Mag-log inShare
บทที่ 53
Pinakabagong kabanata
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 276
หลีลี่กลอกตาบน “แกตาบอดหรือไงกัน ชัดเจนขนาดนี้ยังมองไม่ออกอีกเหรอ?”เวินหร่าน “แกเข้าใจผิดไปเองหรือเปล่า? ผู้จัดการเจียงเพิ่งจะมารับตำแหน่งใหม่ เขาก็ดีกับทุกคนนั่นแหละ...”คงไม่ใช่แค่เพราะผู้จัดการเจียงช่วยเธอยกกระเป๋าเดินทางเที่ยวเดียว แล้วจะเหมาว่าเขาแอบชอบเธอหรอกนะ?หลีลี่เอ่ยเตือนสติ “แกไม่ได้สังเกตสายตาที่ผู้จัดการเจียงใช้มองแกเมื่อกี้เลยหรือไง มันไม่เหมือนที่มองคนอื่นเลยสักนิด”เวินหร่าน “...”เธอไม่ได้สังเกตจริง ๆ นั่นแหละหลีลี่ส่งสายตากรุ้มกริ่มให้เธอ “เดิมทีแกก็เป็นตัวท็อปอยู่แล้ว มีคนมาตามจีบมันก็ปกติปะ! ยิ่งตอนนี้หย่ากลับมาเป็นโสดแล้วด้วย เริ่มพิจารณารักครั้งใหม่ได้แล้วนะ!”ทว่าเวินหร่านกลับส่ายหน้า “รักครั้งใหม่อะไรกันล่ะ? ฉันตกลงกับฟู่จิ่งเฉิงไว้แล้วว่าจะยังไม่เปิดเผยเรื่องหย่าร้างตอนนี้”นั่นหมายความว่า ในระยะเวลาหนึ่งปีนี้ ในสายตาของคนนอก เธอยังคงมีสถานะแต่งงานแล้วอยู่นั่นเองหลีลี่เอ่ยแนะนำ “ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มมองหาคนที่เหมาะสมไว้ก่อนได้เลย พอครบหนึ่งปีก็แต่งงานใหม่ไปเลย ให้ฟู่จิ่งเฉิงอกแตกตายไปเลย!”เวินหร่านสีหน้าเรียบเฉย “ตอนนี้ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องแต่งงาน
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 275
พลันสายตาไปเหลือบเห็นว่าในกล่องใส่อาหารของเวินหร่านมีข้าวปั้นหายไปสองชิ้น“เอ๊ะ ทำไมมันหายไปสองชิ้นล่ะเนี่ย?”เวินหร่าน “เอ่อ คือว่า...”เธอคงไม่สามารถพูดออกไปตรง ๆ ได้หรอกว่าบอสใหญ่แอบซุ่มกินเข้าไปน่ะ?ที่สำคัญที่สุดคือ ถึงเธอพูดออกไปจริง ๆ หลีลี่ก็คงไม่มีทางเชื่ออยู่ดี“หร่านหร่าน แกแอบกินเองใช่ไหมเนี่ย?” หลีลี่อดไม่ได้ที่จะคาดเดา“ประมาณนั้นแหละ” เวินหร่านทำได้เพียงกัดฟันยอมรับไปแบบเนียน ๆ ...สองชั่วโมงต่อมา รถบัสของพวกเขาก็เดินทางมาถึงเขตท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติเกาะต้าอวี่ซานและเข้าจอด ณ ลานจอดรถของโรงแรมรีสอร์ตบริเวณเชิงเขาทุกคนทยอยกันเดินลงมาจากรถบัสทีละคนพอเวินหร่านก้าวลงจากรถ หลีลี่ก็ดึงแขนเธอพลางเอ่ยด้วยความตื่นเต้น “ดูสิ ประธานซางไม่ได้กลับไปนี่นา เขากำลังลงมาจากรถหรูโน่นแล้ว”เวินหร่านมองตามทิศทางที่นิ้วของเพื่อนสนิทชี้ไป ก็เห็นซางเลี่ยรุ่ยก้าวลงมาจากรถโรลส์ รอยซ์ส่วนตัวของเขาที่แท้รถโรลส์ รอยซ์ของเขาก็ขับตามหลังมาตลอดเส้นทางจนถึงเกาะต้าอวี่ซานแห่งนี้นี่เองเพียงแต่ในเมื่อคนขับรถก็นำรถหรูของเขาตามมาด้วยแล้ว ทำไมในช่วงครึ่งแรกของการเดินทาง เขาถึงต้องมาร่วมตก
