุณกับผมก็มีเซ็กส์กันครั้งแรกที่นี่ ไม่ต้องย้ำเพราะผมจำได้ จำได้ว่าใช้….”มิลินรีบใช้มือของเธออุดปากเขาเอาไว้ก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกมามากกว่านี้ เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะกล้าพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแบบนี้ แม้แต่เธอที่ฟังอยู่ยังรู้สึกชาไปทั้งหน้าเพราะความอาย“คุณปิดปากผมทำไม ถ้าอยากปิดต้องใช้อย่างอื่น เช่น…”“อื้อ…ปล่อยนะคะ”ไม่ทันที่เธอจะได้ป้องกันเขาก็ปล้นเอาจูบของเธอไปจนได้ มิลินดิ้นเล็กน้อยอยู่ในอ้อมแขนของเขาและค่อย ๆ นิ่งลงจนเริ่มปล่อยให้เขาจูบเธอไปเงียบ ๆ“จูบตอบสิ ทำไม่เป็นเหรอ”“บอสคะ ไม่ใช่ตอนนี้”“ถ้าอย่างนั้นพักเที่ยงกับตอนเลิกงานได้ใช่ไหม”“ไม่ใช่นะคะมิลิน…อื้อ…อ๊ะ อย่าถอดนะคะ”“ผมชอบกลิ่นน้ำหอมของคุณ”“บอส อื้อ…. หยุดก่อนค่ะเดี๋ยวมีคนเข้ามา”“คุณว่าจะมีสักกี่คนที่อยากจะเข้ามาในห้องนี้ถ้าผมไม่เรียก อีกอย่างถ้าผมไม่ปลดล็อกคุณคิดว่าใครจะเข้ามาได้งั้นเหรอ”“แต่คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้นะคะ”“งั้นเหรอแต่ผมคิดว่าตั้งแต่สิ่งที่เกิดขึ้นวันก่อนผมมีสิทธิ์เต็มที่ อีกอย่างอย่าลืมสิว่าผมพึ่งจะช่วยคุณไปเองนะ”มิลินลืม
続きを読む
ตอนที่  5  “รีบเข้ามาสักที”
“อะไรวะเนี่ย!!”“มิลิน เป็นอะไรตกใจหมดเลย”ทุกคนในแผนกหันมามองเธอด้วยท่าทางตกใจ อนุชิตนั้นพุ่งน้ำที่พึ่งจิบออกมาจนเลอะหน้าจอเพราะตกใจ เสื้อของเขาเองก็เปียกเพราะหันมามองเธอ“มิลินเราขอโทษที่ต้องให้เธอแก้งานนะ เรายอมรับใช้เธอเลยจะเอาอะไรก็บอกดี ๆ อย่าพึ่งโมโหเลยนะ”“ไม่นะ ไม่ใช่ ๆ ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ ช่างเถอะมิลินจะลงไปข้างล่างไปซื้อกาแฟหน่อยนะคะ”“เราไปด้วย ๆ เราไปช่วยถือนะ”อนุชิตเป็นผู้อาสาเธอจึงเดินมาพร้อมกับเขาและกดลิฟต์ แต่เมื่อประตูลิฟต์เปิดก็ต้องตกใจเพราะคนที่พึ่งเดินออกมาคือบอสหนุ่มกับเลขาของเขา “พัชระ” นั่นเอง“อ้าวมิลินกำลังจะไปไหนกันเหรอ”“ไปซื้อกาแฟครับคุณพัชระ พวกเราขอตัวก่อนนะครับมิลินรีบไปกันเถอะ”อนุชิตคล้องแขนมิลินและรีบเดินเข้าไปในลิฟต์ที่ทั้งสองพึ่งจะเดินออกมา ภูวินทร์หันไปมองพวกเขาพร้อมกับหรี่ตาเมื่อประตูลิฟต์กำลังปิดแต่มิลินที่ไม่ได้สังเกตเขาเพราะมัวแต่คุยกับอนุชิตที่จับแขนเธอเอาไว้แน่น“ทำอย่างกับหวงแฟน ตาอนุชิตนี่ก็แปลกนะทำนัวเนียกับคุณมิลินแบบนี้ไม่กลัวเป็นข่าวหรือไงนะหรือว่า... สองคนนั้นคบกันแล้วเหรอครับ”“หุบปากไปเถอะน่ะ เตรียมข้อมูลที่จะไปพบลูกค้าหรือยัง”“ยัง
