บทที่​17 หย่า

ทางฝั่งเยว่ซินหลังจากที่มีนักฆ่าเข้ามาลอบสังหารบุตรชายของนางในช่วงกลางคืนที่ผ่านมา โชคดีที่ไม่เกิดเหตุการณ์ความสูญเสียดังกล่าวขึ้น ที่น่าแปลกใจคือหนังสือจ้างวานฆ่านี้ได้ชี้ชัดว่าเป็นฝีมือของหวงลู่เอินหรือฮูหยินรองคนรักของจางเลี่ยงหวง เยว่ซินนั้นไม่มีเรื่องราวข้องเกี่ยวกับอีกฝ่ายเท่าไหร่นัก แต่หากว่าแรงจูงใจของการกระทำนี้คือนางต้องการผลักดันบุตรชายของนางขึ้นเป็นผู้สืบทอดของตระกูลแทนจางหนิงอ้ายผู้เป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลจางสายหลักแล้วย่อมเป็นไปได้เช่นกันทั้งสิ้น

แต่แล้วอย่างไรเล่า? จางเลี่ยงหวงสามีของนางก็คงไม่เชื่อต่อหลักฐานที่มีอยู่และคงเข้าข้างคนรักของตนเฉกเช่นทุกครั้ง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หนิงอ้ายถูกรังแกและโดนทำร้าย ต่อให้นางมีหลักฐานเพียงใดสามีของนางไม่เคยลงโทษหรือเอาผิดเลยซักครั้ง เยว่ซินหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าของตนที่อยู่ในช่องลับบนหัวเตียงขึ้นมาพร้อมกับเปิดอ่านอีกครั้งพลันย้อนคิดไปถึงอดีตเมื่อครั้งก่อนที่นางเข้ามาเป็นฮูหยินเอกของตระกูล

ชื่อเสียงของจางหนิงอ้ายบุตรชายของนาง ผู้คนทั้งที่อยู่ในเหตุการณ์ในพิธีปลุกพลังวิญญาณเมื่อเจ็ดปีก่อนต่างมีการร่ำลือไปอย่างเสียหาย บ้างว่าคุณชายใหญ่หนิงอ้ายเป็นสวะของตระกูลจาง หากไม่ได้เกิดเป็นคุณชายคนเเรกจากฮูหยินเอกป่านนี่ตำแหน่งว่าที่ผู้สืบทอดของตระกูลจางย่อมเป็นของคุณชายรองจางเหยากวงไปเสียเเล้ว ด้วยเพราะความที่คุณชายรองห่างจากคุณชายใหญ่ไม่ถึงปี และมีหน้าตาถอดมาจากเลี่ยงหวงผู้เป็นบิดาเสียส่วนใหญ่อีกทั้งเป็นผู้ฝึกตนที่มีสองพลังธาตุเป็นถึงศิษย์สายในของผู้อาวุโสในสำนักศึกษาผิงอานเพียงเท่านี้ย่อมทำให้เป็นที่เชิดหน้าชูตากว่าคุณชายใหญ่จางหนิงอ้ายยิ่งแล้ว

ที่ผ่านมาเยว่ซินได้สอนตำราความรู้ศาสตร์ทั้งสี่ของสตรีรวมไปถึงการใช้อาวุธเพื่อสำหรับในการต่อสู้ป้องกันตัวเองได้ให้แก่หนิงอ้าย ไม่ว่าจะเป็นการยิงธนูการใช้มีดสั้นรวมไปถึงการฝึกกระบี่ เยว่ซินตั้งใจไว้ว่าถึงแม้บุตรของตนจะไม่สามารถปลุกพลังวิญญาณผู้ฝึกตน แต่ก็สามารถฝึกความแข็งแกร่งทางร่างกายได้เช่นกัน

จนเมื่อวันเวลาผันผ่านจนในตอนนี้บุตรของนางอายุสิบห้าปีซึ่งถือว่าเติบโตขึ้นอย่างสง่างามเป็นที่น่าภูมิใจอย่างยิ่ง ตลอดหนึ่งปีมานี้นางแทบจะไม่ได้พูดคุยกับเลี่ยงหวงเลยด้วยซ้ำหากไม่มีเรื่องจำเป็น เเต่ถึงอย่างไรการดูแลความเรียบร้อยของจวนรวมไปถึงการดูเเลตรวจสอบร้านค้ากิจการในตระกูลจางนางมักจะนำสมุดบัญชีกิจการต่าง ๆ มาตรวจสอบในทุกเจ็ดวันอย่างสม่ำเสมอ

