คำสัญญาของดอกพลับพลึง!

คำเตือนเนื้อหา!

คำเตือนเนื้อหา (Content Warning)

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายโรมานซ์ดรามาสำหรับผู้ใหญ่ (NC18+) มีเนื้อหาที่ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน ดังนี้:

มีการบรรยายฉากร่วมเพศอย่างละเอียดและเปิดเผย

มีสถานการณ์ที่บีบคั้นทางอารมณ์ การสูญเสีย และความเจ็บปวดทางจิตใจ

มีบางฉากที่ความสัมพันธ์เกิดขึ้นภายใต้ความกดดันหรือสถานการณ์ที่คลุมเครือ

มีการกล่าวถึงตัวละครที่มีภาวะทางจิตใจที่แตกสลายและเปราะบาง

มีการกล่าวถึงอาชีพและการทำงานในกามโลกีย์

หมายเหตุ: ตัวละครและเหตุการณ์ในนิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติที่แต่งขึ้นเพื่ออรรถรสทางวรรณกรรมเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาส่งเสริมหรือสร้างความเข้าใจผิดต่ออาชีพหรือภาวะเจ็บป่วยใดๆ

*******************

บันทึกขอบคุณ:

นิยายเรื่องนี้คงไม่อาจสมบูรณ์ได้หากขาดแรงบันดาลใจสำคัญ ขอขอบคุณและให้เครดิตแด่ท่านที่ใช้นามว่า "ikip" สำหรับการร่วมวางโครงเรื่องและจุดประกายความคิดอันทรงคุณค่า ที่ช่วยถักทอ 'บ่วงรักรอยบาป' ให้เปี่ยมไปด้วยมิติและอารมณ์ที่ลึกซึ้ง ขอบคุณที่เป็นส่วนหนึ่งของการรังสรรค์วรรณกรรมอันงดงามในครั้งนี้ค่ะ

+++++++++++++++++++++

ท้องทุ่งยามโพล้เพล้ถูกฉาบด้วยแสงอุ่นจัดโทนส้มม่วงที่กำลังลามเลียไปทั่วขอบฟ้า กลิ่นไอดินอุ่นๆ ผสมกับกลิ่นหอมจางของหญ้าแห้งลอยพุ่งขึ้นมาแตะจมูกพร้อมกับเสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่ย่ำพรวดพราดไปบนคันนาขรุขระ

“น้ำค้าง! อย่าวิ่ง! เดี๋ยวก็ตกคันนาหรอก”

เสียงทุ้มใสของเด็กชายวัยสิบสองตะโกนก้องมาแต่ไกล ตะวัน ในชุดนักเรียนประถมสีหม่นที่ดูมอมแมมจากการเล่นซนและชายเสื้อที่หลุดลุ่ย วิ่งกระหืดกระหอบตามร่างเล็กเบื้องหน้า ในมือของเขากำถุงพลาสติกยับยู่ยี่ไว้แน่น ภายในมีดอกพลับพลึงป่าสีขาวนวลบรรจุอยู่สองสามดอก ซึ่งเขายังคงถือมันไว้อย่างระมัดระวังราวกับกลัวว่ากลีบบอบบางนั้นจะช้ำพัง

น้ำค้าง เด็กหญิงวัยสิบขวบหยุดกะทันหัน เธอหันกลับมาส่งยิ้มกว้างจนดวงตาเรียวรีปิดสนิทเป็นรูปวงพระจันทร์เสี้ยว เสื้อนักเรียนสีขาวที่ดูจะเริ่มเล็กจนรั้งตัวและกระโปรงที่เปื้อนรอยดินตามประสาเด็กไม่ได้ทำให้ความร่าเริงของเธอลดน้อยลงเลย

“พี่ตะวัน มาเร็ว! แมลงปอตัวนี้สวยมาก สีแดง... ปีกเหมือนนางฟ้าเลย”

