10

ภากรไม่มีเวลาหัวเสียนาน ไม่ว่าเขาหรือใครก็เปลี่ยนนิสัยภาคินไม่ได้เรื่องผู้หญิงที่คงจะเป็นคู่นอนคู่เที่ยวฆ่าเวลาไปสักพักจนกว่าเจ้าตัวจะเบื่อ

ประจวบเหมาะพอได้รับสายจากคุณอาอนันต์ให้ช่วยหาเสื้อผ้าสวย ๆ ให้สาว ๆ หน่อยเลยต้องรีบกลับไปเป็นธุระจัดการงานช้อปปิ้ง ก่อนนำกลับไปที่บ้านให้เป็นหน้าที่ของแม่บ้านที่จะคอยดูแลพวกหล่อนหากขาดเหลืออะไร แถมบริการรับส่งถึงที่พัก ไม่ปล่อยให้ใครต้องเรียกแท็กซี่กลับเอง

นิสัยคนรวยใจป๋ามูมมามมักมากเท่าไร ไม่ลืมจ้างวานเขาและภาคินดูแลเด็กในสังกัดทุกที คุณพ่อคนดียังทำหน้าที่พ่อ อุตส่าห์เกรงใจลูกสาว ไม่เคยให้ใครมาค้างอ้างแรมเกินสองถึงสามคืน ต่อให้ลูกไม่เคยเอ่ยปากว่า ขนาดบางมื้อวีณาต้องรับประทานอาหารร่วมโต๊ะกับบรรดาคู่ขาของพ่อ เธอสามารถที่จะรูดซิบปิดปากเงียบโดยไม่ทำให้ใครลำบากใจ

นั่นทำให้ภากรยิ่งเป็นห่วง... ไม่มีสักวันที่จะไม่ห่วง...

เสร็จธุระในช่วงหัวค่ำแล้วเขาจึงพยายามติดต่อเลขานุการของเธอเพื่อข่มขู่จนได้เรื่องมาว่าคุณหนูของบ้านไปไหน ทำอะไรมาบ้างในสองสามวันนี้ ก่อนบึ่งรถไปถึงที่หมายด้วยใจร้อนรน เชิ้ตสีขาวเปียกชุ่มเหงื่อ ทรงผมเรียบเสยกระเซอะกระเซิงปรกหน้าผาก กลางล้อบบี้กึ่งสไตล์ไทยประยุกต์ความเป็นโมเดิร์นลอฟท์เก๋ไก๋ ไม่คุ้นตาว่าเป็นโรงแรมในเครือของบริษัท

ภากรคิดว่าคนฉลาดเจ้าเล่ห์อย่างวีณาคงไม่ทำทุกอย่างนับตั้งแต่เลขศูนย์ยันปักเสาเข็มตามคำสั่งคุณพ่อ เธออาจเล่นตามน้ำตามบทละครพร้อมแผนการบางอย่าง

ด้วยความกังวลต่าง ๆ นา ๆ สองขาก้าวไวสลับวิ่งกระวีกระวาดมาถึงหน้าประตูไม้โอ๊คสีน้ำตาลเข้ม เป็นเลขานุการคนโปรดของเธอที่เปิดประตูให้เขา

 “มาทำไรคะ? มีธุระอะไรไม่ทราบ...” 

เจ้านายสาวยืนอยู่กลางห้องข้างเตียงขนาดคิงไซส์ ข้างกันนั้นเป็นหนุ่มแว่นหนาเตอะ สถาปนิกหนุ่มของโรงแรมในเครือนายอนันต์ ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจหอบเหนื่อยลงถาม

“ทำไมมาพี่จะมาไม่ได้ล่ะ? พี่เคยมาพี่ก็ต้องมา”

ภากรก้าวไปยืนระหว่างกลางบุคคลทั้งสาม มือกระชับจับคอเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยให้เข้าที่ เขย่ามันเบา ๆ ด้วยความร้อนชุ่มจากเหงื่อตอนวิ่งมา

ตาคมจรดมองเสื้อคลุมอาบน้ำผูกไว้เรียบร้อยดี เส้นผมสีดำขลับเปียกหมาดสยายกระจายมีกลิ่นหอมอ่อนจากแชมพูซากุระ เหมือนกับว่าเจ้านายสาวเพิ่งอาบน้ำก่อนออกมานั่งคุยงาน  ทั้งที่มันไม่มีเหตุผลให้เธอต้องออกมาทั้งสภาพอย่างนั้น

“วีไม่ได้เรียก บอกแล้วว่าไม่ต้องมายุ่งกับวีอีก”

