9

ในความสัมพันธ์ไร้ข้อผูกมัดนั้นเธอไม่มีสิทธิ์หวงแหน แต่นาเดียร์ก็ชอบที่จะทำมันเพราะถือว่าเขากินเธอคนเดียว

ใบหน้าสดสวยขมวดมุ่นรัญจวน ขณะที่เธอยังคงจับจ้องใบหน้าเย็นชาและแววตาเย็นยะเยือกคู่นั้น ฝ่ามือหนาตรึงสองมือของเธอไว้ข้างหมอน มอบลีลาเร่าร้อนรุนแรง

“เร็ว ๆ ค่ะ พี่ภาม... อือ... อ๊าา!”

ลูกกวางน้อยพร้อมเอาใจเขาด้วยการบีบขมิบช่องทางของตัวเอง ส่งเสียงครวญครางบ้างเงยหน้าขึ้นหาริมฝีปากของเขาด้วยความหิวกระหาย เขากลับจับเธอพลิกหน้าคว่ำลงกับหมอน จิกเส้นผมสลวยสีไว้ในอุ้งมือ

อย่างว่าเครื่องฟิตติดแรงเทอร์โบของแม่สาวเสียงหวานยินดีต้อนรับเขาอยู่เสมอ

“อ๊าาา! อื้อ... พี่ภาม... อ๊ายยย! เดียร์จะเสร็จ!” เสียงหวีดร้องดังสู้แรงสับเสียบของอวัยวะเปียกแฉะที่ดังตุบตับ ร่างหนายกตัวโยกสุดแรง ทันใดนั้นเอง

ปัง ปัง ปัง!

ฝ่ามือเกรี้ยวกราดทุบประตูดังสวนขึ้นขวางแสงรำไรหน้าทางเข้าสวรรค์ของสองร่างไว้ให้ค้างเติ่งกลางคัน แม้สะโพกหนายังไม่หยุดกระทำการส่งแรงถี่ระรัว พาแม่สาวเจ้าไปชมดาวพร่างพราวบนฟ้าเสียก่อนมารร้ายอีกตนจะเปิดประตูพรวดพราดเข้ามา

“ไอ้เหี้ยภาม...! พาสาวกลับมาคั่วที่ห้องอีกแล้วนะมึง ไอ้น้องเวร! กรรมเวรของกูฉิบหาย นี่มันเตียงกูไอ้ห่า!” คำสบถด่ากราด ไม่สนว่าสาวน้อยจะได้รับความอับอายหรือทั้งสองคนจะเสียบคากันอยู่อย่างนั้น หลังจากที่เขากระแทกฝ่าเท้าปึงปังมาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง

ผู้กู้ร่วมซื้ออสังหาฯ เจ้าของห้องห้องนี้ไม่เคยชอบใจเวลาที่น้องชายพาสาวกลับมาซ่ำ บางวันเมาก็เปลี่ยนมานอนเล่นเตียงเขาทิ้งคราบน้ำรักไว้ให้ดูต่างหน้าบนเตียงของเขา! อย่าถามว่าใครเป็นซักล้างทำความสะอาด

ภาคินกัดกรามกรอด ๆ เลิกคิ้วขึ้นถามอย่างกวนประสาท

“หรือจะให้กูไปเปิดโรงแรม...?”

“มึงไปเปิดโรงแรมแล้วใครจะช่วยกูทำงาน โทรหาก็ไม่ค่อยจะรับสาย ตกดึกไปเที่ยวกินเหล้าเมา ตื่นเช้ามาต้องให้ปลุกไปทำงาน อายุเท่าไรแล้ววะ?”

“มึงรีบออกไปเลย ให้ไว... ไอ้คนไร้มารยาท”

ท่าทางเป็นม้าพยศ เอียงคอมองส่วนเกิน No Manner! ในประเทศเอเชียไม่ใช่เมืองฝรั่ง ทั้งที่เจ้าตัวเอาสาวมาขย้ำบนเตียงของเขาห้องของเขา ร่างสูงในสูทหล่อเหลาหน้าตาถอดแบบกันมา สะบัดศีรษะอย่างหัวเสีย

“กูมีเรื่องต้องคุยกับมึงตอนนี้”