เธอชี้ชวนเสียงแผ่ว พลางย่อตัวลงต่ำจนแทบจะกลืนไปกับพงหญ้า นิ้วมือน้อยๆ สั่นระริกขณะค่อยๆ เอื้อมออกไปหาเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วที่เกาะนิ่งอยู่บนปลายยอดหญ้าที่ไหวเอนตามลม ลมหายใจถูกกลั้นไว้ด้วยความลุ้นระทึก ทว่าเพียงแค่ปลายนิ้วเกือบจะแตะถูกปีกใส เจ้าแมลงปอตัวสวยก็สะบัดปีกบินปร๋อขึ้นสู่ฟ้ากว้างหายวับไปอย่างง่ายดาย

เด็กน้อยแหงนหน้ามองตามตาละห้อย แววตาเต็มไปด้วยความเสียดายอย่างสุดซึ้ง

“ดูสิพี่ตะวัน มันสวยจัง...” เธอกระซิบเสียงอ่อยขณะที่ตะวันก้าวมาหยุดยืนอยู่ข้างกาย “ถ้าน้ำค้างเป็นแมลงปอนะ น้ำค้างจะบินขึ้นไปบนฟ้าไกลๆ ไปดูว่าที่ฟ้ามีอะไร”

เธอแหงนมองท้องฟ้าสีจัดที่แสงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าไกลโพ้น แสงอุ่นๆ อาบไล้ใบหน้าจิ้มลิ้มให้ดูละมุนตาราวกับภาพฝัน

“แล้วน้ำค้างจะเอาเพชรนิลจินดากลับมาจากฟ้านั่น มาสร้างบ้านให้พ่อกับแม่” เธอยิ้มตาหยีอย่างมีความสุข ก่อนจะหันมามอง “พี่ชายข้างบ้าน” ที่เป็นทั้งเพื่อนเล่นและคนคอยดูแลเธอมาตลอดตั้งแต่เล็ก

ตะวันนิ่งมองใบหน้าของน้องสาว แววตาของเด็กชายฉายความมุ่งมั่นที่หนักแน่นเกินวัย

“ไม่ต้องไปหรอก พี่กลัวน้ำค้างหลงทางบินกลับบ้านไม่ถูก...” เขาพูดออกมาจากส่วนลึกของหัวใจที่ยังบริสุทธิ์ “พี่จะสร้างบ้านให้น้ำค้างกับพ่อกับแม่ของน้ำค้างเอง”

“พี่จะสร้างบ้านให้น้ำค้างเหรอ?” น้ำค้างถามย้ำด้วยสีหน้าหน้าระรื่นราวกับจะได้ของเล่นชิ้นที่ถูกใจที่สุด

“ใช่ พี่สัญญา” ตะวันพยักหน้ายืนยันคำมั่น

“งั้นต้องเกี่ยวก้อยสัญญา!”

นิ้วก้อยเล็กๆ ถูกชูขึ้นในระดับสายตา ตะวันยื่นนิ้วก้อยของเขาเข้าเกี่ยวกระหวัดกับนิ้วของเธอไว้แน่น ทั้งสองเขย่ามือกันเบาๆ ท่ามกลางเสียงหรีดหริ่งเรไรที่เริ่มส่งเสียงระงมต้อนรับความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา เป็นพันธสัญญาใสๆ ในวัยเยาว์ที่อบอวลไปด้วยความรักและความผูกพันที่ตราตรึงอยู่ในใจน้อยๆ สองดวงที่ทั้งสองไม่รู้ตัว...

เข็มนาฬิกาหมุนวนผ่านวันคืนอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย กลิ่นดินปนสาบโคลนในวัยเยาว์จางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นอายของความเป็นหนุ่มสาว น้ำค้าง ในชุดนักเรียนมัธยมปลายดูสะพรั่งตา ผิวพรรณนวลลออรับกับโครงหน้าที่เริ่มฉายแววสวยหวาน