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 274
รสชาติของข้าวปั้นอร่อยอย่างน่าประหลาดนอกจากชีสแล้ว ข้างในยังสอดไส้แตงกวาหั่นเส้น ปูอัด และซอส...พอทานหมดไปชิ้นหนึ่ง ซางเลี่ยรุ่ยก็หยิบขึ้นมาอีกชิ้นตอนที่เวินหร่านเดินขึ้นรถบัสมา เธอประจวบเหมาะชนเข้ากับภาพที่ซางเลี่ยรุ่ยกำลังละเลียดกินข้าวปั้นหมูหยองชีสที่เธอทำอย่างละเมียดละไมพอดีเธอถึงกับตะลึงงันไปในทันทีเมื่อกี้เขาเพิ่งจะปฏิเสธไปไม่ใช่หรือไง?ทำไมถึงมาแอบซุ่มกินอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ?ซางเลี่ยรุ่ยเองก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่าเวินหร่านจะเดินขึ้นรถบัสมาในเวลานี้เขาถึงกับสำลักจนเกือบจะติดคอ“แค่ก ๆ ...”เวินหร่านน้ำใจดี ส่งขวดน้ำแร่ยื่นไปให้เขาขวดหนึ่งนิ้วมืออันเรียวยาวของซางเลี่ยรุ่ยยื่นมารับไว้ ก่อนจะแหงนหน้าดื่มเข้าไปคำใหญ่เพื่อกลืนข้าวปั้นในปากลงคอไปในที่สุดก็ค่อยยังชั่วขึ้นมาก“คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” เวินหร่านเหลือบมองเขา พลางเอ่ยถามเพิ่มอีกคำถามหนึ่งกลับพบว่า หูทั้งสองข้างของซางเลี่ยรุ่ยขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดเธอเบิกตากว้างด้วยความอัศจรรย์ใจบอสใหญ่ก็รู้จักเขินจนหน้าแดงกับเขาด้วยเหรอเนี่ย?เดิมทีคิดว่าตัวเองคงตาพร่ามองผิดไปทว่าพอเพ่งมองดูดี ๆ อีกครั้ง กลับ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 273
“ทำไมแกไม่แบ่งให้ประธานซางกินสักชิ้นล่ะ?”เวินหร่านลังเลไปครู่หนึ่งอย่างไรเสียเธอก็หยิบกล่องข้าวออกมาแล้ว หากมัวแต่กินกันเองสองคนก็คงไม่เข้าท่าจริง ๆ ตามมารยาทแล้ว เธอจึงยื่นกล่องข้าวส่งให้หลีลี่ “แกไปถามเขาเองเถอะ”เธอไม่อยากเผชิญหน้าจัดการกับซางเลี่ยรุ่ยโดยตรงอีกแล้วหลีลี่ทำสีหน้าฉงนสงสัย “ทำไมต้องให้ฉันไปถามล่ะ? แกกลัวบอสเหรอ?”ทั้ง ๆ ที่เวินหร่านเป็นผู้ช่วยของประธานซางแท้ ๆ ตามหลักแล้วโอกาสที่เธอจะได้เข้าใกล้บอสในวันทำงานปกติก็น่าจะมากกว่าตนตั้งเยอะ น่าจะสนิทกับบอสมากกว่าด้วยซ้ำแล้วทำไมจู่ ๆ ถึงจะส่งเธอออกไปเป็นทัพหน้าเสียอย่างนั้น?“เปล่าสักหน่อย” เวินหร่านปฏิเสธไปตามสัญชาตญาณหลีลี่รบเร้าเค้นถามต่อ “ถ้าเปล่า แล้วทำไมแกไม่เข้าไปเองล่ะ?”เวินหร่าน “...”สมองของเธอประมวลผลหมุนเคว้งอย่างรวดเร็วในที่สุดก็คิดหาข้ออ้างออกมาได้ “ฉันกำลังยื่นโอกาสให้แกได้เข้าใกล้บอสแบบระยะประชิดอยู่นี่ไง?”หลีลี่คลียิ้มมุมปาก “เข้าท่าดีแฮะ”ดังนั้นเธอจึงถือกล่องอาหาร รวบรวมความกล้าทั้งหมดเดินเข้าไปข้างกายซางเลี่ยรุ่ย“ประธานซางคะ คุณหิวหรือยังคะ? ลองทานสักชิ้นไหมคะ?”ซางเลี่ยรุ่ยยังคง