続きを読む
ตอนที่  6  เอาเสียงไปใช้อย่างอื่น
“อะไรนะคะ”“กลับบ้านไง หรือคุณอยากจะนอนที่นี่ล่ะ”“กลับค่ะ กลับบ้านค่ะรถไฟฟ้าใกล้จะหมดแล้วด้วยต้องรีบ…”“ผมว่าผมบอกคุณชัดเจนแล้วนะว่าจะพาไปกินข้าวก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน”“เอ่อ…”“เพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยแก้งานนี้ให้ พรุ่งนี้จะได้นำไปส่งแผนกซอฟต์แวร์ต่อ”“ค่ะ”“อย่าได้คิดแผนที่จะหนีอีกล่ะ ผมจะไม่ยอมให้จบเหมือนเมื่อเช้าวันเสาร์แน่”เขากระซิบบอกเธอก่อนจะเดินไปหยิบสูทของตัวเองมาสวมอีกครั้งและรอเธอเก็บของและปิดคอมพิวเตอร์ของเขา เมื่อเก็บของเสร็จแล้วเธอก็เดินตามเขาออกมาจากห้องซึ่งด้านนอกไม่มีคนอยู่แล้ว ลิฟต์จึงมีเพียงพวกเขาที่ใช้ในการโดยสารลงไปยังลานจอดรถร้านอาหาร“อาหารอร่อยไหม พอกินได้หรือเปล่า”“อร่อยหมดทุกอย่างเลยค่ะ คิดไม่ถึงเลยนะคะว่าบอสจะรู้จักร้านอาหารที่อร่อย ๆ มากแบบนี้ พาแฟนมากินบ่อยเหรอคะ”“แฟน? ผมไม่มีแฟน ถ้าแค่คู่นอนล่ะก็พอมีจบภารกิจก็แยกย้าย”“แคก แคก”“เป็นอะไร สำลักเหรอทำไมรีบกินแบบนี้ล่ะ”เขาขยับเข้าไปนั่งใกล้ ๆ เธอเพื่อจะลูบหลังให้ และค่อย ๆ รินน้ำเปล่ายื่นมาให้เธอ“ดื่มเข้าไปหน่อย กินอะไรเข้าไปถึงได้สำลัก ก็ไม่มีอะไรเผ็ดนี่”มิลินตอบไม่ได้เพียงแค่นึกในใจเท่านั้นว่าที่เธอ
続きを読む
ตอนที่  7 “คุณจะปฏิเสธผมเหรอ”
“อะ อะไรนะคะ”“หรือจะให้ผมทำอีกรอบคุณถึงจะ...”“เดี๋ยวนะคะบอส คือว่าเรื่องนี้มิลินยังไม่…”ภูวินทร์เองก็ชะงักไปเล็กน้อย นี่เธอคงไม่ถึงกับจะปฏิเสธเขาหรอกมั้ง ทั้ง ๆ ที่เธอกับเขาแนบชิดสนิทสนมกันขนาดนี้และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาพาผู้หญิงมาที่นี่ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา“คุณจะปฏิเสธผมเหรอ”“คือว่า อ๊าา!!”เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ อย่างน้อยวันนี้เขาก็ไม่อยากจะฟังเพราะเขาต้องการครอบครองและเป็นเจ้าของ เขาไม่เคยต้องการอยากได้ผู้หญิงคนไหนมากกว่ามิลินรดาแบบนี้มาก่อน ทั้งอยากได้และอยากเห็นเธออยู่ในสายตาตลอดเวลาจนไม่อยากฟังคำว่า “ไม่” ที่จะออกจากปากของเธอ แม้ว่าจะไม่ยอมรับวันนี้แต่เขามีวิธีอีกมากมายที่จะทำให้เธอยอมรับเขาให้ได้“เบาก่อนค่ะ เจ็บ…อ๊ะ!!”