Rose 2 : ชีวิตของเขา

“ช่วงนี้เรียนหนักไหมดิน”

“ไม่เท่าไหร่ครับแม่ครู เดียวเดือนหน้าดินก็เตรียมตัวสอบต่อเฉพาะทางแล้วครับ ดินอาจจะไม่ได้มาหาแม่ครูกับน้องๆ บ่อยเหมือนเดิมแล้วนะครับ”

“ไม่เป็นไรลูก อาการของแม่ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ แล้ว อีกอย่างก็มีน้องทรายกับน้องๆ ช่วยกันดูแลแม่อยู่ ดินไม่ต้องมาหาแม่บ่อยก็ได้ ดินเอาเวลาไปอ่านหนังสือเตรียมสอบนะ”

“ครับแม่ครู”

“เอ่อ เรื่องทำงานพิเศษ ถ้าดินต้องเตรียมตัวอ่านหนังสือเพื่อสอบ แม่ว่าดินควรจะหยุดทำงานก่อนนะ ถ้าติดขัดอะไร ให้บอกแม่เข้าใจไหมลูก”

“ไม่เป็นไรครับ ดินว่าดินไหว อีกอย่างทำงานพาร์ทไทม์ ดินก็ไม่ได้ทำตลอดครับ ดินแบ่งเวลาได้ แม่ครูไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ”

“จ๊ะ เอาที่ดินไหวนะ”

“อาทิตย์หน้าหมอนัดติดตามอาการ มะลิจะเป็นคนมารับแม่ครูกับน้องทรายไปหาหมอนะครับ”

“จ๊ะ อันที่จริงแม่ไปกับน้องทรายก็ได้ ดินกับมะลิทั้งเรียนทั้งทำงาน แม่ไม่อยากรบกวน”

“ไม่รบกวนเลยครับ งั้นเดียวดินไปก่อนนะครับ เดียวรถประจำทางจะหมดเสียก่อน”

“จ๊ะ ไปดีมาดีนะลูก”

“ครับแม่ครู”

ดิน หรือแดนดิน รีบเอ่ยลาแม่ครู ซึ่งเป็นแม่ที่ไม่ได้เป็นผู้ให้กำเนิดเขา แต่เป็นแม่ที่เลี้ยงดูเขามาจนเติบใหญ่

ใช่ เขาคือเด็กกำพร้า ที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้งตั้งแต่แรกเกิด ชีวิตของเขาจึงต้องเติบใหญ่ภายใต้บ้านไออุ่นหลังนี้

เมื่อดินสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ก็จำเป็นต้องย้ายไปอยู่หอพักที่มันใกล้กับมหาวิทยาลัยเพื่อความสะดวกในการเดินทาง แต่ชายหนุ่มก็ยังคงเทียวไปเทียวมาระหว่างหอพักและบ้านไออุ่นอยู่เสมอ เพราะเป็นห่วงแม่ครูและน้องๆ ที่เกิดมาแล้วมีชะตาชีวิตเช่นเดียวกันกับเขา

ครืด ครืด

“ว่าไงมะลิ”

(ดินกลับจากบ้านไออุ่นหรือยัง)

“กำลังกลับ พอดีตอน 2 ทุ่ม ดินมีรับจ๊อบที่คลับนะ”

(อ่อ แล้วแม่ครูเป็นไงบ้าง)

“ดีขึ้นแล้ว ดินบอกแม่ครูไว้แล้วนะ ว่าหมอนัดครั้งหน้า มะลิจะเป็นคนมารับไปหาหมอ”

(อืมๆ งั้นดินรีบกลับเถอะ ไว้นัดเจอกัน)

“อืม”

เมื่อวางสายจากเพื่อนสาวคนสนิท ที่เติบโตมาจากบ้านไออุ่นด้วยกัน ดินก็รีบสาวเท้าตรงไปยังป้ายรถโดยสารประจำทาง เพื่อรีบกลับไปรับจ๊อบด่วน ที่รุ่นพี่ที่รู้จักติดต่อเอาไว้ให้

ถึงแม้ว่าดินจะเป็นนักศึกษาทุน แต่มันก็มีค่าใช้จ่ายที่นอกเหนือจากทุนที่ได้รับมา ไม่ว่าจะเป็นค่าหอ ค่ากิน ค่าอยู่ ซึ่งเด็กกำพร้าแบบเขาก็จะต้องหางานพิเศษ หรืองานพาร์ทไทม์ ทำควบคู่ไปกับการเรียน เพื่อที่จะมีเงินมาจุนเจือในจุดนี้

ดังนั้นแล้วชีวิตของดิน จึงมีแต่คำว่าเรียน ทำงาน หาเงิน วนลูบกันอยู่แบบนี้มาเรื่อยๆ

“วันนี้มาเร็วนะ กินข้าวมาหรือยัง”

ปอร์เช่เอ่ยถามยังรุ่นน้องคนสนิท ที่วันนี้มันมารับจ๊อบด่วนแทนพนักงานประจำที่ขอลากิจกระทันหัน

“เรียบร้อยแล้วครับ”

“มันนี้อาจจะเหนื่อยหน่อยนะ เพราะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ลูกค้าจะเยอะกว่าวันธรรมดาเป็นเท่าตัว แต่ทิปและค่าแรงก็ไม่อั้นเหมือนกันนะ”

“ครับผม ขอบคุณนะครับพี่”

“อืม ไม่เป็นไร ถ้าติดขัดอะไรก็บอกพี่ได้ตลอดนะ ไม่ต้องเกรงใจ”

“ครับ ขอบคุณนะครับ”

=====

“ดิน”

“ครับพี่”

“ผู้หญิงโต๊ะนั้นฝากนี้มาให้นะ”

นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ชายหนุ่มพบเจอ เพราะตั้งแต่เขามารับ จ๊อบทำงานตามสถานบันเทิงต่างๆ ก็จะมีสาวน้อย สาวใหญ่ สาวสอง คอยฝากโพยข้อความแนบมากับทิปให้เขาอยู่ตลอด ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่ได้สนใจหรือติดใจอะไรทั้งนั้น เพราะคิดว่ามันคืองาน ในเมื่อคนเหล่านั้นตั้งใจที่จะให้ เขาก็รับไว้ไม่เสียหาย

“เสน่ห์แรงจริงๆ เว้ยน้องกูเนี้ย”

แดนดินก็ยิ้มรับคำชมพร้อมกับรับโพยมาเปิดดูเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา ก่อนที่จะหันไปส่งยิ้มและก้มหัวเพื่อเป็นการขอบคุณหญิงสาวเหล่านั้นตามมารยาท