12

ไม่ใช่พื้นกระเบื้องเย็นเฉียบใต้ฝ่าเท้าทำให้เธอเสียวสันหลังวาบ เป็นนัยน์ตาประกายกร้าวของชายร่างสูงใหญ่กำยำที่เดินผ่านไปดึงน้ำก็อกน้ำขึ้นจนสุด

“พี่นวดให้ได้... ไม่ต้องไปใช้บริการที่ไหนไกล”

“ไม่นวดแล้วค่ะ วีจะกลับบ้าน”

“ชุดนี้น่ะเหรอครับ? อาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนนะครับ พี่จะไปส่ง” ซุ่มเสียงเผด็จการว่าชุดคลุมอาบน้ำของเธออย่างตำหนิเพราะเจ้าตัวดันลืมไปแล้วจริง ๆ ตอนคิดหนีเขา พอโดนจับพาดบ่าบังคับพาเข้าห้องน้ำมา เธอยังยั่วโทสะเขาไม่เลิก

“ใส่ชุดไหนใครจะทำไมล่ะ?”

วีณายกมือกอดอกส่ายหน้าหยิ่งผยอง ขณะแก้มขาวนวลกลายเป็นสีซับเลือด คราวลอบมองเรือนร่างสมบูรณ์แบบอย่างชายชาตรีใต้ผิวสีน้ำผึ้ง มัดกล้ามบนท่อนแขนไล่ไปถึงแผงอกเปลือยเปล่า เขาจุ่มมือลงกวักน้ำ วัดอุณหภูมิน้ำให้อุ่นพอดีเอาอกเอาใจคนอาบ ต่างที่เขากำลังทำให้เธออึดอัดใจและโมโห!

“นี่... พี่ภีม พ่อให้พี่มาควบคุมพฤติกรรมวีทำไม่วีจะไม่รู้ พี่ควรทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไปเสียนะคะ เดี๋ยวพ่อก็ลืม มายุ่งวุ่นวายทำไม?”

“มันเป็นหน้าที่ของพี่”

ชายหนุ่มไม่สนใจว่าเธอจะว่ายังไง พอน้ำในอ่างอุณหภูมิพอเหมาะในระดับที่เขาพึงพอใจแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววมาดมั่นบอกย้ำอย่างชัดเจน

“วีไล่ยังไงพี่ก็ไม่ไป... พี่ไม่ไปครับ ไป... จัดการกับตัวเองให้อยู่ในสภาพเรียบร้อยนะ ถ้าอยากจะนวดนักพี่นวดให้ค่อยกลับบ้านพร้อมกัน”

กรี๊ดดดด! ออกมาได้เธอคงทำไปแล้ว วีณากัดฟันกรอด ๆ เพียงไม่นาน ก่อนที่เธอจะพยายามรักษากิริยาผู้ดีไว้อย่างเหลืออดเหลือทน

“เฮอะ! ไอ้โรงแรมอะไรเนี่ย สร้างเรื่อง...”

“คุณอาไม่ได้สร้างเรื่อง พี่ว่าวีต่างหากที่กลัว... พูดไปงั้น เอาเข้าจริงไม่กล้าทำอะไรสักเรื่อง...”

ถ้อยคำดูถูกเรียกศักดิ์ศรีของหญิงสาวกลับมา ริมฝีปากบางเคลือบลิปสติกสีแดงสดเม้มปิดสนิทแน่น เธอทำชี้นู่นนี่รักษาเชิงตัวเองไว้ เบะปากโพล่งน้ำเสียงก้าวร้าว

“ทำไมต้องกลัว? ไม่เห็นจะมีอะไรน่ากลัว มั่นอกมั่นใจว่าทำได้ก็ทำให้ดีแล้วกันค่ะ นวดไม่ได้เรื่องเมื่อไรวีจะให้คุณณดาจัดการนัดหมายให้ใหม่” แล้วเธอก็ท้าทายเขายักคิ้วหลิ่วตากวนประสาท ยกปลายนิ้วแตะคางครุ่นคิด “เอ... แต่ว่าไม่มีน้ำมันนวดนะ ทำไง? ต้องกลับไปขอคุณอเล็กซ์แล้วล่ะ”

โทสะระลอกหนึ่งของบัตเลอร์ผู้แสนดีผุดวาบ เพียงนึกถึงสายตาของหมอนวดชายมือโปรที่ลอบมองเธออย่างพึงพอใจ ท่าทางจะอยากนวดเหลือเกิน หากว่าเขาไม่อยู่ก็ไม่รู้อะไรจะเกิดกับคุณหนูคนดี

ชายหนุ่มก้าวไปประจันหน้าเธอที่วางกระเป๋าแบรนด์เนมลงบนที่วางหน้ากระจกอย่างไม่แยแสสิ่งใด ในท่าทีข่มขู่ประกาศศักดา

“เอาเป็นว่าพี่มีวิธีทำ... หรือถ้าวีอยากให้พี่โทรรายงานคุณอาเรื่องนี้ก็ได้เหมือนกันครับ...” เขาเงียบไปครู่ ปรับน้ำเสียงเข้มขึ้นตามอารมณ์ยามสบมองสีหน้าดื้อรั้นของหญิงสาว

“แต่ทันทีที่พี่โทรบอกคุณอา รับรองว่าชีวิตของสองหมอนวดนั่นกับคุณณดาไม่ปลอดภัย ขึ้นอยู่กับวีแล้วว่าอยากให้คนอื่นเดือดร้อนไหม?”

น้อยครั้งนักที่ภากรใช้วิธีการข่มขู่ซึ่งเป็นตัวเลือกสุดท้าย ตาคมจรดมองเส้นผมเปียกหมาดสีดำขลับสยายกระจายส่งกลิ่นหอมอ่อน ใบหน้าหวานงามหมดจดยามเง้างอนบอกว่าคุณหนูของบ้านไม่ได้รู้จักสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ‘ผู้ชาย’ เลย