แม้ทุกอย่างรอบกายจะแปรเปลี่ยนไปตามฤดูกาล ทว่าสายใยระหว่างเธอกับ พี่ตะวัน กลับยิ่งรัดตรึงแน่นแฟ้น จากความเอ็นดูแบบพี่น้องในวันวาน ได้ถักทอจนกลายเป็นความรักที่ฝังรากลึกในหัวใจจนแทบแยกไม่ออก ท่ามกลางสายตาเอ็นดูของผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านที่ต่างเปิดทางและคอยเป็นแรงสนับสนุน เพราะความประพฤติที่งดงามอยู่ในครรลองของทั้งคู่ จนผู้คนต่างโจษจันว่าเห็นพี่ตะวันที่ไหน ย่อมมีเงาของน้ำค้างที่นั่นเสมอ

แสงแดดอ่อนยามเย็นฉาบไล้ทุ่งหญ้าเขียวขจีจนดูราวกับผืนพรมกำมะหยี่ทองคำที่พริ้วไหวล้อไปกับแรงลม กลิ่นชื้นของหน้าดินหลังฝนพรำโชยมาแตะจมูก ผสมผสานกับกลิ่นหอมสะอาดของมวลบุปผาป่าที่พากันเบ่งบานชูช่อ

ตะวันในวัยหนุ่มกระทง ร่างกายกำยำสมส่วนตามแบบฉบับชายหนุ่มชนบท เดินนำหน้าเด็กสาวไปยังลำธารสายเดิมที่ซุกซ่อนความทรงจำในวัยเด็กของพวกเขาเอาไว้มากมาย

เขาหยุดฝีเท้าลงตรงหน้ากอระย้าที่ทิ้งตัวเรี่ยพื้นดิน ดอกไม้สีขาวนวลลดาบานสะพรั่งรับไออุ่นสุดท้ายของวัน

“น้ำ... ดูนี่สิ”

ตะวันย่อตัวลงอย่างใจเย็น ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการตรากตรำงานหนักบรรจงเด็ดดอกที่สมบูรณ์ที่สุดขึ้นมาอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่ากลีบบอบบางนั้นจะช้ำเพียงเพราะสัมผัสของเขา

เขามองลึกเข้าไปในดวงตาใสซื่อของคนตรงหน้า ก่อนจะยื่นดอกไม้ดอกนั้นออกมาด้วยท่าทีประหม่าเล็กน้อย

“ดอกพลับพลึงป่า... น้ำเห็นไหมว่ามันขึ้นอยู่กลางป่าเพียงลำพัง แต่มันกลับเข้มแข็งและสวยงามกว่าดอกไม้ในเมืองที่พี่เคยเห็น... เหมือนกับน้ำเลยนะ”

สิ้นเสียงทุ้มต่ำ ตะวันยื่นมือข้างหนึ่งค่อยๆ ทัดดอกพลับพลึงขาวสะอาดนั้นไว้ที่ใบหูของเด็กสาวอย่างแผ่วเบา สัมผัสจากมือที่อบอุ่นทำให้น้ำค้างรู้สึกถึงกระแสความผูกพันที่หลั่งไหลเข้ามาจนใจสั่น

“สัญญากับพี่ได้ไหม? ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น น้ำจะเข้มแข็งเหมือนดอกไม้ดอกนี้... และพี่สัญญา... ว่าพี่จะเป็นคนดูแลดอกไม้ดอกนี้ของพี่ ไม่ให้ใครมาเหยียบย่ำทำลายได้ตลอดไป”

ในวินาทีนั้น น้ำค้างทำได้เพียงพยักหน้าด้วยความเขินอายจนแก้มระเรื่อ หัวใจดวงน้อยพองโตจนจุกอกด้วยความหวังที่ขาวสะอาดและมั่นคง เธอไม่รู้เลยว่า ณ ช่วงเวลานั้น หัวใจของเธอได้รับการเติมเต็มจนถึงขีดสุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะได้รับไปแล้ว

เธอบรรจงนำดอกพลับพลึงดอกนั้นกลับมา ทับมันไว้ในสมุดบันทึกเล่มสำคัญอย่างประณีต หวังเพียงจะสตัฟฟ์เวลาแห่งความสุขนี้ไว้ให้คงอยู่ตลอดกาล... เป็นไออุ่นในใจที่จะคอยย้ำเตือนถึงรักแท้ท่ามกลางทุ่งพลับพลึงป่าแห่งนี้ไปชั่วนิรันดร์