Rose 1 : ชีวิตของเธอ

คฤหาสน์เวลากาล....

คฤหาสน์สุดหรูบนพื้นที่เกือบ 20 ไร่ ตั้งอยู่ใจกลางกรุงเทพมหานครหลังนี้เป็นของตระกูลเวลากาล ที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนานหลายชั่วอายุคน ซึ่งในปัจจุบันผู้ถือครอบครองก็คือนายพลประภาสและคุณหญิงราตรีซึ่งท่านทั้งสองมีทายาทเพียงคนเดียวนั้นคือ โรส กุหลาบทิพย์ คุณหนูไฮโซชื่อดัง แต่ชอบทำตัวติดดินไปกับเพื่อนๆ ทั้งสามคน

“คุณหนูค่ะ ตื่นได้แล้วคะ”

“อื้อ...นมชื่นค่ะ โรสขออีก 5 นาที”

หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจเพียงหนึ่งเดียวของบ้าน เอ่ยบอกกับนมชื่น ผู้เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่กำเนิด พร้อมทั้งดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัว แล้วพลิกกายหนีไปอีกฝั่งของเตียงนอน

“ไม่ได้แล้วค่ะ คุณหนูขอนมมาสามรอบแล้วนะ ต้องตื่นแล้วคะ ป่านนี้คุณแม่และคุณพ่อคงจะแต่งตัวเสร็จกันแล้ว”

“มาพวกเธอ มาช่วยฉันปลุกคุณหนูเดียวนี้”

เมื่อเห็นว่าคนที่นอนคลุมโปงอยู่ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นหรือขยับตัวเลยซักนิด นมชื่นถึงกับหันไปขอความช่วยเหลือกับสาวใช้อีก 2 คน ให้มาช่วยกันปลุกคุณหนูของบ้านทันที เพราะถ้าหากยังปล่อยให้นอนต่อไปอีก มีหวังเธอโดนคุณท่านและคุณผู้หญิงของบ้านบ่นให้อีกเป็นแน่

“รอลูกสาวตัวดีของคุณพี่อีกตามเคย”

คุณหญิงราตรี ภริยาของท่านนายพลประภาส เอ่ยบอกกับคนเป็นสามีด้วยความปลงขั้นสุด กับพฤติกรรมของลูกสาวเพียงคนเดียวของพวกท่าน ที่พอจะให้ไปออกงานสังคมด้วย ยัยลูกสาวตัวแสบก็จะหาเรื่องบ่ายเบี่ยงตลอด อ้างนู่น อ้างนี้ ป่วยบ้างหล่ะ ตื่นสายบ้างหล่ะ จนคนทั้งบ้านจับไต๋ทัน

“เหลือเวลาอีกตั้งเยอะ อย่าไปว่าลูกเลยคุณหญิง”

ท่านนายพลประภาสเอ่ยบอกกับภริยาของตน พร้อมทั้งจิบกาแฟด้วยท่าทีสบายใจ ราวกับว่าไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนใดๆ เลย

“ตามใจกันจริงๆ ทั้งพ่อทั้งนมชื่น เฮ่อ”

คุณหญิงราตรีเอ่ยตำหนิผู้เป็นสามีสลับกับมองขึ้นไปยังชั้นสองของคฤหาสน์ที่มีนมชื่นและสาวใช้กำลังใช้ความพยายามในการงัดลูกสาวตัวแสบให้ลุกออกจากเตียงเพื่อไปร่วมงานสังคมกับพวกเธอในวันนี้

“มาแล้วคร๊า เจ้าหญิงของบ้านมาแล้ว”

คนเป็นพ่อและแม่ต่างก็มองไปที่บรรได ทันทีที่ได้ยินเสียงของลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของพวกท่านกำลังเดินลงมา โดยที่มีนมชื่นและสาวใช้อีกสองคนเดินประกบหลังตาม

“ไม่ลงมาซักสิบโมงเช้าเลยหล่ะยัยโรส”

คุณหญิงราตรีเอ่ยค้อนลูกสาวของตัวเอง ที่วันนี้จะต้องเดินทางไปออกงานตอนแปดโมงครึ่ง แต่ลูกสาวตัวดีของเธอนั้นลงมาจากห้องแต่งตัวตอนเก้าโมงเช้าเปะ

“คุณพ่อขา คุณแม่ดุลูกอีกแล้วค่ะ”

“หึ ไปกันเถอะคุณหญิง เดียวจะสายเอานะ ป่ะลูก”

นายพลประภาสเดินไปกอดโอ๋เอาลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวของท่าน ก่อนที่จะหันมาเอ่ยชวนภริยาให้ออกเดินทางกันได้แล้ว

