13

“ฝากไว้ก่อนเถอะ...”

เธอสะบัดหน้าพรืด เพราะไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนหากว่าพ่อของเธอเกิดโกรธขึ้นมาจริง ๆ ยังแน่ใจอีกด้วยว่าชายตรงหน้ามีนิสัยเป็นยังไง

ภากรไม่เย็นชาเหมือนน้องชายฝาแฝดของเขา ไม่ฟังคำสั่งแต่มองผลลัพธ์ของการทำงาน เขาไม่คิดหนีแต่วิ่งตาม และเขาต้องปกป้องเธอไม่ว่าอะไรจะเกิด

“วีจะอาบน้ำก่อน... มัดผมให้หน่อยค่ะพี่ภีม” เธอหมุนตัวสะบัดผมไปข้างหลังให้ชายหนุ่มก้าวมายืน รวบผมเกล้าไว้กลางศีรษะด้วยยางมัดผมผ้าสีแดงอย่างรู้ใจขนาดว่าเธอไม่ชอบหมวกอาบน้ำ เคยบอกว่ามันร้อน รำคาญ เธอยังเป็นคุณหนูที่ชอบเก็บยางมัดผมไว้บริเวณข้อมือ

ไม่ว่าจะมัดผม ถักเปีย งานฝีมือเป็นหน้าที่ของภากรมาโดยตลอดแต่เล็กจนโตเป็นสาวงามสะพรั่ง งานเลือกเสื้อผ้านั้นเป็นของภาคิน พวกเขาไม่เคยเกี่ยงขนาดว่าช่วงหยุดงานไปเรียนซัมเมอร์หรือกลับบ้านต่างจังหวัดในวันลาหยุด จะมีหนึ่งคนอยู่เป็นเพื่อนวีณาเสมอ

ถึงพวกเขาจะเสียพ่อแม่ไปก็ยังมีญาติในต่างจังหวัดไม่ไกลจากกรุงเทพฯ นักเช่นเดียวกับวีณา เธอมีญาติทางฝั่งมารดาเป็นคนร้อยเอ็ด ก่อนมาอยู่กับคุณพ่อเป็นการถาวรแล้วนาน ๆ ครั้งถึงจะได้ไปพบปะคนอื่นบ้าง

การที่เธอจะปากร้ายเอาแต่ใจสุดเหวี่ยงคงไม่แปลกเลยเพราะมีคุณพ่อคอยตามใจทุกอย่าง

หญิงสาวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปัดปลายนิ้วไปมาตามข่าวสารโลกโซเชียล หัวคิดถึงเรื่องราวในวันวานตอนได้เที่ยวเล่นกับพี่ชายทั้งสอง

ความรักและเอาใจใส่ของพวกเขาเป็นเรื่องที่เธอไม่เคยลืม แต่เธอก็เป็นแบบนี้...

“เอาฟองเยอะ ๆ แบบตอนเด็ก ๆ ตอนพ่อพาเราไปเที่ยวทะเล... จำได้ไหม?”

“จำได้... ทำไมวีถึงพูดขึ้นมาล่ะ?”

“ไม่มีอะไร...”

มันต้องมี... เพราะถ้าเธอไม่จำเป็นต้องพูดมันเลย

ภากรคิดแต่ไม่ได้พูดเหมือนกับที่เธอไม่พูดเยอะแยะมากมายตั้งแต่เขากลับเมืองไทยมาได้สามเดือนกว่า ๆ วีณาคอยเว้นช่องว่างระหว่างความสัมพันธ์ของเธอและเขา

ตาคมจรดมองสีหน้าครุ่นคิดของเธอเมื่อเสร็จงานมัดผมที่เขาตั้งใจทำมันเสียเหลือเกิน

“ไม่มีก็เลิกโกรธพี่กับภามได้แล้วนะครับ พี่จะกลับมาดูแลวีอย่างเดิมนะ เราคุยกันดี ๆ นะครับน้องวี”

ดวงตาคู่สวยสั่นไหวหลุบมองพื้นสีขาวเย็นเฉียบ เสียงน้ำในอ่างไหลนองล้นเต็ม ราวกับว่ามันกระทบลงในใจเธอจนอ่อนยวบไม่มีชิ้นดี เธอเกือบที่จะใจอ่อน

วันหนึ่งพี่ภีมจะทิ้งเธอไปอีก...