การตัดสินใจในตอนนี้นั้นง่ายยิ่งขึ้นหลายเท่าในความรู้สึก เมื่อหนิงอ้ายกับลู่ซีออกไปจากเรือนแล้ว เยว่ซินจึงได้ปรึกษากับหรันหรูผู้เป็นสหายสนิทของตนรวมไปถึงท่านจางปินสามีของสหายของนางถึงความเป็นไปหลังจากนี้ เมื่อทั้งสองได้รับรู้เรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบจึงได้เอ่ยออกมาเพียงเเต่ว่าการตัดสินใจทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับเยว่ซินเท่านั้น บางทีหนทางที่ตัดสินใจเลือกอาจจะดีกว่าตอนนี้และอาจส่งผลดีกับหนิงอ้ายเสียด้วยซ้ำ นางจึงฝากฝังให้ทั้งสองจัดเตรียมความพร้อมต่าง ๆ ในการเดินทางกลับแคว้นเต่าดำในวันพรุ่งนี้ ส่วนนางตั้งใจไปหาจางเลี่ยงหวงสามีของนางเพื่อพูดคุย แน่นอนว่านางไม่ลืมที่จะนำสัญญาจ้างวานฆ่าของมือสังหารเมื่อคืนติดมือไปด้วย

จวนของตระกูลจางกว้างขวางพอ ๆ กับจวนของตระกูลหวังของนางที่แคว้นเต่าดำ ดังนั้นระยะทางไปกลับจากเรือนเล็กท้ายจวนที่นางพักอาศัยกับเรือนหลักที่อดีตสามีของนางนั้นอยู่ย่อมใช้เวลาเดินทางไม่น้อย เยว่ซินค่อยย่ำเท้าเดินเพื่อซึมซับความทรงจำที่นางเคยอยู่ในจวนนี้ให้มากที่สุดเเต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่คาดคิดว่าจะเจอใครบางคนด้วยซ้ำ

''ไม่คิดเลยว่าจะได้พบเจอกับฮูหยินเอกในวันนี้ สบายดีหรือไม่เจ้าคะ?'' ฮูหยินรองหรือหวงลู่เอินคนรักของสามีเอ่ยทักขึ้นคล้ายกับว่าเป็นเหตุการณ์ที่บังเอิญยิ่ง

''มีอะไรก็พูดมา ตรงนี้ไม่มีคนรักของเจ้าอยู่ด้วยไม่จำเป็นต้องสวมหน้ากากจอมปลอมคุยกับข้า!!'' เยว่ซินเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าไม่ปรากฏอารมณ์ใด

''อย่ามาทำเป็นรู้จักข้าขนาดนั้นนางแพศยาหวัง ข้าละเกลียดเจ้ายิ่งนัก!!'' หวงลู่เอินสบถออกมาคล้ายกับว่าสะกดอารมณ์ไม่อยู่

''ข้าจำได้ว่าไม่เคยเอาตัวเองเข้าไปยุ่งกับเจ้าเปรียบดังน้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลองฉันนั้น ข้าว่าที่แท้จริงปัญหานี้คงอยู่ที่ตัวเจ้าเสียเเล้วละฮูหยินรองหวง เเต่ข้าขอเตือนสติเจ้าอย่าล้ำเส้นข้าไปมากกว่านี้!!!''

''ที่ผ่านมาข้าไม่ตอบโต้เเต่เจ้าคงรู้ถึงเหตุผลข้อนั้นเป็นอย่างดี เจ้าคงไม่ลืมเลือนไปแล้วใช่หรือไม่? ว่าข้าผู้นี้สามารถทำอะไรได้บ้าง...'' เยว่ซินกล่าวทิ้งท้ายอีกครั้ง พร้อมกับเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