ลิ้นหนาโลมเลียยอดอกสีอิ่มจนเปียกชุ่ม ปากของเขาเผลอขบเม้มรุนแรงตามแรงกระแทก มิลินเองก็กระดกสะโพกรับเขาอย่างเผลอตัวเพราะความเสียวที่เขาเชิญชวน “เพี๊ยะ!!”“อ๊าา!!!”เสียงฝ่ามือฟาดไปที่บั้นท้ายงอนงามนั้นทำเอาใจสาวสะดุ้งและตื่นเต้นไม่น้อย เธอบอกไม่ได้ว่ามันดีหรือไม่แต่ก็ไม่รังเกียจที่เขาจะทำ เสียงของลำเอ็นที่กระแทกถี่ ๆ จนเธอมองอะไรไม่เห็นนอกจากขอบหัวเต
続きを読む
ตอนที่ 8 “บอสยังกินไม่อิ่มเหรอคะ”
เธอรู้สึกว่าการเชื้อชวนนี้ได้ผลเพราะลำเอ็นที่ใช้หน้าอกนวดอยู่นั้นกำลังแข็งตึงเพิ่มขึ้นเมื่อเธอพูดจบ ภูวินทร์ดึงเธอมาจูบอย่างกระหาย เขาไม่เคยรู้สึกอยากกินใครเท่าเธอมาก่อน ทำไมกินเท่าไหร่ก็ไม่พอเสียทีทั้ง ๆ ที่ควรจะเบื่อแต่เขากลับต้องการเธอมากขึ้น ๆ จนไม่มีขีดจำกัดและไม่อยากให้เธออยู่ห่างเขาเลยแม้แต่นาทีเดียว“อ๊ะ บอสคะ”“ถ้าเรียกบอสอีกทีผมจะไม่ให้คุณได้นอนเลยคอยดู”“จะไปไหนคะ”“คุณบอกว่าจะไปต่อที่เตียง”“แต่ตัวมิลินเปียก”“ไม่เป็นไร ห้องนอนเล็กยังว่าง เราไปนอนที่นั่นได้แต่ตอนนี้ผมต้องการคุณ”“บอสยังกินไม่อิ่มเหรอคะ”“ไม่น่าถาม”เธอถูกเขาอุ้มมาพร้อมกับเสื้อคลุม แม้จะโพกหัวที่เปียกมาแต่ก็ไม่อาจทนรอเวลาได้ เขาทิ้งร่างของเธอบนเตียง มือควานหาสิ่งที่ต้องการและสวมเข้าไปอย่างรวดเร็วก่อนจะพุ่งกายเข้าไปจนเธอครางออกมาด้วยความสุขสม เมื่ออาบน้ำเสร็จก็ดูเหมือนว่าจะเพิ่มพลังชีวิตให้มิลินได้อีกนิดหน่อย เขาคงต้องรีบเพราะเธอเองคงต้องพักผ่อนแล้ว แม้ว่าจะให้เธอหยุดงานแต่เขาจะกินมูมมามแบบไม่ยั้งอย่างนี้คงไม่ได้“อ๊าา พี่ภูคะ ใกล้แล้วกระแทกมาอีก ถี่อีกเร็ว ๆ เข้า”“อาา…ร้อนแรงจังนะ”“อื้อ เสียว เสียวมาก ทนไ
続きを読む
ตอนที่ 9  ขอกาแฟ แล้วก็คุณด้วย
ภูวินทร์นอนดิ้นอยู่ที่เตียง ที่จริงเขาเป็นคนตื่นเช้าอยู่แล้วแต่วันนี้เมื่อมีมิลินอยู่ด้วยเขาก็แค่อยากนอนคลอเคลียกับเธอไปเรื่อย ๆ แบบนั้นเอง ซึ่งเรื่องแบบนี้เขาไม่เคยคิดอยากจะทำกับใครมาก่อนเพราะก่อนหน้านั้นคู่นอนของเขาแต่ละคนเมื่อจบภารกิจก็กลับมาพักทันทีโดยทุกอย่างจะจบที่โรงแรมและการจ่ายเงินก้อนโตให้พวกเธอและเขาจะเรียกก็ต่อเมื่อต้องการปลดปล่อยเท่านั้น“โธ่เว้ย!!”