แต่พี่ภีมคงไม่ไปไหนแล้วมั้ง... เขาเคยบอกพ่อว่าไม่อยากเรียนดอกเตอร์นี่นา

วีณากำลังสับสน... ปัญหาชีวิตรุมเร้าคุณหนูผู้เพียบพร้อม ไม่เคยมีเรื่องให้วุ่นวายใจนอกเสียจากเรื่องงาน เธอไม่สามารถตีโจทย์ของคุณพ่อแตกเรื่องการสร้างเลิฟโมเทล เข้าบริษัทไปพูดจากับหุ้นส่วน ขอตัวเลข ลงลายเซ็นอนุมัติหนังสือต่าง ๆ เหมือนคนไม่เคยทำงานด้านบริหารมาก่อน

สาเหตุทั้งหมดเนื่องมาจากว่าเธอจมอยู่กับอารมณ์ฟุ้งซ่านเพราะผู้ชายสองคน คนหนึ่งจากไป ส่วนอีกคน... เคยบอกว่าจะไม่ทิ้งกันแต่เขาก็จากไปถึงสามปี ก่อนกลับมาด้วยแววตามาดมั่นราวกับว่าเป็นคนละคน เหมือนกับว่าเขาไม่ใช่พี่ภีมของเธอ...

บาดแผลและถ้อยคำฝังสมองนับวันยิ่งลึกเกินเยียวยา ยิ่งตอนนี้ภาคินยังเลือกนักร้องสาวมากกว่าที่จะใช้เวลาเลิกงานของเขาไปกับการพูดคุย เป็นที่ปรึกษาให้กันเหมือนแต่ก่อน

“คิดอะไรอยู่ครับน้องวี... ลงไปแช่น้ำสิครับ เล่นน้ำนาน ๆ เลยวีชอบนี่...”

ฟองสีขาวลอยฟ่องในอ่าง เส้นผมเปียถักซ่อนไว้หลังใบหูทั้งสองด้วยฝีมือของหนุ่มช่างเอาใจ สร้างรอยยิ้มเพียงครู่บนวงหน้าหวาน ทว่าพอก้มหน้าลงมองภาพในจอสี่เหลี่ยมอีกครั้ง มือของเธอรู้สึกเย็นวาบ

ภาพนักร้องสาวหน้าตาสะสวยฉีกยิ้มกว้าง ถือแก้วเหล้าโอบบ่าพี่ชายต่างสายเลือดอีกคนปลุกอารมณ์เกรี้ยวกราดริษยา

หญิงแปลกหน้าคนนี้ได้เป็นเจ้าของเขาเต็มที่ ขณะที่ Weena เป็นเพื่อนกับ Pakin และ Pokorn มานานร่วมสิบ ๆ ปีกลับไม่มีสถานะ ไม่เคยมีรูปคู่ในทางสังคมโลกโซเชียล เธอและพวกเขามีระยะห่างเสียจนน่าใจหาย

            “วีครับ...” เขาเรียกอีกรอบพอเห็นสีหน้าของเธอไม่ค่อยดีนัก ร่างบางหยุดก้าวลงข้าง ๆ เขา ถามด้วยท่าทีอึดอัดใจ

“พี่ภามคบกับนางเหรอ... นักร้อง...?”