หวงลู่เอินตกใจอยู่ไม่น้อย เพราะที่ผ่านมานางได้ใช้สิ่งติดค้างที่จางเลี่ยงหวงมีให้แก่นาง ทำให้นางหลงระเริงไปโดยลืมคิดไปว่าหวังเยว่ซินขึ้นชื่อในเรื่องของฝีมือเป็นที่ยอมรับแม้กระทั่งผู้ฝึกตนด้วยกัน ในการประลองแคว้นครั้งนั้นนางสามารถติดห้าอันดับเเรกและสามารถก้าวเข้าสู่ทำเนียบเสาหลักของยุทธภพ ไหนจะเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่อันได้แก่ตระกูลหวังหนึ่งในสี่ของแคว้นเต่าดำ หากเยว่ซินไม่ได้แต่งงานกับเลี่ยงหวงคงไม่ถอนตัวจากทำเนียบสุดยอดรุ่นเยาว์ดังกล่าวง่าย ๆ เสียด้วยซ้ำ

นี่นาง..นี่นางพึ่งทำอะไรลงไปกัน? หวงลู่เอินได้เเต่คิดย้ำอยู่ในจิตใจอย่างเหม่อลอย...

เยว่ซินเดินแยกตัวออกมาอย่างรวดเร็ว เพราะหากว่านางยังยืนฟังที่หวงลู่เอินคนรักของสามีกล่าวถ้อยคำน่ารังเกียจออกมาอีกเพียงนิดคงอดกลั้นไม่ไหวที่จะฝากรอยมือบนใบหน้านางให้สาสมใจเป็นแน่ นางไม่ใช่เป็นสตรีที่เรียบร้อย นางเพียงรู้จักการวางตัวให้สมกับคุณหนูตระกูลหวังของแคว้นเต่าดำเท่านั้นและเลือกปฏิบัติกับคนที่นางรู้สึกเป็นมิตรด้วยความจริงใจ

เเต่สำหรับคนที่น่ารังเกียจและเสแสร้งบางครั้งการใช้ปากพูดด้วยย่อมไม่ได้ผลตรงใจเท่าไหร่ หากเยว่ซินนางไม่กลัวว่าจะมีปัญหาตามมาเกี่ยวพันภายหลังนางคงจะจะเอาคืนไม่น้อย ได้แต่หวังว่าคำเตือนที่นางเอ่ยไปจะทำให้สมองอันน้อยนิดของอีกฝ่ายคิดได้ หาไม่เป็นเช่นนั้นต่อให้ต้องมีปัญหากับตระกูลหวงของนางก็ไม่ใช่เป็นเรื่องที่ต้องกังวลใจ

เย่วซินเดินไปตามทางเรื่อย ๆ แม้ไม่ได้ออกจากเรือนเล็กท้ายจวนมานานก็จริง ทุกเส้นทางนางย่อมจดจำได้แม้กระทั่งความรู้สึก ความทรงจำแม้ว่าจะทุกข์มากกว่าสุขเเต่อย่างไรก็เป็นสิ่งที่นางเลือกตัดสินใจด้วยตนเองตั้งเเต่เเรกกว่าจะรู้ตัวอีกทีนางก็เดินไปถึงเรือนหลักในจวนเสียเเล้ว

''ท่านฝู่หรงฝากแจ้งกับท่านประมุขได้หรือไม่ว่าข้ามีเรื่องจะพูดคุยด้วยเจ้าค่ะ...'' เยว่ซินเมื่อเห็นบ่าวรับใช้คนสนิทของสามีจึงเอ่ยไหว้วานให้เป็นธุระให้

''ขอรับฮูหยินเอก วันนี้ท่านประมุขไม่มีภารกิจต้องไปสำนักศึกษาพอดีข้าจะเข้าไปแจ้งให้นะขอรับ!!'' ฝู่หรงเมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงเอ่ยรับปากออกไป พร้อมกับสังเกตฮูหยินเอกของเจ้านายตนไม่ว่ากี่ครั้งที่ได้มองก็มักจะเต็มไปด้วยความงดงามอันเป็นที่หนึ่งไม่อาจเป็นสองได้ กริยามารยาทเรียบร้อยสมกับเป็นบุตรตรีของหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของแคว้น