“ไม่ได้ครับคุณอาสั่ง หน้าที่ของพี่คือรับวีกลับบ้าน มันไม่ใช่งานของเลขาฯ คุณคงไม่แย่งงานผมใช่ไหม? คุณณดา” แววตาประกายกร้าวสาดมองไปทางเลขานุการที่ก้มหน้าลงพื้นงุด ๆ เหมือนคนเพิ่งทำความผิด เจ้านายก็ออกตัวปกป้อง

“เลิกคุกคามเลขาฯ วีได้แล้วนะพี่ภีม มีปัญหาอะไรค่อยมาคุยกันทีหลัง”

วีณาตั้งใจจะจัดการกับลูกสมุนคุณพ่อแน่ที่กล้ามาข่มขู่เลขานุการของเธอ แต่คงไม่ใช่ตอนนี้ ปลายนิ้วเรียวชี้ไปทางกำแพงสีขาววอลเปเปอร์ตามอายุการใช้งาน เพื่อบอกคู่สนทนาเดิม

“ฉันไม่ชอบกำแพงอันนี้ ลายนี้ มันสะเหล่อค่ะ เหมือนม่านรูดโลวคอส ให้เป็นของใหม่กริ้บมันก็ไม่สวยอยู่ดี คุณเปลี่ยนโทนสี ธีมโรงแรมให้ฉันใหม่ทั้งหมดขอเรียบหรูดูดี หนังสือแจ้งเรื่องการตกแต่งฉันจัดการกับทางฝ่ายการขายเรียบร้อย”

โฮสเทลเก่าถูกยึดทอดตลาดมาไม่ได้น่าเกลียดนัก ในราคาหลักสิบล้านก็ยังนับว่าหลุดประมูลมาอย่างโชคช่วย หลายส่วนพอปรับได้ไม่ถึงกับต้อง…

“ทุบ… ดีไม่ดี ฉันอาจจะทุบมันทั้งตึก ฉันว่าฉันไม่ค่อยชอบค่ะ”

สถาปนิกหนุ่มรอรับคำสั่งงาน ไล่สายตามองสภาพทรุดโทรมของตึกโดนยึดแม้ยังเปิดให้บริการตามกำหนดการว่าจะปิดตัวลงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

ความใจดีของเจ้าของใหม่ยังมาเปิดห้องราคาแพงที่สุดคืนกำไรให้เจ้าของเดิมอีกต่างหาก

“ผมจะลองออกแบบกับทีมเด็กรุ่นใหม่ไฟแรง เพิ่งจบหมาด ๆ อย่างที่คุณวีชอบเลยครับ”

“ก็ดีน่ะสิ ฉันชอบเด็กจบใหม่มากกว่าตาแปะแก่ ๆ ทำตัวเป็นเต่าล้านปี ลองมาหลาย ๆ แบบละกัน ฉันอยากได้ธีมเรียบหรูดูดีค่ะ เหมือนโรงแรมที่ศรีราชาน่ะ”

“สระว่ายน้ำเดิมด้านหน้า โครงเก่ายังสามารถใช้ได้ครับ มีปัญหาหน่อยเรื่องงานอิฐเปลือยทำน้ำซึมเข้าผนัง เปลี่ยนเป็น Stone Wall แบบธรรมชาติเหมาะกว่าสำหรับพื้นที่กลางแจ้ง ลดต้นทุนได้ส่วนหนึ่ง”

“ส่งแบบมาให้ฉันดูคร่าว ๆ ก่อนเร็วที่สุด”

“พรุ่งนี้เช้าผมส่งให้เลยครับ”

“ดีค่ะ... ถ้าอย่างนั้นเดินทางกลับบ้านปลอดภัย ขอบคุณมากที่แวะมานะคะคุณชัช คุณณดาด้วยนะคะขอบคุณ”

“ครับคุณวีณา ผมไปนะครับ”

“ดาลาค่ะบอส”

เลขาฯ สาวยกมือประนมแนบอกแม้อายุไล่เลี่ยกัน วีณารักษามารยาทแม้กับลูกน้องแม้บุคลิกเธออาจดูหยิ่งผยองสักหน่อย ขณะรับไหว้ตอบอย่างไทย พอต่างคนเตรียมตัวแยกย้าย

“ยังไงก่อนกลับช่วยไปตามคุณอเล็กซ์กับมิสเอลินอร์ พวกเขามารึยังคะ?”

“มารอแล้วค่ะ เอ่อ...” เสียงหวานขาดหายลงลำคอแห้งผาก ณดาลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ถ้าหากว่าภากร ภาคิน หรือคุณอนันต์รู้ว่าลูกสาวไม่ได้มาทำงานอย่างเดียว...