“โอ๋กันจริงๆ เลย”

คุณหญิงราตรีถึงกับส่ายหัวให้กับความโอ๋และตามใจลูกสาวของสามี แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่เคยบ่นหรือว่าให้ลูกสาวเพียงคนเดียวของพวกท่านอย่างจริงๆ จังๆ เลยซักครั้ง เพราะนางนั้นก็รู้ดี ว่าลูกสาวไม่ค่อยชอบออกงานสังคมเท่าไหร่นัก

“วันนี้ครอบครัวของคุณหญิงป้าลินดาก็จะมาร่วมงานด้วยนะ พี่พัชก็มาด้วย”

“แล้วยังไงค่ะ”

“เอ๊ะ!! ยัยโรสนี้ ลูกก็รู้ว่าพ่อกับแม่ต้องการอะไร”

“No!! ค่ะ คุณพ่อคุณแม่ น้องบอกไปกี่ครั้งแล้วค่ะ ว่าน้องกับพี่พัชเป็นได้มากสุดก็แค่พี่ชายกับน้องสาว มันจะพัฒนาให้มากกว่านี้ไม่ได้แล้วคะ ฉะนั้นแล้วล้มเลิกความคิดที่จะจับคู่ให้น้องกับพี่พัชได้เลย”

“เฮ่อ เรานี้นะ”

“แล้วที่ปฏิเสธพ่อกับแม่บ่อยๆ นี้ ไม่ใช่ว่าแอบมีแฟนแล้วเหรอยัยโรส”

เมื่อได้ยินคนเป็นแม่ถามแบบนั้น โรสถึงกับบิดม้วนด้วยความเขินอายขึ้นมาทันที

“อะไรลูก ท่าทีแบบนี้ อย่าบอกนะว่าไปแอบมีแฟนแล้ว ไอ้หนุ่มคนนั้นมันเป็นใคร ลูกเต้าเหล่าใคร พ่อกับแม่เคยเห็นในงานสังคมไหม”

ท่านนายพลประภาสผู้หวงลูกสาวยิ่งกว่าอะไร รัวคำถามใส่แก้วตาดวงใจแบบไม่ยั้ง

“โห้ คุณพ่อค่ะ น้องยังไม่มีแฟนหรอกค่ะ ทำท่าทีจริงจังไปได้”

“ก็ใครจะไปรู้หล่ะ ดีแล้ว ลูกไม่ต้องมีหรอก ลูกอยู่กับพ่อและแม่ไปแบบนี้เลยยิ่งดี ลูกสาวคนเดียวของพ่อ ทำไมพ่อจะดูแลไม่ได้ ไม่เห็นต้องหวังพึ่งไอ้หนุ่มทางไหนเลย”

“ได้ไงค่ะคุณพี่ ลูกสาวเราอายุ 22 ย่าง 23 แล้วนะ”

“ไม่รู้แหละ น้องจะหาคนที่เหมาะสมให้ลูกสาวเราเองค่ะ เนี้ย น้องมองไว้ตั้งหลายคน ล่าสุดคุณหญิงพิมดาว ภริยาของท่านทูตก็มาทาบทามยัยโรสของเราด้วยนะค่ะ”

คุณหญิงราตรีเอ่ยถึงบรรดาคุณหญิงคุณนายทั้งหลายที่มาขอทาบทามทายาทเพียงคนเดียวของพวกท่านอยู่บ่อยครั้ง เพราะโรส กุหลาบทิพย์ ลูกสาวของเธอนั้นถือเป็นหญิงสาวสังคม ที่มากล้นไปด้วยชาติตระกูลและทรัพย์สมบัติอันมหาศาล ใครๆ ก็อยากจะเกี่ยวดองด้วยทั้งนั้น แต่มันก็ติดอยู่ที่ว่าลูกสาวตัวดีของพวกท่านไม่เล่นด้วยนี้สิ

“เฮ่อ!!”

โรสถอนหายใจออกมาทันที ที่เห็นว่าคุณหญิงแม่กำลังเพ้อฝันถึงเรื่องการทาบทามหาคู่ให้กับเธอ

ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากจะมีแฟนนะ เธออยากมี และก็มีคนที่อยู่ในใจมาตลอดเกือบจะสามปี แต่มันก็ติดตรงที่ว่า เธอชอบเขาอยู่ฝ่ายเดียว ผู้ชายคนนั้น คนที่แสนจะเย็นชาและเฉยเมยใส่เธอทุกครั้งที่เจอหน้ากัน

‘ดิน’