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 272
คงไม่ใช่ว่าจะต้องมานั่งข้างซางเลี่ยรุ่ยอีกหรอกนะแบบนั้นมันหมายความว่าอย่างไรกัน?เวินหร่านอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหลีลี่ที่อยู่ข้างกาย “ถ้าอย่างนั้นฉันขอสลับที่นั่งกับแกได้ไหม?”หลีลี่ส่ายหน้าปฏิเสธโดยอัตโนมัติ “ไม่เอาด้วยหรอก ฉันกลัวพวกหัวหน้ามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แถมประธานบริหารเข้าถึงยากออกปานนั้น ทำได้แค่ชมอยู่ห่าง ๆ ไม่อาจอาจเอื้อมไปแตะต้องหรอกนะ”เวินหร่าน “...”เดิมทีเธอตั้งใจจะลองขอแลกที่นั่งกับเพื่อนร่วมงานคนอื่นดูอีกครั้งทว่าเพียงพริบตาเดียว ซางเลี่ยรุ่ยก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอเสียแล้วเวินหร่านยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไร ซางเลี่ยรุ่ยก็เบี่ยงตัวเดินผ่านหน้าเธอไป โดยไม่ได้เหลือบมองเธอเลยแม้แต่แวบเดียวเขาเดินตรงไปยังที่นั่งติดหน้าต่างแถวหลังสุด แล้วทรุดตัวลงนั่งทันทีห่างจากเวินหร่านไปเพียงแค่สองที่นั่งเท่านั้นยิ่งไปกว่านั้น ที่นั่งว่างตรงกลางระหว่างพวกเขาก็ไม่มีใครกล้าขึ้นมานั่งอีกด้วยเรือนร่างของเวินหร่านพลันแข็งเกร็งขึ้นมาในทันใด นิ่งชะงักไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวราวกับลมหายใจหยุดหมุนเวียนไปชั่วขณะในนาทีนี้ เธอรู้สึกเพียงว่าซางเลี่ยรุ่ยอยู่ใกล้ชิดกับเธอถึงเพียงนี้
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 271
ระยะเวลาห่างจากตอนนี้ก็เหลืออีกแค่สองสามเดือนเท่านั้นหลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จ เวินหร่านกับหลีลี่ก็เดินทางไปซูเปอร์มาร์เก็ตด้วยกันต่อเพื่อซื้อของใช้จำเป็นบางอย่างสำหรับทริปไปเกาะต้าอวี่ซานในวันพรุ่งนี้ยามเดินผ่านโซนเบเกอรี่ หลีลี่พลันนึกถึงข้าวปั้นหมูหยองชีสที่เวินหร่านเคยลงมือทำด้วยตัวเองในกิจกรรมกระชับความสัมพันธ์ของบริษัทครั้งก่อนขึ้นมาได้เธอยังคงจดจำรสชาตินั้นได้จนถึงตอนนี้ จึงเอ่ยถึงมันขึ้นมาอีกครั้งเวินหร่านยิ้มพลางเอ่ย “ถ้าอย่างนั้นครั้งนี้ฉันทำไปอีกหน่อยดีไหม พวกเราจะได้เอาไว้กินระหว่างเดินทาง?”ดวงตาของหลีลี่ทอประกายวาววับ “จริงเหรอ? แบบนั้นก็ดีเยี่ยมไปเลยสิ”เธอสวมกอดเวินหร่านด้วยความกลมเกลียวและดีใจ...เมื่อเวินหร่านกลับถึงบ้าน หลังจากอาบน้ำเสร็จเธอก็รีบนอนแต่หัวค่ำเธอตั้งนาฬิกาปลุกไว้เป็นพิเศษ พอถึงเวลาตีห้าของวันรุ่งขึ้นก็รีบลุกขึ้นมาจากเตียง แล้วลงมือทำข้าวปั้นหมูหยองชีสด้วยตัวเอง เพื่อเตรียมนำไปแบ่งให้หลีลี่และเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ได้ทานกันทำเสร็จเธอก็จัดการเก็บของ เมื่อทานอาหารเช้าเรียบร้อยแล้วจึงออกเดินทางวันนี้พนักงานจากทั้งสองแผนกที่จะไปร่ว