แม้จะไม่ได้พบเจอมาเกือบสองปีเเต่ใบหน้างามของฮูหยินเอกกลับดูสดชื่นเบิกบานใจอีกครั้งเหมือนกับในวันเเรกที่ได้ก้าวเข้ามาในจวนตระกูล เขาเองก็อดที่จะสงสัยไม่น้อยว่าใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขได้แปรเปลี่ยนมาเป็นใบหน้าที่เฉยชามานานเเค่ไหนกัน เเต่เมื่อคิดว่าไม่ใช่เรื่องของตนจึงรีบโค้งคำนับและเข้าไปแจ้งนายของตนโดยทันที ฝู่หรงหายไปสักพักหนึ่งแล้วออกมากล่าวเชิญตัวเยว่ซินให้เข้าไป

''เชิญฮูหยินเอกที่ด้านในเลยขอรับ ท่านประมุขรอท่านอยู่'' แม้จะเเปลกจอยู่บ้าง เเต่ใบหน้างามกลับนิ่งสงบสองเท้าก้าวเดินอย่างมั่นคงมุ่งตรงไปยังห้องทำงานเมื่อเข้าไป เห็นเป็นสามีของตนกำลังก้มหน้าทำงานจึงเอ่ยทักขึ้น

''จางเย่วซินคำนับท่านประมุขข้ามีเรื่องจะแจ้งขอรบกวนเวลาสักครู่นะเจ้าค่ะ'' เลี่ยงหวงเมื่อได้ยินดังนั้นแม้จะรู้สึกไม่ค่อยพอใจคำเรียกที่ดูเหินห่างที่ภรรยาใช้กับตนเเต่เมื่อได้ยินเสียงหวานนุ่มหูที่ตนไม่ได้ยินมานานแล้วจึงเงยหน้ามองใบหน้างดงามของฮูหยินเอกของตน

''งานข้าไม่ได้สำคัญอะไรมากเจ้ามีอะไรก็พูดมาเถอะซินเอ๋อร์...'' เมื่อได้ยินดังนั้นเยว่ซินจึงรวบรวมความกล้าที่ตนมีอยู่ทั้งหมดและเอ่ยออกไปว่า

''ท่านจำเหตุการณ์เมื่อหนึ่งปีที่ผ่านมาได้หรือไม่?? ที่หนิงอ้ายบุตรของข้าจมน้ำเเต่ท่านไม่มีการสั่งลงโทษใดใดทั้งสิ้นเเต่เอ่ยว่าจะมอบสิ่งที่ข้าปรารถนาให้หนึ่งประการเป็นการทดเเทน...''

''ข้าย่อมจำได้ผู้นำที่ดีย่อมกล่าวเเล้วไม่คืนคำ'' เลี่ยงหวงเอ่ยตอบไปด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบแม้ในใจตอนนี้นั้นเขาหวาดกลัวสิ่งที่จะได้ยินในประโยคถัดไปจากภรรยาของตนยิ่งนัก

''คำขอหนึ่งประการที่ท่านติดค้างข้าในวันนั้น ข้าต้องการเพียงอิสระของข้าและบุตรชายพวกข้าทั้งสองจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับตระกูลจางและจะไม่รับตำแหน่งและทรัพย์สินของตระกูลจางทั้งสิ้นสิ่งที่ข้าต้องการมีเพียงใบหย่าของข้าและท่าน รบกวนประกาศให้เป็นที่รับรู้กันโดยทั่วกันถึงแม้ว่าท่านจะไม่รักข้าและบุตรชายของข้าแต่ขอท่านให้เกียรติพวกเราสองคนแม่ลูกด้วยลูกของข้านั้นจมอยู่กับคำด่าทอและคำดูถูกมานานเกินไปแล้ว...''

''สุดท้ายสิ่งที่ข้าอยากจะบอกกับท่านนั่นคือหากว่าข้าเลือกที่จะย้อนเวลากลับไปได้ข้าจะย้อนกลับไปในการประลองของแคว้นในครั้งนั้นที่ทำให้ข้าได้พบกับท่าน ข้าจะเลือกที่จะไม่เข้าร่วมการประลองและเลือกที่จะไม่รู้จักท่าน ข้าจะเลือกเชื่อฟังคำเตือนของบิดามารดาของข้ามากกว่านี้และขอให้ท่านรับรู้ไว้ว่าข้าไม่เคยหมดรักท่าน เพียงเเต่ว่าทุกวันนี้ข้ามีคนที่ข้ารักมากกว่าท่านนั้นคือหนิงอ้ายบุตรของข้าเท่านั้น...''