“ถ้าอย่างนั้นมึงต้องรอ... ทนยืนดูคนอื่นอึ้บกันแล้วไม่เงี่ยนมึงเชิญ... ยืนไปตามสบายนะพี่ชาย”

ภาคินท้าทายด้วยอีกต่างหาก ขณะที่เจ้าตัวคงไม่ได้มีความรู้สึกทางเพศในตอนนี้ ต่อให้แววตาฉ่ำปรือและลมหายใจหอบสั่นร่างกระตุกเกร็งบอกว่าหล่อนเพิ่งเสร็จกิจกาม หน้าฟุบที่นอนใต้ร่างกำยำที่กกแผ่นหลังของเธอเอาไว้เหมือนนกกกรังไข่ของมัน

“โทรหาวีติดไหม?”

“ไม่ติด”

ภาคินไม่สนใจอะไรเลยสักอย่าง ยกทุกอย่างให้เป็นภาระของเขาทั้งหมด... พี่ชายผู้แสนดีกลอกตาไปมาด้วยหงุดหงิดไม่หาย ตาหลุบมองถังขยะสีขาวกลม

“อึ้บเสร็จแล้วขอความกรุณาช่วยเอาขยะไปทิ้งให้เรียบร้อย ไม่ใช่เก็บไว้ให้พี่ชายชมซากความขยัน เราสองคนเกิดมาช่วยกันทำงานนอกบ้านในบ้านหลังนี้ หลังนั้น... กูเป็นพี่มึง... กูสั่ง กูจะไม่ทิ้งให้มึงอีกแล้ว กูเหม็นน้ำคาวกาม”

ในน้ำเสียงเด็ดขาดภายใต้สีหน้าฉุนเฉียว ร่างสูงกระแทกเท้าปึงปังออกจากห้องไป

ภาคินเข้าใจว่าพี่ชายคงหงุดหงิดอยู่หลายเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องถุงยางใช้แล้ว! เขารู้สึกหมั่นไส้มันขึ้นมาเลยเก็บไว้ให้มันเหม็นเน่าไปทั่วห้อง ทั้งที่ตัวเขาเป็นคนเนี้ยบเรียบร้อยกับงานบ้านทุกกระเบียดนิ้ว

เขาเหมือนเสียหน้าเล็กน้อย พอมาโดนด่าต่อหน้าสาวคนโปรดเวลานี้

“พี่ภามมี... พี่ชาย... ฝาแฝดหรือคะ?” เสียงหวานระทวยถามขึ้นมาอย่างสงสัย พอแขกไม่รับเชิญออกจากห้องไป ปิดประตูเบา ๆ อย่างสุภาพ แม้ว่าก่อนหน้านี้จะไม่ทำตัวมีมารยาทเลย

“อืม... เจ้าชีวิต เจ้าหัวใจ... ไม่อยากจะมีนักหรอก ไอ้บ้านั่นมันกวนตีนจริง ๆ” ตอบพลันกดริมฝีปากแผ่วเบาตรงขมับเนียนแทนคำขอบคุณสำหรับงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ในยามเช้า ค่อยดึงแก่นกายปวดร้าวที่ถูกตอดตุบออกจากช่องทางรัก เขาลุกจากเตียงไปคว้าผ้าสีขาวบนพื้นขึ้นคลุมเอวสอบ

การถูกทิ้งค้างไว้กลางฟากฟ้าสีสะอาดตา ค้างเติ่ง! ภาคินสามารถสงบอารมณ์ได้ไม่ยากเลย เป็นเรื่องที่อีกคนรู้จึงลุกขึ้นนั่งหยิบผ้าห่มคลุมหน้าอกไว้

“ไม่เอาต่อแล้วใช่มะ?”

“ไม่มีอารมณ์... ไปแต่งตัวเถอะ”

“อื้ม... ตามใจนะคะ” สบายตัวเธออีกต่างหาก เธอจึงทำเป็นไม่ได้ยินแล้วทำท่าจะนอนต่อ ฉับพลันกับที่ดวงตาคู่คมมองขวับมาราวกับว่าเป็นคนละคน เมื่อถึงเวลาที่เขาจะต้องลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน

“ลุกครับ... จะไปไหนก็ไป... เลิกงานแล้วค่อยโทรคุยกัน ไว้ผมจะโทรหา”