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 5
หวงอี้อันจ้องเธออย่างเข้มงวด “เธอไปทำผิดอะไรมา?”บอสใหญ่เจาะจงเรียกเธอไปพบ อย่าว่าแต่ตัวเวินหร่านเลย คนอื่น ๆ รวมถึงหวงอี้อันหัวหน้าของเธอ ต่างก็คิดไม่ถึงเวินหร่านกะพริบตาปริบ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!”ฝ่ามือเธอชื้นเหงื่อหัวใจกระดอนขึ้นมาจุกที่คอหอยด้วยความกระวนกระวายใจยิ่งอยากหนีก็ยิ่งหนีไ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 4
เวินหร่านไม่ได้นอนทั้งคืนความว่างเปล่าทางกายและจิตใจที่บอบช้ำทำให้เธอไม่อาจข่มตาหลับได้เลยโชคดีที่เช้าวันรุ่งขึ้นเธอไม่ได้ไปทำงานสายแต่ตอนที่เวินหร่านเดินหาวเข้าไปในบริษัทกลับพบว่าบรรยากาศวันนี้แปลกชอบกล“อยู่ดี ๆ วันนี้ก็มีท่านประธานคนใหม่มารับตำแหน่งล่ะ...” หลีลี่เพื่อนสนิทบอกข่าวใหญ่นี้กับ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 7
เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมานอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น“ท่าน... ท่านประธานคะ...”เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงานเสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่ส
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 6
เวินหร่านเปลือกตากระตุกเขา...เลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นผู้ช่วยเลยเนี่ยนะ?คงไม่ใช่ความหวังดีที่ประสงค์ร้ายหรอกนะ?“ประธานซางคะ ฉันไม่เคยทำงานผู้ช่วยมาก่อน เกรงว่ายากจะรับตำแหน่งนี้...” การตอบสนองตามสัญชาตญาณของเวินหร่านคือการปฏิเสธตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ความคิดอยากขึ้นเตียงกับเขาถ้าเลื่อนตำแหน่งขึ้
Maaari mong magustuhan
เจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์
สาวน้อยสุดจี๊ด126.5K viewsงานแต่งสายฟ้าแลบ：สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี！
หลั่วหลิ่วหยิง64.6K viewsปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย75.3K viewsราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน308.6K viewsรักนี้มีอัคนี #7Days (sun)
ศรีประภา. - เสือสาวแสนสวย65 viewsกลรักเมียแต่ง
ทิพย์วารี20 viewsแผนกลลวงใจรัก
นิชา อลีนา154 viewsคลื่นสวาททาสสิเน่หา nc 18++
มนต์ศิขริน193 views