“ไม่รู้ครับ พี่ไม่เคยถาม วีจะไปสนใจทำไม พี่ยังไม่สนเลย”

ในความหมายว่าเขาไม่สนใจจริง ๆ ว่าน้องชายจะคบหาสมาคมกับใครเพราะเป็นเรื่องส่วนตัว เธอคงคิดว่าเขาไม่มีทางบอก ถึงแววตาแสนซื่อสัตย์ของภากรไม่เคยโกหก บางครั้งเขายังชอบออกคำสั่ง และจะเข้าข้างคุณพ่อไปหมดทุกอย่าง

“ไม่บอกสินะ... เป็นพี่น้องกันคงต้องเข้าข้างกัน”

“ไม่ใช่เลยครับ พี่ไม่ได้จะไม่บอกแต่พี่ไม่สนใจเพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัว เลิกคิดเรื่องนั้นเถอะนะ คุณอาไม่ได้ว่าอะไรภามเรื่องมีแฟน แล้วพวกพี่เป็นผู้ชาย...” ปลายเสียงก้มหน้าลงบอกคนที่เชยคางมองเขาด้วยท่าทีหยิ่งผยอง

“แล้วไง? จะมาย้ำทำไมเรื่องผู้ชายผู้หญิง อย่ามาบอกว่าผู้ชายทำอะไรก็ได้แล้ววีทำไม่ได้ อ้อ... เปลี่ยนใจไม่นวดแล้วเพราะนวดไม่เป็นน่ะสิ...”

“เป็นครับไม่ได้โม้ วีเห็นพี่เป็นพวกขี้โกหกตั้งแต่เมื่อไร? แล้วพี่บอกตอนไหนว่าจะไม่นวด” เขาหลุบเปลือกตาลงซ่อนงำความรู้สึกภายในไว้ในสีหน้าสงบนิ่ง หัวใจสั่นระรัวทุกนาทีที่รอด้วยความหวังเผื่อว่าเธออาจเปลี่ยนใจ

“วีน่ะ... ตกลงว่าจะนวดแน่นะ?”

“นวดสิ พี่ล่ะอยากนวดให้วีไหมคะ? ไม่ใช่ว่าจบนอกหน่อย ทำขี้โม้ไปอย่างนั้นนะพี่ภีม เรื่องน้ำมันนวดน่ะไม่ใช่ปัญหา วีบอกให้มิสเขาวางไว้หน้าห้อง... ได้เลยตอนนี้” เธอพูดและทำมันในทันที ยกโทรศัพท์มือถือให้ดูภาพจากทางปลายสายที่อยากตอบแทนน้ำใจเพราะลูกค้าสายเปย์ไม่รับเงินคืน ให้เป็นค่าเสียเวลาพิเศษ

แค่นั้น หมอนวดจำเป็นจึงไม่ปล่อยให้ลูกค้ากิตติมศักดิ์ต้องรอนาน ร่างสูงก้าวไปทางราวแขวนเสื้อผ้าไม้ ปลดกางเกงเกะกะออกไว ๆ หยิบผ้าขนหนูสีขาวมาพันรอบเอวสอบค่อยกลับมาหาเจ้าของเรื่อง ‘นวดอีโรติก’ ที่ยืนรอเขาอย่างใจจดใจจ่อ

“อยากทำสปาเสียวพี่จัดให้ได้ ไม่ต้องไปใช้บริการหมอนวดชายที่ไหน แต่ถ้าความสัมพันธ์ของเรามันไม่เหมือนเดิมเพราะมันคือการมีเซ็กส์รูปแบบหนึ่ง... ถึงจะแค่ภายนอก ปาก นิ้ว มือ พี่ไม่รับผิดชอบนะครับ” เขาย้ำชัดให้คนตัวเล็กรู้สึกกลัวขึ้นมาบ้างแต่ก็ไม่เลย

วีณาหัวเราะออกมาเหมือนว่าเขาเพิ่งเล่าเรื่องตลกให้ฟัง ค่อยเอื้อมมือไปรั้งชายผ้าขนหนูไว้ด้วยแววตาเป็นประกาย

“ถอดให้หมดแล้วลงมา Ice Braking ก่อนนะคะคุณบัตเลอร์คนเก่ง...”