เขานึกโมโหที่เธอไม่เป็นอย่างที่เขาต้องการแต่คงต้องนิ่งเอาไว้เพราะเขาเองก็เป็นอย่างที่เธอพูดเช่นกัน ก่อนหน้านั้นสำหรับเธอภูวินทร์คือบอสใจโหดที่คอยจับผิดลูกน้องอย่างที่ทุกคนในแผนกรับรู้ มีเหรอที่เธอจะคุ้นเคยกับท่าทางเผด็จการอย่างเขา ภูวินทร์ลุกขึ้นไปอาบน้ำเพื่อให้อารมณ์เย็นลงซึ่งเขาใช้เวลาเกือบชั่วโมงกว่าจะแต่งชุดอยู่บ้านสบาย ๆ ออกมาจากห้อง และเมื่อเดินออกมาก็ได้กลิ่นหอมของอาหารซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในห้องนี้ หัวใจเขาพลันอบอุ่นขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นมิลินในชุดคลุมอาบน้ำและกำลังทำบางอย่างที่เคาน์เตอร์ครัวที่เขาไม่เคยไปแตะต้องเลย“อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอคะ อาหารเช้าเสร็จพอดีคุณจะรับกาแฟหรือขนมปังกับชาร้อนดีคะ”“เอ่อ…นี่คุณทำอาหารเช้าเ
続きを読む
ตอนที่ 10 สมเป็นบอสจอมโหด
“คุณภู!!” “ก็คุณบอกเองว่าไม่อยากใส่นี่นา”“คุณออกไปเลยนะ”“อ้าวมิลินนี่ห้องของผมนะ นั่นก็ชุดของผมแล้วก็…คนนี้ก็ของผม”เสียงที่เขาพูดในประโยคสุดท้ายทำเอาใจคอเธอวาบหวิวและนึกอยากจะทำอย่างอื่นมากกว่าออกไปซื้อของกับเขาเสียอย่างนั้น สงสัยเธอจะบ้าไปแล้วแค่เขาพูดแค่นี้ก็หวั่นไหวและตามอารมณ์เขาไป“พอทีเถอะค่ะ อย่าล้อเล่นแบบนี้ออกไปก่อนค่ะมิลินจะเปลี่ยนชุด”“ไม่ต้องเปลี่ยนหรอกน่าเสียเวลารีบไปเถอะจะได้รีบกลับ”“กลับ? แต่มิลินต้องกลับบ้านนะคะ”“หืม ก็ไม่ได้บอกนี่ว่าไม่ให้กลับ”“คุณ!!”“เอาน่า ๆ ชุดพวกนี้ผมเตรียมเอาไว้เพื่อคุณ คุณไม่ได้สังเกตเหรอว่าชุดชั้นในนั่นไม่ใช่ของเก่าแต่เป็นของใหม่ ส่วนชุดพวกนี้ก็ตัดมาเพื่อคุณ ผมถึงได้เข้ามาดูว่าคุณใส่พอดีหรือเปล่า”“อะไรนะคะ”มิลินรีบหันกลับไปที่หน้ากระจกเพื่อปิดบังรอยยิ้มเอาไว้ทันที คิดไม่ถึงว่าเขาจะทำแบบนี้เพื่อเธอ แล้วแบบนี้เธอจะทนได้อีกนานแค่ไหนกันนะ ถ้าหากเขากลายร่างจากบอสจอมโหดนั่นเป็นแมวน้อยขี้อ้อนแบบนี้ มีหวังเธอคงได้ตกอเวจีมดของเขาเป็นแน่“ไปกันได้หรือยังครับ อย่ามัวแต่เขินอยู่เลยน่า”“เปล่าเขินเสียหน่อย!! เราจะไปไหนกันคะ”“ไปซื้อของน่ะสิ ถุงยาง
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status