เข้าสู่ระบบบางคนเกิดมาเพื่อทำลายชีวิตของผู้คน แต่สำหรับบางคนนั้นก็เกิดมาเพื่อทำหน้าที่เป็น ‘พี่เลี้ยงเด็ก’ สำหรับจางจงกว่าน ก่อนคลอดเขาปฏิญาณตนไว้แล้วว่าให้ตายอย่างไรก็จะไม่แตะต้องบุตรชายของอี้เฟยเป็นอันขาด (หากเป็นเด็กผู้ชาย) เพราะในใจเขาคิดว่า เด็กผู้ชายคนนี้ก็คงจะน่าชังไม่ต่างจากพ่อของเขา
๙๒มาได้ถูกจังหวะ แม้จะโดนปฏิเสธแล้ว แต่อี้เฟยก็ไม่คิดจะหนีไปไหน ยังคงคอยตามเฝ้าตามมองชุนเอ๋อร์อยู่ทุกครั้งที่มีโอกาส ครั้งไหนที่เจอหน้ากันตรง ๆ เขาจะตีหน้าเศร้าใช้สายตาอ้อนขอความรักอยู่เช่นนั้นจนคนที่หัวเสียแทนเป็นหลันเฟิง นั่นเพราะว่าเขาตัวกับมารดาตลอด การที่ต้องมาทนมองบ
“เจ้านี่!” ด้วยไม่อยากเป็นฝ่ายดึงแขนมารดา จึงได้ลุกขึ้นยืนแล้วแกะนิ้วของอี้เฟยออกเสียเลย คนในพรรคที่ไม่รู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาความคิดเห็นต่างกัน บ้างก็พากันผิวปากแซวอี้เฟย บ้างก็ว่าหลันเฟิงช่างหวงญาติสาวถึงเพียงนี้ แต่สำหรับเกาจี้เฉินและโจวฉือเหอนั้นนิ่งอึ้ง ไม่
๙๑สองแม่ลูกใจอมหิต หลังจากที่หลันเฟิงกล่าวว่า ‘แล้วเจ้าจะเสียใจ’ ลู่จั๋วหรานก็ต้องเสียใจจริง ๆ เมื่อพัดของรักของหวงของหายากในยุทธภพโดนกระชากออกจากมืออย่างง่ายดาย นี่ไม่ใช่การขโมยอาวุธของผู้อื่นเพื่อตัดกำลังเท่านั้น แต่ยังทำลายอาวุธจนไม่เหลือซาก ทีนี้จะจัดการเจ้าของอาวุธก็ไม่ใช่เ
“เหมือนสตรีผู้นั้นจะมีปัญหากับท่านนะขอรับ ให้ข้าไปจัดการให้หรือไม่” อี้เฟยยกนิ้วชี้ไปทางสตรีที่ว่าตรง ๆ ชุนเอ๋อร์มองตามปลายนิ้วยาวไปก็ถึงกับถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย “ฮูหยินคนปัจจุบันของอดีตสามีข้าเอง ไม่รู้จะจับผิดอะไรกันนักหนา ก่อนเข้างานก็ป่าวประกาศกับชาวบ้านว่าข้าเล่นชู้กับพี่
๙๐อี้เฟยได้เลือด ชุนเอ๋อร์ตกใจกับภาพที่เห็นมาก ยกสองมือขึ้นปิดปาก ตะลึงค้างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สายตาจับจ้องร่างสูงที่กำลังจะลงจากเวทีประลอง มือสองข้างกดทับแผลห้ามเลือดไว้ ครู่ต่อมาก็มีคนพาเขาแยกไปทางหนึ่ง “ไม่ตามไปหรือ” ชุนเอ๋อร์หันมามองหน้าเฉียนจิ่นหง อย่างขอความมั่น
๗๑ท่านแน่ใจหรือไม่ เมื่อฝนและคนหายไปจากศาลาชุนเอ๋อร์จึงได้กล้าโผล่ตัวขึ้นมาจากใต้ผ้าห่ม นางถอนหายใจออกมายาวยืด แต่โล่งใจได้ไม่นานก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อเห็นสายตาเชิงตำหนิของหญิงชราคนหนึ่ง “ในวัดในวายังทำอะไรประเจิดประเจ้อ หนุ่มสาวจากเรือนใดตระกูลใดกันนะ” ชุนเอ๋อร
๗๐ทำตามใจ ผ้าห่มผืนบางปกคลุมร่างกายของทั้งสองเพื่อซ่อนสายตาจากคนที่อยากหลบซ่อน แต่การกระทำนี้ก็ส่งผลให้คนทั้งสองอยู่ในโลกที่มีเพียงกันแค่สองคน ภายใต้ผ้าห่มชุนเอ๋อร์มองเห็นอี้เฟยไม่ชัดเจนนัก แต่อี้เฟยกลับเห็นนางชัดเจนยิ่งกว่าอยู่ท่ามกลางแสงเจิดจ้า กลิ่นกายหอมละมุน ลมหาย
๖๙เจ้าร้องไห้หรือ “ข้าไม่เข้าใจ มองให้แตกต่างอย่างไร” ดวงตาคู่งามจดจ้องอยู่ที่ริมฝีปากหนา รอฟังว่าเขาจะกล่าวสิ่งใดต่อ “ข้า...” เอ่ยมาคำหนึ่งก็หยุดพูด เบี่ยงตัวออกไปด้านขวาลอบพรูลมหายใจออกจากริมฝีปาก อาการประหม่าเกิดขึ้นทันตาเห็น เคยมีคนกล่าวกันไว้ว่า เลือกทางผิดชีวิตเป
๖๘บรรยากาศเป็นใจไม่น้อย ยอดพธู บุรุษร่างกายองอาจหรือบุรุษที่มีกลิ่นอายของบัณฑิตกำจายอยู่รอบตัวมักได้รับสายตาจับจ้องจากผู้คนเสมอ แต่ก็มีอีกกลุ่มคนหนึ่งที่ได้รับสายตาจับจ้องจากชาวเมืองไม่แพ้กัน เพียงแต่สายตาที่ว่าออกไปทางระแวดระวังภัยมากกว่า การแต่งกายของพวกเขาดูเป็นมิตร กล