''ข้าจะออกเดินทางกลับตระกูลหวังแคว้นเต่าดำในวันรุ่งขึ้น ฝากท่านจัดการใบหย่าและประกาศให้ผู้คนได้รับรู้กันโดยทั่วด้วยเถิด จะได้ไม่ต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกเเล้วนี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่ข้าหวังว่าท่านจะทำให้หนิงอ้ายทำหน้าที่ให้สมกับเป็นบิดาของเขาสักครั้ง...'' กล่าวจบเยว่ซินจึงส่งใบสัญญาจ้างในมือของตนวางตรงหน้าของจางเลี่ยงหวงอีกทั้งถอดปิ่นปักผมบนศรีษะของนางวางไว้ตรงหน้าคู่กัน

เยว่ซินตั้งใจว่าในวันรุ่งขึ้นนางจะออกเดินทางกลับตระกูลหวังให้เร็วที่สุด แม้ว่าแคว้นหงส์แดงและแคว้นเต่าดำบ้านเกิดของนางจะมีอาณาเขตติดกันเสมือนบ้านพี่เมืองน้อง เเต่เนื่องจากตระกูลจางและตระกูลหวังทั้งสองตระกูลต่างเป็นหนึ่งในสี่ของตระกูลใหญ่ของแคว้นทั้งคู่จึงทำให้จวนของตระกูลจะอยู่ตรงบริเวณใจกลางของแคว้นที่เป็นศูนย์กลางการปกครอง

อีกเหตุผลที่นางอยากเดินทางให้เร็วที่สุดก็ด้วยเพราะกลัวว่าหากนางประวิงเวลาไปมากกว่านี้จะยิ่งเปิดโอกาสให้นักฆ่ารับจ้างลอบเข้ามาในเรือนอีกครั้ง แม้จะไม่มีความสูญเสียเกิดขึ้นด้วยเพราะว่าผู้ที่อาศัยในเรือนหลังเล็กนี้ทั้งนางและบ่าวรับใช้คนอื่น ๆ ต่างเป็นวรยุทธเป็นผู้ฝึกตนกันทั้งสิ้นและด้วยความประมาทย่ามใจของพวกมันที่คิดว่าบุตรชายของนางไม่ใช่ผู้ฝึกตน อีกทั้งยังร่างกายอ่อนแอจึงส่งนักฆ่าฝีมือดีเพียงไม่กี่คน หากว่าพวกมันไม่ได้กลับไปรายงานผลภารกิจย่อมทำให้พวกมันแปลกใจและต้องส่งนักฆ่ามาเพิ่มเป็นแน่

คืนที่ผ่านมานางรับรู้ได้ว่าบุตรของนางมีฝีมือไม่ด้อยกว่าผู้ใด เเต่ถึงอย่างไรนางย่อมป้องกันไว้ก่อนดีกว่า นางมีเพียงบุตรคนเดียวซึ่งก็คือหนิงอ้าย แน่นอนว่าเยว่ซินไม่พร้อมที่จะเสียเด็กหนุ่มไปเป็นแน่ ก่อนหน้านี้ถึงแม้ว่านางจะถูกไล่ให้มาอยู่เรือนเล็กท้ายจวนและถูกยึดอำนาจของฮูหยินใหญ่ของตระกูลจางเกือบทั้งหมดก็จริง เเต่การจัดการสมุดบัญชีของตระกูลจางและกิจการของตระกูล รายรับ รายจ่ายต่าง ๆ เลี่ยงหวงอดีตสามีของนางยังคงไว้ใจให้นางทำหน้าที่ดูเเลตรงนี้อยู่เสมอ

นางไม่มีความจำเป็นต้องเอาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับอีกฝ่ายเเล้ว เยว่ซินตั้งใจคืนทุกสิ่งที่นางได้ดูเเลตั้งเเต่ก้าวเข้ามาในตระกูลจางแห่งนี้ นั่นคือสมุดบัญชีค่าใช้จ่ายของตระกูลจาง รวมไปถึงสมุดบัญชีของกิจการต่าง ๆ ที่ปกตินางมักจะให้พ่อบ้านของตระกูลนำมาให้ตนตรวจสอบในทุกเจ็ดวัน อีกทั้งยังมีตราประจำตัวของฮูหยินใหญ่ตระกูลจางที่นางเคยครอบครองมาหลายสิบปี ตอนนี้คงถึงเวลาแล้วที่จะต้องคืนให้แก่อดีตสามีเพื่อที่เขาจะได้ส่งมอบให้สตรีที่ตนรักจริง ๆ ไม่ใช่มอบให้สตรีเช่นนางที่ถูกตบแต่งเข้ามาด้วยความเหมาะสมดั่งเช่นนาง…

เลี่ยงหวงเห็นปิ่นปักผมก็จดจำได้ว่าเป็นปิ่นที่เขาแกะสลักด้วยตนเองเพื่อมอบให้อีกฝ่ายพร้อมกับคำสัญญาในวันวานเเต่มาในวันนี้นอกจากที่ตนจะไม่สามารถทำตามคำสัญญาได้แล้วกลับทำร้ายความรักความเชื่อใจของนาง เลี่ยงหวงแม้จะเห็นว่าเยว่ซินเดินออกไปแล้วแต่กลับไม่กล้าเรียกนางเสียด้วยซ้ำ...

เขารู้

เขารู้ดีเสมอ...

เยว่ซินเป็นสตรีที่ไม่เหมือนผู้ใดที่ตนรู้จักแม้นางจะเป็นสตรีที่มีความเพียบพร้อมไปทั้งหน้าตาชาติตระกูล สิ่งที่ทำให้เลี่ยงหวงสนใจในตัวนางคือความเด็ดขาด เมื่อนางเลือกทำสิ่งใดเเล้วย่อมหมายความว่านางได้คิดอย่างถี่ถ้วนและไม่มีทางเปลี่ยนใจ

'' ท่านทะเลาะกันอีกแล้วเช่นนั้นหรือขอรับ?'' ฝู่หรงที่รออยู่ทางด้านนอกตนจึงไม่ได้ยินเสียงที่นายท่านสองของคนพูดคุยกัน เเต่เมื่อเห็นฮูหยินเอกออกไปด้วยอาการดังกล่าวก็อดที่จะพูดขึ้นมาไม่ได้ถึงแม้สถานะของตนคือบ่าวรับใช้คนสนิท แต่เลี่ยงหวงจะคอยบอกเสมอว่าเราทั้งสองเป็นดั่งสหายกันเมื่ออยู่กันสองคนไม่จำเป็นต้องมากพิธี

''ผิดที่ข้าเองฝู่หรงข้าทำพลาด ทำพลาดไปอีกแล้ว....'' เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เจ็บปวดเช่นนั้นฝู่หรงจึงเงยหน้าขึ้นมองเลี่ยงหวงและเห็นว่าใบหน้าหล่อเหลานั้นคล้ายกับมีอายุขึ้นมาหลายสิบปี

''เยว่ซินนางมาทวงสัญญา นางขอหย่าและให้ประกาศออกไปให้คนรับรู้กันโดยทั่ว นางไม่เอาข้าเเล้ว เจ้าได้ยินรึไม่!!'' เลี่ยงหวงเอ่ยออกมาด้วยจิตใจที่เจ็บปวด

นี่เขาไม่ได้ร้องไห้มานานเท่าใดกัน? เลี่ยงหวงไม่เข้าใจว่าตนทำพลาดตอนไหนจึงทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเยว่ซินถึงจุดสิ้นสุดเช่นนี้ได้

''ม้วนกระดาษในมือของนายท่านเป็นสิ่งใด? ข้าเห็นสิ่งนี้ฮูหยินเอกนำติดตัวเข้ามาด้วยตอนขอพบกับท่าน…'' เลี่ยงหวงได้ยินฝู่หรง จึงทำการดึงม้วนกระดาษออกมาและตกใจไม่น้อยกับเนื้อหาในม้วนกระดาษนั้น

''สัญญาจ้างวานฆ่าเป้าหมายคือจางหนิงอ้าย? นี่มันอะไรกันทำไมข้าไม่รู้เรื่องนี้!!'' เมื่อกล่าวจบสายตาของเลี่ยงหวงได้เเต่จ้องมองม้วนกระดาษในมือของตนอย่างเงียบ ๆ โดยที่ฝู่หรงไม่สามารถคาดเดาผู้เป็นนายของตนได้...